ตอนที่ 53 รวมกลุ่มเยาวชนเตรียมการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบแล้ว อวี๋ซือหยาก็พูดไม่ออก เธอคิดว่าเลขาฯ หวังคงพอจะยื้อไปได้สักสองสามเดือน จนกระทั่งเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ นึกไม่ถึงว่าเพิ่งผ่านไปแค่สิบยี่สิบวันก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียแล้ว

"สหายฉู่ คุณถูกทำให้ลำบากใจแล้ว คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ เขาอยากตรวจก็ปล่อยให้ตรวจไป บัญชีของคุณฉันเคยตรวจดูทั้งหมดแล้ว เงินทุกก้อนมีที่มาที่ไปชัดเจน บ้านของเราสองคนก็ยากจนข้นแค้น เขาตรวจไม่เจออะไรหรอก ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวก็คืนความบริสุทธิ์ให้คุณเอง คุณไม่ใช่ว่าอยากลาออกมาเตรียมตัวสอบอยู่ตลอดหรอกเหรอคะ อย่ามัวแต่โกรธเรื่องแบบนี้ให้เสียเวลาเลย ตั้งใจอ่านหนังสือทบทวนเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาปลอบใจฉู่ยวี่เทา

ตัวฉู่ยวี่เทาเองไม่ได้ยักยอกเงิน ย่อมไม่กลัวการตรวจสอบอยู่แล้ว จับโจรต้องจับพร้อมของกลาง เลขาฯ หวังคิดจะสาดโคลนใส่เขา ก็ต้องงัดหลักฐานจริงออกมาให้ได้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเพิ่งตั้งมาได้สองปี ในแต่ละปีเคยร่วมมือกับหน่วยงานไหนบ้างเขารู้หมด ฝั่งโน้นก็มีบัญชีอยู่ เขาจึงไม่กลัวที่เลขาฯ หวังจะตรวจ เพียงแต่ในใจรู้สึกขุ่นเคือง

"ในใจผมมันรู้สึกอึดอัดขัดข้องนี่ครับ พวกเราทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับฟาร์มเพาะเลี้ยงไปตั้งเท่าไร แต่พอเขาเข้ามารับตำแหน่งก็ทำอะไรตามอำเภอใจ แถมยังไม่ฟังคำเตือน พอเกิดปัญหาก็โยนใส่พวกเราหมด ตอนนี้ถึงขั้นค้างจ่ายค่าจ้างคนงานอีก ปล่อยไว้แบบนี้ โรงงานต้องวุ่นวายแน่ๆ ครับ" ฉู่ยวี่เทาพูดอย่างกลัดกลุ้ม

ต่อให้เขาจะไม่เข้าใจเรื่องการบริหารจัดการ ก็รู้ดีว่าการค้างจ่ายค่าจ้างจะทำให้คนงานไม่พอใจและก่นด่ามากขนาดไหน

อวี๋ซือหยาก็เข้าใจจุดนี้ดี แต่จากการกระทำต่างๆ ของเลขาฯ หวัง คนที่เขาละเลยและไม่เห็นหัวมากที่สุดก็คือคนงาน ความจริงแล้วค่าจ้างคนงานไม่ได้มากมายอะไร พนักงานสองร้อยกว่าคน รวมกันก็แค่สามสี่พันหยวน นับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับรายจ่ายส่วนอื่น แต่เขากลับไม่ตัดงบส่วนอื่น ดันเลือกมาตัดค่าจ้างคนงานก่อน แถมยังตระบัดสัตย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะความคิดแบบข้าราชการเป็นใหญ่ของเขามันคอยบงการ จึงไม่เห็นหัวสมาชิกคอมมูนเท่าไรนัก

แต่คำพูดเหล่านี้พูดกับฉู่ยวี่เทาไม่ได้

อวี๋ซือหยายิ้มพลางปลอบใจเขา "เลขาฯ หวังยังไงก็เป็นถึงระดับผู้นำ เขาคงหาทางออกได้เองค่ะ ในเมื่อคุณกับฉันต่างก็ออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงมาแล้ว ก็อย่าไปคิดฟุ้งซ่านเลย วันนี้คุณมาได้จังหวะพอดี ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษากับคุณสักเรื่องค่ะ"

ฉู่ยวี่เทาก็รู้ดีว่าตอนนี้อวี๋ซือหยาออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงมาแล้ว ทำอะไรไม่ได้ เขาถอนหายใจออกมาอย่างเซื่องซึมเล็กน้อย "เรื่องอะไรเหรอครับ"

"คุณช่วยไปสำรวจดูหน่อยสิคะว่า กองพลการผลิตแถวๆ นี้มีเยาวชนลงชนบทกับเด็กจบมัธยมปลายกี่คนที่มีความตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันอยากรวบรวมทุกคนมาไว้ด้วยกัน ทบทวนหนังสือด้วยกัน แบ่งปันเอกสาร แลกเปลี่ยนการเรียนรู้ และก้าวหน้าไปด้วยกันค่ะ" อวี๋ซือหยาบอกความคิดของตนออกมา

ยุคนี้การจะหาเอกสารทบทวนบทเรียนดีๆ สักเล่มนั้นยากเย็นแสนเข็ญ ผู้เข้าสอบรุ่นแรกจำนวนไม่น้อยไปสอบทั้งที่ไม่ได้เตรียมตัว ถึงขั้นเข้าไปส่งกระดาษเปล่าเลยก็มี เพราะทิ้งตำราเรียนไปนานหลายปี ไม่มีหนังสือเรียน ไม่มีเอกสารทบทวน แม้จะรู้ว่าฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะทำอะไรได้

อวี๋ซือหยาเป็นเพราะเตรียมตัวล่วงหน้า จึงนับว่าค่อนข้างพร้อม การที่เธอเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา ข้อแรกคือเห็นใจคนหนุ่มสาวเหล่านี้ที่ต้องเสียเวลาช่วงวัยอันงดงามไป หวังว่าจะช่วยให้ผู้คนก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยได้มากขึ้น และในขณะเดียวกันก็อยากผูกมิตรสร้างบุญคุณไว้เพื่อสะสมสายสัมพันธ์ ยามยากยื่นมือช่วย ย่อมซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจ

ฉู่ยวี่เทาไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงเพียงนั้น เขารู้สึกเพียงว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนที่นึกถึงผู้อื่นและเสียสละเหลือเกิน ทว่าคนดีขนาดนี้กลับถูกบีบให้ออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยง ในใจเขาจึงยิ่งรู้สึกไม่เป็นธรรมและเสียดายแทนอวี๋ซือหยาอย่างสุดซึ้ง

"ผู้จัดการอวี๋ คุณเสียสละมากจริงๆ ครับ พอเทียบกับคุณแล้ว ผมรู้สึกละอายใจเหลือเกิน ตอนผมได้หนังสือมา ไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย"

อวี๋ซือหยาถูกสายตาที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจอย่างจริงใจของเขาจ้องมองจนรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง จึงรีบโบกมือปฏิเสธ "สหายฉู่คุณยกยอเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็แค่อยากให้พวกเราทุกคนก้าวหน้าไปด้วยกันเท่านั้น พวกเราไม่ได้แข่งกันเองเสียหน่อย แต่ต้องไปแข่งกับผู้เข้าสอบอีกหลายล้านคนทั่วประเทศ ทุกคนได้ดีถึงจะนับว่าดีจริงๆ หากคอมมูนหงอวิ๋นของเรามีคนสอบติดมหาวิทยาลัยได้หลายๆ คน นั่นถึงจะถือเป็นการสร้างชื่อเสียงให้คอมมูนหงอวิ๋นของเราอย่างแท้จริง สหายฉู่คะ คุณสนิทกับพวกเยาวชนลงชนบทมากกว่า เรื่องนี้คงต้องรบกวนคุณช่วยเป็นคนประสานงานแล้ว คุณลองไปซาวเสียงดูคร่าวๆ ก่อนว่ามีใครยินดีเข้าร่วมกลุ่มติวหนังสือช่วยเหลือซึ่งกันและกันบ้าง รอให้ประกาศเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว พวกเราค่อยตั้งกลุ่มติวหนังสือกันจริงจัง อีกอย่าง ต่อไปนี้คุณอย่าเรียกฉันว่าผู้จัดการอวี๋อีกเลยนะคะ ฉันพ้นจากตำแหน่งมาแล้ว เรียกแบบนั้นไม่เหมาะเท่าไหร่ เรียกฉันว่าสหายอวี๋เถอะค่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มส่งเขาออกจากบ้าน

