ตอนที่ 55 ลงดาบเฉียบขาดสะเทือนทั้งโรงงาน

ไม่มีใครขยับ ลานโล่งที่มีคนหลายร้อยเงียบกริบดั่งป่าช้า

ผลลัพธ์นี้ไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายเลยสักนิด

ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา อวี๋ซือหยากวาดสายตามองพวกเขาอย่างเย็นชา แล้วหยิบสมุดขึ้นมาเปิดดูรายชื่อ ขานชื่อทีละคน "อู๋เม่าซิ่ง เสิ่นชุนหลิน หลินเผิง โจวเจียซิ่ง... สหายที่ถูกขานชื่อ ก้าวออกมาข้างหน้าให้หมด!"

แม้โรงงานฝ่ายผลิตจะมีคนมากที่สุด แต่ส่วนใหญ่เป็นคนงานหญิง คนงานชายมักทำงานใช้แรงอย่างการเชือดชำแหละ แบกหาม และคุมเครื่องจักร การขานชื่อของอวี๋ซือหยาครั้งนี้ เรียกคนงานชายของโรงงานฝ่ายผลิตออกมาเกินครึ่ง

อวี๋ซือหยามองคนกลุ่มนี้แล้วเอ่ยขึ้น "ในโรงงานฝ่ายผลิตคนที่สูบบุหรี่ก้นกรองมีแค่พวกคุณสิบกว่าคนนี้ จะก้าวออกมายอมรับเอง หรือจะให้ฉันไล่ตรวจทีละคน?"

ทั้งสิบกว่าคนต่างก้มหน้า ยังคงไม่มีใครยอมพูด ทุกคนล้วนเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง เงยหน้าก็เจอ ก้มหน้าก็พบ หลายคนยังเกี่ยวดองเป็นญาติกัน หากชี้ตัวคนอื่นจนทำให้เขาต้องตกงาน นั่นคือผูกความแค้นใหญ่หลวงเข้าแล้ว ใครเล่าจะยอมเป็นคนใจร้าย!

อวี๋ซือหยาแค่นหัวเราะด้วยความโมโห เธอพับสมุดส่งให้เสี่ยวหลี่ แล้วเดินไปตรงหน้าพวกเขา "ทำไม คิดว่าถ้าไม่ก้าวออกมา ไม่มีใครพูด แล้วฉันจะทำอะไรพวกคุณไม่ได้งั้นสิ?"

เธอเดินวนรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนเวที "นักบัญชีหยาง คิดเงินเดือนเดือนกันยายนกับตุลาคมให้คนพวกนี้ให้หมด ให้พวกเขาเก็บข้าวของออกไป แล้วลงบันทึกไว้ที่ป้อมยาม วันข้างหน้าห้ามปล่อยคนพวกนี้เข้ามาเด็ดขาด!"

รวดเร็ว รุนแรง จัดการจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

อย่าว่าแต่พวกคนงานเลย แม้แต่เลขาฯ หวังยังตาค้าง เงยหน้ามองอวี๋ซือหยาตาปริบๆ ราวกับเพิ่งรู้จักเธอเป็นครั้งแรก

หลังจากตื่นตะลึงไปชั่วครู่ ผู้ชายสิบกว่าคนนั้นก็ได้สติและเริ่มลนลาน

"ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะ ผมไม่ได้สูบบุหรี่!"

"ใช่แล้ว ก้นบุหรี่นั่นไม่ใช่ผมทิ้ง ไม่เกี่ยวกับผมเลย ผู้จัดการอวี๋ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

อวี๋ซือหยายกมือขึ้นห้ามเสียงเซ็งแซ่ที่กำลังถกเถียงกัน แล้วมองพวกเขาอย่างเด็ดขาด "ฉันทำได้! ในเมื่อสืบหาตัวไม่ได้ และฉันก็ไม่มีเวลาว่างมากพอจะมาคอยไล่สืบ สู้กำจัดความเสี่ยงให้สิ้นซากไปเลยไม่ดีกว่าหรือ! ตอนนี้หาตัวคนทำผิดไม่ได้ พวกคุณทุกคนก็ถือเป็นผู้ต้องสงสัย เพื่อความปลอดภัยและสุขอนามัยของอาหาร ยอมจัดการผิดคนก็ดีกว่าปล่อยให้คนทำผิดลอยนวล!"

ตอนนี้ในโรงงานไม่มีกล้องวงจรปิด ได้แต่อาศัยพยานบุคคล แต่เธอระบุชื่อออกมาขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่มีใครก้าวออกมารับผิดชอบ และไม่มีใครยอมชี้ตัวคนสูบบุหรี่

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ก็เพราะมีความคิดหวังฟลุกและคิดว่าคนเยอะคงไม่ถูกลงโทษ อยากจะเนียนให้รอดไปน่ะสิ อวี๋ซือหยาต้องการทำลายความคิดแบบนี้ของพวกเขา และเชือดไก่ให้ลิงดูไปพร้อมกัน เพื่อสั่งสอนบทเรียนให้ทุกคนได้ตระหนักถึงความสำคัญของการปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงงาน จะได้ไม่เกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้นอีกในอนาคต! ดังนั้นเรื่องในวันนี้ ต้องจัดการอย่างเด็ดขาดจริงจัง

คนสิบกว่าคนถูกรัศมีความกดดันของเธอเพียงคนเดียวข่มเสียอยู่หมัด เมื่อไร้หนทาง ทุกคนจึงหันไปมองเลขาฯ หวังกับเสี่ยวหลี่

ทว่าเลขาฯ หวังและเสี่ยวหลี่ยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของอวี๋ซือหยา สีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือเข้ามาสอดแทรกแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าผลประโยชน์ของตัวเองกำลังจะเสียหาย ชายหนุ่มคนหนึ่งจึงคอตกและพูดจาอึกอัก "ผม...ผมพูดก็ได้ ผมเคยเห็นโจวเจียซิ่งกับหลินเผิงสูบบุหรี่ในโรงงาน เสิ่นชุนหลินก็เห็นเหมือนกัน!"

เสิ่นชุนหลินที่ถูกพาดพิงถึงแม้จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าเวลานี้มีเพียงชี้ตัวคนผิดเท่านั้นถึงจะรักษาเก้าอี้ทำงานเอาไว้ได้ จึงรีบก้าวออกมารับคำทันที "ใช่แล้ว ผมก็เห็นเหมือนกัน สองคนนี้แอบไปสูบบุหรี่ในโรงงาน สูบไปก็ด่าพ่อล่อแม่ไป!"

เมื่อมีพวกเขาสองคนเปิดหัว ชายคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยออกมาชี้ตัวโจวเจียซิ่งกับหลินเผิง

โจวเจียซิ่งเห็นว่าสถานการณ์พลิกกลับไม่ได้แล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมาด้วยดวงตาลุกเป็นไฟ ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ "โรงงานค้างเงินเดือนไม่ยอมจ่าย ตกลงอะไรไว้ก็กลับคำ ในใจผมมันอึดอัด จะบ่นสักสองคำ สูบบุหรี่สักมวนมันจะเป็นอะไรไป! พวกคุณไม่จ่ายเงินเดือนได้ แต่ไม่อนุญาตให้พวกเราหงุดหงิดจนต้องสูบบุหรี่คลายเครียดหรือไง!"

