ตอนที่ 56 เดินทางไปขอขมาถึงบ้านหัวหน้าฟ่าน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในตึกพักอาศัยของครอบครัวเจ้าหน้าที่อันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวัน หญิงชราสกุลฟ่านที่กำลังทำกับข้าวนึกว่าคนในบ้านลืมเอากุญแจไป ปากก็บ่นงึมงำ พลางถือตะหลิววิ่งตึงตังมาเปิดประตู "บอกตั้งกี่รอบแล้วว่าออกจากบ้านให้จำ... พวกคุณเป็นใครกันเนี่ย?"

อวี๋ซือหยาได้กลิ่นอาหารหอมฟุ้ง ทั้งยังได้ยินเสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าในครัว รู้ทันทีว่าหญิงชรากำลังผัดกับข้าวอยู่ จึงเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ "คุณยายฟ่านคะ คุณยายไปจัดการในครัวก่อนเถอะค่ะ พวกเรายืนรอตรงหน้าประตูนี้ก่อน ผัดเสร็จแล้วค่อยคุยกันค่ะ"

หญิงชราสกุลฟ่านกวาดตามองพวกเธอหัวจรดเท้า ใจหนึ่งก็อยากซักถามให้รู้เรื่อง ทว่ากลิ่นไหม้เกรียมกลับลอยโชยออกมาจากห้องครัวเสียก่อน นางร้องอุทานลั่น "อุ๊ยตาย กับข้าวฉัน..."

"แม่ครับ ไปทำครัวต่อเถอะ แขกผมเอง" เสียงทุ้มนุ่มของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

อวี๋ซือหยาหันกลับไปมอง พบชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยชุดจงซาน สวมแว่นตากรอบดำบนสันจมูก มือถือกระเป๋าเอกสาร ปรากฏตัวขึ้นตรงทางเดิน

พอเห็นเขา หญิงชราสกุลฟ่านก็ถอนหายใจโล่งอก ไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ รีบคว้าตะหลิวแล้วสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับเข้าครัวไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อเดาฐานะของชายผู้นี้ออก อวี๋ซือหยาก็เป็นฝ่ายทักทายขึ้นก่อน "หัวหน้าฟ่าน สวัสดีค่ะ ขออภัยที่มารบกวนนะคะ ฉันเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ วันนี้ตั้งใจมาขอขมาถึงบ้านค่ะ"

หัวหน้าฟ่านเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แววตาเย็นชา ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดที่ลู่หมิงฮุ่ยกับฟางซีหัวจากสถานีวิทยุกระจายเสียงประจำมณฑล "รองบรรณาธิการใหญ่ลู่ นักข่าวฟาง พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่ครับ?"

ลู่หมิงฮุ่ยพอเห็นหัวหน้าฟ่านเข้าเต็มตา ในใจก็เสียใจแทบแย่ อวี๋ซือหยาเล่นงานหล่อนเข้าแล้วจริงๆ ถึงไม่ได้บอกล่วงหน้าให้ชัดเจนว่าคนที่กินเจอคอเป็ดมีปัญหาคือบ้านของหัวหน้าฟ่าน หัวหน้าฟ่านเป็นหัวหน้าศูนย์ข่าวของสำนักสารนิเทศ เรียกได้ว่าเป็นเจ้านายเหนือเจ้านายโดยตรงของพวกเขา หากรู้ล่วงหน้าว่าเป็นบ้านเขา ลู่หมิงฮุ่ยคงไม่มีทางมาเหยียบเด็ดขาด มิหนำซ้ำยังลากเอาฟางซีหัวติดร่างแหมาด้วยอีกคน

ทว่ายามนี้จะพูดอะไรก็สายเกินแก้ ลู่หมิงฮุ่ยจึงได้แต่ฝืนยิ้มกล้ำกลืนเอ่ยไป "ได้ยินว่ามีข่าวใหญ่ พวกเราเลยแวะมาทำข่าวค่ะ"

"ข่าวอะไรกัน ถึงกับต้องรบกวนรองบรรณาธิการใหญ่อย่างคุณลู่ลงพื้นที่เอง?" หัวหน้าฟ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเพียงแค่อยากรู้ตามประสา ทว่าเมื่อเข้าหูลู่หมิงฮุ่ย มันกลับฟังดูเหมือนคำเยาะเย้ยถากถางไม่มีผิด

ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำด้วยความอับอาย จนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น

อวี๋ซือหยาเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว ในใจก็แอบร้องว่าแย่แล้ว ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป อย่าว่าแต่เรื่องปรับความเข้าใจฟื้นฟูมิตรภาพกับลู่หมิงฮุ่ยเลย เกรงว่าพอพ้นจากหน้าหัวหน้าฟ่านไป หล่อนคงตัดขาดความเป็นเพื่อนกับเธอแน่นอน

ประตูมิติ: อันดับนิยายยอดนิยม | นิยายแนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ย้อนเวลาเกิดใหม่ความรัก หงเยี่ยซื่อหั่ว

หัวหน้าฟ่านเหลือบหางตา มองเห็นสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนบ้านละแวกนั้นเข้าพอดี เขารู้ว่ามายืนคุยเรื่องพรรค์นี้หน้าประตูคงไม่เหมาะ ส่วนเรื่องจะให้ไปคุยที่หน่วยงาน เขายิ่งไม่อยากทำเข้าไปใหญ่ จึงผลักประตูเปิดออก แล้วเอ่ยอย่างไม่กระตือรือร้น "เข้ามาข้างในเถอะ!"

ทั้งสามคนเดินตามหัวหน้าฟ่านเข้าบ้านอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย หญิงชราทำกับข้าวเสร็จพอดี ดับไฟเรียบร้อยแล้วก็เอามือเช็ดผ้ากันเปื้อนเดินออกมา พลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ลูกรอง ทั้งหมดนี่เพื่อนร่วมงานแกเหรอ? เดี๋ยวแม่ไปทอดถั่วลิสงกรอบๆ มาให้แกล้มเหล้าเอาไหม?"

"ไม่ต้องหรอกครับ คนจากเป็ดชิงเหอน่ะ" หัวหน้าฟ่านตอบเรียบๆ

พอได้ยินว่าอวี๋ซือหยาเป็นใคร หญิงชราสกุลฟ่านก็ของขึ้นทันที ชี้นิ้วใส่หน้าอวี๋ซือหยาแล้วด่ากราด "ที่แท้ก็พวกไร้ยางอาย ยัดก้นบุหรี่ลงไปในคอเป็ดให้หลานชายฉันกิน ถ้าเขากินแล้วเป็นอะไรขึ้นมา หล่อนจะมีปัญญาชดใช้ไหมหา? ของในโรงงานพวกหล่อนขายแพงหูฉี่ แต่สกปรกโสมมขนาดนี้ มันสมกับราคาที่ตั้งไว้ไหม!"

