ตอนที่ 138 แผนบุกตลาดอาหารสัตว์ถุงเล็ก

ตอนแรกอวี๋ซือหยาแค่เกิดความคิดแวบขึ้นมา จึงลองเอ่ยปากกับหัวหน้าฝ่ายหูไปแบบผ่านๆ แต่พอกลับมา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดีมาก

เพราะปัจจุบันประชากรภาคเกษตรกรรมในประเทศครองสัดส่วนไปกว่าครึ่ง อุตสาหกรรมยังไม่พัฒนา ในระยะสั้นประชากรในชนบทจึงไม่อาจเข้าเมืองได้ตามอำเภอใจ คนจำนวนมากขนาดนี้ตกค้างอยู่ในชนบท คนเยอะแต่ที่ดินน้อย พอแก้ปัญหาปากท้องให้อยู่ดีกินดีได้แล้ว หากชาวนาอยากหาเงินเพิ่มรายได้ก็มีแต่ต้องทำอาชีพเสริม ช่วงเวลานี้ก็ไม่ได้มีงานรับจ้างรายวันให้ทำมากนัก สิ่งสำคัญที่สุดจึงเป็นการเพาะเลี้ยงสัตว์

แม้ว่าการเลี้ยงหมูจะเป็นรายได้เงินสดหลักของครอบครัวในชนบทจำนวนมาก ทว่าเงินในมือของชาวนายังฝืดเคือง ทั้งยังประหยัดมัธยัสถ์ ต่อให้รู้ว่าการใช้อาหารสัตว์เลี้ยงสัตว์ปีกและปศุสัตว์จะเป็นประโยชน์ แต่หลายคนก็ตัดใจซื้ออาหารสัตว์มาให้กินทีละมากๆ ไม่ลง

อีกทั้งอาหารสัตว์ที่โรงงานผลิตออกมาตอนนี้ก็มีแค่ขนาดเดียว คือกระสอบละแปดสิบชั่ง การซื้ออาหารสัตว์กระสอบใหญ่ขนาดนี้ในคราวเดียว สำหรับชาวนาแล้วถือว่าแพงเกินไป หลายคนทำใจควักเงินก้อนโตขนาดนั้นออกมาในคราวเดียวไม่ได้

แต่ถ้าทำขนาดเล็ก กระสอบละสิบชั่งออกมาล่ะ? คิดคำนวณแบบนี้แล้ว ราคาจะถูกลงไปถึงเจ็ดในแปดส่วนในทันที ชาวนาจำนวนมากก็จะพอรับไหว ต่อให้ราคาต่อหน่วยจะเท่ากันก็ตาม เรื่องนี้ก็เหมือนกับเวลาที่คุณไปซื้อแตงโม บอกว่าลูกละสามสี่สิบหยวน คุณย่อมต้องรู้สึกว่าแพง ทั้งยังต้องคิดหน้าคิดหลังว่าจะกินหมดหรือไม่ แต่ถ้าหั่นขายเป็นชิ้นๆ แม้จะชิ้นละสามสี่หยวน ซึ่งแท้จริงแล้วแพงกว่าซื้อทั้งลูกเสียอีก ทว่าคนที่ยอมรับได้กลับมีมากกว่า