ท่าทีของหลินเผิงดูดีกว่าอีกฝ่ายอยู่บ้าง เขาเอ่ยอย่างหดหู่ว่า "ผู้จัดการอวี๋ครับ เมื่อก่อนพวกเราปฏิบัติตามกฎมาตลอด แค่ช่วงนี้มันหงุดหงิดเกินไป เงินเดือนก็ไม่จ่ายแถมยังต้องทำงานล่วงเวลา ที่บ้านก็รอใช้เงินอยู่ วันนั้นผมกับโจวเจียซิ่งอัดอั้นตันใจมากจริงๆ ถึงได้แอบสูบบุหรี่ในโรงงานไปมวนหนึ่ง ผู้จัดการอวี๋ ยกโทษให้พวกเราสักครั้งเถอะนะครับ!"

อวี๋ซือหยาไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย "โรงงานไม่ได้จ่ายเงินเดือนตรงเวลา ทั้งยังไม่ได้รับความเข้าใจจากพวกคุณ นี่คือความบกพร่องในหน้าที่ของโรงงาน เป็นความผิดพลาดของพวกผู้นำ แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่พวกคุณจะละเมิดกฎระเบียบของโรงงาน ถ้าวันนี้พวกคุณไม่พอใจโรงงานแล้วไม่ต้องรักษาวินัย แอบสูบบุหรี่ในโรงงานผลิตได้ วันพรุ่งนี้คนอื่นก็หาเหตุผลสารพัดมาฝ่าฝืนกฎของโรงงานได้เหมือนกัน แล้วโรงงานจะเดินหน้าต่อไปได้ยังไง? พวกคุณก็เห็นแล้วว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยของพวกคุณ สร้างความเสียหายให้โรงงานมากขนาดไหน ไม่มีกฎเกณฑ์ย่อมไม่อาจสร้างระเบียบ โรงงานของเรายึดหลักนี้มาตลอด มีผลงานต้องได้รางวัล มีความผิดต้องถูกลงโทษ ไม่มีใครได้รับข้อยกเว้นทั้งนั้น"

"ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการตรงนี้ โจวเจียซิ่งกับหลินเผิงไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบของฟาร์มเพาะเลี้ยง ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อโรงงาน บัดนี้ให้ไล่ออก สมุห์บัญชีหยาง ประชุมเสร็จแล้วเธอเคลียร์เงินเดือนสองเดือนนี้ให้พวกเขาซะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงจะไม่ติดค้างเงินคนงานแม้แต่สตางค์แดงเดียว"

สมุห์บัญชีหยางรีบขานรับทันที "รับทราบค่ะ ผู้จัดการอวี๋"

เท่านั้นยังไม่พอ อวี๋ซือหยายังเอ่ยชื่อต่อ "อู๋เหวินซิง เสิ่นซินกั๋ว พวกเธอสองคนในฐานะหัวหน้ากลุ่มของพวกเขา บกพร่องในการควบคุมดูแล ไม่กวดขันคนใต้บังคับบัญชาให้ดี มีส่วนต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนี้อย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ให้หักเงินโบนัสปลายปีครึ่งเดือน หัวหน้าหลี่ คุณในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิต ดูแลรับผิดชอบงานด้านการผลิตทั้งหมด บริหารจัดการไม่ดีจนเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงในการผลิต โดนหักโบนัสปลายปีครึ่งเดือนเช่นเดียวกัน!"

เสี่ยวหลี่ก้มหน้ารับโทษแต่โดยดี ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นว่าแม้แต่หัวหน้ายังโดนลงโทษ พนักงานข้างล่างก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

อวี๋ซือหยามองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพูดต่อไปว่า "เห็นแก่ที่เป็นความผิดครั้งแรก จึงลงโทษสถานเบา หากมีคราวหน้าอีก เราจะส่งเรื่องให้ทางตำรวจจัดการ หวังว่าทุกคนจะดูไว้เป็นบทเรียน และปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงงานอย่างมีจิตสำนึก ขณะเดียวกันเราจะจัดตั้งระบบให้รางวัลสำหรับการแจ้งเบาะแสขึ้นมาใหม่ หากใครแจ้งเบาะแสว่ามีคนไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงงาน เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่ามีหลักฐานแน่ชัด จะมอบรางวัลให้แก่ผู้แจ้งเบาะแสตามสมควร มาตรการรูปธรรมจะประกาศออกมาในอีกไม่กี่วัน เลิกประชุมได้!"

พอได้ยินสองคำสุดท้าย ทุกคนก็เหมือนได้รับการอภัยโทษ ต่างรีบย่องกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองอย่างเงียบเชียบ

พลอยรอจนคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เสี่ยวหลี่ถึงพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "ขอโทษครับผู้จัดการอวี๋ ผมทำงานได้ไม่รัดกุมเอง"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ก็ใช่ ถึงได้ปรับลดโบนัสคุณครึ่งเดือน ถ้ามีคราวหน้าอีก จะไม่ใช่แค่เรื่องปรับลดโบนัสง่ายๆ แบบนี้แล้ว เอาล่ะ คุณลงไปจัดแจงงานใหม่ ล้างทำความสะอาดโรงงานให้ทั่ว เอาให้เอี่ยมอ่อง แล้วเร่งการผลิตซะ เรื่องในโรงงานฝากคุณด้วยล่ะ หม่าตงอวิ๋น พาเลขาฯ เฉียนกับพวกท่านไปที่ห้องประชุม เดี๋ยวฉันตามไป"

เลขาฯ เฉียนกับพวกมาถึงกันได้พักใหญ่แล้ว ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างหลังตลอดเวลา

เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นรีบแยกย้ายไปจัดการธุระ เหลือเพียงเลขาฯ หวังที่ยืนเก้อเขินอยู่ตรงนั้น คำตัดพ้อของพนักงานเมื่อครู่เปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบฉาดลงบนใบหน้าของเขา การที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในวันนี้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นเพราะเขาละเลยความรู้สึกของพนักงาน

อวี๋ซือหยาทำเป็นมองไม่เห็นความกระอักกระอ่วนของเขา เอ่ยถามขึ้นว่า "เลขาฯ หวังจะไปนั่งพักที่ห้องทำงานสักครู่ หรือจะไปพบเลขาฯ เฉียนพร้อมกับฉันคะ?"

โดยสัญชาตญาณแล้ว เลขาฯ หวังไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกเลขาธิการพรรคที่ชอบกดดันคนพวกนั้นเลย ถ้าไม่ใช่เพราะคนเหล่านั้นคอยบีบคั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาคงไม่ทำพลาดถึงเพียงนี้

ทว่าหลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาก็ตระหนักได้อย่างลึกซึ้งถึงความอ่อนด้อยในประสบการณ์การทำงานระดับรากหญ้าของตน ขณะเดียวกันเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่าอวี๋ซือหยาจะรับมือกับจิ้งจอกเฒ่าพวกนี้อย่างไร จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบว่า "ผมไปพร้อมกับคุณครับ"

"งั้นไปกันเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินนำหน้าไปยังห้องประชุมทันที

หม่าตงอวิ๋นกำลังรินน้ำชาให้พวกเลขาธิการพรรค พอเห็นอวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังเดินเข้ามา ก็รีบรินน้ำชาสองแก้ววางไว้ที่ตำแหน่งประธานทันที

อวี๋ซือหยาเดินตรงไปนั่งที่ตำแหน่งประธาน เลขาฯ หวังตามมาติดๆ แล้วนั่งลงข้างเธอ

อวี๋ซือหยาทำเป็นมองไม่เห็นสายตาแปลกๆ ของเหล่าเลขาธิการพรรค เธอยิ้มแย้มพลางกวาดตามองรอบห้อง แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด "เลขาฯ ทุกท่านคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ช่วงนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย การหมุนเวียนเงินทุนติดขัด ทำให้สร้างความเดือดร้อนให้ทุกคนมาก ฉันขอแสดงความเสียใจและขอโทษทุกท่านจากใจจริงตรงนี้ค่ะ!"