อวี๋ซือหยารอจนนางด่าจบ จากนั้นจึงค้อมเอวโค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยอย่างจริงใจ "คุณยายฟ่านคะ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ นี่เป็นความผิดพลาดในการทำงานของพวกเรา พวกเราตระหนักถึงความผิดนี้อย่างลึกซึ้งแล้ว ขณะนี้ทางโรงงานได้ตรวจสอบและไล่พนักงานที่ฝ่าฝืนขั้นตอนการผลิตออกแล้วค่ะ นอกจากนี้ สินค้าที่มีปัญหาทั้งหมดในรุ่นนี้ ทางเราได้เรียกเก็บกลับมาจนครบแล้ว และจะนำไปทำลายทิ้งที่ฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองในวันพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า คุณยายวางใจได้เลยนะคะ พวกเราจะไม่มีวันปล่อยให้สินค้าที่มีปัญหาหลุดรอดออกสู่ท้องตลาดเด็ดขาดค่ะ!"

หญิงชราสกุลฟ่านหรี่ตาลง มองเธออย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "จะทำลายทิ้งจริงๆ รึ? แล้วเหลืออยู่อีกเท่าไรล่ะ? สักสองสามสิบห่อได้ไหม?"

อวี๋ซือหยารีบพูดขึ้นทันที "มากกว่านั้นค่ะ ทั้งหมดมีสินค้ามูลค่าเกือบหนึ่งหมื่นหกพันหยวน วันนี้ขนไปไว้ที่ร้านฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะทำลายทิ้งตามเวลาค่ะ"

"เยอะขนาดนั้นเชียวรึ? จริงหรือโกหกกันเนี่ย พวกเธอตัดใจทิ้งลงเหรอ?" หญิงชราเอามือทาบอกอุทาน แม้ลูกชายของนางจะมีตำแหน่งไม่ธรรมดา แต่ก็ได้เงินเดือนแค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น หนึ่งหมื่นหกพันหยวนเชียวนะ ลูกชายนางต้องไม่กินไม่ใช้ถึงสิบปีถึงจะเก็บเงินได้มากขนาดนั้น

อวี๋ซือหยาย้ำอีกรอบอย่างใจเย็น "เรื่องจริงแน่นอนค่ะ พรุ่งนี้จะทำลายทิ้งต่อหน้าประชาชนทั้งเมือง ทุกคนจะได้เห็นพร้อมกัน วันนี้ที่ฉันมาก็เพื่อจะคุยเรื่องเงินชดเชยกับคุณยายฟ่านค่ะ"

หญิงชรามองเธออย่างจับผิด "ชดเชยรึ? จะชดเชยยังไง? ฉันไม่เอาเป็ดบ้านพวกเธอแล้วนะ ขืนกินเจอก้นบุหรี่อีกคงสะอิดสะเอียนตาย"

อวี๋ซือหยารีบขอโทษขอโพย "ไม่ใช่เป็ดแน่นอนค่ะ ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรามีระเบียบที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากกินเจอลักษณะสินค้าที่มีปัญหา เราจะชดเชยให้สิบเท่า เมื่อวานฉันไปสอบถามจากทางห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองมาแล้ว ทราบว่าคราวก่อนคุณยายซื้อเป็ดชิงเหอไปทั้งหมดห้าหยวน ตามระบบการชดเชยของหน่วยงานเรา เราต้องจ่ายเงินชดเชยให้คุณยายห้าสิบหยวนค่ะ!"

พอได้ยินว่าห้าสิบหยวน หญิงชราก็เบิกตากว้างจ้องมองเธอ "จะชดเชยให้ฉันห้าสิบหยวนจริงๆ รึ?"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "แน่นอนสิคะ รบกวนคุณยายช่วยเซ็นชื่อหรือพิมพ์ลายนิ้วมือตรงนี้สักหน่อย ฉันจะได้นำกลับไปทำเรื่องเบิกจ่ายค่ะ"

พูดจบก็หยิบสมุดเล่มใหม่เอี่ยมออกมา บนหน้าปกเขียนอักษรตัวหนาเป็นระเบียบว่า "สมุดบันทึกการชดเชย" สามตัวใหญ่ และในหน้าแรกระบุวันเวลา เหตุการณ์ ผู้ได้รับการชดเชย และจำนวนเงินที่จ่ายไว้อย่างชัดเจน

หญิงชราอ่านหนังสือไม่ออก กลัวว่าจะหลงกลอวี๋ซือหยา จึงส่งสมุดเล่มนั้นให้หัวหน้าฟ่าน

หัวหน้าฟ่านกวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงปากกาหมึกซึมที่เหน็บไว้ตรงกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายออกมา หมุนฝาออก แล้วตวัดเซ็นชื่อตัวโตลงไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงส่งคืนให้อวี๋ซือหยา

"ขอบคุณค่ะหัวหน้าฟ่าน" อวี๋ซือหยายื่นสองมือไปรับสมุดกลับมาเก็บใส่กระเป๋า แล้วหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาห้าใบ ส่งให้หญิงชราด้วยความนอบน้อม "ขอโทษจริงๆ นะคะคุณยายฟ่าน ที่สร้างความลำบากใจให้พวกคุณ"

ดังคำที่ว่าไม่ตบหน้าคนยิ้มแย้ม อวี๋ซือหยาเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนตั้งแต่แรก เอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังจ่ายเงินชดเชยให้ไม่น้อย ต่อให้คนบ้านฟ่านจะโกรธแค่ไหนก็พลอยมอดดับไปเกือบหมด

หญิงชราฟ่านรับเงินมา ท่าทีก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาก "แม่หนูเอ๊ย พวกเธอทำของกินนะ จะทำลายมโนธรรมไม่ได้เด็ดขาดเชียว"

อวี๋ซือหยาตอบรับคำสอนด้วยความยินดี "ขอบคุณที่คุณยายฟ่านช่วยเตือนสติค่ะ วางใจได้เลยนะคะ ต่อไปพวกเราจะระมัดระวังอย่างยิ่ง จะไม่ให้เกิดความผิดพลาดแบบนี้ขึ้นอีกแน่นอนค่ะ"

จู่ๆ หัวหน้าฟ่านก็เอ่ยขึ้นมา "แม่ ไปดูหน่อยสิว่าเสี่ยวปิงไปวิ่งเล่นที่ไหน ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก?"

หญิงชราฟ่านนึกขึ้นได้ถึงหลานชายคนโต ผ้ากันเปื้อนก็ยังไม่ได้ถอด ก็รีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที "เดี๋ยวฉันไปตามหาดู คงวิ่งไปเล่นที่บ้านของซวี่ซวี่อีกตามเคยนั่นแหละ"

พอมารดาคล้อยหลังไป หัวหน้าฟ่านก็เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นพินิจมองใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ยิ่งกว่าลูกสาวของตนเสียอีก "เธอคือผู้จัดการโรงงานของเป็ดชิงเหอรึ?"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังขา

อวี๋ซือหยาตอบอย่างไม่ขลาดเขลาและไม่เย่อหยิ่ง "ตัวจริงแน่นอนค่ะ เป็ดชิงเหอนี้เป็นกิจการที่ฉันกู้เงินมาจากที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลขกับทางธนาคารเพื่อก่อร่างสร้างขึ้นมาเองค่ะ"

หัวหน้าฟ่านพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น "เงินก็ชดเชยแล้ว ขอโทษก็ขอโทษแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันก็คงไม่รั้งพวกเธอไว้หรอกนะ"

