ตอนที่ 54 การมาเยือนที่ไม่คาดคิดของเลขาฯ หวัง

เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับพวกเยาวชนลงชนบท และจะได้ไม่ต้องทำกับข้าวเองไปในตัว ช่วงนี้อวี๋ซือหยาจึงไปทบทวนหนังสือกับทุกคนที่จุดพักเยาวชนลงชนบท ไปตอนเช้า กลับตอนค่ำ มื้อเที่ยงก็พกเสบียงไปนั่งกินร่วมกับทุกคน

ด้วยความที่ตั้งใจผูกมิตร ประกอบกับเธอช่วยเจรจาจนทุกคนได้ผลประโยชน์อย่างการทำงานแค่วันละครึ่งวัน เพียงไม่กี่วัน อวี๋ซือหยาก็สนิทสนมกลมเกลียวกับพวกเยาวชนลงชนบทเป็นอย่างดี

ทุกวันจมอยู่กับการเรียน ทำโจทย์ ตรวจคำตอบ อธิบายโจทย์ และถกเถียง อวี๋ซือหยาราวกับได้ย้อนกลับไปช่วงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งโดยไม่มีเรื่องอื่นให้วอกแวก แน่นอนว่าเธอจึงไม่รู้เลยว่าช่วงนี้ฟาร์มปศุสัตว์เกิดเรื่องขึ้นอีกเป็นกระบุง

วันที่ 30 ตุลาคม เธอยังคงทบทวนหนังสือกับทุกคนตามปกติ จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ทุกคนก็ยังไม่อยากแยกย้าย จึงเปิดไฟสว่างแล้วอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำกันต่อ

อวี๋ซือหยากำลังทำโจทย์คณิตศาสตร์ข้อหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีเยาวชนลงชนบทใบหน้ากลมคนหนึ่งเดินเข้ามา พูดจาอึกอักว่า "สหายอวี๋ ด้านนอกมีคนมาหาเธอแน่ะ"

อวี๋ซือหยายังคงจมอยู่ในทะเลโจทย์ นึกว่าเสิ่นเจี้ยนตงมารับกลับบ้าน จึงบอกว่า "เธอบอกให้เขารอสักเดี๋ยวนะ ให้ฉันทำข้อนี้เสร็จก่อน"

เยาวชนลงชนบทหน้ากลมหันไปมองเลขาฯ หวังกับพวกที่เดินมาถึงหน้าประตู ท่าทางอ้ำอึ้งอยากเตือนเธออีกรอบ แต่เลขาฯ หวังยกมือขึ้นห้ามไว้ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่ใต้ชายคา เป็นเชิงบอกว่าจะรออยู่ข้างนอกเอง

เลขาฯ หวังถอยออกไปแล้ว แต่พวกเยาวชนลงชนบทกลับนั่งไม่ติด ทุกคนหมดสมาธิที่แน่วแน่เมื่อครู่ไปจนสิ้น ต่างมองตากันไปมา ใช้สายตาสื่อสารกัน ไม่เข้าใจเลยว่าเลขาฯ หวังคนนี้มาทำอะไร ทำไมถึงคุยง่ายขนาดนี้ ผู้นำเบอร์หนึ่งของคอมมูนกลับมายืนรอลูกบ้านอยู่ข้างนอกอย่างว่าง่ายเนี่ยนะ

อย่าว่าแต่พวกนั้นที่ความรู้สึกซับซ้อนเลย ในใจของเลขาฯ หวังเองก็สับสนวุ่นวายไม่แพ้กัน คราวก่อนที่อวี๋ซือหยาบอกว่าจะลาออกเพื่อเตรียมตัวสอบ ความจริงเขาไม่ค่อยเชื่อ คิดว่าอวี๋ซือหยาอาจจะแง่งอนประชดประชันอยู่บ้าง ทว่าวันนี้ได้มาเห็นกับตาว่าอวี๋ซือหยาตั้งอกตั้งใจเพียงใด อีกทั้งยังได้ยินจากปากชาวบ้านว่าทุกเช้าตรู่อวี๋ซือหยาจะมาอ่านหนังสือที่จุดพักเยาวชนลงชนบท เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองคิดมากไปเอง อีกฝ่ายอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริง ๆ

แต่ถ้าอวี๋ซือหยาไปเรียนมหาวิทยาลัยจริง ๆ แล้วไม่สนใจฟาร์มปศุสัตว์ขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ ตอนนี้เลขาฯ หวังตระหนักแล้วว่า อวี๋ซือหยาคือบุคคลจิตวิญญาณของฟาร์มปศุสัตว์ หากขาดเธอไป ฟาร์มปศุสัตว์คงต้องลองผิดลองถูกเสียเวลาไปมาก และสุดท้ายจะฟื้นตัวกลับมาได้หรือไม่ก็ยังพูดยาก

ในฐานะเลขาธิการพรรคประจำคอมมูนหงอวิ๋น แน่นอนว่าเขาย่อมไม่อยากเห็นจุดนี้เป็นที่สุด

ทุกคนคุ้นเคยกันดีแล้ว เยาวชนลงชนบทหน้ากลมได้ยินก็รู้ทันทีว่าอวี๋ซือหยาเข้าใจผิด จึงรีบดึงแขนเสื้อของเธอแล้วกระซิบบอก "สหายอวี๋ เธอเข้าใจผิดแล้ว คนที่มาคือเลขาฯ หวังของคอมมูน ไม่ใช่เจี้ยนตงนะ"

"เลขาฯ หวังเหรอ" อวี๋ซือหยาประหลาดใจ ชำเลืองมองไปทางประตู ก็เห็นคนสองสามคนยืนอยู่ใต้ชายคาจริง ๆ คนที่อยู่หน้าสุดดูเหมือนจะเป็นเลขาฯ หวัง

เยาวชนลงชนบทหน้ากลมรีบบอกเธอ "ใช่แล้ว เลขาฯ หวังยืนรอเธอมาสิบกว่านาทีแล้ว ฉันกะจะเรียกเธอ แต่ถูกเลขาฯ หวังห้ามไว้"

ถ้าอย่างนั้นเธอก็ได้รับเกียรติเหลือเกินละ แต่อวี๋ซือหยากลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เลขาฯ หวังกลับดั้นด้นมาหาเธอถึงที่นี่ แถมยังสั่งไม่ให้ทุกคนรบกวนเธอ ฟังดูเหมือนเห็นอกเห็นใจผู้ใต้บังคับบัญชาดีอยู่หรอก แต่ถ้าไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มีเหตุผลอะไรที่ผู้นำจะเอาใจใส่ถึงเพียงนี้

ไม่ต้องถามเธอก็รู้ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ คนอย่างเลขาฯ หวังไม่เหมือนเลขาฯ เฝิง ภายนอกเขาดูอ่อนโยน แต่ความจริงแล้วถือตัวและหยิ่งในศักดิ์ศรีไม่เบา เขาก็มีทุนให้หยิ่งได้อยู่หรอก ทั้งอำเภอนี้คงไม่มีผู้นำเบอร์หนึ่งของคอมมูนคนไหนจะหนุ่มแน่นไปกว่าเขาอีกแล้ว

"รู้แล้ว ขอบใจนะเสี่ยวหยวน" อวี๋ซือหยากะว่าพรุ่งนี้ตนคงไม่มีเวลามาที่จุดพักเยาวชนลงชนบท จึงเก็บข้าวของทั้งสมุดหนังสือปากกา ส่วนหนึ่งยัดใส่กระเป๋า อีกส่วนหนึ่งกอดไว้แนบอก "ฉันไปก่อนนะ พวกเธอทบทวนกันต่อเถอะ"