ครั้นปิดประตูแล้วกลับเข้ามาข้างใน รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี๋ซือหยาก็ค่อยๆ จางหายไป นางถอนหายใจออกมาเงียบๆ นางประเมินเลขาฯ หวังไว้สูงไปจริงๆ เพิ่งจะผ่านไปแค่ยี่สิบกว่าวันก็ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้ ทว่าไม่แน่ว่านี่อาจเป็นความตั้งใจของเลขาฯ หวังเอง ที่จงใจสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อถ่ายเลือดล้างคนเก่าในฟาร์มเพาะเลี้ยง แล้วสับเปลี่ยนเอาคนของตนเองเข้าไปแทน

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจว่าช่วงนี้ทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ไปก่อนจะดีกว่า หันมาทุ่มเทสมาธิให้กับการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน เวลาก่อนจะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยกระชั้นชิดเข้ามาทุกที การสอบเข้ามหาวิทยาลัยย่อมสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนเรื่องในโรงงานก็วางพักไว้ก่อนเถอะ ขอเพียงเลขาฯ หวังหน้าหนาพอและใจกล้าพอ ปัญหาในตอนนี้ก็แก้ไขได้ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะยอมวางศักดิ์ศรีของตัวเองลงได้หรือไม่เท่านั้น

ในช่วงหลายวันต่อมา อวี๋ซือหยายังคงเก็บตัวไม่ออกไปไหนเช่นเดิม ขลุกอยู่แต่ในบ้านอ่านหนังสือและทำโจทย์ข้อสอบ

พอถึงวันที่ยี่สิบเอ็ด เสียงประกาศตามสายก็กระจายข่าวสารที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน สื่อทางการของรัฐประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย และจะจัดสอบขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

ข่าวนี้พัดผ่านไปทั่วทุกสารทิศดั่งสายลม ทั้งในเมืองใหญ่และชนบทห่างไกล เหล่าเยาวชนลงชนบทที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานในไร่นาเพื่อแลกแต้มแรงงาน พลันได้ยินข่าวนี้ต่างพากันหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ สิบปีแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นความหวังเสียที

ฉู่ยวี่เทาเองก็ได้รับข่าวแล้วเช่นกัน เขาพาเยาวชนลงชนบทอีกหลายคนวิ่งตรงมาที่บ้านของอวี๋ซือหยาเป็นที่แรก

"สหายอวี๋ สหายอวี๋ คุณได้ยินหรือยังครับ ฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เมื่อครู่นี้เสียงประกาศตามสายเพิ่งแจ้งว่าฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วครับ!"

อวี๋ซือหยายิ้มมองพวกเขา "จริงหรือคะ ถ้างั้นก็วิเศษไปเลย เข้ามาคุยกันข้างในก่อนสิคะ"

เยาวชนลงชนบทที่มาด้วยกันมีอยู่หลายคน นอกจากเยี่ยเหมยกับซือลี่ผิงที่อวี๋ซือหยาค่อนข้างคุ้นเคยแล้ว คนอื่นๆ นางล้วนไม่รู้จัก

เมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็แนะนำตัวกัน กลุ่มเยาวชนลงชนบทที่เหลือล้วนเป็นรุ่นแรกๆ ที่ถูกส่งตัวลงมายังกองพลการผลิตต่างๆ เป็นคนกระตือรือร้นและนับเป็นแกนนำ เป็นพี่สาวพี่ชายคนโตในหมู่เยาวชนลงชนบท พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมายาวนานที่สุด หลายปีมานี้แทบจะหมดหวังไปแล้ว คราวนี้ได้เห็นแสงรำไรที่จะได้กลับเข้าเมืองเสียที แต่ละคนจึงฮึกเหิมราวกับถูกฉีดเลือดไก่ก็ไม่ปาน

ทว่าเพราะพวกเขายังไม่สนิทกับอวี๋ซือหยา จึงไม่กล้าเอ่ยปาก ซือลี่ผิงจึงเป็นฝ่ายออกหน้าแทน

"สหาย... อวี๋ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ผมได้ยินสหายฉู่ยวี่เทาบอกว่า คุณมีแผนจะรวบรวมพวกเราเยาวชนลงชนบทมาติวหนังสือด้วยกัน ผมคิดว่าเป็นข้อเสนอที่ดีมาก ตรงไหนที่ใครไม่เข้าใจก็จะได้เรียนรู้จากกันและกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน สหายอวี๋พอจะเล่าความคิดเห็นอย่างละเอียดของคุณให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มมองพวกเขา พลางยกเอกสารอ่านสอบของตนออกมาวางบนโต๊ะ "ความคิดของฉันคือการแบ่งปันทรัพยากรและก้าวหน้าไปด้วยกันค่ะ นี่คือตำราเรียนและหนังสืออ้างอิงที่ฉันเตรียมไว้ หากทุกคนสนใจ ก็ขอให้รีบสำรวจและรวบรวมว่าคนที่อยากเข้าร่วมกลุ่มติวหนังสือช่วยเหลือซึ่งกันและกันมีตำราเรียนและหนังสืออ้างอิงอะไรอยู่ในมือบ้าง คนเยอะขนาดนี้พวกเราคงรวมตัวอ่านหนังสือในที่เดียวกันไม่ได้ ฉันเสนอว่าให้จัดกลุ่มย่อยตามหนังสืออ้างอิงที่มี วันธรรมดาก็ติวกันในกลุ่มย่อย พอถึงวันอาทิตย์ทุกคนค่อยมารวมตัวกัน ปัญหาไหนที่ในกลุ่มย่อยแก้ไม่ได้ ก็นำมารวมกันในวันอาทิตย์เพื่อให้ทุกคนช่วยกันหาทางแก้ อย่างที่เขาว่ากันว่าคนเยอะพลังแยะนั่นแหละค่ะ สติปัญญาของคนกลุ่มหนึ่งย่อมดีกว่าคนคนเดียวเสมอ"

คนอื่นๆ ต่างพากันปรบมือ "ฉันเห็นด้วยกับข้อเสนอของสหายอวี๋ วิธีนี้ดีมากจริงๆ ช่วยให้ทุกคนก้าวหน้าไปด้วยกัน แถมยังได้แบ่งปันเอกสารอ่านสอบกันด้วย"

นั่นก็จริงอยู่ แต่ซือลี่ผิงยังมีอีกปัญหาหนึ่ง "แต่ว่าสหายบางคนไม่มีเอกสารอ่านสอบเลยสักเล่ม คนที่มีเอกสารอ่านสอบก็ใช่ว่าจะยินยอมนะครับ" ใช่ว่าทุกคนจะเสียสละยอมแบ่งปันกับคนอื่นเหมือนสหายอวี๋ซือหยาเสียหน่อย

ก็จริงตามเหตุผลนี้ พอคนเยอะขึ้น ความคิดของแต่ละคนก็ย่อมต่างกันไป สหายที่มีเอกสารอ่านสอบเยอะก็ใช่ว่าจะยอมร่วมกลุ่มกับสหายที่ไม่มีเอกสาร มนุษย์เราย่อมมีความเห็นแก่ตัว นี่เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะเสนอแนะ "เอาอย่างนี้ไหมคะ สหายที่ไม่มีเอกสารอ่านสอบมาแชร์เลยแม้แต่เล่มเดียว ก็ให้รับผิดชอบงานฝ่ายสนับสนุน ช่วยทำความสะอาด ต้มน้ำร้อน ทำงานจิปาถะให้มากกว่าคนอื่นหน่อย คนที่มีเอกสารอ่านสอบก็ลงเอกสาร คนที่ไม่มีก็ลงแรง"