อวี๋ซือหยารีบพูด "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่รบกวนหัวหน้าฟ่านแล้วค่ะ ขอตัวลาเลยนะคะ"

ทั้งสามคนรู้ความจึงพากันออกจากบ้านของหัวหน้าฟ่านมา

เมื่อพ้นออกมาจากเขตบ้านพักข้าราชการ อวี๋ซือหยากล่าวอย่างรู้สึกผิด "สหายลู่ สหายฟาง ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉันรู้แค่ว่าหัวหน้าฟ่านเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักโฆษณาการ ไม่รู้เลยว่าเขาจะรู้จักพวกคุณด้วย"

ลู่หมิงฮุ่ยยังคงมีอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ยังดีที่หัวหน้าฟ่านไม่ได้เอาความกับพวกเขา เธอตวัดสายตามองค้อนอวี๋ซือหยา "เธอเกือบทำให้พวกเราซวยแล้วไหมล่ะ โชคดีที่หัวหน้าฟ่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกผิดต่อซีหัวแย่"

ฟางซีหัวอยู่ในวัยเลือดร้อน จึงพูดอย่างไม่ใส่ใจ "พี่ลู่ ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเรามาทำข่าวนี่นา หัวหน้าฟ่านเข้าใจได้อยู่แล้ว"

ลู่หมิงฮุ่ยเหลือบมองเขาอย่างพูดไม่ออก มาทำข่าวแต่บุกมาถึงบ้านผู้นำ ยังคิดว่าไม่มีปัญหาอีก สมองไปไหนหมดแล้ว

อวี๋ซือหยารีบพูดขึ้น "เวลาไม่เช้าแล้ว โรงอาหารคงไม่มีกับข้าวเหลือแล้วล่ะค่ะ พวกเราไปกินข้าวที่ภัตตาคารของรัฐกันเถอะ ถือโอกาสคุยเรื่องงานของวันพรุ่งนี้ด้วย"

ลู่หมิงฮุ่ยมองอวี๋ซือหยาพลางส่ายหน้าไม่หยุด "เธอนี่นะ ทำให้คนโกรธไม่ลงจริง ๆ"

แม้แต่การเลี้ยงข้าวขอโทษยังพูดจาได้เปิดเผยและดูเป็นงานเป็นการขนาดนี้ มิน่าล่ะเธอถึงได้ตกหลุมพรางของอวี๋ซือหยาอยู่เรื่อย แม่สาวคนนี้อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับเข้าสังคมเก่งกาจเหลือเกิน

ทั้งสามคนหาร้านภัตตาคารของรัฐที่ใกล้ที่สุด อวี๋ซือหยาเลือกสั่งจานเนื้อจานหลักมาหลายอย่าง ทุกคนกินไปคุยเรื่องงานไปเรื่อย ๆ ความสัมพันธ์ก็ค่อย ๆ สนิทสนมคุ้นเคยกันมากขึ้น ในที่สุดอวี๋ซือหยากับฟางซีหัวก็ยังได้แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกันไว้อีกด้วย

อวี๋ซือหยาเห็นเขาเข้าก็ยกมือนวดขมับ "เก็บกวาดเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหมคะ"

เลขาฯ หวังพยักหน้า เดินตามหลังอวี๋ซือหยา "จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว สินค้าก็เอาเข้าไปไว้ข้างในแล้วลงกลอนประตูใหญ่ไว้แล้ว แต่ว่าสินค้าตั้งเยอะแยะขนาดนั้นจะต้องทำลายทิ้งจริง ๆ หรือ"

พอพูดถึงที่สุดแล้ว เลขาฯ หวังก็ยังตัดใจไม่ลงอยู่ดี นี่มันเงินตั้งหมื่นกว่าหยวนเชียวนะ แค่ต้นทุนก็ปาเข้าไปหลายพันหรือเป็นหมื่นแล้ว คิดแล้วก็ปวดใจเหลือเกิน

อวี๋ซือหยาหันกลับมามองเขา "คุณรู้ไหมคะว่าคนที่กินคอเป็ดมีปัญหาเข้าไปคือใคร ลูกชายของหัวหน้าฟ่านแห่งศูนย์ข่าวสารประจำกองประชาสัมพันธ์ วันนี้ฉันให้สัญญาต่อหน้าเขาและคุณแม่ของเขาแล้วว่าจะทำลายสินค้าที่มีปัญหาในวันพรุ่งนี้ คุณอยากให้ฉันผิดคำพูดหรือคะ"

เลขาฯ หวังถึงกับพูดไม่ออก ไม่อาจเอ่ยปากคัดค้านได้อีกต่อไป

สองวันนี้จิตใจของอวี๋ซือหยาตึงเครียดมาตลอด ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เหนื่อยล้าเต็มทน ไม่มีอารมณ์จะมาต่อความยาวสาวความยืดกับเลขาฯ หวังอีก ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินกลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ทิ้งให้เลขาฯ หวังยืนอยู่ตามลำพังในโถงทางเดินอันมืดสลัวของเกสต์เฮาส์ ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดขึ้นมาในอก ไม่สบายใจเอาเสียเลย หลายวันมานี้ เขาตามอวี๋ซือหยาจากตัวอำเภอมาจนถึงเมืองเอกของมณฑล ตระเวนขอขมาขอโทษ พูดจาประจบเอาใจตลอดทาง ทำให้เขาค่อย ๆ ตระหนักได้ว่า ผู้หญิงสาวเพียงคนเดียวอย่างอวี๋ซือหยา ในยามที่ไม่มีเส้นสายหนุนหลังและไม่มีเงินทุนสนับสนุน ต้องบากบั่นเพียงใดกว่าจะนำสินค้ามาขายถึงเมืองเอกและเจาะตลาดเข้าห้างสรรพสินค้าได้

ทว่าพวกเขากลับทำลายทุกอย่างจนพังพินาศ แถมตอนนี้ยังต้องให้เธอบากหน้าไปขอร้องหาเส้นสายและพึ่งพาบุญคุณคนอื่นอีก ในเมื่อเขาช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ควรทำตัวเป็นตัวถ่วง

เลขาฯ หวังตัดสินใจว่าจะเชื่อฟังอวี๋ซือหยาในทุกเรื่อง จากนี้ไปจะไม่ตั้งคำถามกับคำพูดของเธออีกแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พวกเขาตื่นนอนแต่เช้า ซื้อซาลาเปาสองลูกกินแกล้มกับน้ำเปล่าเป็นมื้อเช้า พอกินเสร็จก็รีบมุ่งหน้าไปยังร้านแห่งใหม่ทันที

เวลานี้ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนจะถึงเก้าโมง อวี๋ซือหยาเข้าไปตรวจดูร้านก่อนเป็นอันดับแรก แม้จะทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่อาคารร้านนี้สร้างมาค่อนข้างนาน และตอนนั้นก็ไม่ได้ทาสี ผนังจึงเป็นสีน้ำตาลอมเทา อีกทั้งยังมีรอยเปรอะเปื้อนที่เช็ดไม่ออกหลงเหลืออยู่ บนพื้นปูนซีเมนต์ก็มีคราบสกปรกที่กวาดไม่หลุดอยู่บ้าง ให้ความรู้สึกที่ไม่ดีนัก พวกเขาทำธุรกิจอาหาร ย่อมต้องจัดการสถานที่ให้สะอาดหมดจด เป็นระเบียบเรียบร้อยและสว่างตา ผู้คนมองเข้ามาถึงจะเกิดความอยากอาหาร