พูดจบ เธอก็ก้าวออกจากห้องอย่างกระฉับกระเฉง แล้วก็เห็นเลขาฯ หวัง เสี่ยวหลี่ และหม่าตงอวิ๋นยืนอยู่ใต้ชายคา

"เลขาฯ หวัง หัวหน้าหลี่ สหายหม่า สวัสดีค่ะ ทำไมถึงมากันได้คะ มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า" อวี๋ซือหยาแย้มยิ้มพลางเอ่ยถาม

เลขาฯ หวังมองข้ามไหล่เธอเข้าไปเห็นพวกเยาวชนลงชนบทข้างในกำลังเงี่ยหูชะเง้อชะแง้มองมา ไม่อยากให้คนพวกนี้ได้ยินบทสนทนา จึงกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "พวกเราเดินไปคุยไปเถอะครับ"

อวี๋ซือหยาเองก็ไม่อยากเสียเวลา จึงยิ้มตอบ "ได้สิคะ เลขาฯ หวังเชิญค่ะ"

เธอเดินตามหลังเลขาฯ หวังอยู่ก้าวหนึ่ง ให้เกียรติเขาอย่างเต็มที่

แต่เวลานี้เลขาฯ หวังไม่ได้อยากเอาหน้าเอาตา เขาอยากคุยกับอวี๋ซือหยาซึ่งๆ หน้า จะได้คอยสังเกตสีหน้าและท่าทางของเธอตลอดเวลา เพื่อคาดเดาสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจ

เมื่อเห็นเลขาฯ หวังไม่พูดจา อวี๋ซือหยาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง "เลขาฯ หวัง ดึกดื่นป่านนี้พวกคุณยังอุตส่าห์มาหาฉัน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

เลขาฯ หวังไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ จึงโยนให้เสี่ยวหลี่เสียเลย "หัวหน้าหลี่ คุณบอกสถานการณ์ของโรงงานตอนนี้ให้ผู้จัดการอวี๋ฟังที"

เปลี่ยนจาก "สหายอวี๋" กลับมาเป็น "ผู้จัดการอวี๋" ใจของอวี๋ซือหยาก็ดิ่งวูบ ดูท่าเรื่องที่เกิดกับฟาร์มเพาะเลี้ยงคงไม่เบาเสียแล้ว

เธอหันไปมองเสี่ยวหลี่ที่เหี่ยวเฉาเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเหือดหาย "ว่ามาเถอะ เรื่องอะไรกันแน่"

เสี่ยวหลี่กำลังจะอ้าปาก สมาชิกคอมมูนกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านมาพอดี และทักทายพวกเขาอย่างกระตือรือร้น "เลขาฯ หวัง ผู้จัดการอวี๋ หัวหน้าหลี่ สหายหม่า..."

เวลานี้เป็นช่วงที่พวกสมาชิกคอมมูนเลิกงานกลับบ้านพอดี บนถนนมีคนเดินกันเป็นกลุ่มสองสามคน เดินไปไม่กี่สิบเมตรก็เจอคนอีก มีคนคอยทักทายพวกเขาไม่ขาดสาย

ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคุยเรื่องงานจริงๆ เลขาฯ หวังจึงระงับความร้อนรนไว้แล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราไปคุยกันที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเถอะครับ"

"ได้ค่ะ งั้นไปกันเถอะ" อวี๋ซือหยาเร่งฝีเท้าขึ้นเอง

ทั้งกลุ่มเดินอยู่ยี่สิบกว่านาทีก็มาถึงฟาร์มเพาะเลี้ยง นอกจากสหายที่อยู่เวรและเข้ากะดึกสองสามคนแล้ว พนักงานคนอื่นๆ ต่างก็กลับกันหมดแล้ว พอปราศจากความจอแจในตอนกลางวัน เวลานี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงจึงดูเงียบเหงาไปบ้าง

ไม่ได้มาแค่เดือนเดียว อวี๋ซือหยาก็รู้สึกแปลกตาไปบ้าง ทว่าเวลานี้ไม่มีเวลาให้เธอรำลึกความหลัง พอก้าวเข้าโรงงาน เลขาฯ หวังก็ทนรอไม่ไหว รีบพาอวี๋ซือหยาไปที่ห้องทำงานทันที

"เสี่ยวหลี่ คุณเล่าสถานการณ์ให้ผู้จัดการอวี๋ฟังซิ"

เสี่ยวหลี่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาอวี๋ซือหยา แค่เดือนเดียว แผนกผลิตที่เขารับผิดชอบก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้เลย เสี่ยวหลี่อ้าปากอย่างยากลำบาก เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกมาอย่างหดหู่

พออวี๋ซือหยาฟังจบหน้าก็มืดครึ้ม โรงงานผลิตอาหาร เรื่องสุขอนามัยและความปลอดภัยเป็นเรื่องสำคัญที่สุด พวกเขากลับทำผิดพลาดร้ายแรงขนาดนี้ในจุดนี้

อวี๋ซือหยาโมโหจนไม่รู้จะพูดยังไงดี

เสี่ยวหลี่เห็นสีหน้าย่ำแย่ของเธอ ก็เอ่ยโทษตัวเอง "ผู้จัดการอวี๋ ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเองครับ ผมดูแลการผลิตไม่ดี ได้โปรดลงโทษผมเถอะครับ"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างเย็นชา "หัวหน้าหลี่พูดเกินไปแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่คนของฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้ว ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยงหรอกค่ะ"

พอคำนี้หลุดออกมา ทั้งสามคนต่างก็ชะงักไป

พวกเขาคิดว่าด้วยความทุ่มเทใส่ใจที่อวี๋ซือหยาเคยมีให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง พอเห็นฟาร์มเพาะเลี้ยงมีภัย เธอคงจะรีบกลับมาคุมสถานการณ์เป็นคนแรก แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้

เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน ยังอ่อนหัดเกินไป แต่เลขาฯ หวังมองออกว่าอวี๋ซือหยากำลังมีโทสะค้างคาอยู่ในใจ

เขาโบกมือ "พวกเธอสองคนไปทำงานก่อนเถอะ ฉันขอคุยกับผู้จัดการอวี๋ตามลำพังหน่อย"

เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นมองสีหน้าของเจ้านายทั้งสอง แล้วถอยออกจากห้องทำงานไปเงียบๆ แถมยังช่วยปิดประตูให้อย่างรู้ใจ

พอไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว เลขาฯ หวังก็ผ่อนคลายลงมาก กล้าเปิดอกพูดมากขึ้น เขาถอนหายใจพลางเอ่ย "ผู้จัดการอวี๋ สภาพของฟาร์มเพาะเลี้ยงในตอนนี้คุณก็ได้เห็นแล้ว ขาดคุณไม่ได้จริงๆ ครับ ผมในนามของคอมมูนและพนักงานทุกคนในฟาร์มเพาะเลี้ยง ขอเชิญคุณกลับมาบริหารฟาร์มเพาะเลี้ยงอย่างจริงใจครับ"

อวี๋ซือหยาไม่หวั่นไหว "เลขาฯ หวัง คุณก็รู้นี่คะ อีกแค่เดือนกว่าๆ ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันไม่มีเวลาหรอกค่ะ อีกอย่างถ้าสอบติด ไม่นานฉันก็ต้องเข้าเมืองไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว คงทำหน้าที่ผู้จัดการโรงงานไม่ได้หรอกค่ะ เลขาฯ หวัง ถ้าคุณดูแลไม่ไหว ก็เลื่อนขั้นคนในคอมมูนหรือในโรงงานขึ้นมาบริหารฟาร์มเพาะเลี้ยงเถอะค่ะ แบบนั้นจะเหมาะสมกว่า"

ถ้ามีคนที่แก้กองความเละเทะนี้ได้ก็ดีน่ะสิ!