เลขาฯ เฉียนที่ได้เงินไปตั้งนานแล้วจนตัวเบาสบายรีบโบกไม้โบกมือ "โอย ผู้จัดการอวี๋ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราเข้าใจได้น่า เข้าใจได้ใช่ไหมล่ะทุกคน!"

นอกจากเลขาธิการพรรคอีกสองคนจากฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกงแล้ว ไม่มีใครสนใจเขาสักคน ก็พวกตัวเองได้เงินไปแล้วนี่ จะพูดให้ฟังดูง่ายแค่ไหนก็ย่อมได้

เลขาฯ เฉียนไม่ถือสา ได้แต่หัวเราะฮิๆ ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อวี๋ซือหยายิ้มให้เขา "ขอบคุณเลขาฯ เฉียนมากนะคะที่เข้าใจ วันนี้ที่เชิญทุกคนมาประชุมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกค่ะ ช่วงนี้สินค้าเป็ดชิงเหอของเราเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองในเมืองเอก..."

อวี๋ซือหยาไม่มีความคิดแบบเรื่องน่าอายในบ้านห้ามเอาไปป่าวประกาศให้คนนอกรู้ เธอเล่าเรื่องที่เป็ดชิงเหอสะดุดขาตัวเองในเมืองเอกของมณฑลจนถูกลูกค้าส่งของคืนออกมาจนหมดเปลือก ทำเอาเลขาธิการพรรคหลายคนตกใจและกังขาอยู่ในใจ เดาไม่ออกว่าเธอต้องการจะทำอะไรกันแน่

หลังจากเล่าต้นสายปลายเหตุและผลลัพธ์จนจบ อวี๋ซือหยาก็บอกจุดประสงค์ออกมาในที่สุด "เลขาฯ ทุกท่านคะ คิดว่าตอนนี้ทุกคนคงเข้าใจกระจ่างแล้วว่า เป็ดชิงเหอของเรากำลังเผชิญกับความยากลำบากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ณ ที่นี้ ฉันจึงอยากขอร้องให้ทุกท่านช่วยยื่นมือเข้ามาร่วมลงเรือลำเดียวกันกับเป็ดชิงเหอ เพื่อข้ามผ่านอุปสรรคครั้งนี้ไปด้วยกันค่ะ!"

หมายความว่ายังไงกันเนี่ย เลขาฯ เฉียนลูบจมูกตัวเองพลางนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ยังไงเขาก็ได้เงินมาครบแล้ว เรื่องพวกนี้ในตอนนี้ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาสักเท่าไร

เลขาธิการพรรคของคอมมูนหยางหมิงเอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงแฝงความประชดประชันเล็กน้อย "ผู้จัดการอวี๋พูดตรงๆ เถอะ คิดจะไม่จ่ายเงินส่วนที่เหลือให้พวกเราใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาไม่สะทกสะท้านกับท่าทีของเขาเลยสักนิด เธอแก้ความเข้าใจด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เป็นการเลื่อนเวลาชำระเงินออกไปสักระยะค่ะ สภาพของโรงงานตอนนี้ทุกคนก็รู้ดี ชั่วคราวนี้ควักเงินก้อนนี้ออกมาไม่ได้จริงๆ ถ้าเลขาฯ ทุกท่านยืนกรานจะเอาเงินให้ได้ ฉันก็ทำได้แค่ขายเครื่องจักร อุปกรณ์ และโรงเรือนเพื่อเอาเงินมาคืนพวกคุณ แต่ฉันคิดว่าทุกคนคงไม่อยากทำเรื่องแบบฆ่าไก่เอาไข่หรอกใช่ไหมคะ"

ทั้งที่ไม่มีคำขู่แม้แต่คำเดียว แต่เหล่าเลขาธิการพรรคกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการข่มขู่จากคำพูดนั้นอย่างชัดเจน หากพวกเขาไม่ยินยอม แล้วเป็ดชิงเหอล้มละลายจนต้องขายเครื่องจักร รถยนต์ และโรงเรือนมาใช้หนี้พวกเขาจริงๆ แล้วหลังจากนั้นล่ะ เป็ดตั้งมากมายขนาดนี้จะเอาไปขายให้ใคร ตอนนี้แผ่ขยายกิจการออกมาขนาดนี้แล้ว จะบอกให้ปิดก็ปิดได้เลยหรือ คนงานจะยอมไหม แล้วจะไปรายงานกับทางอำเภออย่างไร

ส่วนเรื่องที่จะขึ้นมาแทนที่เป็ดชิงเหอนั้น ในใจของเลขาธิการพรรคทั้งหลายก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิด แต่พอลองมองดูเลขาฯ หวัง เพิ่งจะทำไปได้แค่เดือนเดียว เด็กหนุ่มที่เดิมทีเคยกระตือรือร้นฮึกเหิม ตอนนี้กลายสภาพเป็นอย่างไรไปแล้ว ขอบตาดำคล้ำเป็นวงกว้าง ผมเผ้าไม่มีเวลาจัดแต่งจนยุ่งเหยิง คอเสื้อยับยู่ยี่ก็ไม่สนใจ มิหนำซ้ำยังยอมมานั่งข้างอวี๋ซือหยาคอยเป็นแค่ตัวประกอบอีก

น่าเวทนา ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน! เลขาธิการพรรคหลายคนถึงกับขนลุกซู่ เลี้ยงเป็ดดีๆ สิ้นปีได้แบ่งเงินตั้งหลายพันหยวนมันไม่ดีตรงไหน ทำไมต้องหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวด้วย! ไม่มีฝีมือพอก็อย่าสะเออะไปรับงานยากๆ ให้ลำบากตัวเองเลย เลขาฯ หวังนี่แหละคือตัวอย่างบทเรียนชั้นดี

เลขาธิการพรรคของคอมมูนหยั่งเซิ่งชำเลืองมองเลขาฯ เฉียนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่แวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่ค่อยยอมรับว่า "ผู้จัดการอวี๋ แต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกงได้เงินไปครบทุกบาททุกสตางค์แล้วนะ" ทำไมพวกตนถึงได้เงินมาแค่ส่วนเดียว แถมยังต้องบุกมาทวงตั้งหลายรอบ

อวี๋ซือหยาฟังออกทันที นี่คืออาการไม่ได้กลัวว่าจะได้น้อย แต่กลัวว่าจะได้ไม่เท่าเทียมกัน และนี่ก็คือเหตุผลที่เธอเรียกเลขาฯ เฉียนกับพวกมาด้วยในวันนี้

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ฉันมีข้อเสนออยากจะปรึกษากับทุกคนสักหน่อยค่ะ เงินที่ติดค้างฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณทั้งสองแห่ง สิ้นปีค่อยจ่าย ขอให้พวกคุณผ่อนปรนเวลาให้สักระยะ แน่นอนว่าไม่ได้ให้พวกคุณรอเฉยๆ หรอกนะคะ เงินก้อนนี้ถือเสียว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอขอยืมจากพวกคุณ คิดตามอัตราดอกเบี้ยเงินฝากของธนาคาร ตอนคืนก็จะบวกดอกเบี้ยเพิ่มเข้าไปให้ด้วย พวกคุณเห็นว่าอย่างไรคะ"

เลขาฯ ทั้งหลายเพิ่งเคยได้ยินวิธีจัดการแบบนี้เป็นครั้งแรก ต่างลังเลตัดสินใจไม่ถูก จึงพากันปรึกษาหารือด้วยเสียงเบา