"วิธีนี้ดีครับ สหายอวี๋ คุณนี่หัวไวปราดเปรียวสมเป็นคุณจริงๆ พวกเราเอาตามที่คุณว่านี่แหละ พองานเลิก สหายเยาวชนลงชนบทอย่างพวกเราก็รวมตัวกันเลย" ซือลี่ผิงพูดอย่างกระตือรือร้น แม้เขาจะได้เข้ามาทำงานในฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้ว แต่ในใจก็ยังคงปรารถนาที่จะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยและกลับเข้าเมืองมากกว่า

อวี๋ซือหยาคิดว่า ในเมื่อช่วยทำมาถึงขั้นนี้แล้ว สู้ทุ่มเทเพิ่มอีกสักหน่อย เพื่อผูกน้ำใจก้อนโตกับพวกเยาวชนลงชนบทดีกว่า

"ถ้าอาศัยแค่เวลาหลังเลิกงานเกรงว่าจะไม่พอ ตอนกลางคืนทุกคนมาอ่านหนังสือด้วยกัน สหายผู้หญิงเดินทางกลับก็ไม่ปลอดภัย เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ พวกคุณช่วยรวบรวมรายชื่อเยาวชนลงชนบทที่จะเข้าร่วมพร้อมกับระบุกองผลิตที่สังกัดมาให้ฉัน ฉันจะไปคุยปรึกษากับพวกผู้บริหารกองผลิตดู ว่าพอจะเจียดเวลาให้ทุกคนทบทวนหนังสือเพิ่มขึ้นได้อีกบ้างไหม"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สหายเยาวชนลงชนบทต่างก็ซาบซึ้งใจจนหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ

"สหายอวี๋ คุณดีกับพวกเราเหลือเกิน พวกเราไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณอย่างไรดีแล้ว"

เยาวชนลงชนบทหญิงหลายคนถึงกับขอบตารื้อไปด้วยน้ำตา

อวี๋ซือหยายิ้มพลางโบกมือ "อย่าเพิ่งขอบคุณเลยค่ะ ยังไม่รู้เลยว่าจะทำสำเร็จไหม ฉันจะพยายามทำให้เต็มที่แล้วกัน"

เยี่ยเหมยพูดด้วยความซาบซึ้งใจ "สหาย... อวี๋ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ คุณก็คือผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของพวกเราเหล่าเยาวชนลงชนบท พวกเราขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจสำหรับการดูแลที่คุณมีให้ตลอดมาค่ะ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ พวกคุณเองก็สร้างคุณประโยชน์ให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงไว้ไม่น้อย นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนควรได้รับอยู่แล้ว ตอนนี้เวลาบีบคั้น พวกเราอย่ามัวพูดขอบคุณกันไปมาเลย ทุกคนกลับไปปฏิบัติตามแผนเถอะ รีบจัดการเรื่องนี้ให้แน่นอนโดยเร็วที่สุด" อวี๋ซือหยายิ้มพลางตัดบทคำขอบคุณอันไม่รู้จบของพวกเขา

พอส่งพวกเยาวชนลงชนบทเสร็จ อวี๋ซือหยาก็ไปหาเลขาฯ เหมียวแห่งหมู่บ้านชิงเหอเป็นคนแรก

"อ้าว ลมอะไรหอบผู้จัดการอวี๋มาหาผมถึงนี่ได้ล่ะครับเนี่ย" เลขาฯ เหมียวเห็นอวี๋ซือหยาก็ค่อนข้างแปลกใจ

อวี๋ซือหยารีบโบกมือ "เลขาฯ เหมียวคะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่ผู้จัดการโรงงานแล้วนะ เรียกแบบนี้อีกไม่เหมาะหรอกค่ะ เรียกฉันว่าสหายอวี๋เถอะ วันนี้ฉันมาเพราะอยากจะปรึกษาเรื่องหนึ่งกับเลขาฯ เหมียวค่ะ"

หมู่บ้านชิงเหอเป็นหมู่บ้านแรกที่เติบโตขึ้นตามการพัฒนาของฟาร์มเพาะเลี้ยง ทั้งยังเป็นหมู่บ้านที่ได้รับอานิสงส์มากที่สุด เลขาฯ เหมียวจึงรู้สึกดีกับอวี๋ซือหยาเป็นธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าช่วงนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงพัฒนาไปได้ไม่ราบรื่น ในใจเขาก็ยิ่งเพิ่มความเกรงอกเกรงใจขึ้นอีกชั้นหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพูดกับอวี๋ซือหยาอย่างสุภาพเป็นกันเอง "มีเรื่องอะไรหรือครับ สหายอวี๋ คุณว่ามาได้เลย"

"นี่... แบบนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะมั้งครับ" เลขาฯ เหมียวลังเลเล็กน้อย ยังไม่เคยได้ยินว่ามีธรรมเนียมแบบนี้มาก่อนเลย พวกปัญญาชนลงชนบทมาเพื่ออะไร ก็เพื่อมาใช้แรงงานไม่ใช่หรือ การไม่ลงแปลงทำงานตั้งเดือนกว่าๆ หากแพร่งพรายออกไปจะดูเป็นอย่างไร เลขาฯ เหมียวกลัวว่าจะหาเรื่องเดือดร้อนเข้าตัว จึงไม่ค่อยเต็มใจนัก

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวว่า "มีอะไรไม่เหมาะกันล่ะคะเลขาฯ เหมียว ถ้าคุณกลัวว่าคนในกองผลิตจะมีข้อครหา ก็จัดสรรแบบนี้ได้นี่คะ อนุญาตให้พวกเยาวชนลงชนบททำงานแค่ช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายให้จัดการเวลากันเอง ใครมาทำงานก็บันทึกแต้มแรงงานให้ ใครไม่มาทำงานก็ไม่ได้แต้ม ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย แบบนี้ก็ไม่ได้เอาเปรียบหมู่บ้าน ไม่ได้เอาเปรียบสมาชิกคอมมูนคนอื่นๆ แล้ว ต่อให้พูดออกไป ก็ไม่มีใครตำหนิได้ว่าเลขาฯ เหมียวจัดการไม่เหมาะสม นอกจากหมู่บ้านชิงเหอของเราแล้ว ฉันยังเตรียมจะไปคุยเรื่องนี้กับเลขาฯ และหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านตระกูลอวี๋ หมู่บ้านเสี่ยวหลิ่ง... อีกหลายๆ หมู่บ้านด้วย การฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นนโยบายใหม่ของประเทศ พวกเราในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าทำเช่นนี้เพื่อตอบรับนโยบายรัฐ จะมีอะไรผิดหรือคะ เลขาฯ เหมียวว่าจริงไหมล่ะคะ"

เลขาฯ เหมียวยังคงลังเลใจอยู่บ้าง "เอาอย่างนี้ไหม พวกเราไปรายงานเลขาฯ หวังด้วยกันสักหน่อย?"

อวี๋ซือหยาถอนหายใจ มองเลขาฯ เหมียวด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง "คุณคิดว่าตอนนี้พวกเราเอาเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ไปรบกวนเลขาฯ หวัง มันเหมาะหรือคะ"

ก็จริง ใครบ้างไม่รู้ว่าตอนนี้เลขาฯ หวังยุ่งจนหัวหมุนเพราะเรื่องฟาร์มเพาะเลี้ยง มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่อยากเจอหน้าอวี๋ซือหยา อดีตผู้จัดการโรงงานที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงและมีชื่อเสียงบารมีล้นเหลือผู้นี้

พอเห็นเลขาฯ เหมียวไม่พูดอะไร อวี๋ซือหยาก็ใช้ไม้นวมเข้าเกลี้ยกล่อมต่อ "เลขาฯ เหมียวคะ เด็กหนุ่มสาวพวกนี้ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมาตั้งแต่สิบกว่าขวบ มาอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่นี่ก็ไม่ง่ายเลย ตอนนี้ในที่สุดก็เห็นความหวังที่จะได้กลับเข้าเมืองอย่างเปิดเผยและสง่างาม พวกเราช่วยสนับสนุนพวกเขาสักหน่อย พวกเขาต้องรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของคุณแน่นอน วันหน้าถ้าคนพวกนี้ได้ดิบได้ดี นึกถึงน้ำใจของหมู่บ้านเรา หากมีเรื่องต้องไปขอความช่วยเหลือขึ้นมาจริงๆ อีกฝ่ายก็ยื่นมือช่วยได้ การทำดีกับผู้อื่นก็คือการสร้างกุศลให้ตัวเอง ทำดีต้องได้ดี เรื่องง่ายๆ แค่ยกมือขึ้นมาช่วยแท้ๆ ทำไมเราจะไม่ทำล่ะคะ"