เลขาฯ หวังย่อมไม่ยอมถอดใจง่ายๆ "ผู้จัดการอวี๋ ถ้าคุณสอบติดมหาวิทยาลัย พวกเราก็ทำเรื่องพักงานโดยไม่รับเงินเดือนได้นี่ครับ ฟาร์มเพาะเลี้ยงรอคุณกลับมาได้เสมอ สภาพตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว ฟาร์มเพาะเลี้ยงขาดคุณไม่ได้จริงๆ"

พักงานโดยไม่รับเงินเดือนงั้นเหรอ เธอต้องไปเรียนตั้งสามสี่ปีเต็ม เวลาเนิ่นนานขนาดนั้น เรื่องราวก็เปลี่ยนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว พอกลับมายังจะหวังเป็นผู้จัดการโรงงานอีก แล้วผู้จัดการคนก่อนหน้าจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ คนอื่นยังจะยอมรับเธออยู่หรือ หลายปีนี้มันมากพอให้คนอื่นวางคนของตัวเองในตำแหน่งสำคัญจนลิดรอนอำนาจเธอไปหมดแล้ว

ข้อเสนอนี้ไม่มีความน่าดึงดูดใจแม้แต่น้อย เลขาฯ หวังคิดได้สวยหรูเหลือเกิน จะให้เธอกลับมาเก็บกวาดความเละเทะแท้ๆ แต่กลับโยนเงื่อนไขแบบนี้มาให้ เธอคงโง่เต็มทนถึงจะตกลง สู้กลับมาเป็นผู้จัดการหุ่นเชิดที่พร้อมจะถูกเฉดหัวทิ้งได้ทุกเมื่อ มิสู้พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วใช้เส้นสายในรั้วมหาวิทยาลัยมาเริ่มต้นทำธุรกิจเองเลยดีกว่า

"เลขาฯ หวังล้อเล่นแล้วค่ะ ไม่มีใครแทนที่ไม่ได้หรอกนะคะ ฉันเชื่อว่าภายใต้การนำของเลขาฯ หวัง ฟาร์มเพาะเลี้ยงจะต้องผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ และกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งแน่นอนค่ะ" อวี๋ซือหยาทำท่าทางราวกับเชื่อมั่นสุดใจว่าเลขาฯ หวังจะทำได้จริง สายตาดูจริงใจยิ่งนัก

เลขาฯ หวังรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย "ผู้จัดการอวี๋ คุณอย่ายกย่องผมเกินไปเลยครับ ผมพูดจริงๆ นะ หรือไม่คุณก็ไม่ต้องไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว โรงงานขาดคุณไม่ได้จริงๆ พวกเราทุกคนต่างตั้งตารอให้คุณกลับมานะ"

อวี๋ซือหยาไม่ยอมตกลง พลางพูดจาเป็นเรื่องเป็นราว "เลขาฯ หวังคะ การได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเป็นความฝันของฉันมาโดยตลอด ตอนแรกฉันนึกว่าความฝันนี้จะดับสลายไปแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะยังมีวันที่ทำให้เป็นจริงได้ ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ต้องพยายามลองดูสักตั้งค่ะ ถ้าให้ยอมแพ้ไปเฉยๆ แบบนี้ ฉันคงทำใจไม่ได้ เลขาฯ หวังน่าจะเข้าใจความมุ่งมั่นที่อยากทำฝันให้เป็นจริงของฉันใช่ไหมคะ"

ไม่ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วกลับมาเป็นผู้จัดการโรงงานต่อเนี่ยนะ ถ้างั้นเดือนที่แล้วเธอจะเหนื่อยดิ้นรนไปทำไมกัน ไม่ต้องไปตั้งแต่แรกก็จบแล้ว เธอไม่ได้ทำผิดอะไรเสียหน่อย เลขาฯ หวังย่อมไม่มีทางปลดตำแหน่งเธอได้อยู่แล้ว

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นความฝันของคนหนุ่มสาวทุกคนในยุคนี้จริงๆ สอบติดก็เปรียบเสมือนปลาหลี่กระโดดข้ามประตูมังกร จากนั้นชีวิตก็จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จบออกมาเข้าทำงานในหน่วยงานรัฐก็กลายเป็นเจ้าหน้าที่ระดับแกนนำทันที

เลขาฯ หวังหาข้อโต้แย้งไม่ได้ แต่เรื่องทางฝั่งฟาร์มเพาะเลี้ยง ตอนนี้เขาก็จนปัญญาจะแก้ไขได้จริงๆ ส่วนคนในคอมมูน เขาก็นึกไม่ออกเลยว่าใครจะมีความสามารถพอมาสะสางปัญหาพวกนี้ได้

เลขาฯ หวังหมดหนทาง จึงไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป เอ่ยปากอย่างกลัดกลุ้มตามตรง "ผู้จัดการอวี๋ ตอนนี้โรงงานเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ขึ้น ผมไม่รู้จะจัดการยังไงแล้วจริงๆ นอกจากคุณแล้ว ผมก็นึกไม่ออกว่าใครจะแก้ปัญหาพวกนี้ได้อีก ทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นความผิดของผมเอง ได้โปรดเห็นแก่พนักงานสองร้อยกว่าชีวิตในฟาร์มเพาะเลี้ยง กลับมาช่วยฟาร์มเพาะเลี้ยงหน่อยเถอะครับ ต่อไปนี้เรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยงผมจะไม่เข้าไปยุ่มย่ามอีกเลย แม้ว่าคุณจะไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วก็ตาม"

"เลขาฯ หวัง อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ฉันเองก็เพิ่งเคยเจอปัญหาแบบนี้เป็นครั้งแรก คุณมาถามฉัน ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ" อวี๋ซือหยายังคงไม่ยอมอ่อนข้อ ตอบรับไปอย่างเสแสร้ง

เลขาฯ หวังปวดหัวจนแทบระเบิด เขาเอ่ยปากขอโทษอวี๋ซือหยาแล้ว ทั้งยังให้คำมั่นสัญญาไปแล้วด้วย แต่เธอยังไม่ยอมตกลง หรือว่าเธอจะจนปัญญาจริงๆ

บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบงันและอึดอัดเป็นพิเศษ

ผ่านไปเนิ่นนาน เลขาฯ หวังกุมศีรษะพลางเอ่ยอย่างทรมานใจ "ผู้จัดการอวี๋ ถ้าแม้แต่คุณก็ไม่มีวิธี ฟาร์มเพาะเลี้ยงคงได้แต่ต้องหยุดทำงานระงับการผลิต แล้วขายเป็ดกับเครื่องจักรมาชดใช้ค่าเสียหายให้ลูกค้าที่คืนสินค้าแล้วล่ะครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณช่วยคิดดูอีกทีเถอะ ว่าพอจะมีทางไหนที่ลดผลกระทบลงให้เหลือน้อยที่สุดได้บ้าง"

อวี๋ซือหยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปาก "เลขาฯ หวัง จะให้ฉันกลับไปฟาร์มเพาะเลี้ยงก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกนะคะ แต่ฉันมีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง"

เลขาฯ หวังราวกับคนหลงทางในทะเลทรายที่พลันมองเห็นโอเอซิส เขารีบเงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตาสีอำพันลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความหวังที่จะรอดชีวิต โน้มตัวข้ามโต๊ะไปทางอวี๋ซือหยาอย่างร้อนรน "คุณว่ามาได้เลย!"

อวี๋ซือหยาเอ่ยช้าๆ "ไปเปิดหน้าร้านจำหน่ายสินค้า แล้วตั้งโรงงานสาขาที่เมืองเอกของมณฑลค่ะ!"