อวี๋ซือหยาหันไปพูดกับเลขาฯ เฉียนทั้งสามคนอีกว่า "เลขาฯ เฉียน เลขาฯ ชวี เลขาฯ หวง คะ เงินของพวกคุณเอาคืนไปก็นอนนิ่งอยู่ในบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยง รอจนถึงสิ้นปีถึงจะแบ่งกันได้ ช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้เอาไปฝากธนาคารก็แทบไม่ได้ดอกเบี้ย แถมยังต้องเทียวไปเทียวมาให้ยุ่งยาก หากจะเก็บไว้เองก็กลัวเกิดเรื่องทำเงินหาย ต้องคอยพะวักพะวง สู้ให้พวกเรายืมไปด้วยกันเลยไม่ดีกว่าหรือคะ ดอกเบี้ยฉันก็คิดตามอัตราดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารให้เหมือนกัน พอถึงสิ้นปีพวกคุณยังได้เงินเพิ่มอีกหลายสิบหลายร้อยหยวน ถือเสียว่าฉันอวี๋ซือหยาติดหนี้บุญคุณพวกคุณครั้งหนึ่ง พวกคุณเห็นว่าอย่างไรคะ"

"เอ่อ..." ลูกตาของเลขาฯ เฉียนกลิ้งกลอกไปมา

อวี๋ซือหยายังคงยกเหตุผลมาชี้แจงต่อ "เลขาฯ ทั้งสามท่านคะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอกับฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกงของพวกคุณนับเป็นหน่วยงานพี่น้องกัน รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน เสียหายก็เสียหายด้วยกัน ทุกฝ่ายดีถึงจะนับว่าดีจริงๆ พวกคุณก็ช่วยหน่อยเถอะค่ะ สมาชิกคอมมูนหงอวิ๋นของเราจะต้องซาบซึ้งในน้ำใจของพวกคุณทุกคนอย่างแน่นอน"

พวกเขาไม่ได้ต้องการคำขอบคุณเสียหน่อย พวกเขาไม่อยากล่วงเกินอวี๋ซือหยาต่างหาก ถ้าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเจ๊งขึ้นมา ช่องทางจำหน่ายเป็ดของพวกเขาก็จะกลายเป็นปัญหา แต่ถ้าเป็ดชิงเหอรอดพ้นด่านนี้ไปได้ ตอนนี้ไม่ยื่นมือเข้าช่วยก็เท่ากับล่วงเกินเป็ดชิงเหอ ดูไปแล้วไม่คุ้มเอาเสียเลย

เลขาฯ เฉียนยกถ้วยชาขึ้นกระแอมไอทีหนึ่งแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราเป็นสหายเก่ากันแล้ว ผมก็อยากช่วยคุณอยู่หรอก แต่ถ้าเกิดช่วงปีใหม่พวกคุณไม่มีเงินมาคืนจะทำยังไงล่ะ นี่ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของพวกเรานะ พวกเรายังต้องชี้แจงกับทางคอมมูน หากสิ้นปีไม่มีเงิน พวกเราอธิบายกับใครไม่ได้เลยนะ"

"นั่นน่ะสิ ผู้จัดการอวี๋ ไม่ใช่พวกเราไม่อยากช่วยนะ พวกเราก็มีความลำบากใจของพวกเราเหมือนกัน" เลขาฯ หลายคนพบข้ออ้างแล้ว ต่างพากันเออออตาม

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ทุกคนพูดไม่ผิดหรอกค่ะ ฉันเข้าใจความลำบากใจของพวกคุณดี เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเราทำหนังสือสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ หากถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้วยังคืนเงินให้พวกคุณไม่ได้ ข้าวของในฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอก็ให้พวกคุณขนไปตามสบายเลย พวกเรามีเป็ดหมื่นกว่าตัว อีกทั้งยังมีเครื่องจักร โรงเรือน และรถยนต์ตั้งมากมาย อย่างไรก็ต้องหักกลบลบหนี้ที่ติดค้างพวกคุณได้พอดี พวกคุณไม่ต้องกังวลว่าพวกเราจะไม่มีปัญญาคืนหรอกค่ะ"

เหมือนจะจริงแฮะ แค่รถคันนั้นก็ราคาเป็นหมื่นสองหมื่นหยวนแล้ว ทรัพย์สินถาวรของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอมีไม่น้อยเลย

เลขาฯ ทั้งหลายได้รับคำตอบที่ชัดเจนมั่นเหมาะ ประกอบกับนึกถึงรูปแบบการจัดการพนักงานที่เฉียบขาดรวดเร็วของอวี๋ซือหยา จึงตั้งใจจะผูกไมตรีกับเธอไว้ ในที่สุดก็ยอมตกลง อีกทั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงซานกงยังรับปากว่าจะเจียดเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอยืมอีกด้วย

หลังจากส่งเลขาฯ ทั้งหลายกลับไป อวี๋ซือหยาไม่เพียงไม่เสียเงินสักแดงเดียว แต่กลับดึงเงินทุนหมุนเวียนก้อนหนึ่งมาให้โรงงานได้ ช่วยคลี่คลายวิกฤตเร่งด่วนเรื่องการขาดแคลนเงินทุนของโรงงานไปได้ทันท่วงที

อวี๋ซือหยาเห็นความประหลาดใจของเลขาฯ หวัง เธอคิดอยากจะอธิบายอยู่บ้าง แต่พอเปลี่ยนใจคิดอีกที หากพูดมากไป เลขาฯ หวังผู้หยิ่งทะนงตนคนนี้อาจจะหาว่าเธอสั่งสอนการใช้ชีวิตให้เขาก็ได้ เธอจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

อันที่จริงเรื่องพวกนี้จัดการได้ง่ายนิดเดียว แค่หาผลประโยชน์ร่วมกันของทุกคนให้เจอ ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง แล้วดึงพวกเขามาลงเรือลำเดียวกันก็สิ้นเรื่อง แม้เลขาฯ เหล่านี้จะร้อนเงิน ทว่าพวกเขายิ่งไม่อยากให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอปิดตัวลงมากกว่า เธอเพียงแค่ทำให้พวกเขาตระหนักถึงจุดนี้แล้วมอบแผนรับประกันความเสี่ยงให้ ทำให้พวกเขารู้สึกว่าไม่เสียเปรียบก็พอแล้ว

เรื่องทั้งสองอย่างนี้ยุ่งอยู่ตลอดทั้งช่วงเช้า หลังจากกินมื้อเที่ยงแบบง่ายๆ ที่โรงอาหารเสร็จแล้ว อวี๋ซือหยายังเอ่ยเรียกเลขาฯ หวัง "พวกเราไปในตัวอำเภอด้วยกันสักเที่ยวค่ะ ติดรถของโรงงานไป แล้วจากนั้นก็ไปเมืองเอกของมณฑล อาจจะต้องอยู่สักสองสามวัน เลขาฯ หวังไปเก็บสัมภาระเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวเจอกันที่คอมมูนนะคะ"

เลขาฯ หวัง...

เขาต้องไปทำงานนอกสถานที่ ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ

ทว่าตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาจัดการสะสางเรื่องวุ่นวายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ภายในใจเขาก็ยอมรับนับถืออยู่เหมือนกัน ตอนนี้ยิ่งอยากเห็นว่าพออวี๋ซือหยาเข้าไปในเมืองเอกของมณฑลแล้วจะทำอย่างไร จึงได้ตอบตกลง

ช่วงบ่าย อวี๋ซือหยา เลขาฯ หวัง รวมกับคนขับรถอีกสองคนคือพานหย่งคังและอู๋เฉียง ก็มุ่งหน้าเข้าตัวอำเภอไปด้วยกัน

พอเข้าเมืองมาแล้ว อวี๋ซือหยาก็บอกให้พวกเขาส่งเธอกับเลขาฯ หวังลงที่ธนาคาร แล้วให้ทั้งสองคนไปขนของที่ยังขายไม่หมดจากสหกรณ์จำหน่ายสินค้า จากนั้นค่อยวนกลับมารับพวกเขา

พอเห็นธนาคาร เลขาฯ หวังก็งงงวยไปบ้าง "ผู้จัดการอวี๋ พวกเรามาทำอะไรที่นี่กันครับ"

อวี๋ซือหยาดึงเอกสารที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า "กู้เงินค่ะ!"