อวี๋ซือหยาใคร่ครวญดูแล้ว ร้านนี้คงต้องตกแต่งใหม่สักหน่อย ถึงแม้จะทำไม่ได้ถึงขั้นสะอาดสะอ้านกระจกใสแจ๋วเหมือนในยุคหลัง แต่อย่างน้อยก็ต้องปรับปรุงผนังกับพื้นให้ดูดีกว่านี้ ทว่าเรื่องนี้คงต้องเอาไว้ว่ากันทีหลัง วันนี้ต้องจัดการธุระตรงหน้าให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

"เลขาฯ หวัง ลายมือคุณสวยใช่ไหมคะ ช่วยเขียนอักษรตัวใหญ่ ๆ ติดไว้ตรงนี้แถวหนึ่งหน่อยค่ะ เขียนว่า 'จุดทำลายสินค้าเป็ดชิงเหอที่มีปัญหา' ใช้พู่กันเขียนแล้วเอามาแปะไว้บนผนัง เขียนตัวใหญ่หน่อยนะคะ แล้วก็เขียนใบชี้แจงตามเงื่อนไขในกระดาษแผ่นนี้ของฉันอีกฉบับ แปะไว้ข้างล่าง" อวี๋ซือหยาหยิบสมุดออกมา ฉีกกระดาษที่จดกฎเกณฑ์การชดเชยซึ่งคิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวานส่งให้เลขาฯ หวัง "คุณลองดูสิคะว่ามีอะไรต้องเพิ่มเติมอีกไหม"

เลขาฯ หวังกวาดตามองปราดหนึ่งแล้วส่ายหน้า

อวี๋ซือหยาจึงไม่สนใจเขาอีก หันไปเรียกพานหย่งคังกับอู๋เฉียง "พวกเธอเอาสินค้าที่มีปัญหาทั้งหมดมาวางไว้ตรงนี้ กองไว้บนโต๊ะแถวหน้าประตู แล้วก็คอยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยล่ะ ฉันจะไปยืมของที่ห้างสรรพสินค้าสักหน่อย!"

หลังมอบหมายงานเสร็จ อวี๋ซือหยาก็วิ่งไปที่ห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้ามเพื่อขอยืมโทรโข่ง

เมิ่งหลานมาทำงานแล้วเช่นกัน พอมองลงมาจากหน้าต่างชั้นสองเห็นพวกเขากำลังง่วนกันอยู่ ก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เอ่ยถามอวี๋ซือหยา "อยากให้ฉันให้ยืมพนักงานไปช่วยสักสองคนไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มร่า "ฉันกำลังกลุ้มใจว่าคนไม่พออยู่พอดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะผู้จัดการเมิ่ง"

ด้วยเหตุนี้ นอกจากอวี๋ซือหยาจะยืมโทรโข่งมาแล้ว เธอยังพาสองพนักงานกลับมาด้วย "รบกวนสหายทั้งสองคนช่วยยืนข้างโต๊ะคอยดูแลความสงบเรียบร้อยให้พวกเราหน่อยนะคะ"

เวลานี้ หน้าแผงมีคนมามุงดูเรื่องสนุกกันไม่น้อยแล้ว

อวี๋ซือหยายกโทรโข่งขึ้นมาลองเสียงดู จากนั้นจึงเอ่ยเสียงดัง "สหายทั้งหลาย สวัสดีค่ะทุกคน ฉันคืออวี๋ซือหยา ผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ เรื่องที่มีลูกค้ากินเจอขี้บุหรี่ในผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอของเราเมื่อหลายวันก่อน ทางเราได้ทำการตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว พบว่าเกิดจากพนักงานไม่ปฏิบัติตามกฎ ละเมิดข้อห้ามด้วยการแอบสูบบุหรี่ในโรงงาน ณ ที่นี้ ฉันขอส่งความขอโทษจากใจจริงไปยังลูกค้าทุกท่านค่ะ!"

พูดถึงตรงนี้ อวี๋ซือหยาก็ถือโทรโข่งแล้วค้อมตัวคำนับไปทางฝูงชนอย่างนอบน้อม

ฝูงชนเริ่มฮือฮา มีคนตะโกนถามขึ้นมา "แล้วพวกเธอเอาเป็ดมากองไว้ตรงนี้ จะเอามาเลหลังขายถูกๆ หรือไง"

นี่เป็นเรื่องปกติ สินค้ามีตำหนิ โรงงานไหนๆ ก็มีทั้งนั้น ปกติจะเอามาเลหลังขายถูกๆ เพียงแต่มักจะกระจายให้คนใน หรือไม่ก็ต้องเป็นคนที่มีเส้นสาย ไม่อย่างนั้นคนทั่วไปไม่มีทางได้ลาภลอยแบบนี้หรอก

คนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าเจนจัดเรื่องพวกนี้ไม่แพ้กัน จึงพากันถามสำทับ "แล้ววันนี้พวกเธอขายห่อละเท่าไหร่ล่ะ หนึ่งเหมาหรือสองเหมา"

พอได้ยินเช่นนั้น อวี๋ซือหยาก็ยกมือขึ้นทำสัญญาณให้เงียบเสียงลง ก่อนจะกล่าวเสียงดัง "ทุกคนเข้าใจผิดแล้วค่ะ สินค้าที่มีปัญหาจะปล่อยให้หลุดรอดเข้าสู่ตลาดได้อย่างไรกันคะ ตอนนี้สินค้าในรุ่นการผลิตนี้ทั้งหมด เราได้เรียกเก็บคืนมาจากทั้งสี่หน่วยงานแล้ว นี่คือหลักฐานการรับคืน ทุกคนสามารถมาตรวจดูได้ จำนวนเงิน เวลา และเหตุผลระบุไว้อย่างชัดเจนทั้งหมด เป็ดชิงเหอของเรามุ่งมั่นที่จะทำอาหารที่สะอาด ถูกสุขอนามัย และอร่อยมาโดยตลอด สิ่งใดที่ไม่ผ่านมาตรฐานจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดเข้าไปในตลาดเด็ดขาด ดังนั้นเป็ดชิงเหอที่มีปัญหาในครั้งนี้ ทางเราจึงตัดสินใจที่จะนำมาทำลายทิ้งพร้อมกันทั้งหมดค่ะ!"