ในหัวของเลขาฯ หวังสับสนอลหม่านไปหมด มีเพียงความคิดเดียวแล่นวาบเข้ามา "ตอนนี้สายป่านเงินทุนของฟาร์มเพาะเลี้ยงขาดสะบั้นไปแล้ว ยังติดค้างเงินค่าสินค้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกสองแห่ง ไหนจะเงินเดือนคนงานอีก ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองกับทางสหกรณ์จำหน่ายก็พากันจะคืนสินค้า ฟาร์มเพาะเลี้ยงจะมีเงินที่ไหนไปสร้างโรงงานสาขากันล่ะครับ!"

"ปีนี้เราจะเปิดหน้าร้านจำหน่ายสินค้าเพื่อขายสินค้าของเราโดยตรง หลังปีใหม่ค่อยสร้างโรงงานสาขาค่ะ เลขาฯ หวัง ตอนนี้ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเรา พวกเขาขอคืนสินค้าและขอเงินคืน ต่อไปสินค้าของเราคงขึ้นวางบนชั้นวางของพวกเขาไม่ได้แล้ว พอมีปัญหาเรื่องสุขอนามัยแบบนี้ ห้างสรรพสินค้าแห่งอื่นกับทางสหกรณ์จำหน่ายก็จะไม่ยอมขายสินค้าของเราเหมือนกัน เรากำลังจะเสียตลาดค้าปลีกในเมืองเอกของมณฑลไป ซึ่งตรงนี้เป็นหนึ่งในแหล่งรายได้หลักช่วงนอกฤดูกาล แค่กำไรจากส่วนนี้ก็รับประกันการหมุนเวียนงานในแต่ละเดือนของฟาร์มเพาะเลี้ยงได้แล้ว ตลาดนี้จะทิ้งไปไม่ได้เด็ดขาดค่ะ" อวี๋ซือหยาอธิบายความจำเป็นในการเปิดหน้าร้านจำหน่ายสินค้าให้เขาฟังอย่างใจเย็น

ในปี 1978 ตามเมืองต่างๆ จะเริ่มมีร้านขายของชำและสินค้าเบ็ดเตล็ดทยอยเปิดขึ้นมา เศรษฐกิจใหม่กำลังจะผลิยอดเติบโต นี่คือความท้าทายและเป็นโอกาส อยู่ที่ว่าใครจะคว้าเอาไว้ได้ กล่าวได้ว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงมาได้ถูกจังหวะเวลาพอดี

เลขาฯ หวังตั้งใจฟังอวี๋ซือหยาพูดจนจบ แม้เขาจะไม่สันทัดเรื่องเศรษฐกิจ แต่อวี๋ซือหยาก็อธิบายได้เข้าใจง่ายและตรงไปตรงมา และพวกเขาก็ไม่อาจปล่อยผลกำไรก้อนใหญ่ขนาดนี้หลุดมือไปได้จริงๆ

"แต่สินค้าของเราเสียชื่อเสียงในเมืองเอกของมณฑลไปแล้ว คนอื่นจะยังซื้อสินค้าของเราอยู่อีกเหรอครับ" พอพูดถึงตรงนี้ เลขาฯ หวังก็พลันนึกถึงรายละเอียดบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกอวี๋ซือหยาได้ จึงรีบเล่าออกมา "เรื่องที่มีคนเจอก้นบุหรี่ในคอเป็ดของเราน่ะถูกเอาไปออกอากาศทางวิทยุแล้ว คนรู้เรื่องนี้กันเพียบเลยครับ"

กลุ่มผู้รับฟังวิทยุกว้างขวางกว่าโทรทัศน์มากนัก ในชนบทก็มีผู้คนไม่น้อยที่มีวิทยุ ความฉับไวของข่าวสารก็เหนือกว่าหนังสือพิมพ์มาก แถมคนแก่กับเด็กที่ไม่รู้หนังสือก็ยังฟังเข้าใจ

นี่นับว่าเป็นข่าวร้ายจริงๆ ทว่าคืนนี้เธอได้รับข่าวร้ายมามากเกินพอแล้วในคราวเดียว อวี๋ซือหยาจึงยังพอรับไหว

"ฉันทราบแล้วค่ะ ฉันพอจะวางแผนไว้แล้ว ถ้าเลขาฯ หวังไว้ใจฉัน ก็ปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างสุขุม

ความสงบเยือกเย็นของเธอค่อยๆ ส่งผลต่อเลขาฯ หวัง

เลขาฯ หวังไม่ตื่นตระหนกขนาดนั้นแล้ว จึงรีบแสดงท่าที "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราฟังคุณทั้งนั้น อยากให้ทางคอมมูนให้ความร่วมมืออย่างไร คุณบอกมาได้เต็มที่เลยครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า และไม่พูดจาไร้สาระกับเขา "ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปหาหัวหน้าเสิ่นกับหม่าตงอวิ๋นเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ก่อนค่ะ"

"ผมไปด้วย มีอะไรต้องให้ผมทำ คุณบอกมาได้เลยครับ" เลขาฯ หวังเอ่ยอย่างให้ความร่วมมือเป็นพิเศษ หากเรื่องนี้ยังไม่คลี่คลาย เขาก็คงนอนไม่หลับไปทั้งคืน

อวี๋ซือหยาไม่ได้ห้ามปราม ควรให้เลขาฯ หวังได้เห็นเสียบ้างว่า การสะสางเรื่องยุ่งยากเหล่านี้มันไม่ง่ายดายเพียงใด

เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นเฝ้ารออยู่ที่ห้องข้างๆ

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังเดินเข้ามา ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนทันที มองดูพวกเขาด้วยความกระวนกระวายใจ กำลังคิดจะถามผลลัพธ์ แต่อวี๋ซือหยาก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"หม่าตงอวิ๋น เธอไปตรวจสอบดูว่าสินค้าชุดล่าสุดนี้ส่งไปให้โรงงานและร้านค้ารายไหนบ้าง เอาบัญชีรายชื่อกับช่องทางติดต่อมาให้ฉัน"

พอรู้ว่าอวี๋ซือหยากลับมารับหน้าที่ ทั้งสองก็ตื่นเต้นจนแทบจะหลั่งน้ำตา รีบขานรับแล้วรีบร้อนออกไปจัดการธุระทันที

งานของเสี่ยวหลี่ซับซ้อนกว่ามาก ส่วนของหม่าตงอวิ๋นค่อนข้างเรียบง่าย ไม่ถึงสิบนาที เธอก็รวบรวมข้อมูลเสร็จเรียบร้อยและยื่นให้อวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ สินค้าช่วงนี้ส่วนใหญ่ส่งไปจำหน่ายให้สี่แห่งค่ะ นอกจากห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองกับสหกรณ์จำหน่ายแล้ว ยังมีโรงงานเล็กๆ อีกสองแห่ง ยอดสั่งซื้อไม่มาก แห่งหนึ่งสามร้อยชุด อีกแห่งสี่ร้อยชุดค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า รับกระดาษแผ่นนั้นมา แล้วยกหูโทรศัพท์โทรไปที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองก่อน เมิ่งหลานเลิกงานไปแล้ว คนรับสายเป็นคนอื่น อวี๋ซือหยาจึงแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล จากนั้นก็แจ้งว่าตนมาเพื่อปรึกษาเรื่องการคืนสินค้า ขอให้ทางห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองกักเก็บสินค้าที่ยังขายไม่ออกไว้ อีกสองวันพวกเธอจะไปรับคืน

จากนั้นก็เป็นทางฝั่งสหกรณ์จำหน่าย อวี๋ซือหยาโทรไปกล่าวขอโทษก่อนเช่นกัน จากนั้นจึงตกลงรับคืนสินค้าและคืนเงิน

พอวางสาย อวี๋ซือหยาก็กดโทรศัพท์โทรไปยังหน่วยงานแห่งที่สามต่อ

พอเห็นถึงตรงนี้ เลขาฯ หวังกับหม่าตงอวิ๋นก็เข้าใจแล้วว่าอวี๋ซือหยาโทรไปเพื่อคืนสินค้าแน่นอน เขารีบกดโทรศัพท์ลง เตือนอวี๋ซือหยาว่า "ผู้จัดการอวี๋ อีกฝ่ายไม่ได้ทวงเรื่องคืนสินค้าคืนเงินเลยนะ โรงงานเราไม่มีเงินแล้วจริงๆ"

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ แววตาเด็ดเดี่ยว "เลขาฯ หวัง เราตกลงกันแล้วนะ ฉันมีสิทธิ์ขาด!"