"ไม่ใช่สิครับ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรายังติดหนี้ธนาคารไม่ได้ใช้คืนไม่ใช่เหรอ แบบนี้ยังจะกู้ได้อีกเหรอครับ" เลขาฯ หวังเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

อวี๋ซือหยาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ"

ยุคนี้การกำกับดูแลของธนาคารไม่ได้เข้มงวดแต่แรก การกู้เงินไม่ได้ยากเย็นอะไร เพราะคนที่กล้ากู้เงินมีน้อยมากจริง ๆ อีกทั้งโรงงานของพวกเขาก็มีสินทรัพย์ถาวร ธนาคารไม่มีเหตุผลที่จะไม่ปล่อยกู้ให้

เมื่อเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ อวี๋ซือหยาก็บอกจุดประสงค์ที่มา จากนั้นก็นำเอกสารออกมาทีละฉบับ ทั้งหลักฐานเกี่ยวกับรถ ใบเสร็จซื้อเครื่องจักร รายจ่ายและหลักฐานการชำระเงินค่าสร้างอาคารโรงงาน และอื่น ๆ แน่นอนว่าสุดท้ายยังมีตารางสินทรัพย์ถาวรของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหออีกหนึ่งฉบับ ทำแจกแจงไว้อย่างชัดเจน ดูเข้าใจได้ในปราดเดียว

อย่าว่าแต่เลขาฯ หวังจะประหลาดใจเลย แม้แต่พนักงานธนาคารก็เพิ่งเคยเห็นผู้ขอกู้ที่เตรียมเอกสารมาครบถ้วนขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ระหว่างที่รอพนักงานธนาคารไปทำเรื่อง เลขาฯ หวังก็กระซิบถาม "คุณเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

อวี๋ซือหยากระซิบตอบ "เช้าวันนี้ค่ะ"

ทำไมเขาถึงไม่ทันสังเกตเลย คนคนนี้ทำงานไวเกินไปแล้วจริง ๆ

เนื่องจากอวี๋ซือหยาเตรียมเอกสารมาครบครัน สินทรัพย์ถาวรของฟาร์มเพาะเลี้ยงก็มีไม่น้อย ประเมินมูลค่าได้เกินหนึ่งแสนหยวน ธนาคารจึงตอบตกลงปล่อยกู้ให้อวี๋ซือหยาห้าหมื่นหยวนอย่างรวดเร็ว

พอได้เงินมา อวี๋ซือหยาก็ยัดใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากธนาคารด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทำเอาเลขาฯ หวังเดินตามหลังเธอด้วยความตึงเครียด กลัวเงินจะหายเป็นที่สุด เขาคิดว่าตัวเองผ่านโลกมาไม่น้อย แต่ประสบการณ์ชวนใจหายใจคว่ำในวันนี้ได้เปิดหูเปิดตาเขาจากที่เคยรู้มาจริง ๆ

ทั้งสองคนยืนรออยู่ริมถนนครู่หนึ่ง พานหย่งคังกับเพื่อนก็ขับรถมาถึง

คนขับสองคนนั่งข้างหน้า อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังจึงได้แต่นั่งท้ายกระบะ เบียดอยู่ร่วมกับสินค้าที่เก็บคืนมา

พอขึ้นรถและไม่มีคนอื่นแล้ว เลขาฯ หวังถึงได้คลายความตึงเครียดลงบ้าง และเริ่มมีแก่ใจนึกถึงเรื่องอื่น "ผู้จัดการอวี๋ คุณกู้เงินมามากขนาดนี้จะเอาไปทำอะไรครับ ถ้า...ถ้าพวกเราหามาคืนไม่ได้จะทำยังไง"

อวี๋ซือหยายิ้มมองเขา "ถ้าคืนไม่ได้ก็เป็นความรับผิดชอบของฉันในฐานะผู้จัดการโรงงานค่ะ ถ้าเลขาฯ หวังเป็นกังวลจริง ๆ จะยื่นเรื่องขอย้ายไปก่อนก็ได้ อีกอย่าง ตอนนี้ไม่มีเงินทุนหมุนเวียน โรงงานจะพัฒนาก็ยาก หากผิดพลาดขึ้นมาก็อาจจะล้มละลาย ในเมื่ออย่างไรก็มีโอกาสล้มละลายอยู่แล้ว สู้เดิมพันดูสักตั้งไม่ดีกว่าเหรอคะ เลขาฯ หวังคิดว่าจริงไหม"

เลขาฯ หวังปาดเหงื่อบนหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนเอาเรื่องล้มละลายมาพูดเล่นได้อย่างสบายอารมณ์เช่นนี้

"ขอโทษด้วยครับสหายอวี๋ ทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของผมเอง"

อวี๋ซือหยาไม่สนว่าเลขาฯ หวังจะพูดจากใจจริงหรือแค่พูดไปตามมารยาท เธอยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "อย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ เลขาฯ หวังไม่ต้องกังวลไป ปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ" ดูราวกับว่าพอมาถึงมือเธอแล้ว ทุกเรื่องก็ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่เลยสักนิด

เลขาฯ หวังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตั้งแต่ไปตามอวี๋ซือหยากลับมาเมื่อวาน ตัวเองก็ดูเหมือนจะด้อยกว่าเธออยู่ขั้นหนึ่งตลอด แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้องเลย

เขาส่ายหน้าเพื่อสลัดความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ทิ้งไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "ผู้จัดการอวี๋ ของที่เก็บคืนมาพวกนี้จะจัดการยังไงครับ"

"ทำลายทิ้งค่ะ" อวี๋ซือหยาตอบอย่างเรียบง่าย

"อะไรนะ" เลขาฯ หวังสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า "ก็แค่โจวจยาซิ่งกับหลินเผิงสูบบุหรี่ในโรงงานแปรรูป ไม่ใช่ว่าทุกซองอาหารจะมีก้นบุหรี่ติดไปเสียหน่อย หลายซองก็สะอาดดี ทำลายทิ้งหมดมันน่าเสียดายแย่เลยนะครับ นี่เนื้อทั้งนั้นเลยนะ"

ยุคนี้ยังมีคนอีกตั้งเท่าไหร่ที่ไม่ได้กินเนื้อ แค่นึกดูก็ทำให้เลขาฯ หวังปวดใจแล้ว

อวี๋ซือหยาก็ปวดใจเหมือนกัน เนื้อดี ๆ ต้องมาทิ้งไปแบบนี้ช่างสิ้นเปลืองจริง ๆ โดยเฉพาะในยุคสมัยที่ข้าวของเครื่องใช้ยังขาดแคลน ผู้คนมากมายยังกินไม่อิ่มท้องด้วยซ้ำ

อวี๋ซือหยาก็เคยคิดจะเอาของพวกนี้ไปแจกจ่ายให้คนที่ต้องการ นำของเสียมาใช้ประโยชน์ ย่อมดีกว่าทิ้งไปเปล่า ๆ แต่เธอก็กลัวว่าถ้าทำแบบนี้แล้ว ต่อไปอาจจะมีคนยอมกุเรื่องใส่ร้ายป้ายสีพวกเธอ เพียงเพื่อจะได้เป็ดชิงเหอไปกินฟรี ๆ