สิ้นคำพูดนี้ ฝูงชนก็แตกตื่นขึ้นมาทันที

"จริงหรือหลอกเนี่ย เยอะขนาดนี้ น่าจะขายได้ตั้งหลายพันหลายหมื่นหยวนเลยไม่ใช่เหรอ"

"นั่นน่ะสิ ไหนบอกว่าเป็นโรงงานเล็กๆ ในชนบทไง จะมีเงินที่ไหนมาผลาญของทิ้งแบบนี้"

"น่าจะจริงนะมึง ดูสิ เขาเอาเป็ดมากองไว้ขนาดนั้น จะเล่นปาหี่หลอกคนได้ยังไง"

ก็จริงอย่างว่า ทุกคนมองดูกองผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอที่สุมกันจนเป็นเนินเขาขนาดย่อม วางอยู่ต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ ไม่มีทางตบตาได้เลย

อวี๋ซือหยารอให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นสักพัก จึงเปล่งเสียงกล่าวต่อ "ถูกต้องค่ะ เป็ดชิงเหอของเราเป็นโรงงานเล็กๆ จากชนบทห่างไกลจริงๆ เราจน ไม่มีเงิน เงินทุนหมุนเวียนค่อนข้างฝืดเคืองจริงๆ แต่พวกเราเป็นโรงงานที่มีความรับผิดชอบ เราจะไม่ขายสินค้าที่มีปัญหาให้ทุกคนเด็ดขาด ขอให้ทุกคนช่วยกันเป็นหูเป็นตาตรวจสอบพวกเราต่อไปในอนาคตด้วยนะคะ ทางหน่วยงานของเราได้ร่างเงื่อนไขการชดเชยขึ้นมาแล้ว หากในอนาคตมีใครกินเป็ดชิงเหอแล้วพบปัญหา ขอให้เก็บหลักฐานไว้ให้ดี แล้วไปแจ้งความกับตำรวจทันที เมื่อตรวจสอบยืนยันแล้วว่าถูกต้อง เป็ดชิงเหอจะจ่ายเงินชดเชยให้สิบเท่าค่ะ!"

"ต้องไปหาตำรวจด้วยเหรอ ยุ่งยากตายชัก!"

"นั่นน่ะสิ แบบนี้มันยุ่งยากเกินไป ใครจะยอมถ่อไปหาตำรวจเพื่อเงินแค่ไม่กี่หยวนกันเล่า!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ อวี๋ซือหยาเพียงแค่ส่งยิ้มรับ เธอไม่มีทางยอมให้ใครก็ตามที่ถือถุงเป็ดชิงเหอเดินมาบอกว่ากินแล้วมีปัญหาแล้วจ่ายเงินชดเชยให้ทันทีหรอก ขืนทำแบบนั้นต่อให้ขายโรงงานทิ้งก็คงไม่พอจ่าย หากจะขอเงินชดเชยก็ต้องมีหลักฐานที่จับต้องได้และตรวจสอบได้จริง ไม่อย่างนั้นพวกเธอก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด

ในยุคนี้ ผู้คนมีความเกรงกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยสัญชาตญาณ มักรู้สึกว่าการต้องไปพึ่งพาตำรวจไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นต่อให้มีคนคิดไม่ซื่อ พอได้ยินว่าต้องไปแจ้งความกับตำรวจ คนส่วนใหญ่ก็จะถอดใจกันไปเอง วิธีนี้จะช่วยคัดกรองพวกฉวยโอกาสเอาเปรียบออกไปได้เปลาะใหญ่

เมื่อรอให้ฝูงชนถกเถียงกันครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็ยกโทรโข่งขึ้นมาพูด "รบกวนทุกคนรออีกสักครู่นะคะ พวกเราจะเริ่มทำลายสินค้าเหล่านี้อย่างเป็นทางการในเวลาเก้าโมงตรงค่ะ"

ระหว่างที่พูด พานหย่งคังกับอู๋เฉียงก็ช่วยกันยกถังเหล็กขึ้นสนิมใบหนึ่งเข้ามา จากนั้นก็จุดไฟข้างในแล้ววางท่อนฟืนขนาดใหญ่ซ้อนลงไป เพียงไม่กี่นาที เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนที่ยืนล้อมอยู่ด้านหน้าพากันถอยร่นออกไปด้านหลังทันที

อวี๋ซือหยาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดีแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้น มองเห็นลู่หมิงฮุ่ยกับฟางซีหัวยืนอยู่ตรงวงนอกของฝูงชน คนที่ควรมาก็มากันครบแล้ว ถึงเวลาต้องเริ่มต้นเสียที

อวี๋ซือหยาถือโทรโข่งมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งหยิบเป็ดชิงเหอกำใหญ่โยนลงไปในกองไฟที่กำลังลุกโชน จากนั้นจึงพูดใส่โทรโข่งว่า "พานหย่งคัง นายมาทำต่อ อย่าให้ไฟดับก็พอ!"

พานหย่งคังมองดูสินค้าที่คนงานในโรงงานช่วยกันตรากตรำทำทั้งวันทั้งคืนถูกโยนลงกองไฟกลายเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตา ในใจก็เจ็บปวดยิ่งนัก ชายชาตรีอกสามศอกผู้นี้ขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อล้นออกมาจนกลั้นไม่อยู่ เขาก้มหน้าลง โอบเป็ดชิงเหอกองหนึ่งด้วยสองมือ โยนลงไปในถังเหล็ก จากนั้นก็โอบมาอีกกองแล้วโยนตามลงไป

เปลวไฟเริ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขาจำต้องหยุดมือ ยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาอย่างอดไม่ได้

ชาวเมืองที่ยืนมุงดูเห็นชายหนุ่มตัวโตถึงกับร้องไห้ เสียงจอแจก็พลันสงบลง คุณป้าใจอ่อนคนหนึ่งจึงเอ่ยปลอบว่า "พ่อหนุ่ม อย่าร้องไห้ไปเลย หรือไม่ก็อย่าเผามันเลยนะ!"

"นั่นน่ะสิ ซองหนึ่งมีก้นบุหรี่ ก็ใช่ว่าจะมีก้นบุหรี่ไปทุกซองเสียหน่อย ช่วงครึ่งปีแรกพวกเราซื้อมากินก็สะอาดดีมาก พ่อหนุ่ม อย่าเผาอีกเลย!"

เมื่อเห็นไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง พานหย่งคังก็โอบเป็ดชิงเหออีกกองใหญ่โยนลงกองไฟ จากนั้นก็เงยหน้าที่ดวงตาแดงก่ำขึ้นมา สูดน้ำมูก แล้วพูดเสียงดังว่า "ขอบคุณทุกคนครับ ผม...ผมแค่เสียใจแทนโรงงานของเรา ผมเป็นเยาวชนลงชนบท เดิมทีครอบครัวทำงานอยู่ที่โรงงานเครื่องจักร ลงชนบทมาตั้งแต่ปี 67 ปีนี้ก็ครบสิบปีพอดี รูปร่างของผมค่อนข้างเล็ก แรงก็ไม่ค่อยมี แต้มแรงงานที่หาได้ก็น้อยนิดจนแทบกินไม่อิ่มท้อง เป็นภรรยากับครอบครัวพ่อตาที่ไม่รังเกียจผมและรับผมไว้ ผมรู้สึกผิดมาตลอดที่ต้องให้พ่อตากับพี่ภรรยาคอยช่วยเหลือจุนเจือ"

"จนกระทั่งผู้จัดการอวี๋ตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงขึ้นมา เปิดรับสมัครคนงานแล้วส่งผมไปเรียนขับรถกับทีมขนส่งเพื่อสอบใบขับขี่ ผมถึงได้มีงานทำอย่างทุกวันนี้ ได้ขับรถยนต์ในโรงงาน เงินที่หาได้ก็มากพอเลี้ยงดูคนแก่และเด็กทั้งครอบครัว จะบอกว่าโรงงานกับผู้จัดการอวี๋เป็นผู้ให้ชีวิตใหม่ของผมก็ไม่เกินจริงไปเลย และยังเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่ของเยาวชนลงชนบทอย่างพวกเราอีกมากมาย พวกเราที่เป็นเยาวชนลงชนบทส่วนใหญ่ทำไร่ทำนาสู้ชาวนาเฒ่าผู้มีประสบการณ์ไม่ได้ แต้มแรงงานที่หาได้ก็น้อย เป็นผู้จัดการอวี๋ที่มอบโอกาสการทำงานให้พวกเรา ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเพิ่งตั้งขึ้นมาได้สองปี ก็รับเยาวชนลงชนบทในคอมมูนนี้เข้าทำงานไปยี่สิบสามสิบคนแล้ว ยังมีเยาวชนลงชนบทอีกส่วนหนึ่งที่มาทำงานชั่วคราว คอยช่วยโรงงานหาใบสั่งซื้อเพื่อรับส่วนแบ่ง ซึ่งช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราดีขึ้นอย่างมหาศาล!"