เลขาฯ หวังหน้าแดงก่ำ ชักมือกลับมาอย่างเก้อเขินแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอวี๋ ตอนนี้โรงงานเป็นหนี้อยู่เยอะมาก ไม่มีเงินคืนให้พวกเขาหรอก"

อวี๋ซือหยากวาดตามองเขาแวบหนึ่ง "เงินค่าสินค้าของสองเจ้านี้ไม่ใช่ว่ายังไม่ได้เก็บหรอกเหรอ ไม่ต้องคืนหรอก แค่ไม่เก็บเงินก็พอแล้ว เลขาฯ หวัง สินค้ามีปัญหาเป็นความรับผิดชอบของเรา ถ้าเราอยากกอบกู้ความเชื่อมั่นจากลูกค้ากลับมา เราก็ต้องแสดงความเด็ดขาดและท่าทีที่จริงจัง แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในการปรับปรุงแก้ไข เงินหมดไปหาใหม่ได้ แต่ถ้าความน่าเชื่อถือของสินค้าหมดไป คิดจะกอบกู้คืนมามันยากนะ!"

เลขาฯ หวังตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตนเองกับอวี๋ซือหยา จึงยิ้มเจื่อนๆ พลางพูดว่า "ตามใจเธอแล้วกัน"

เขาได้แต่มองตาปริบๆ ดูอวี๋ซือหยาโทรศัพท์ไปหาผู้ผลิตทั้งสองเจ้านี้ ชี้แจงด้วยความจริงใจว่าสินค้าล็อตนี้มีปัญหา ส่วนที่ยังไม่ได้บริโภคและจำหน่ายจะขอเรียกเก็บคืน พร้อมทั้งนัดหมายเวลาส่งคืนสินค้า

พอโทรศัพท์เสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อวี๋ซือหยากอดหนังสือของตนเองแล้วลุกขึ้นพูดว่า "ไม่เช้าแล้ว ทุกคนกลับกันเถอะ หม่าตงอวิ๋น พรุ่งนี้แปดโมงเช้าหลังเข้างาน ฉันจะเปิดประชุมพนักงาน เธอช่วยจัดการด้วย แล้วก็โทรศัพท์ไปหากรรมการของฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกสามแห่ง นัดให้พวกเขามาประชุมกันตอนสิบโมง"

หม่าตงอวิ๋นรีบจดบันทึก "ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋"

จากนั้นอวี๋ซือหยาก็พูดต่อว่า "เลขาฯ หวัง รบกวนคุณเคลียร์เวลาช่วงบ่ายวันพรุ่งนี้กับวันมะรืนด้วยนะคะ ไปอำเภอกับเมืองเอกของมณฑลกับฉันสักรอบ"

เธอจัดแจงทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เลขาฯ หวังรีบพยักหน้า "ได้เลย"

ทั้งสามคนเดินออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงมาด้วยกัน ข้างนอกนั้น เสิ่นเจี้ยนตงนั่งอยู่บนจักรยาน คาบต้นหญ้าไว้ในปาก เงยหน้ามองฟ้าไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ พอได้ยินเสียง เขาก็หันขวับมาทันที กระโดดลงจากรถ วิ่งเข้ามารับกระเป๋าหนังสือจากอวี๋ซือหยาพลางบ่นอุบ "พี่สะใภ้ พี่ไม่ทำแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาอีกแล้วล่ะ แถมยังดึกขนาดนี้ด้วย!"

เลขาฯ หวังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาบ้าง

อวี๋ซือหยายิ้มพูดว่า "มีธุระนิดหน่อยน่ะ"

จากนั้นก็หันไปพูดกับเลขาฯ หวังและหม่าตงอวิ๋นว่า "เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"

เสิ่นเจี้ยนตงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างหลังยังมีคนอยู่อีกสองคน หนึ่งในนั้นก็คือคนที่มารับช่วงดูแลฟาร์มเพาะเลี้ยงต่อจากพี่สะใภ้เขานั่นเอง เขาเบะปาก ไม่พูดอะไรสักคำ วิ่งเอากระเป๋าหนังสือไปแขวนไว้ข้างหน้าแล้วขึ้นคร่อมจักรยาน

อวี๋ซือหยารีบกอดหนังสือขึ้นนั่งซ้อนท้าย

พอปั่นไปได้หลายร้อยเมตร เสิ่นเจี้ยนตงก็บ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ "พี่สะใภ้ ช่วงนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงวุ่นวายจะตาย พี่ไม่อ่านหนังสือสอบเหรอ อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย"

อวี๋ซือหยาไม่ใส่ใจคำพูดแบบเด็กๆ ของเขา ยิ้มถามว่า "เธอไปได้ยินอะไรมา ทำไมไม่เล่าให้พี่ฟังบ้างล่ะ"

เสิ่นเจี้ยนตงวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกทั้งวัน ข่าวสารย่อมคล่องแคล่วว่องไว เขาตั้งใจไม่บอกอวี๋ซือหยาเองต่างหาก "ผมกลัวจะกระทบเวลาอ่านหนังสือของพี่ ตอนนั้นพวกเขาไล่พี่ออกไปเอง ก็ให้พวกเขาแก้ปัญหากันเองสิ มีสิทธิ์อะไรให้พี่ไปตามเช็ดตามล้างให้ด้วยล่ะ"

นี่มันใช้อารมณ์ล้วนๆ เลย อวี๋ซือหยายิ้มพลางพูดว่า "ที่เธอพูดมันก็มีเหตุผลอยู่หรอก แต่ในสนามการค้ามีเพียงผลประโยชน์ถาวร ไม่มีศัตรูตลอดกาล ยิ่งไปกว่านั้นพี่กับเลขาฯ หวังก็แค่อุดมการณ์ไม่ตรงกัน ยังห่างไกลจากคำว่าศัตรูตั้งเยอะ"

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเจี้ยนตงยังไม่เข้าใจจุดนี้ เขาพึมพำว่า "พี่สะใภ้ พี่ใจกว้างเกินไปแล้ว"

อวี๋ซือหัวเราะ "พี่ไม่ได้ใจกว้างหรอกนะ เจี้ยนตง รู้ไหมว่าวันนี้พี่ยื่นเงื่อนไขอะไรกับเลขาฯ หวังไปบ้าง"

เสิ่นเจี้ยนตงถูกสะกิดความสนใจ "เงื่อนไขอะไรเหรอ ขึ้นเงินเดือนให้พี่เหรอครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้า "ไม่ใช่หรอก พี่ยื่นเงื่อนไขว่าจะเปิดร้านค้าจำหน่ายสินค้าในเมืองเอก แล้วปีหน้าจะสร้างโรงงานสาขาที่นั่นด้วย เจี้ยนตง ไม่ว่าพี่จะสอบติดหรือไม่ติด พอพ้นปีใหม่ไปแล้วพวกเราก็ต้องย้ายไปเมืองเอกกันทั้งนั้น เธอก็คิดเผื่อไว้ให้ดีด้วยล่ะว่าพอเข้าเมืองไปแล้วจะทำอะไร เตรียมตัวล่วงหน้าไว้แต่เนิ่นๆ ซะ"