เลขาฯ เหมียวรู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผลทีเดียว ประกอบกับตั้งใจจะผูกมิตรเอาน้ำใจจากอวี๋ซือหยาอยู่แล้ว ในที่สุดจึงพยักหน้าตกลง "เอาละ เห็นแก่หน้าสหายอวี๋ ฉันจะให้พวกเขาหยุดงานครึ่งวัน ให้พวกเขามีเวลาทบทวนหนังสือดีๆ แล้วก็หวังว่าพวกเขาจะสอบติดมหาวิทยาลัยกันทุกคน สร้างชื่อเสียงเป็นหน้าเป็นตาให้หมู่บ้านชิงเหอของเรา"

"เลขาฯ เหมียวคะ คุณนี่ช่างแสนดีจริงๆ ทุกคนจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณของคุณแน่ ฉันขอเป็นตัวแทนทุกคนขอบคุณคุณก่อนเลยนะคะ คุณนี่เป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีที่ทำงานเพื่อประชาชนจากใจจริงเลยค่ะ" อวี๋ซือหยาทำท่าทางซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล ประเคนคำหวานไม่เสียดายปากใส่เลขาฯ เหมียวเป็นชุด ทำเอาเลขาฯ เหมียวรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ รู้สึกราวกับตัวเองเพิ่งทำความดีความชอบครั้งยิ่งใหญ่มาหมาดๆ

เมื่อมีเลขาฯ เหมียวเป็นผู้นำ เจ้าหน้าที่ของกองผลิตอีกหลายแห่งที่เหลือก็คุยง่ายขึ้นมาก ภายในวันเดียว อวี๋ซือหยาก็เกลี้ยกล่อมพวกเขาได้สำเร็จ ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่า ในช่วงก่อนถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ เยาวชนลงชนบทและนักเรียนมัธยมต้นมัธยมปลายในหมู่บ้าน ใครก็ตามที่ต้องการจะเข้าสอบ ให้มาทำงานแค่ครึ่งวันพอ ช่วงบ่ายปล่อยให้ทุกคนได้ทบทวนหนังสือ วันไหนไม่ได้ทำงานก็ไม่มีแต้มแรงงาน

เรื่องนี้ สมาชิกคอมมูนทั้งหลายก็ไม่มีข้อคัดค้าน พวกเขาหลายคนออกจะรำคาญที่พวกเยาวชนลงชนบททำงานช้า บ่าแบกไม่ได้ มือหิ้วไม่ไหว งานที่ทำไม่คุ้มกับแต้มแรงงานที่ได้อยู่แล้วด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ เรื่องจึงถูกตกลงตามนี้

ตรงกันข้ามกับบรรยากาศการอ่านหนังสืออย่างกระตือรือร้นของบรรดาเยาวชนลงชนบทในกองผลิตต่างๆ สถานการณ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงกลับยิ่งมายิ่งตกต่ำลงเรื่อยๆ

หลังจากฉู่ยวี่เทาจากไป เลขาฯ หวังก็แต่งตั้งนักบัญชีคนใหม่แซ่หยาง ใช้เวลาตรวจบัญชีอยู่หกวัน พบว่าตัวเลขในบัญชีไม่มีปัญหาอะไรเลย ฟาร์มเพาะเลี้ยงหาเงินได้มากก็จริง แต่ค่าใช้จ่ายก็สูงมากเช่นกัน แถมยังมีคนงานตั้งมากมายที่ต้องคอยเลี้ยงดู เงินทุนหมุนเวียนในบัญชีแท้จริงแล้วตึงมือมาโดยตลอด

ความคิดของเลขาฯ หวังที่จะหาจุดเล่นงานจากในบัญชีจึงพังทลายลง

ส่วนคนงานที่ได้รับแจ้งว่าจะจ่ายเงินเดือนวันที่ 15 แต่กลับไม่ได้เงินเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว ต่างก็พากันบ่นระงม ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นพูดจาต่อหน้า ทว่าหลายวันมานี้ บรรยากาศในฟาร์มเพาะเลี้ยงหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ประสิทธิภาพการทำงานก็ลดฮวบลงไปมาก

นักบัญชีหยางถือสมุดบัญชีพลางเอ่ยขึ้น "เลขาฯ หวังครับ จากการตรวจบัญชี ผมพบว่าเมื่อก่อนเวลาที่ผู้จัดการอวี๋ขาดเงิน เธอมักจะไปขอกู้เงินจากธนาคาร พวกเราก็ไปกู้ธนาคารบ้างดีไหมครับ ค้างจ่ายเงินเดือนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันไม่ใช่ทางออกนะ"

กู้เงิน? เลขาฯ หวังนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ปวดกบาล จึงถามว่า "ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงยังติดหนี้ธนาคารอยู่อีกเท่าไหร่"

"สองหมื่นสามร้อยหยวนครับ" นักบัญชีหยางมองดูตัวเลขในสมุดบัญชีแล้วเอ่ย

เลขาฯ หวังนวดขมับ "ติดหนี้ธนาคารตั้งเยอะขนาดนี้ยังไม่ได้คืน ถ้าไปกู้อีก ธนาคารจะยอมปล่อยกู้หรือ"

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ายอดเงินกู้มีจำนวนมากก็ต้องเข้าไปกู้ถึงในตัวอำเภอ หากเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูเลขาฯ เหมย ถ้าเลขาฯ เหมยรู้เข้า จะมองเขาอย่างไร เรื่องแค่นี้ก็ยังจัดการไม่รอด เพิ่งเข้ามารับช่วงฟาร์มเพาะเลี้ยงก็ต้องไปขอกู้เงินแล้วอย่างนั้นหรือ

เลขาฯ หวังไม่อยากให้เลขาฯ เหมยรู้สถานการณ์ปัจจุบันของฟาร์มเพาะเลี้ยงเด็ดขาด เพราะมันจะทำให้เขาดูไร้ความสามารถ และส่งผลกระทบต่อความประทับใจที่ผู้นำมีต่อตัวเขา

นักบัญชีหยางเองก็ไม่แน่ใจ "น่าจะได้มั้งครับ เมื่อก่อนผู้จัดการอวี๋ยังกู้ได้เลยนี่ครับ"

"ฉันขอคิดดูอีกที" หากไม่ถึงคราวจนตรอกจริงๆ เลขาฯ หวังไม่อยากเลือกเดินหมากตานี้เลย เขาอดบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้ "ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่จ่ายเงินเดือนเสียหน่อย แค่ช้าไปนิดเดียว คนงานพวกนี้ก็เหลือเกินจริงๆ ฉันว่าอวี๋ซือหยาให้สวัสดิการพวกเขาดีจนเคยตัวเสียมากกว่า"

นักบัญชีหยางเออออตาม "นั่นสิครับ เงินเดือนของฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่ได้ถือว่าน้อยเลย คนเกินครึ่งมีรายได้เทียบเท่าเจ้าหน้าที่ของคอมมูนด้วยซ้ำ พวกเขายังมีโบนัสสิ้นปี มีวันหยุดช่วงอากาศร้อน คำนวณดูแล้ว บางคนได้เงินเดือนสูงกว่าเจ้าหน้าที่ของคอมมูนเสียอีก"

ยิ่งพูดยิ่งโมโห เลขาฯ หวังโบกมือ "ไปตามเยี่ยเหมยกับหัวหน้าหลี่มานี่"