"ไม่เพียงแค่นั้น พอนโยบายฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศออกมา ผู้จัดการอวี๋ก็ยังตระเวนไปหากรรมการกองผลิตทีละคน ขอร้องให้พวกเราไม่ต้องไปทำงานช่วงบ่าย เพื่อเจียดเวลาทบทวนหนังสืออยู่ที่บ้านได้เต็มที่ ด้วยเหตุนี้ผู้จัดการอวี๋ถึงขั้นเอาหนังสือที่ตัวเองซื้อไว้ทั้งหมดออกมาแบ่งปันให้พวกเราได้อ่านกัน ถ้าหากเยาวชนลงชนบทในคอมมูนของเราสอบติดมหาวิทยาลัยได้ คนแรกที่พวกเราต้องขอบคุณก็คือผู้จัดการอวี๋!"

ชาวเมืองส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนอ่อนไหว ได้ยินเช่นนั้นก็อดทอดถอนใจตามไม่ได้ "โธ่เอ๋ย ผู้จัดการโรงงานของพวกเธอนี่เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ"

"พ่อหนุ่ม ไม่ต้องร้องแล้ว ขอแค่พวกเธอแก้ไขให้ดีขึ้น พวกเราก็ยกโทษให้แล้ว ที่เหลืออยู่นี่ก็อย่าเผาเลย พวกเราช่วยซื้อเอง"

"ใช่แล้ว เธออย่าร้องเลย ร้องไห้จนป้าปวดใจตามไปด้วยเนี่ย ชวนให้นึกถึงลูกคนที่สองคนที่สามบ้านฉันที่ลงชนบทไปเลย!"

พานหย่งคังโอบของอีกกองโยนลงถังไฟ ปาดน้ำตาแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอวี๋ของเราบอกไว้ว่า สินค้าที่มีปัญหาไม่อาจปล่อยให้ไหลเข้าสู่ตลาดได้ จะทำให้ชื่อเสียงเป็ดชิงเหอของเราเสื่อมเสีย สินค้าชุดนี้ต้องทำลายทิ้งให้หมด ผม...ผมแค่เสียใจแทนโรงงาน เสียใจแทนผู้จัดการอวี๋ โรงงานนี้เป็นผู้จัดการอวี๋ที่ฝ่าฟันเสียงคัดค้าน ไปกู้เงินมาสามร้อยหยวนแล้วลงมือสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง พอทำเงินได้แล้ว ผู้จัดการอวี๋ก็ไม่เคยลืมที่จะตอบแทนพ่อแม่พี่น้อง ช่วยคอมมูนตัดถนน ทั้งยังออกเงินให้ทุกครัวเรือนในคอมมูนมีไฟฟ้าใช้ เรื่องในครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของผู้จัดการอวี๋เลย เธอออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงไปตั้งเดือนกว่าแล้ว เพื่อทุ่มเทสมาธิให้กับการทบทวนหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย พอได้ยินว่าที่โรงงานมีปัญหา เธอก็วางตำราที่อ่านค้างไว้ลงทันที รีบกลับมาสืบหาให้กระจ่างว่าคนงานคนไหนไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบ จากนั้นก็ปรับปรุงแก้ไข และยืนกรานฝ่าฟันเสียงคัดค้านทั้งหมดเพื่อเรียกเก็บสินค้าชุดนี้กลับมา..."

อวี๋ซือหยาฟังถึงตรงนี้ก็อ้าปากค้าง เธอเคยบอกใบ้ให้พานหย่งคังใช้สถานะเยาวชนลงชนบทมาเล่นบทเรียกคะแนนความเห็นใจ เพราะผู้คนในเมืองเอกของมณฑลจำนวนไม่น้อยต่างมีลูกหลานลงชนบทไปเป็นเยาวชนลงชนบท หากใช้ไพ่ความรู้สึกใบนี้ได้ดี ก็จะได้รับการให้อภัยจากทุกคนได้ง่ายมาก

แต่เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าพานหย่งคังเปิดฉากมาก็ประโคมชมเธอเสียยกใหญ่ แถมยังช่วยกันเธอให้พ้นเรื่องไปอีก เลขาฯ หวังจะสงสัยไหมเนี่ยว่าทั้งหมดนี้เธอเป็นคนบงการ? ฟ้าดินเป็นพยาน เธอไม่ได้บงการเลยจริง ๆ

อวี๋ซือหยาแอบเหลือบมองเลขาฯ หวังแวบหนึ่ง แล้วก็พบว่าเลขาฯ หวังสีหน้าบึ้งตึงเคร่งขรึมดังคาด

ช่างเถอะ จะปัดมาลงที่หัวเธอก็ให้มันลงไปเถอะ อย่างไรเสียในอนาคตการย้ายจุดศูนย์กลางของเป็ดชิงเหอมายังเมืองเอกของมณฑลก็เป็นแนวโน้มที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อยู่แล้ว เลขาฯ หวังเองก็ทำอะไรเธอไม่ได้เหมือนกัน

ทันใดนั้น ในฝูงชนก็มีคนจำพานหย่งคังได้ "เธอคือลูกคนที่สามของบ้านพานซิ่งวั่งใช่ไหม?"

พานหย่งคังชะงักไป มองไปยังจุดที่เสียงดังขึ้นในฝูงชน "ใช่ครับ ป้า รู้จักพ่อแม่ผมด้วยเหรอครับ?"

ป้าคนนั้นมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ "เมื่อก่อนพวกเราอยู่ลานบ้านพักคนงานเดียวกัน เมื่อปีก่อนนู้นลุงของเธอถูกย้ายมาเมืองเอก พวกเราถึงได้ย้ายตามมา ไม่ได้เจอกันสิบกว่าปี เจ้าหนุ่มนี่โตขึ้นจนล่ำสันขึ้น มีอนาคตแล้ว พ่อแม่เธอเห็นเข้าจะต้องดีใจมากแน่ ๆ!"

คนข้าง ๆ ที่มาพร้อมกับป้าคนนั้นรีบถามเธอทันที "พี่สะใภ้เกา เธอรู้จักไอ้หนุ่มคนนี้เหรอ?"