เสิ่นเจี้ยนตงชะงักไป นึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ อวี๋ซือหยาเคยเปรยกับเขาว่าต่อไปจะไปเมืองเอก ถึงแม้เขาจะดีใจมาก แต่ในใจก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เพราะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันยากมาก หากพี่สะใภ้สอบไม่ติดแล้วจะไปยังไง ทว่าตอนนี้ความกังวลของเขากลับไม่มีความจำเป็นเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีนี้ เสิ่นเจี้ยนตงถึงขั้นเริ่มสงสัยแล้วว่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในแผนการของพี่สะใภ้คนนี้มาตั้งแต่แรกแล้วหรือไม่

เขาเริ่มสงบอารมณ์ไม่พอใจและเดือดดาลลงได้ แล้วคิดทบทวนคำพูดของอวี๋ซือหยาอย่างสุขุม

สองพี่สะใภ้น้องสามีปั่นจักรยานมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน จู่ๆ ข้างทางก็มีคนกระโดดพรวดออกมา "สหายอวี๋ ผมมีเรื่องงานอยากจะถามคุณหน่อยครับ"

อวี๋ซือหยายื่นคอชะเง้อมอง พอเห็นว่าเป็นฉู่ยวี่เทา คาดว่าเขาคงได้ยินข่าวมาเลยจงใจมาดักรออยู่ตรงนี้ จึงรีบสั่งให้เสิ่นเจี้ยนตงหยุดรถ แล้วก้าวลงจากเบาะหลัง เดินไปตรงหน้าฉู่ยวี่เทา "สหายฉู่ คุณได้ยินเรื่องหมดแล้วเหรอคะ"

ฉู่ยวี่เทารู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนอวี๋ซือหยา จึงเอ่ยอย่างโมโหว่า "เรื่องวุ่นวายที่พวกเขาก่อขึ้นเองแท้ๆ ทำไมต้องให้คุณไปตามเช็ดตามล้างด้วย สหายอวี๋ คุณคงไม่ได้ตอบตกลงพวกเขาไปจริงๆ หรอกนะ"

อวี๋ซือหยาไม่ตอบคำถามนี้ แต่กลับถามย้อนไปว่า "คุณทำใจเห็นฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์ที่พวกเราทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมากับมือต้องพังพินาศไปแบบนี้ได้ลงคอเหรอคะ พนักงานกว่าสองร้อยคนหลังจากนี้ต้องตกงาน แล้วกลับไปทำไร่ไถนาตามเดิมอย่างนั้นเหรอ"

โมโหก็ส่วนโมโห แต่เขาก็ไม่อยากเห็นฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์ที่ดีๆ ต้องพังลงไปจริงๆ ฉู่ยวี่เทาถอนหายใจออกมาแล้วถามว่า "คุณคิดวิธีแก้ปัญหาไว้แล้วเหรอครับ"

"พอจะมีเค้าโครงบ้างแล้วค่ะ แต่ยังต้องใช้เวลาไปจัดการอีกสักพัก" ใกล้จะสอบแล้ว อวี๋ซือหยาจึงไม่อยากพูดอะไรกับฉู่ยวี่เทามากนัก "คุณตั้งใจทบทวนหนังสือเถอะค่ะ จริงสิ สหายฉู่เคยคิดไว้บ้างไหมคะว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ไหน"

หัวใจของฉู่ยวี่เทาเต้นโครมคราม อวี๋ซือหยาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง พอเขาอาศัยแสงจันทร์มองเห็นแววตาราบเรียบของอวี๋ซือหยา ก็พลันเข้าใจทันทีว่าตัวเองคิดไปเอง ใบหน้าจึงแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา โชคดีที่เป็นตอนกลางคืนเลยมองไม่ออก ฉู่ยวี่เทายกมือขึ้นลูบจมูกเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินแล้วเอ่ยว่า "ผมอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยประจำมณฑลครับ"

"ดีค่ะ งั้นฉันขออวยพรให้สหายฉู่สอบติดนะคะ แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง ฉันจะบอกให้คุณรู้ล่วงหน้าไว้ก่อน ฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์เตรียมจะไปเปิดร้านค้าจำหน่ายสินค้าในเมืองเอก และวางแผนว่าจะสร้างโรงงานสาขาที่นั่นในปีหน้า ตำแหน่งฝ่ายบัญชีที่เมืองเอกฉันจะเก็บไว้ให้คุณ คุณกลับไปคิดดูให้ดี หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จค่อยให้คำตอบฉันก็ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาบอกจุดประสงค์อย่างตรงไปตรงมา

ฉู่ยวี่เทาตกใจสะดุ้ง "ทำไมคุณถึงวางแผนจะไปสร้างโรงงานที่เมืองเอกล่ะครับ นี่ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ"

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างจนใจว่า "สหายฉู่ ถ้าเป็ดชิงเหอของพวกเราอยากจะขายไปให้ไกลกว่านี้ ก็จำเป็นต้องก้าวออกไป นี่เป็นเรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องทำ คอมมูนหงอวิ๋นยังกันดารเกินไป การคมนาคมขนส่งก็ไม่สะดวก แถมพอออกไปข้างนอก คนอื่นพอได้ยินว่าเป็นโรงงานที่หมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลสร้างขึ้น ก็ตั้งแง่ดูถูกพวกเราตั้งแต่แรกแล้ว มันไม่เอื้อต่อการเปิดตลาดของเราเลยค่ะ"

นั่นก็จริง ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นหรอก แม้แต่สมาชิกคอมมูนในคอมมูนของพวกเขาเอง ยังรู้สึกว่าของในเมืองเอกดีกว่าของในอำเภอเลย

จู่ๆ ได้ยินข่าวที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ ฉู่ยวี่เทาก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเป้าหมายที่ตัวเองมาหาอวี๋ซือหยาคืออะไร เขาเดินจากไปอย่างมึนงงหัวหมุน ความแตกต่างระหว่างคนเราทำไมถึงได้มากมายขนาดนี้นะ สหายอวี๋ช่างกล้าคิดจริงๆ เขาเชื่อมั่นว่าภายใต้การนำของสหายอวี๋ เป็ดชิงเหอจะต้องก้าวไปได้ไกลกว่านี้อย่างแน่นอน

ฉู่ยวี่เทามีความมุ่งมั่นที่จะอยู่ทำงานกับเป็ดชิงเหอต่อไปอย่างแน่วแน่

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่พนักงานมาทำงานก็ได้รับแจ้งว่า ผู้จัดการโรงงานอวี๋กลับมาแล้ว และจะเรียกประชุมทุกคน

พนักงานที่ได้ยินข่าวนี้เป็นกลุ่มแรกต่างพากันวิ่งไปบอกต่อๆ กัน ขวัญกำลังใจที่เคยตกต่ำมลายหายไปจนสิ้น ทุกคนราวกับมองเห็นความหวังครั้งใหม่อีกครั้ง

อวี๋ซือหยามาถึงห้องทำงานแต่เช้าตรู่ หยิบรายชื่อพนักงานที่เสี่ยวหลี่อยู่ทำล่วงเวลาจัดเตรียมไว้ให้ทั้งคืนเมื่อวานขึ้นมาไล่ดูทีละคน

พอถึงแปดโมงเช้า เธอก็โทรศัพท์ไปที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองก่อนเป็นอันดับแรก