พอทั้งสองคนเข้ามา เขาก็ถามเยี่ยเหมยก่อน "แผนกขายของพวกเธอตอนนี้มีออร์เดอร์อยู่เท่าไร จัดการรวบรวมแล้วรีบส่งของออกไปให้เร็วที่สุด จะได้เก็บเงินงวดสุดท้ายกลับมา หัวหน้าหลี่ ช่วงสองสามวันนี้เธอเร่งมือหน่อย คอยกระตุ้นพวกคนงาน ให้ทำงานล่วงเวลาเร่งผลิตสินค้าส่งออกไปให้เร็วที่สุด"

ก็แค่เรื่องขาดเงินไม่ใช่หรือไง ส่งของออกไปสักชุด ได้เงินกลับมาก็แก้ปัญหาได้แล้ว

ทว่าเสี่ยวหลี่ได้ยินคำนี้เข้า ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ เงินเดือนยังไม่ทันจ่าย ยังจะให้คนงานทำงานล่วงเวลาอีก คนงานจะยอมเต็มใจทำหรือ

นึกถึงช่วงสองสามวันนี้ที่มีคนงานเก่าแก่หลายคนมาปรับทุกข์กับเขา เสี่ยวหลี่จึงกัดฟันพูดขึ้นว่า "เลขาฯ หวังครับ แล้วเรื่องเงินเดือนนี่จะจ่ายเมื่อไรหรือครับ คนงานไม่น้อยพากันมาถามแล้ว เราต้องให้คำตอบที่แน่นอนกับพวกเขาบ้างนะครับ"

คำพูดก่อนหน้านั้นเสี่ยวหลี่ไม่เห็นด้วย เลขาฯ หวังเคยเบี้ยวนัดทุกคนไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้ความน่าเชื่อถือของเขาในใจคนงานจึงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทว่ามีจุดหนึ่งที่เลขาฯ หวังพูดไม่ผิด ทุกคนต่างลงเรือลำเดียวกับฟาร์มเพาะเลี้ยง ฟาร์มเพาะเลี้ยงไปได้ดี ทุกคนถึงจะดีตาม หากฟาร์มเพาะเลี้ยงเกิดเรื่องขึ้นมาจนเลี้ยงดูคนงานมากมายขนาดนี้ไม่ไหว ทุกคนก็พลอยต้องลำบากไปด้วย

"ก็ได้ครับ ผมจะพยายามทำความเข้าใจกับพวกคนงานดู" เสี่ยวหลี่จำต้องรับปาก

แต่พวกเขาประเมินความเกลียดชังของชนชั้นแรงงานที่มีต่อการค้างจ่ายเงินเดือนต่ำเกินไป ทำงานแล้วไม่ได้เงิน ใครหน้าไหนก็ย่อมไม่พอใจอย่างยิ่งทั้งนั้น ตอนนี้ยังจะให้พวกเขาทำงานล่วงเวลาเร่งผลิตอีก คนงานไม่น้อยจึงพากันบ่นอุบ คนที่หนักหน่อยถึงขั้นจงใจอู้งานประท้วงเงียบ

บอกว่าทำงานล่วงเวลา แต่ประสิทธิภาพกลับเทียบไม่ได้กับปริมาณการส่งของตอนที่ยังไม่ทำล่วงเวลาเมื่อก่อนเสียอีก พอเสี่ยวหลี่เอ็ดไปสองสามคำ คนงานที่หน้าหนาหน่อยก็สรรหาสารพัดวิธีมาบ่นคร่ำครวญ บอกว่าที่บ้านแทบไม่มีข้าวสารกรอกหม้อแล้ว กินไม่อิ่มก็ไม่มีเรี่ยวแรง ทำเอาเสี่ยวหลี่พูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

เสี่ยวหลี่กลายเป็นแซนด์วิชที่ถูกบีบตรงกลางในพริบตา คนงานมาถามเขาทุกสามวันสองวันว่าเมื่อไรจะจ่ายเงินเดือน ทางด้านเลขาฯ หวังก็เร่งให้เขารีบส่งของออกไปให้เร็วที่สุด หากไม่ใช่เพราะเขาเคยเรียนมหาวิทยาลัยมาแล้วล่ะก็ เขาคงอยากทิ้งภาระไม่เอาอะไรแล้วเหมือนฉู่ยวี่เทา แล้วกลับไปร่วมกลุ่มเรียนช่วยเหลือกันกับอวี๋ซือหยาเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้รู้แล้วรู้รอด

เสี่ยวหลี่รู้สึกว่าช่วงเวลานี้ช่างยากลำบากยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงที่เริ่มจากศูนย์เสียอีก เมื่อก่อนตอนนั้นแม้จะเหน็ดเหนื่อย ทว่าอย่างน้อยก็ยังมองเห็นความหวัง ทุกวันเป็นวันใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตชีวา แต่ตอนนี้เล่า

เขากลัวเหลือเกินว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นอีกครั้ง แล้วต่อไปเขายังต้องไปเผชิญหน้ากับพวกคนงานและคอยตามเช็ดตามล้างความวุ่นวายนี้อีก ทว่าเขาลาออกจากคอมมูนมาแล้ว จะให้บอกว่าไม่ทำก็เลิกทำเลยย่อมเป็นไปไม่ได้

เสี่ยวหลี่ทนกัดฟันสู้ต่อไปอย่างทุกข์ระทม พอถึงสิ้นเดือนตุลาคม ในที่สุดก็ทำสินค้าเสร็จไปชุดหนึ่งและส่งออกไปเรียบร้อย เหลือเพียงรอให้เงินกลับมา จ่ายเงินเดือนให้พวกคนงานก็จะได้ผ่านพ้นด่านนี้ไปได้เสียที

ฝ่ายที่จ่ายเงินค่าสินค้ากลับมาเป็นที่แรกคือห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง หน่วยงานนี้มีเงิน ทุนหมุนเวียนเยอะ อีกทั้งเมิ่งหลานกับอวี๋ซือหยาก็มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน จึงไม่เคยค้างจ่ายค่าสินค้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทุกครั้งที่ส่งของไปถึงก็ชำระเงินทันที

คราวนี้ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองประจำมณฑลรับสินค้าไปค่อนข้างมาก โอนเงินมาให้ถึงหนึ่งหมื่นสองพันหยวน เงินก้อนนี้เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของเดือนถัดไปแล้ว

แต่เสี่ยวหลี่กลัวว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกสองแห่งจะได้ยินข่าวแล้วตามมาทวงเงิน จึงสั่งให้ฝ่ายขายกับพนักงานส่งของปิดปากเงียบไว้ตลอด พอเงินโอนเข้าบัญชีโรงงาน เขาก็รีบไปหาเลขาฯ หวังทันที "เลขาฯ หวังครับ เงินเดือนของคนงานค้างจ่ายมาเกือบเดือนแล้ว เราจ่ายเงินเดือนของเดือนกันยายนก่อนเถอะครับ ไม่อย่างนั้นพวกคนงานต้องมีเรื่องร้องเรียนแน่"

ช่วงนี้เลขาฯ หวังคลุกคลีอยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็นประจำ จึงรู้ดีว่าคนงานมีความไม่พอใจอยู่มาก จึงพยักหน้าตอบตกลง "ตกลง เธอไปหานักบัญชีหยางให้ช่วยจัดการ แล้วจ่ายไปเถอะ"

เสี่ยวหลี่ยังไม่ยอมไป เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "เลขาฯ หวังครับ หรือว่าเราจะจ่ายเงินเดือนเดือนตุลาคมไปด้วยเลยดีไหมครับ คนงานก็ทำงานครบเดือนตุลาคมแล้ว การจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าสิบวัน ถือเป็นการชดเชยที่เคยค้างจ่ายเงินเดือน คุณคิดว่าอย่างไรครับ"

ความจริงแล้วเสี่ยวหลี่กังวลว่าเงินก้อนนี้จะหมดไปอย่างรวดเร็ว พอผ่านไปอีกสิบวันก็จะไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างอีก หากต้องเลื่อนจ่ายออกไปอีกรอบ ถึงตอนนั้นคนที่ลำบากใจที่สุดก็ยังคงเป็นเขาอยู่ดี

เลขาฯ หวังไม่เห็นด้วย "ในบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงต้องเก็บเงินสำรองไว้บ้าง จ่ายของเดือนกันยายนไปก่อน ส่วนค่าจ้างเดือนตุลาคมรอถึงวันที่ 10 ค่อยว่ากัน"