เธอนวดขมับพลางเอ่ยขึ้น "ฉันขอคิดดูอีกที ยังไงสินค้าชุดนี้ก็เอากลับไปไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

ได้ยินแบบนั้น ในใจของเลขาฯ หวังก็รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย สินค้าราคาตั้งหมื่นสองหมื่นหยวนต้องมาพังไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เขาปวดใจจนแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อเห็นอวี๋ซือหยากลอกตาปิดลงแล้วพิงกระบะรถพักผ่อน สีหน้าดูเหมือนไม่อยากจะพูดอะไรอีก เขาจึงทำได้เพียงหุบปากเงียบ

พอไปถึงเมืองเอกของมณฑลก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว พวกเขาหาโรงเตี๊ยมของรัฐเข้าพักผ่อน พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยท้องฟ้าก็มืดสนิท ทุกคนจึงค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาก็พาคนไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง และคืนเงินค่าสินค้าทั้งหมดให้แก่ทางห้าง ระหว่างที่คนอื่น ๆ กำลังตรวจนับสินค้าและช่วยกันขนขึ้นรถ อวี๋ซือหยาก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อหาเมิ่งหลาน

แม้ว่าก่อนหน้านี้อวี๋ซือหยาจะเพียงแค่โทรศัพท์มาบอกผ่าน ๆ ว่าเธอลาออกจากตำแหน่งแล้ว โดยไม่ได้เล่ารายละเอียดสาเหตุที่แท้จริงให้ฟัง แต่สำหรับเมิ่งหลานที่โลดแล่นอยู่ในแวดวงราชการมานานนับสิบปี ย่อมเดาสาเหตุคร่าว ๆ ได้ไม่ยาก

อวี๋ซือหยาถอนหายใจอย่างจนใจ "ก็เพราะฉันไม่อยากให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงต้องเจ๊งนี่คะ ยังมีคนงานอีกตั้งสองร้อยกว่าชีวิตที่ต้องพึ่งพาฟาร์มเพาะเลี้ยงหาข้าวกินอยู่เลย"

เมิ่งหลานส่ายหน้า "เธอนี่นะ ใจอ่อนเกินไปจริง ๆ ตอนนี้เรื่องบานปลายมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอจะจัดการยังไงต่อ ในระยะสั้น สินค้าของพวกเธอน่าจะเปิดตลาดในเมืองเอกของมณฑลไม่ได้อีกแล้วล่ะ"

อวี๋ซือหยาย่อมเข้าใจดี ที่เมิ่งหลานพูดเช่นนี้ก็เพื่อเตือนสติไม่ให้เธอหวังจะเอาเป็ดชิงเหอกลับมาวางบนชั้นขายของห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองอีก และเธอก็ไม่คิดจะเอ่ยปากทำให้คนอื่นต้องลำบากใจจนเสียมิตรภาพที่ดีต่อกันไปเปล่า ๆ

"ฉันเข้าใจค่ะ ขอบคุณผู้จัดการเมิ่งที่ช่วยเตือนนะคะ วันนี้ที่ฉันขึ้นมาพบ นอกจากจะมาขอโทษคุณแล้ว ฉันยังมีเรื่องอยากรบกวนให้ผู้จัดการเมิ่งช่วยหน่อยค่ะ แถวถนนละแวกนี้พอจะมีหน้าร้านให้เช่าหรือขายบ้างไหมคะ" เวลาบีบคั้น อวี๋ซือหยาจึงเข้าประเด็นทันที อีกทั้งยังช่วยตัดความกังวลไม่ให้เมิ่งหลานต้องคิดมากไปด้วย

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเอาเป็ดชิงเหอกลับขึ้นชั้นวางขายอีก เมิ่งหลานก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อารมณ์ผ่อนคลายขึ้นมาก เธอใคร่ครวญคำถามนี้อย่างจริงจัง "มีสิ หน้าร้านที่อยู่เยื้อง ๆ กับห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองตรงข้ามนี้ เดิมทีเคยเป็นโกดังของโรงงานแก้ว ต่อมาโรงงานแก้วย้ายออกไปก็เลยปล่อยว่างไว้ ถ้าเธอสนใจ ฉันช่วยเป็นธุระติดต่อให้ได้นะ"

อวี๋ซือหยารีบกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ "ถ้างั้นก็ต้องขอบคุณผู้จัดการเมิ่งมากจริง ๆ ค่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าฉันบุ่มบ่ามเข้าไปหาเอง พวกเขาคงไม่ยอมคุยกับฉันแน่"

ผู้จัดการเมิ่งเอ่ยเตือนเธอ "เธอจะเช่าจริง ๆ หรือ ผู้จัดการอวี๋ เธอคิดดูให้ดีนะ ตอนนี้เงินทุนของฟาร์มพวกเธอไม่ค่อยจะคล่องมือนักไม่ใช่หรือไง"

"ฉันคิดรอบคอบแล้วค่ะ เรื่องเงินผู้จัดการเมิ่งไม่ต้องกังวลเลยนะคะ พวกเราเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ถ้าตกลงกันได้ก็จ่ายเงินได้ทันทีค่ะ" อวี๋ซือหยาตอบอย่างกระฉับกระเฉง

ในเมื่อเธอรู้สถานการณ์ของตัวเองดีอยู่แล้ว ผู้จัดการเมิ่งจึงไม่เอ่ยห้ามปรามอีก "งั้นก็ไปกันเถอะ พอดีช่วงเช้าวันนี้ฉันว่างอยู่ จะพาเธอไปที่โรงงานแก้วเอง"

หน้าร้านแห่งนี้ทำเลไม่ได้ดีเด่นอะไรนัก แถมพื้นที่ยังมีขนาดค่อนข้างกว้าง ปล่อยทิ้งร้างไว้เนิ่นนานจนวางกองทิ้งไว้อย่างนั้น ทางโรงงานแก้วแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ พอเห็นเมิ่งหลานมาติดต่อถึงได้นึกขึ้นมาได้

ด้วยตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของห้างสรรพสินค้าของเมิ่งหลาน คนของโรงงานแก้วจึงอยากสร้างสัมพันธ์อันดีกับเธออยู่แล้ว จึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย สุดท้ายก็มาคุยตกลงกันว่าจะให้เช่าหรือจะขายขาด

เนื่องจากในยุคนี้เป็นระบบเศรษฐกิจแบบแผน ทุกอย่างต้องจัดซื้อและจัดจำหน่ายโดยรัฐ เศรษฐกิจภาคเอกชนถูกกดดันจนร้านรวงริมถนนไม่มีราคาค่างวดอะไร หน้าร้านขนาดร้อยกว่าตารางเมตร ค่าเช่าเดือนละแค่สามสิบหยวน ส่วนราคาขายอยู่ที่หนึ่งหมื่นสามพันหยวนเท่านั้น ซึ่งแพงกว่าบ้านพักอาศัยเพียงแค่นิดเดียว

พอได้ยินราคานี้ อวี๋ซือหยาก็แทบจะเกิดแรงกระตุ้นอยากไปกู้เงินมาเหมาซื้อทั้งสายถนนเลยทีเดียว หน้าร้านฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าของเมืองเอกมณฑล ในอนาคตจะต้องกลายเป็นศูนย์กลางย่านการค้าและเป็นทำเลทองอย่างแน่นอน แต่ร้านกลับมีราคาถูกแสนถูกขนาดนี้ ถ้าไม่ซื้อก็คงโง่เต็มทนแล้ว

พอได้ยินราคานี้ อวี๋ซือหยาก็แทบจะเกิดแรงกระตุ้นอยากกู้เงินมาเหมาซื้อร้านค้าทั้งถนนสายนี้เลยทีเดียว ร้านค้าตรงข้ามห้างสรรพสินค้าของเมืองเอกเชียวนะ ในอนาคตที่นี่จะต้องกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของเมืองเอกมณฑลอย่างแน่นอน เป็นสุดยอดทำเลทองแท้ๆ แต่หน้าร้านกลับราคาถูกแสนถูกถึงเพียงนี้ ไม่ซื้อก็ไม่ใช่คนแล้ว!