คราวนี้คนที่มารับสายคือเมิ่งหลาน

เมิ่งหลานกลัวว่าอวี๋ซือหยาจะโทรมาขอร้องผ่อนปรน จึงเอ่ยอย่างจนใจว่า "ซือหยา พวกเราก็คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น เรื่องนี้ฉันเองก็ลำบากใจมากเหมือนกัน เมื่อวานช่วงเช้าแม่เฒ่าคนนั้นมาโวยวายอาละวาดใหญ่โตในห้างสรรพสินค้าของเรา คนมุงดูกันเพียบ ส่งผลกระทบแย่มากจริงๆ พวกผู้นำถึงขั้นเรียกฉันไปซักถามเลยนะ ถ้าสินค้าล็อตนี้ไม่ส่งคืนไป วางไว้บนชั้นก็ไม่มีใครซื้อหรอกจ้ะ"

อวี๋ซือหยารอให้อีกฝ่ายพูดจบ จึงค่อยเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ผู้จัดการเมิ่ง ฉันเข้าใจค่ะ เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของพวกเราเอง ก็ต้องให้พวกเรารับผิดชอบ ขอโทษด้วยนะคะที่สร้างความลำบากให้ผู้จัดการเมิ่ง คุณฟังฉันก่อนนะ ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราตกลงจะคืนเงินให้ คุณช่วยปิดผนึกเก็บสินค้าทั้งหมดไว้ก่อน พรุ่งนี้ฉันจะขับรถไปขนของกลับมา แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องรบกวนผู้จัดการเมิ่งด้วยค่ะ รบกวนส่งข้อมูลติดต่อของลูกค้าคนที่เจอก้นบุหรี่ให้ฉันหน่อย ฉันจะไปขอโทษและชดเชยให้ถึงบ้านด้วยตัวเองค่ะ"

ผู้จัดการเมิ่งประหลาดใจอย่างยิ่ง แม้ว่าการกินเจอสิ่งสกปรกจะน่าขยะแขยงมาก แต่ช่วงนี้ตามท้องตลาดสินค้าขาดแคลน เป็นตลาดของผู้ขาย โรงงานและฝ่ายขายจำนวนมากต่างก็วางตัวหยิ่งยโส พนักงานขายของพวกเธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน อยากซื้อก็ซื้อ ไม่อยากซื้อก็ช่าง ถ้าคุณไม่ซื้อก็มีคนอื่นซื้ออยู่ดี

คนที่คุยง่ายขนาดนี้แบบอวี๋ซือหยา แถมยังจะไปขอโทษขอโพยถึงหน้าบ้านและจ่ายค่าชดเชยให้อีก เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

"ผู้จัดการอวี๋ คุณแน่ใจนะ แล้วคุณเตรียมจะชดเชยยังไงล่ะ"

อวี๋ซือหยาคิดไว้แต่แรกแล้ว "แน่นอนค่ะ ชดใช้สิบเท่า นี่จะเป็นมาตรฐานของเป็ดชิงเหอเรานับจากนี้ไป ตราบใดที่กินเจอปัญหากับสินค้า จะได้รับการชดใช้สิบเท่าทั้งหมดค่ะ"

"คุณนี่ใจถึงเด็ดขาดจริงๆ" นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้จัดการเมิ่งก็หัวเราะออกมา น้ำเสียงผ่อนคลายลงไปมาก "ผู้จัดการอวี๋ คุณเป็นคนดีจริงๆ แต่ว่าช่วงนี้ทางห้างสรรพสินค้าของเราคงวางขายสินค้าของพวกคุณไม่ได้อีกแล้ว ขอโทษด้วยนะ หวังว่าคุณจะเข้าใจ"

อวี๋ซือหยาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถ้าจะบอกว่าขอโทษก็ควรเป็นฝ่ายเรามากกว่า นี่เป็นความบกพร่องในการทำงานของเรา ขอแค่ผู้จัดการเมิ่งไม่ถือโทษโกรธเคืองพวกเราก็ดีมากแล้ว ฉันหวังว่าเรื่องนี้จะไม่กระทบต่อมิตรภาพของพวกเรานะคะ"

ผู้จัดการเมิ่งเองก็รู้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ไม่ใช่อวี๋ซือหยาที่ดูแลฟาร์มเพาะเลี้ยง เรื่องนี้พูดไปแล้วก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของอวี๋ซือหยา เธอหัวเราะพลางเอ่ย "แน่นอนสิ ได้มีเพื่อนอย่างคุณฉันดีใจจะตาย เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวก็ส่วนเรื่องส่วนตัว คุณแม่ที่บ้านยังบ่นคิดถึงคุณอยู่เลย ว่างๆ ก็มานั่งเล่นที่บ้านบ้างนะ"

"ได้ค่ะ แต่ช่วงนี้คงยังไปไม่ได้ คงต้องรออีกสักพัก คุณช่วยบอกคุณแม่แทนฉันทีนะคะว่าอย่าเป็นห่วง ฉันจัดการได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยกลั้วยิ้ม

ผู้จัดการเมิ่งได้ยินน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและสุขุมของอวี๋ซือหยาก็พลอยยิ้มตาม "ฉันเชื่อคุณจ้ะ"

พอกดวางสาย อวี๋ซือหยาก็นวดขมับ อย่างน้อยก็ไม่ได้ผิดใจกับเมิ่งหลานเพราะเรื่องนี้ แต่หลังจากนี้ยังมีการศึกหนักอีกระลอกใหญ่รอให้เธอต้องไปฟาดฟัน

เธอลุกขึ้นยืน ถือสมุดบันทึกการทำงานและประวัติพนักงานเล่มนั้นเดินออกจากห้องทำงาน แล้วสั่งหม่าตงอวิ๋น "แจ้งพนักงานทุกคนให้เข้าประชุม!"

หม่าตงอวิ๋นรีบไปที่ห้องกระจายเสียงเพื่อประกาศแจ้งการประชุมทันที

ห้องประชุมจุคนสองร้อยกว่าคนไม่ไหว เหล่าพนักงานจึงต้องออกไปยืนอยู่ตรงหน้าโรงงาน

อวี๋ซือหยาถือสมุดเล่มนั้น ยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตูโรงงาน กวาดสายตามองพนักงานทุกคนจากที่สูง โดยมีเลขาฯ หวัง เสี่ยวหลี่ หม่าตงอวิ๋น และสมุห์บัญชีหยางยืนอยู่ด้านหลังเธอ

เธอเงยหน้ากวาดตามองคนงานรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด "ทุกคน แยกแถวยืนตามแผนก จากซ้ายไปขวาเรียงตามลำดับคือ แผนกบัญชี แผนกฟักไข่ แผนกชำแหละ... โรงงานผลิต!"

พนักงานข้างล่างรีบจัดแถวใหม่ตามแผนกทันที

สามนาทีต่อมา ทุกคนก็เข้าประจำตำแหน่งของตัวเอง โดยมีพนักงานจากโรงงานผลิตมากที่สุด

พนักงานด้านล่างพอได้ยินข่าวร้ายนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของแต่ละคนก็อันตรธานหายไป มองอวี๋ซือหยาอย่างทำตัวไม่ถูก พวกเขารู้ดีว่าเงินทุนของฟาร์มเพาะเลี้ยงแต่เดิมก็ตึงมืออยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกสั่งให้รับคืนสินค้าและคืนเงินอีก แบบนี้จะไม่ยิ่งไม่มีเงินเข้าไปใหญ่หรือ

ฟาร์มเพาะเลี้ยงยังจะดำเนินกิจการต่อไปได้หรือ ในเวลานี้ หลายคนต่างไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

หลังจากปล่อยให้พวกเขามีเวลาทำใจยอมรับเรื่องนี้อยู่สองสามนาที อวี๋ซือหยาก็เปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ตอนนี้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังเผชิญกับความยากลำบากอย่างยิ่งยวด จำเป็นต้องใช้เวลาอีกสักระยะถึงจะฟื้นตัวกลับมาได้ ฉันหวังว่าทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจ ร่วมมือกับฟาร์มเพาะเลี้ยงเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปด้วยกัน!"