ในเมื่อเถียงสู้เลขาฯ หวังไม่ได้ เสี่ยวหลี่ก็จนปัญญา ทำได้เพียงออกไปประกาศเรื่องการจ่ายค่าจ้างของเดือนกันยายน

ในที่สุดก็ได้เงินเสียที คนงานที่เคยแขวนหัวใจไว้ด้วยความกังวลต่างก็โล่งอก ทุกคนดีใจกันราวกับได้ฉลองวันปีใหม่

เป็นไปตามที่เสี่ยวหลี่คาดไว้ อีกสองฟาร์มเพาะเลี้ยงพอได้ยินข่าว วันรุ่งขึ้นก็พากันมาทวงเงินตามระเบียบ

เลขาฯ คอมมูนทั้งห้าคนรวมพลังกัน ผลัดกันมาปรับทุกข์และทวงเงินจากเลขาฯ หวัง

ตอนแรกเลขาฯ หวังย่อมไม่ยินยอม บริหารโรงงานมาหนึ่งเดือน เขาเข้าใจดีแล้วว่าการรักษาเงินทุนหมุนเวียนจำนวนหนึ่งไว้ในบัญชีมีความสำคัญเพียงใด ยิ่งกว่านั้น อีกประเดี๋ยวก็ต้องไปซื้อธัญพืชที่สถานีรับซื้อธัญญาหารแล้ว เงินก้อนนี้ผลัดผ่อนไม่ได้เด็ดขาด ไหนจะค่าน้ำมันรถ ค่าบำรุงรักษา ก็ขาดไม่ได้เช่นกัน

หากมอบเงินทั้งหมดให้พวกเขา บัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอก็จะไม่เหลือเงิน และจะต้องเกิดปัญหาตามมาอีก ดังนั้นเขาจึงขอร้องให้เลขาฯ ทั้งห้าคนให้เวลาพวกเขาอีกสักนิด ช่วยผ่อนปรนให้หน่อย รออีกสักพักมีเงินหมุนเวียนกลับมาแล้ว จะต้องคืนเงินที่ติดค้างไว้ให้แน่นอน

อาจเป็นเพราะเคยเผชิญกับความล้มเหลวมาแล้ว ครั้งนี้ท่าทีของเลขาฯ หวังจึงอ่อนลงมาก เขาปรึกษาหารือกับเลขาฯ ทั้งห้าคนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมทั้งชี้แจงผลได้ผลเสีย ขอให้ทุกคนช่วยยืดเวลาออกไปอีกสักระยะ

ว่ากันตามจริงแล้ว จุดประสงค์ของทุกคนล้วนเหมือนกัน นั่นคือทำเพื่อการพัฒนาและเพื่อที่จะได้เงิน อีกทั้งทุกคนก็รู้ดีว่าเลขาฯ หวังมีเส้นสายในตัวอำเภอไม่น้อย หลังจากเจรจาพาทีกันอยู่นาน เกลี้ยกล่อมจนปากเปียกปากแฉะ ในที่สุดเลขาฯ ทั้งห้าคนก็ยอมผ่อนผันเวลาให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหออีกช่วงหนึ่ง

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง หม่าตงอวิ๋นก็ผลุนผลันวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าถอดสีโดยไม่ได้เคาะประตูด้วยซ้ำ "เลขาฯ หวัง แย่แล้วค่ะ แย่แล้ว เมื่อกี้ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองของมณฑลโทรศัพท์มา บอกว่าจะขอคืนสินค้าค่ะ!"

"อะไรนะ" เลขาฯ หวังตกใจจนลุกพรวดขึ้นมา "เกิดอะไรขึ้น อยู่ดีๆ ทำไมพวกเขาถึงจะคืนสินค้าล่ะ"

หม่าตงอวิ๋นพูดจาวกวนตะกุกตะกัก "เหมือนว่า...พวกเขาบอกว่าสินค้าล็อตที่พวกเราส่งไปคราวก่อนมีปัญหา มีลูกค้าไปโวยวายที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง ทำให้พวกเขาตกที่นั่งลำบากมาก ก็เลยเรียกร้องขอคืนสินค้าค่ะ"

เมื่อทราบข่าวนี้ เลขาฯ หวังก็ไม่สนใจแล้วว่าเลขาฯ อีกห้าคนยังอยู่ที่นี่ เขาสาวเท้ากึ่งวิ่งไปยังห้องทำงานที่มีโทรศัพท์ มือสั่นระริกขณะหมุนเบอร์โทรศัพท์ไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองของมณฑล

เลขาฯ ทั้งห้าคนจากสองฟาร์มเพาะเลี้ยงเห็นดังนั้น ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด สบตากันแล้วเดินตามไปโดยมิได้นัดหมาย

เวลานี้หม่าตงอวิ๋นเองก็จิตใจว้าวุ่นเป็นที่สุด จึงไม่ได้เข้าไปขัดขวางพวกเขาเลย

พอหมุนหมายเลขออกไป ในหูโทรศัพท์ก็ส่งเสียงสัญญาณดังขึ้น ทุกจังหวะเสียงราวกับเสียงเร่งเอาชีวิตที่กระแทกลงบนขั้วหัวใจของเลขาฯ หวัง ทำให้เขารู้สึกวิตกกังวลเป็นทวีคูณ เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออก แล้วก็ติดกลับเข้าไปใหม่ จากนั้นก็ปลดออกอีก ทำซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ในที่สุดปลายสายก็มีคนรับ "สวัสดีครับ ผมเลขาฯ หวังจากฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ ผมขอสายผู้จัดการเมิ่งของคุณหน่อยครับ มีเรื่องจะคุยกับเธอสักนิด"

"ได้ค่ะ เลขาฯ หวัง รอสักครู่นะคะ" คนปลายสายเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผู้จัดการเมิ่ง ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราให้ความสำคัญกับสุขอนามัยอย่างยิ่งมาโดยตลอด เรื่องนี้มีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่าครับ" เลขาฯ หวังไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้ เดิมทีเขากำลังจะเกลี้ยกล่อมฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งสองแห่งได้สำเร็จอยู่แล้ว ทุกสิ่งกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี ใครจะไปคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้

เมิ่งหลานโมโหอย่างยิ่ง "เลขาฯ หวัง อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองของเราใส่ร้ายคุณ คนที่กินคอเป็ดแล้วเจอก้นบุหรี่ปนอยู่ข้างในเป็นถึงลูกของเจ้าหน้าที่กรมประชาสัมพันธ์เชียวนะคะ ฉันไม่ได้มีความสามารถเก่งกาจถึงขั้นจะไปสั่งให้เขามาใส่ร้ายป้ายสีคุณได้หรอกค่ะ อีกอย่าง เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วห้างสรรพสินค้าของเราจะได้ประโยชน์อะไร คุณคิดว่าฉันอยากให้เป็นแบบนี้หรือไงคะ"

เลขาฯ หวังถูกตอกกลับจนจุกอก รีบกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการด่วน "ขอโทษครับผู้จัดการเมิ่ง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น เข้าใจผิดกันแล้วครับ ผมรู้ดีว่าทางพวกคุณก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเหมือนกัน นี่มันเป็นอุบัติเหตุ พอเกิดเรื่องขึ้นมาเราต่างก็เดือดร้อนกันทั้งคู่ อย่าเพิ่งโมโหกันเลยครับ มาปรึกษาหาทางออกกันดีกว่า"

"ไม่ต้องปรึกษาแล้วค่ะ วันนี้มีคนเห็นเหตุการณ์นี้ในห้างตั้งเท่าไหร่ ต่อไปใครจะกล้าซื้อของของพวกคุณอีกล่ะคะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว คืนสินค้ามาเถอะค่ะ พวกคุณทิ้งของไว้ที่นี่ ฉันก็ไม่กล้าขายต่อแล้ว กินเจอก้นบุหรี่อันหนึ่งได้ ใครจะไปรู้ว่าจะมีก้นบุหรี่อันที่สองโผล่มาอีกไหม" เมิ่งหลานกล่าวอย่างมีน้ำโหและเด็ดขาด