ทางโรงงานแก้วเองก็ตกลงอย่างรวดเร็ว พออวี๋ซือหยาจ่ายเงิน พวกเขาก็ส่งคนไปเดินเรื่องทำเอกสารโอนสิทธิ์กับอวี๋ซือหยาในวันนั้นทันที

เลขาฯ หวังกับพวกอีกสองคนรออยู่ที่โรงเตี๊ยมของรัฐจนกระทั่งเที่ยงวัน ในที่สุดก็เห็นอวี๋ซือหยากลับมา

"ช่วงบ่ายพวกเราจะทำอะไรกันต่อ จะกลับเลยไหม" เลขาฯ หวังเอ่ยถาม เมื่อต้องมาเป็นคนดูแลบ้านถึงได้รู้ว่าข้าวสารเกลือนั้นแพงเพียงใด นับตั้งแต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงต้องแบกหนี้สินก้อนโต เลขาฯ หวังก็กลายเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวขึ้นมาทันที คิดว่าขืนยังพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมต่อไป ทั้งค่ากินค่าอยู่ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น เขาจึงอยากรีบกลับเพื่อช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายลงบ้าง

"ยังกลับไม่ได้ค่ะ ฉันซื้อหน้าร้านไว้ห้องหนึ่ง บ่ายนี้พวกเราต้องไปเก็บกวาดทำความสะอาดกันก่อน" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "ไม่กลับค่ะ ไปกันเถอะ ขับรถกลับไปฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง"

เลขาฯ หวังสงสัย "ขับไปทางนั้นทำไมกัน"

อวี๋ซือหยากล่าวว่า "ฉันซื้อห้องแถวไว้ฝั่งนั้นห้องหนึ่ง พวกเราไปเก็บกวาดสักหน่อย แล้วขนของบนรถลงมาไว้ข้างใน จะได้ไม่ต้องทิ้งคนไว้เฝ้ารถตอนกลางคืนอีกค่ะ"

บนรถล้วนมีแต่อาหารการกิน และไม่มีลานจอดรถในร่มมิดชิด จอดไว้ริมถนนย่อมล่อตาล่อใจพวกหัวขโมย เมื่อคืนคนขับรถทั้งสองคนต้องนอนบนรถผลัดกันเข้าเวร ก็เพื่อเฝ้าสินค้าล็อตนี้นี่เอง

"ห้องแถว เธอซื้อห้องแถวแล้วหรือ เท่าไหร่กัน" เลขาฯ หวังรู้สึกว่าตามความคิดของอวี๋ซือหยาไม่ทันจริงๆ

อวี๋ซือหยากล่าวว่า "หนึ่งหมื่นสามพันหยวนค่ะ กว้างขวางทีเดียว พวกเราไม่ได้จะเปิดหน้าร้านจำหน่ายหรอกหรือคะ ที่ตรงนี้เหมาะเจาะพอดี เก็บกวาดทำความสะอาด แล้วค่อยหาคนมาตกแต่งเรียบง่าย ด้านหน้าตั้งเคาน์เตอร์วางสินค้า ด้านหลังกั้นเป็นโกดัง แล้วจัดห้องเล็กๆ ไว้อีกห้องให้พนักงานขายพักชั่วคราว ตอนนี้ยังไม่มีเงินมากนัก ก็ทำไปแบบนี้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลังค่ะ"

เอาเถอะ เธอวางแผนไว้หมดแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก

เลขาฯ หวังได้ประจักษ์ถึงความเด็ดขาดฉับไวและการใช้เงินมือเติบของอวี๋ซือหยาแล้ว ใจจริงอยากจะห้ามปราม แต่ตอนนี้เงินก็กู้มาแล้ว ซ้ำยังใช้ไปแล้ว ไม่มีทางให้ถอยกลับ มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปให้สุดทางเท่านั้น

ทั้งสี่คนรุดไปถึงห้องแถว เมื่อเปิดประตูออก ด้านในเต็มไปด้วยฝุ่นผง ตามมุมกำแพงยังมีหยากไย่อีกเพียบ คงจะถูกทิ้งร้างมาหลายปี อวี๋ซือหยาเอ่ยบอกพวกเขา "พวกคุณสามคนไปขอยืมถังน้ำกับไม้กวาดจากคนแถวนี้ดูนะคะ ถ้ายืมไม่ได้ก็ข้ามไปซื้อที่ห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้าม จัดการเก็บกวาดร้านให้สะอาดสะอ้าน เปิดให้อากาศถ่ายเทสักหน่อย ฉันยังมีธุระ ต้องไปจัดการก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาหาพวกคุณค่ะ"

พูดจบก็รีบร้อนจากไป ทิ้งให้ชายสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

อย่างไรเสียเลขาฯ หวังก็เป็นผู้นำเบอร์หนึ่งของคอมมูน พานหย่งคังกับอู๋เฉียงไม่กล้าใช้ให้เขาทำงาน จึงเอ่ยขึ้น "เลขาฯ หวัง ไปนั่งพักบนรถก่อนเถอะครับ พวกเราทำความสะอาดเอง"

"ไม่ต้องหรอก ช่วยกันทำทุกคนนี่แหละ พานหย่งคัง เธอไปซื้อไม้กวาดกับถังน้ำที่ห้างสรรพสินค้า ต่อไปก็ต้องใช้อยู่ดี" เลขาฯ หวังเอ่ยพลางพับแขนเสื้อ ก้มตัวลงเก็บกวาดข้าวของระเกะระกะบนพื้น

อวี๋ซือหยาไม่ได้หาข้ออ้างหรืออู้งานไม่ยอมทำความสะอาด แต่เธอมีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำจริงๆ

หลังจากออกจากห้องแถว เธอก็นั่งรถตรงไปหาลู่หมิงฮุ่ยที่สำนักหนังสือพิมพ์ทันที

ผ่านไปไม่กี่นาที ลู่หมิงฮุ่ยก็ลงบันไดมาพบเธอ ทั้งสองยืนคุยกันใต้ต้นการบูรหน้าสำนักหนังสือพิมพ์

ช่วงนี้เรื่องที่กินเป็ดชิงเหอแล้วเจอก้นบุหรี่กลายเป็นข่าวอื้อฉาวไปทั่วทั้งเมืองเอก ลู่หมิงฮุ่ยที่เป็นคนทำข่าวไม่มีทางที่จะไม่รู้ เมื่อปีก่อนเธอเพิ่งจะรายงานข่าวเรื่องเป็ดชิงเหอนำพาชาวบ้านในท้องถิ่นสร้างฐานะจนร่ำรวยไปแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าเพิ่งผ่านไปแค่ปีเดียว เป็ดชิงเหอก็เกิดเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตถึงเพียงนี้ ช่างเป็นการตบหน้าเธอฉาดใหญ่จริงๆ

นักข่าวในสำนักพิมพ์ที่ไม่ลงรอยกับเธอต่างพากันพูดจาค่อนแคะเธอไม่เว้นแต่ละวัน สองวันนี้ลู่หมิงฮุ่ยจึงอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย พอเห็นหน้าอวี๋ซือหยาก็ไม่มีสีหน้าต้อนรับ "ผู้จัดการอวี๋มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ"

เธอรีบกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะคะที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จนทำให้สหายลู่ต้องเดือดร้อนไปด้วย"