คำพูดนี้จุดประกายความรู้สึกร่วมให้แก่ผู้คนจำนวนมาก มันก็จริงไม่ใช่หรือ มีใครในที่นี้บ้างที่ลูกหลานไม่ได้ลงชนบท? หากได้พบกับคอมมูนที่ดีแบบนี้ มีงานการให้ทำ ไม่ต้องก้มหน้าสู่ดินหงายหลังสู้ฟ้า วุ่นวายเหนื่อยสายตัวแทบขาดมาทั้งปีก็ยังกินไม่อิ่ม มันจะดีแค่ไหนกัน ตัวเองที่อยู่ในเมืองก็จะได้ไม่ต้องคอยพะวักพะวงอีก

เพราะคำพูดของพานหย่งคัง ความรู้สึกดี ๆ ที่ทุกคนมีต่อเป็ดชิงเหอจึงพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในกลุ่มคน คุณยายฟั่นฟังคำพูดเหล่านี้ของพานหย่งคังแล้วก็ยิ่งซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า เบียดตัวก้าวไปข้างหน้า คว้ามืออวี๋ซือหยาไว้ "แม่หนู ฉันเชื่อว่าพวกเธอไม่ได้ตั้งใจ ของดีขนาดนี้อย่าทำลายทิ้งเลย ฉันเห็นว่ามันก็สะอาดสะอ้านดีออก เผาทิ้งไปน่าเสียดายแย่!"

อวี๋ซือหยาทำท่าทางประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "คุณยายฟั่น คุณยายมาได้อย่างไรคะ? ขอบคุณที่คุณยายเข้าใจและให้อภัยนะคะ แต่พวกเราทำผิดก็ต้องยอมรับผิดและแก้ไขค่ะ!"

คุณยายฟั่นโบกมือ "โธ่เอ๋ย ฉันยกโทษให้พวกเธอแล้ว ฉันยังไม่ถือสาเลย แล้วคนอื่นจะว่าอะไรได้อีก?"

คำพูดนี้จะพูดแบบนั้นไม่ได้ อวี๋ซือหยากล่าวอย่างซาบซึ้งใจ "ขอบคุณคุณยายฟั่นนะคะ คุณยายใจกว้างดั่งแม่น้ำจริง ๆ ต่อไปพวกเราจะต้องแก้ไขแน่นอน จะดูแลเรื่องสุขอนามัยให้ดี และผลิตอาหารที่ดีต่อสุขภาพและถูกสุขอนามัยยิ่งกว่าเดิมค่ะ"

ฝูงชนเห็นการกระทำของคุณยายฟั่นก็เริ่มฮือฮาตามไปด้วย

"นั่นใครกันน่ะ?"

"นั่นสิ เธอรู้จักผู้จัดการโรงงานคนนั้นด้วยเหรอ?"

"จะว่าไป นี่เป็นผู้จัดการโรงงานของเป็ดชิงเหอจริง ๆ เหรอ? ยังสาวมากเลย ดูแล้วรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวฉันเลยนะเนี่ย!"

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน อวี๋ซือหยาก็ยกโทรโข่งขึ้นพูด "สวัสดีค่ะทุกท่าน คุณยายฟั่นท่านนี้ก็คือลูกค้าที่ซื้อคอเป็ดที่มีปัญหาไปค่ะ ต้องขอขอบคุณคุณยายเป็นอย่างยิ่งที่เข้าใจและให้อภัย ฉันขอแสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้งที่สุดในนามของฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรา ณ ที่นี้ค่ะ!"

คุณยายฟั่นได้ยินเช่นนั้นก็ตะเบ็งเสียงพูดทันที "โธ่ แม่หนู บอกแล้วไงว่าฉันยกโทษให้เธอแล้ว เป็ดพวกนี้ไม่ต้องเผาหรอก มีแต่เนื้อทั้งนั้น เผาทิ้งไปน่าเสียดายแย่ เสียของเปล่า ๆ คนอย่างพวกเราน่ะ มีอะไรบ้างที่ไม่เคยกิน เนื้อตกโคลน เก็บขึ้นมาล้างน้ำสักหน่อยก็ยังกินได้เหมือนเดิม พวกเราไม่รังเกียจหรอก!"

เสียงของนางดังผ่านโทรโข่งออกไปไกล

ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างก็พลอยช่วยปลอบใจไปด้วย พากันส่งเสียงเอะอะบอกว่าพวกตนไม่รังเกียจ ยังกินได้อยู่

ลู่หมิงฮุ่ยกับฟางซีหัวที่อยู่วงนอกของฝูงชน รวมถึงเมิ่งหลานที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างฝั่งเยื้องตรงข้าม เมื่อได้เห็นฉากนี้ต่างก็พากันอึ้งงัน หากคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาเห็นเข้า คงนึกว่าเป็ดชิงเหอเป็นผู้เสียหายเสียด้วยซ้ำ ทิศทางของเรื่องนี้ช่างเหนือความคาดหมายของผู้คนจริง ๆ

พอได้ยินเช่นนี้ เลขาฯ หวังก็ชักจะหวั่นไหวอยู่บ้าง จึงเหลือบมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง

อวี๋ซือหยายังคงไม่หวั่นไหว ตอนนี้พวกเขาอาจจะบอกว่ายกโทษให้ได้ แต่วันหน้าก็อาจจะขุดคุ้ยเรื่องเก่านี้ขึ้นมาพูดอีกว่าเป็ดชิงเหอนำอาหารที่มีปัญหามาขายให้ทุกคน เงินหมื่นกว่าหยวนนั้นน่าเสียดายก็จริง แต่เธอต้องการสร้างเป็ดชิงเหอให้เป็นตราสินค้าที่ทุกคนยอมรับ เช่นนั้นแล้วจะปล่อยให้มีรอยด่างพร้อยแบบนี้ไม่ได้ เงินก้อนนี้ต้องยอมเสียไป เธอไม่อาจเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยจนทำลายการใหญ่เป็นอันขาด

ทว่าฝูงชนกำลังมีอารมณ์ร่วมอย่างรุนแรง หากยังจะเผาต่อก็คงไม่เหมาะแล้ว

อวี๋ซือหยาจึงหยิบโทรโข่งขึ้นมาแล้วพูดเสียงดัง "ขอบคุณทุกคนค่ะ ขอบคุณทุกคนจริง ๆ แต่สินค้าล็อตนี้มีปัญหา ฟาร์มเป็ดชิงเหอของเราไม่ใช่โรงงานหน้าเลือด จะไม่มีทางรู้ทั้งรู้ว่าสินค้ามีปัญหาแล้วยังเอามาขายให้ทุกคนเด็ดขาด แต่ที่ทุกคนพูดก็มีเหตุผล ตอนนี้ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้กินเนื้อ การทำลายทิ้งไปเฉย ๆ แบบนี้ก็น่าเสียดายมากจริง ๆ เอาอย่างนี้แล้วกันนะคะ หากทุกคนไม่รังเกียจที่จะกินสินค้าล็อตนี้ ขอให้ทุกคนเข้าแถวตามลำดับ แบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งละสองแถว ทางเราจะแจกสินค้าเป็ดชิงเหอให้คนละสี่ซองเล็ก ให้ทุกคนเอากลับไปชิมกันค่ะ!"