ไม่ว่าเลขาฯ หวังจะพูดจาหว่านล้อมอ้อนวอนอย่างไร เมิ่งหลานก็ยืนกรานคำเดียว จะคืนสินค้า ขอเงินคืน และยังต้องจ่ายค่าชดเชยด้วย

เลขาฯ หวังร้อนรนจนหัวหมุน ในเมื่อกล่อมเมิ่งหลานไม่สำเร็จ แถมอีกฝ่ายยังตัดสายใส่เขาอีก พอลองโทรไปใหม่อีกรอบ เมิ่งหลานก็ไม่ยอมรับสายเขาเลยแม้แต่น้อย

เลขาฯ หวังวางสายลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ชั่วพริบตานั้นเขาดูแก่ลงไปนับสิบปี

ทว่าสิ่งที่ยุ่งยากยิ่งกว่าก็คือ เลขาธิการของอีกสองฟาร์มเพาะเลี้ยงพอรู้เรื่องนี้เข้า จากเดิมที่ตกลงกันไว้ว่าจะรอรับเงินอีกสักระยะก็ไม่ยอมแล้ว พวกเขาสัมผัสได้ว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป จะได้เงินหรือไม่ยังไม่รู้เลย ต้องทำแบบฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกง คือเอาเงินมาถือไว้ในมือก่อนถึงจะวางใจได้

ดังนั้นเลขาธิการทั้งห้าคนจึงพากันกลับคำ "เลขาฯ หวังครับ คนงานในคอมมูนของเรายังรอรับเงินเดือนอยู่ อาหารสัตว์ประจำเดือนนี้ก็ต้องซื้อ ถ้าไม่มีเงิน เป็ดในฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราคงต้องอดตายกันพอดี แล้วเงินของเราจะจัดการให้เมื่อไหร่ครับ"

เลขาฯ หวังหัวเราะด้วยความโมโห "ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรามีเงินจ่ายหรือไม่ พวกคุณไม่รู้หรือไง มาบีบคั้นผมตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

เลขาฯ คอมมูนหยางหมิงไม่ยอมทันที "เลขาฯ หวัง คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คิดจะเบี้ยวหนี้งั้นเหรอ มันมีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน ตอนที่ผู้จัดการอวี๋ยังอยู่ ไม่เคยเบี้ยวเงินพวกเราสักครั้ง ต่อให้ตอนนั้นเงินทุนจะตึงมือ เขาก็บอกพวกเราล่วงหน้าว่าจะจ่ายเงินให้เมื่อไหร่ แล้วยังไม่ทันถึงกำหนด เขาก็เป็นฝ่ายเอาเงินมาส่งให้ถึงที่แล้ว"

"นั่นน่ะสิ ตอนผู้จัดการอวี๋อยู่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกคุณติดเงินเราอยู่นะ แล้วพวกเราเองก็ติดหนี้เงินกู้ธนาคาร สิ้นปีนี้ก็ต้องจ่ายคืนแล้ว เลขาฯ หวัง ถ้าคุณไม่จัดการเรื่องเงินให้เรา เรื่องนี้ผมคงต้องเข้าไปในอำเภอเพื่อหาเลขาฯ เหมยแล้วล่ะ" เลขาธิการอีกคนเอ่ยขึ้น

เขาไม่กลัวเลขาฯ หวังเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เลขาฯ หวังจะเป็นคนสนิทสายตรงของเลขาฯ เหมยก็ตาม เพราะเลขาธิการคนนี้อายุกว่าห้าสิบปีแล้ว หมดหวังเรื่องเลื่อนตำแหน่ง ทำงานอีกไม่กี่ปีก็จะเกษียณแล้ว จะต้องไปสนอะไรอีก ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ฝ่ายพวกเขาเป็นฝ่ายถูก เป็นหนี้ก็ต้องชดใช้ มันเป็นเรื่องชอบธรรมอยู่แล้ว

เลขาฯ หวังพูดไม่ออกด้วยความแค้นใจ แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด หากเรื่องบานปลายไปถึงระดับอำเภอ อย่างไรก็ต้องหาเงินมาจ่ายอยู่ดี เขาสูดหายใจเข้าลึก "พวกคุณมาบีบคั้นผมตอนนี้ ผมก็ไม่มีเงินให้อยู่ดี ผ่อนผันให้ผมอีกสักสองสามวัน ให้ผมคิดหาทางหน่อยได้ไหมครับ"

เสี่ยวหลี่ที่ได้ยินข่าวแล้วรีบวิ่งมาก็รีบพูดเสริม "ท่านเลขาฯ ทั้งห้าคนครับ เราต่างก็เป็นคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ช่วยหน่อยเถอะครับ ขอเวลาผ่อนผันสักสองสามวัน แค่สองสามวันเท่านั้น พวกเราจะให้คำตอบกับทุกคนแน่นอน ตอนนี้ในโรงงานไม่มีเงินจริง ๆ ต่อให้พวกท่านมาทวงอยู่อย่างนี้ เราก็เอาเงินออกมาให้ไม่ได้อยู่ดี ทุกคนช่วยหน่อยเถอะครับ"

พูดจาหว่านล้อมสารพัด ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมให้เลขาธิการทั้งห้าคนยอมกลับไปได้ ทว่าทุกคนต่างยอมให้เวลาพวกเขาเพียงสามวันเท่านั้น

พอเลขาธิการเหล่านั้นกลับไป เลขาฯ หวังก็บันดาลโทสะ คว้าเอกสารบนโต๊ะปาใส่เสี่ยวหลี่ทันที "คุณดูแลการผลิตประสาอะไร อยากเลิกทำแล้วใช่ไหม"

เสี่ยวหลี่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ เขาเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ แต่ในเมื่อปัญหาเกิดที่ขั้นตอนการผลิตจริง ๆ ในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิต เขาย่อมต้องมีส่วนรับผิดชอบ เขาจึงก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษครับ เลขาฯ หวัง"

เลขาฯ หวังยังไม่คลายโทสะ "พูดแค่ขอโทษมันจะได้ประโยชน์อะไร ตอนนี้ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองขอคืนสินค้าและขอเงินคืน เรื่องเงินเดือนพักไว้ก่อน ห้ามล่วงเกินทางห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองเด็ดขาด พรุ่งนี้ต้องไปขนสินค้ากลับมา"

เสี่ยวหลี่เงยหน้าขึ้นอย่างลำบากใจแล้วเอ่ย "เมื่อกี้เพิ่งประกาศไปว่าจะจ่ายเงินเดือนวันนี้น่ะครับ ตอนนี้คนงานกำลังรอกันอยู่ทุกคนเลย"

"พวกมันทำของออกมามีปัญหา ยังจะอยากได้เงินเดือนอีก ฝันไปเถอะ!" เลขาฯ หวังเดือดดาลจนแทบเต้น ความอ่อนโยนก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น ราวกับมังกรพ่นไฟที่อารมณ์ฉุนเฉียวถึงขีดสุด พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

เสี่ยวหลี่เม้มปาก ไม่ส่งเสียง เขาคิดว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปต้องเกิดเรื่องอีกแน่ แต่ตอนนี้เลขาฯ หวังคงฟังไม่เข้าหูแล้วจริง ๆ

บรรยากาศในห้องทำงานอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองคนต่างเงียบงัน ผ่านไปไม่กี่นาที สมุห์บัญชีหยางก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจื่อน "เลขาฯ หวังครับ คนงานข้างนอกพากันเร่งถามว่าจะจ่ายเงินเดือนตอนไหน คุณดู..."