ลู่หมิงฮุ่ยก็เป็นคนเฉลียวฉลาด เธอไม่เชื่อหรอกว่าอวี๋ซือหยาจะถ่อมาถึงที่นี่เพียงเพื่อจะเอ่ยคำขอโทษคำเดียว เธอจึงพูดอย่างหมดความอดทนว่า "พูดจบหรือยังคะ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ ต่อไปอย่ามาหาฉันอีก"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ สหายลู่ ฉันมาหาคุณเพราะมีเรื่องอยากจะบอก" อวี๋ซือหยาเรียกเธอไว้ "ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเตรียมจะทำลายสินค้าที่มีปัญหาล็อตนี้ทิ้งที่ฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองในวันพรุ่งนี้ เพื่อแสดงความตั้งใจจริงในการปรับปรุงแก้ไขของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอค่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น ลู่หมิงฮุ่ยก็หันกลับมามองเธออย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "สินค้าล็อตนั้นน่าจะมีมูลค่าหลายพันหยวนเลยไม่ใช่หรือ พวกคุณตัดใจทำลายทิ้งได้ลงคอจริงๆ หรือคะ"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "มากกว่านั้นค่ะ สินค้ารวมทั้งหมดเกือบหนึ่งหมื่นหกพันหยวน นอกจากทางห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองแล้ว ยังมีสหกรณ์จำหน่ายกับโรงงานอีกสองแห่งที่รับของไป เราเรียกคืนสินค้าที่มีปัญหากลับมาทั้งหมดแล้ว นี่เป็นใบเสร็จรับของคืนค่ะ"

อวี๋ซือหยายื่นกระดาษสี่แผ่นนั้นส่งไปให้

ลู่หมิงฮุ่ยรับใบเสร็จมาดู แล้วก็เป็นจริงดังว่า ทั้งจำนวน เงิน วันที่ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องล้วนระบุไว้อย่างชัดเจน ปลอมแปลงไม่ได้เลย

นึกไม่ถึงเลยว่าโรงงานในชนบทจะมีใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ สัญชาตญาณความไวของคนทำข่าวในตัวลู่หมิงฮุ่ยผุดขึ้นมาทันที เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า นี่จะต้องเป็นข่าวใหญ่ระดับเปิดประวัติศาสตร์หน้าใหม่อย่างแน่นอน และยังเป็นหนทางชั้นยอดในการกู้ชื่อเสียงของเป็ดชิงเหอกลับคืนมาอีกด้วย

สีหน้าของลู่หมิงฮุ่ยคลายความบึ้งตึงลงเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากพูด อวี๋ซือหยาก็ชิงเอ่ยขึ้นเสียก่อน "สหายลู่คะ ฉันเตรียมจะไปขอโทษและชดใช้ค่าเสียหายให้ลูกค้าคนที่ซื้อคอเป็ดมีก้นบุหรี่ไปถึงที่บ้าน คุณช่วยไปดูด้วยกันหน่อยได้ไหมคะ"

ลู่หมิงฮุ่ย "..."

แม่สาวคนนี้จับจุดความต้องการของเธอได้อยู่หมัดจริงๆ ก่อนหน้านี้โยนเหยื่อล่อก้อนโตเบ้อเร่อมาให้ ตอนนี้ยังงัดเอาข่าวนี้ออกมาโยนใส่อีก ขอเพียงเธออยากทำข่าวรายงานเรื่องนี้ ก็มีแต่ต้องตามไปด้วยเท่านั้น เพราะการบุกไปขอโทษและชดใช้ค่าเสียหายถึงบ้านลูกค้าก็นับเป็นข้อต่อสำคัญชิ้นหนึ่งของข่าวนี้เช่นกัน

ทั้งที่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายเต็มอก แต่ลู่หมิงฮุ่ยก็ยังอดใจเต้นไม่ได้อยู่ดี

แต่เธอก็ไม่ยอมให้อวี๋ซือหยาได้สมปรารถนาง่ายๆ ขนาดนั้น จึงฮึดฮัดพูดออกไปว่า "เธอมีที่อยู่ของลูกค้าได้ยังไง แล้วเป็ดชิงเหอของพวกเธอคิดจะชดใช้ยังไง ชดเชยให้เป็ดอีกสองถุงงั้นหรือ พวกเธอกล้าให้ แต่ทางนั้นเขาไม่กล้ากินหรอกนะ"

ช่างปากคอเราะรายดีแท้ แต่อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้โกรธเคือง เธอไม่กลัวว่าลู่หมิงฮุ่ยจะพูดจาไม่น่าฟัง กลัวแค่ลู่หมิงฮุ่ยจะไม่สนใจไยดีเธอต่างหาก

"สหายลู่ล้อเล่นแล้วค่ะ แน่นอนว่าต้องชดใช้เป็นเงินสิคะ พวกเราเตรียมจะชดใช้ให้เป็นสิบเท่าของราคาเดิม พวกเขาเสียเงินซื้อสินค้าที่มีปัญหาไป เราจึงชดใช้ให้สิบเท่า และพวกเรายังจะนำกฎเกณฑ์ข้อนี้มาบังคับใช้ต่อไปด้วย จากนี้ไปจะปิดประกาศไว้หน้าร้านของเราเลยค่ะ" อวี๋ซือหยาพูดพลางหยิบกระดาษข้อตกลงที่เธออดหลับอดนอนร่างขึ้นมาเมื่อคืนส่งให้อีกฝ่าย

ลู่หมิงฮุ่ยรับมาดู ข้อแรกก็ระบุไว้เลยว่ารับประกันความปลอดภัยและสุขอนามัยของอาหาร ต่อไปหากมีผู้ใดรับประทานเป็ดชิงเหอแล้วพบปัญหา ขอให้แจ้งความกับตำรวจในทันที เมื่อตรวจสอบพบว่าเป็นความจริง ทางเป็ดชิงเหอจะไปขอโทษถึงบ้าน พร้อมทั้งชดใช้เงินคืนให้สิบเท่า และหลังจากนั้นหากซื้อผลิตภัณฑ์ของเป็ดชิงเหออีก ก็จะได้รับส่วนลดสิบเปอร์เซ็นต์ทุกครั้ง

วางแผนเป็นขั้นเป็นตอนขนาดนี้ คำพูดถูกเธอเหมาพูดไปหมดแล้ว คนอื่นยังจะพูดอะไรได้อีก

มาถึงตรงนี้ ลู่หมิงฮุ่ยก็กระจ่างแก่ใจแล้วว่า การกู้ชื่อเสียงของเป็ดชิงเหอนั้นย่อมสำเร็จลุล่วงอย่างเป็นธรรมชาติแน่นอน เมื่อเป็ดชิงเหอพลิกสถานการณ์กลับมาได้ เธอก็สามารถตอบโต้ฝ่ายนั้นคืนได้เช่นกัน ข่าวชิ้นนี้ย่อมปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

"ก็ได้ ฉันจะยอมไปกับเธอสักรอบ"

ลู่หมิงฮุ่ยยอมเปิดปากตกลง แต่อวี๋ซือหยากลับยังไม่ยอมขยับ "คือว่า สหายลู่คะ คุณรู้จักสหายที่สถานีวิทยุกระจายเสียงประจำมณฑลบ้างไหมคะ พอจะมีคนคุ้นเคยกันบ้างหรือเปล่า เราไปเชิญพวกเขามาเป็นพยานร่วมด้วยสักหน่อยสิคะ!"

ลู่หมิงฮุ่ย "..."

เล่นกะเก็งแผนซื้อหนึ่งแถมสองแบบนี้ คิดคำนวณมาได้คุ้มเกินไปแล้วมั้ง!