ไม่มีพนักงานคนไหนพูดอะไร ได้แต่มองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาและทำอะไรไม่ถูก

"ฉันเข้าใจความลำบากของทุกคนค่ะ ทำงานแล้วย่อมต้องได้รับค่าจ้างเป็นเรื่องธรรมดา ทุกคนต่างมีคนแก่และลูกเล็กที่ต้องเลี้ยงดู ฟาร์มเพาะเลี้ยงจะไม่ค้างค่าจ้างของทุกคนเด็ดขาด แต่สถานการณ์ตอนนี้ทุกคนก็ทราบดีว่า ฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่สามารถนำเงินออกมาได้มากขนาดนั้น ฉันจึงอยากจะหารือกับทุกคนว่า เราจะจ่ายค่าจ้างของเดือนกันยายนให้ทุกคนก่อน ส่วนค่าจ้างเดือนตุลาคม ขอให้ทุกคนรออีกสักเดือนหนึ่ง แล้วค่อยจ่ายรวบยอดพร้อมกันในเดือนธันวาคม ทุกคนคิดว่าอย่างไรคะ"

ไม่มีใครส่งเสียง บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย เสี่ยวหลี่ตั้งท่าจะก้าวออกมาพูดอะไรบางอย่าง แต่อวี๋ซือหยารั้งตัวไว้เสียก่อน

อวี๋ซือหยามองกลุ่มคนงานตรงหน้า แล้วเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง "ฟาร์มเพาะเลี้ยงคือบ้านของพวกเราทุกคน ฟาร์มเพาะเลี้ยงดี ทุกคนถึงจะดีตามไปด้วย หากฟาร์มเพาะเลี้ยงต้องล้มละลายปิดตัวลงเพราะเหตุนี้ พวกเราก็จะสูญเสียบ้านหลังนี้ไป ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ไม่มีใครอยากเห็น ขอให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวฉัน ฉัน อวี๋ซือหยา ขอให้คำมั่นสัญญาตรงนี้เลยว่าจะไม่ค้างค่าจ้างของทุกคนแม้แต่สตางค์เดียว!"

"ฉันเชื่อผู้จัดการโรงงานอวี๋ค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้จัดการโรงงานอวี๋ให้โอกาส ผู้หญิงที่ไม่รู้หนังสือสักตัวอย่างฉันก็คงไม่มีงานทำ ฉันไม่อยากตกงาน"

"ผมก็เชื่อผู้จัดการโรงงานอวี๋เหมือนกันครับ ถ้าผู้จัดการโรงงานอวี๋ไม่ส่งผมไปอบรม ผมก็คงขับรถไม่เป็น ป่านนี้คงยังก้มหน้าทำนาอยู่เลย!"

"ฉันก็เชื่อผู้จัดการโรงงานอวี๋ค่ะ ถ้าไม่มีผู้จัดการโรงงานอวี๋ ป่านนี้ฉันคงโดนที่บ้านบีบให้แต่งงานไปแล้ว จะมีงานดีๆ แบบนี้ได้ยังไง อย่าว่าแต่เลื่อนจ่ายค่าจ้างไปเดือนเดียวเลย ต่อให้ไม่จ่ายค่าจ้างเดือนกันยายนฉันก็ไม่มีปัญหา ฉันจะขอร่วมเป็นร่วมตายกับฟาร์มเพาะเลี้ยง!"

"ใช่แล้ว พวกเราจะร่วมเป็นร่วมตายกับฟาร์มเพาะเลี้ยง ค่าจ้างเดือนกันยายนยังไม่ต้องจ่ายก็ได้ พวกเรามาช่วยกันกอบกู้โรงงานให้รอดก่อนดีกว่า!"

พอได้ยินคนเหล่านี้เอ่ยปากเองว่ายังไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่แวะเวียนมาทวงถามค่าจ้างกับเขาวันเว้นวัน ในใจของเลขาฯ หวังก็รู้สึกขมขื่นไม่น้อย แต่เขาก็ตระหนักดีว่าความน่าเชื่อถือนี้เป็นตัวเขาเองที่ทำลายมันลงกับมือ เขาจดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้ลึกในใจ เตือนตัวเองไม่ให้ทำผิดพลาดซ้ำสองอีก

อวี๋ซือหยายกมือขึ้นปรามเสียงตะโกนของทุกคน จากนั้นก็ค้อมคำนับอย่างสุดซึ้ง "ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนโรงงานนะคะ ฉันเชื่อว่าหากพวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน จะต้องสร้างโรงงานแห่งนี้ให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างแน่นอน แต่ค่าจ้างของเดือนกันยายนก็ยังต้องจ่ายค่ะ แม้ว่าโรงงานจะลำบาก แต่ฉันก็รู้ว่าสหายบางคนทางบ้านก็ลำบากมากเช่นกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราจะไม่ยอมให้พนักงานต้องหิ้วท้องทำงานเด็ดขาด ตอนพักเที่ยงขอให้ทุกคนทยอยแบ่งกลุ่มไปรับเงินกับนักบัญชีหยาง ส่วนใครที่ทางบ้านขัดสนเรื่องเงินจริงๆ หลังจากวันที่สิบก็สามารถไปแจ้งเรื่องกับนักบัญชีหยางเพื่อขอรับค่าจ้างของเดือนตุลาคมได้ค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าพนักงานในโรงงานต่างพากันซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเบ้า

"ผู้จัดการโรงงานอวี๋ช่างแสนดีจริงๆ"

"นั่นน่ะสิ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ทุ่มเททั้งใจเพื่อโรงงาน เพื่อพวกเราอย่างแท้จริง"

"ผู้จัดการโรงงานอวี๋เห็นอกเห็นใจพวกเราขนาดนี้ ต่อไปนี้ฉันจะติดตามทำงานกับผู้จัดการโรงงานอวี๋คนเดียวเลย!"

เลขาฯ หวังยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนใจหนักขึ้นไปอีก แต่ก็จำต้องยอมรับว่าตนเองปฏิบัติตัวและทำงานได้แย่มาก พนักงานพวกนี้ไม่ได้งี่เง่าไร้เหตุผลแต่อย่างใด เป็นตัวเขาเองตั้งแต่แรกที่ไม่เห็นหัวคนงานและวางท่าสูงส่งเกินไป หากเขาสามารถนั่งลงพูดคุยสื่อสารกับคนงานดีๆ อธิบายความยากลำบากของโรงงานให้ชัดเจน วันนี้ก็คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ขึ้น

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของทุกคนนะคะ โรงงานจะไม่ลืมทุกคนแน่นอนค่ะ"

จากนั้นเธอก็หุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังก่อนจะพูดต่อไปว่า "การประชุมวันนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือปัญหาเรื่องสุขอนามัยค่ะ กฎระเบียบของโรงงานระบุไว้ชัดเจนว่า ภายในโรงงานผลิตจะต้องสวมหน้ากากอนามัย สวมหมวกคลุมผม ห้ามสูบบุหรี่ในโรงงานผลิต และห้ามนำสิ่งของส่วนตัวเข้าไปในโรงงานเด็ดขาด การที่มีก้นบุหรี่โผล่มาในคอเป็ด แสดงว่ามีคนฝ่าฝืนกฎระเบียบของโรงงาน เราจะจัดการตามกฎ ขอให้คนที่ละเมิดกฎก้าวออกมาแสดงตัวเดี๋ยวนี้ค่ะ!"