เลขาฯ หวังโมโหจนตบโต๊ะ "ไม่มีเงินเดือนทั้งนั้น! ไปเรียกพานหย่งคังกับอู๋เฉียงมา พรุ่งนี้เช้าตรู่ให้ไปห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองของมณฑล ขนของกลับมาให้หมด"

"แล้วสินค้าชุดนี้จะทำยังไงล่ะครับ" เสี่ยวหลี่ถามด้วยความปวดหัว

เลขาฯ หวังเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่า "เอาไปขายที่อื่น"

เพิ่งจะพูดจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หม่าตงอวิ๋นที่ยืนอยู่ตรงประตูก็รีบรับสาย ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็วางหูลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "เลขาฯ หวังคะ ทางสหกรณ์จำหน่ายเองก็ได้ยินข่าวแล้วเหมือนกัน พวกเขาขอคืนสินค้าค่ะ ได้ยินว่าเรื่องของพวกเราถูกเอาไปออกอากาศทางวิทยุแล้วด้วย"

เลขาฯ หวังหมดอาลัยตายอยาก ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ดังตุบ

การที่เรื่องไปถึงวิทยุหมายความว่า นับจากนี้จะมีผู้คนได้ยินข่าวนี้มากขึ้น คนที่จะขอคืนสินค้าก็จะยิ่งมีมากขึ้น และในอนาคตหน่วยงานที่จะสั่งซื้อสินค้าก็ย่อมจะน้อยลงไปด้วย นับว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริง ๆ

ทั้งที่มีคนอยู่ถึงสี่คน ทว่าในห้องทำงานกลับเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มหล่น ทุกคนต่างรู้สึกแย่ไปตาม ๆ กัน เสี่ยวหลี่ที่จิตใจหดหู่ที่สุดถึงกับขอบตาร้อนผ่าว เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตาไว้ แล้วกัดริมฝีปากเอ่ย "เลขาฯ หวังครับ คุณไล่ผมออกเถอะ เป็นเพราะผมคุมขั้นตอนการผลิตได้ไม่ดีเอง"

ได้ยินเช่นนั้น หม่าตงอวิ๋นก็หันไปมองเขาด้วยความตกใจ แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ผู้จัดการอวี๋ก็ไปแล้ว สมุห์บัญชีฉู่ก็ไปแล้ว ตอนนี้หัวหน้าหลี่จะไปอีกคน โรงงานยังจะเปิดต่อไปได้อีกหรือ

"ไล่นายออกงั้นเหรอ ตอนนี้ไล่นายออกแล้วมันช่วยแก้ปัญหาพวกนี้ได้ไหมล่ะ" เลขาฯ หวังเอ่ยถามเสียงอู้อี้ ไม่รอให้เสี่ยวหลี่ตอบ เขาก็กุมขมับแล้วเอ่ยเสียงขรึม "เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกนายมีวิธีแก้อะไรบ้าง ก็ว่ามาให้ฟังซิ"

ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยปากสักคน

ชื่อเสียงดีเด่นที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงสร้างขึ้นมาถูกทำลายไปแล้ว อีกทั้งยังต้องเผชิญกับปัญหาขาดแคลนเงินทุน ค้างจ่ายเงินเดือน และค้างชำระเงินงวดสุดท้าย พวกเขาจนปัญญาแล้วจริง ๆ

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างเงียบ เลขาฯ หวังก็เข้าใจ เขาโบกมือ "กลับไปกันให้หมดเถอะ ให้ฉันอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก"

ทั้งสามคนเดินออกจากห้องทำงานด้วยสีหน้ามืดมน เหลือเพียงเลขาฯ หวังนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง เหม่อมองเอกสารบนโต๊ะอย่างเลื่อนลอย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงเอะอะโวยวายที่ดังระงมก็ดึงสติอันเลื่อนลอยของเลขาฯ หวังให้กลับมา

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นกลุ่มคนงานเดินมุ่งหน้ามายังห้องทำงานของเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว สมาชิกคอมมูนที่เป็นหัวแถวเดินมาถึงหน้าประตูก็เอ่ยถามทันที "เลขาฯ หวังครับ ไหนตกลงกันว่าจะจ่ายเงินเดือนวันนี้ ทำไมถึงไม่จ่ายอีกล่ะ"

"นั่นน่ะสิ คราวก่อนคุณบอกว่าจะจ่ายวันที่สิบห้า ผลสุดท้ายก็ไม่จ่าย วันนี้เดิมทีบอกว่าจะจ่าย แต่ตอนนี้กลับบอกว่าไม่จ่ายอีกแล้ว ที่บ้านพวกเราต่างรอให้ฉันเอาเงินเดือนกลับไปซื้อข้าวกินอยู่นะ!"

"เมียฉันเพิ่งคลอดลูก ไข่ไก่ยังไม่ได้กินสักฟอง น้ำนมก็ไม่มี ก็รอเงินเดือนออกอยู่นี่แหละ จะได้เอาไปซื้อของมาบำรุงเธอ เลขาฯ หวัง สรุปแล้วจะจ่ายเงินเดือนเมื่อไหร่กันแน่ พรุ่งนี้ก็เดือนพฤศจิกายนแล้วนะ"

"เลขาฯ หวัง แม่ฉันป่วย ต้องเข้าเมืองไปหาหมอทุกเดือน พอเงินเดือนไม่ยอมจ่ายแบบนี้ แกก็ไม่มีเงินไปหาหมอ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป อาการป่วยของแม่ฉันต้องทรุดหนักแน่ คุณช่วยหน่อยเถอะ วันนี้จ่ายเงินเดือนให้พวกเราเถอะนะ"

คนงานกว่าสองร้อยคนมารวมตัวกัน ทั้งส่งเสียงเอะอะโวยวาย ทั้งร้องห่มร้องไห้ ทำเอาเลขาฯ หวังปวดเศียรเวียนเกล้าไปหมด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่า ยิ่งมีอำนาจมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งมากตามไปด้วย และยังตระหนักอีกว่า การจะบริหารโรงงานแห่งหนึ่ง โดยเริ่มสร้างจากศูนย์ จากเล็กไปจนใหญ่ได้นั้น มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เลขาฯ หวังจึงตระหนักได้ว่า ตัวเองขาดทั้งประสบการณ์และความสามารถในการบริหารโรงงาน ความเละเทะตรงหน้านี้เขาไม่อาจจัดการได้เลย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สถานการณ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงจะยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งไม่อาจกอบกู้ได้อีก ถึงเวลานั้นเขาคงกลายเป็นคนบาปของคอมมูนหงอวิ๋น และต้องถูกย้ายออกไปอย่างน่าอับอายขายหน้า

เลขาฯ หวังสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนตัดสินใจเด็ดขาด เขายกมือขึ้นแล้วพูดออกมาอย่างยากลำบากว่า "ทุกคนเงียบก่อน ฟังผมพูดสักครู่ ตอนนี้โรงงานประสบปัญหาและความยากลำบากอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ซึ่งผมไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ แต่ทางโรงงานจะหาทางแก้ปัญหาเหล่านี้แน่นอน ขอเวลาให้ผมสักหน่อยเถอะครับ"

แต่การผิดคำพูดเรื่องจ่ายเงินเดือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ได้บั่นทอนความไว้ใจของทุกคนจนหมดสิ้นไปแล้ว พวกคนงานจึงไม่ยอมแยกย้าย "เลขาฯ หวัง แล้วสรุปว่าเมื่อไหร่จะจ่ายเงินเดือนให้พวกเรากันแน่ ช่วยให้คำตอบที่แน่นอนกับพวกเราทีเถอะ พวกเรามีทั้งคนแก่ทั้งเด็กต้องดูแล หวังพึ่งแค่เงินเดือนนี้ประทังชีวิตนะ!"

เลขาฯ หวังจนปัญญาจริง ๆ จึงได้แต่พูดว่า "ทุกคนไม่เชื่อใจผม แต่คงเชื่อใจผู้จัดการอวี๋ใช่ไหมล่ะครับ ทางโรงงานตัดสินใจจะไปเชิญผู้จัดการอวี๋กลับมา ขอเวลาให้พวกเราสักสองสามวัน ได้ไหมครับ"

ได้ผลจริง ๆ พอเอ่ยชื่ออวี๋ซือหยาออกมาก็ใช้การได้ทันที พวกคนงานยังคงค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวอวี๋ซือหยาที่สร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งนี้ขึ้นมากับมือ หลังจากเงียบไปราวสองนาที ในที่สุดพวกเขาก็ยอมถอยให้อีกก้าว "ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะยอมเชื่อทางโรงงานอีกสักครั้ง"