ของที่ไม่ต้องเสียเงิน ใครเล่าจะรังเกียจ หากเป็นเมื่อก่อน สี่ซองเล็กนี้ก็ต้องใช้เงินถึงสองหยวนเชียวนะ นี่มันได้ของฟรีคุ้มค่าชัด ๆ

ฝูงชนรีบถอยหลังกลับไปทันที และเข้าแถวเป็นสองแถวด้วยความสมัครใจ หญิงชราแซ่ฟ่านผู้มีน้ำใจมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง "แม่หนูคนนี้ช่างซื่อตรงจริง ๆ"

พูดจบ นางก็กระตือรือร้นวิ่งไปทางด้านหลัง กวักมือเรียกกลุ่มเพื่อนหญิงชราของตนมาช่วยกันดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย และเรียกร้องให้ทุกคนเข้าแถว

เลขาฯ หวังเห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แทบจะอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด เขารู้สึกว่าตนเองควรจะพูดอะไรสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร เขารู้สึกว่าประสบการณ์ที่ได้เปิดหูเปิดตาในช่วงสองสามวันนี้มันลบล้างความรับรู้เดิมของเขาไปจนหมดสิ้น ที่แท้การค้าขายก็ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือนี่

อวี๋ซือหยาไม่ได้สังเกตสีหน้าของเขา เธอหันมายัดโทรโข่งใส่มือเขา จากนั้นก็เดินไปยืนข้างโต๊ะเพื่อช่วยแจกเป็ดชิงเหอ ทุกครั้งที่มีคนก้าวเข้ามารับเป็ด เธอก็จะพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า "ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะคะ!"

พานหย่งคังกับอู๋เฉียงที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ทำตามแบบอย่าง สองมือยื่นส่งสินค้าให้อย่างนอบน้อม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม และกล่าวอย่างสุภาพว่า "ขอบคุณคุณป้า/สหายที่สนับสนุนครับ!"

ชาวเมืองในเมืองเอกเคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เสียที่ไหนเล่า ยามปกติพวกเขาถือเงินถือคูปองไปซื้อของที่สหกรณ์จำหน่ายหรือห้างสรรพสินค้า พนักงานบริการพวกนั้นตาแทบจะชี้ขึ้นไปอยู่บนหน้าผาก ทำท่าไม่อยากคุยด้วยสักนิด แต่วันนี้มารับของฟรี อีกฝ่ายยังสุภาพนอบน้อม ทัศนคติดีเยี่ยมจนหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ใครดีใครแย่ย่อมเห็นได้ชัดเจนในพริบตา ใครบ้างจะไม่ชอบการได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติ ใครจะอยากเสียเงินเพื่อซื้อความหงุดหงิดกลับมาเล่า

ชาวเมืองรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที ลืมเรื่องสุขอนามัยของเป็ดชิงเหอไปจนหมดสิ้น ต่างพากันยิ้มแย้มและรับปากว่า "วางใจเถอะ พวกเราจะคอยสนับสนุนสินค้าของพวกเธอตลอดไปแน่นอน"

อวี๋ซือหยาไม่สนว่าคำพูดนั้นจะจริงหรือเท็จ เธอเพียงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มละไม "ขอบคุณค่ะคุณป้า/พี่สะใภ้/น้องสาว/สหาย กลางเดือนนี้พวกเราจะมาเปิดร้านค้าโดยตรงของเป็ดชิงเหอที่นี่ เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษจากหน่วยงานของเราที่มีต่อทุกคน ตลอดทั้งเดือนพฤศจิกายน สินค้าเป็ดชิงเหอขายปลีกของเราจะลดราคาสิบเปอร์เซ็นต์ทุกรายการ ขอบคุณทุกคนค่ะ!"

พอได้ยินว่ายังลดราคาได้อีก ทุกคนก็ยิ่งดีใจขึ้นไปใหญ่ เมื่อก่อนเวลาพวกเขาไปซื้อที่ห้างสรรพสินค้า ล้วนต้องจ่ายซองละห้าเหมา ตอนนี้ลดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ประหยัดไปได้ห้าเฟินแล้ว หากซื้อชุดของขวัญ ก็ประหยัดได้ถึงห้าเหมา เพิ่มเงินอีกแค่หนึ่งหรือสองเหมาก็ซื้อเนื้อได้ตั้งหนึ่งชั่งแล้ว คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!

การตัดสินใจนี้อวี๋ซือหยาตัดสินใจกะทันหัน พานหย่งคังกับอู๋เฉียงเองก็หัวไว เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น ก็รีบช่วยกันประชาสัมพันธ์เรื่องนี้ให้ชาวเมืองทุกคนที่มารับเป็ดชิงเหอฟรีฟังตามไปด้วย

ทว่าเพียงแค่นี้ยังไม่พอ หลังจากอวี๋ซือหยาแจกเป็ดชิงเหอไปหลายสิบชุด ริมฝีปากก็เริ่มแห้งผาก เธอจึงดึงเลขาฯ หวังเข้ามา "เลขาฯ หวังคะ คุณช่วยแทนฉันสักครู่ค่ะ"

ด้วยความกลัวว่าคนที่อยู่ด้านหลังหรือคนที่อยู่ไกลออกไปจะไม่ได้ยิน อวี๋ซือหยาจึงถือโทรโข่งประกาศซ้ำทุกหนึ่งถึงสองนาที ติดต่อกันอยู่หลายรอบ

สถานที่ทำลายสินค้าที่มีปัญหาของเป็ดชิงเหอในคราวนี้ สุดท้ายได้กลายสภาพเป็นงานประชาสัมพันธ์สินค้าไปอย่างสมบูรณ์แบบ ทำเอาคนในแวดวงสื่ออย่างลู่หมิงฮุ่ยกับฟางซีหัวมองจนตาค้าง ความคิดความเข้าใจของทั้งสองคนต่างถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

รอจนกระทั่งเวลาสิบเอ็ดโมงกว่า สินค้าเหล่านี้ถึงแจกจ่ายจนหมด ฝูงชนค่อย ๆ ทยอยแยกย้ายกันไป หญิงชราแซ่ฟ่านเองก็เตรียมตัวจะกลับเช่นกัน

ทันใดนั้นเอง อวี๋ซือหยาก็วิ่งออกมาจากห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ในอ้อมแขนกอดขวดน้ำอัดลมไว้กองหนึ่ง เธอกล่าวกับหญิงชราแซ่ฟ่านด้วยรอยยิ้มสดใส "วันนี้ต้องรบกวนคุณป้าทั้งหลายจริง ๆ เลยนะคะ ทุกคนเหนื่อยกันมาก ตะโกนจนคอแหบแห้งไปหมด ดื่มน้ำให้ชุ่มคอก่อนเถอะค่ะ"

ขณะที่พูด เธอก็ยื่นน้ำอัดลมแจกให้หญิงชราผู้มีน้ำใจเหล่านั้นทีละคน

บรรดาคนแก่ที่มากับหญิงชราแซ่ฟ่านต่างมีฐานะทางบ้านไม่เลว น้ำอัดลมเพียงขวดเดียวจึงไม่ได้สลักสำคัญอะไรสำหรับพวกเธอ ทว่าสิ่งที่หาได้ยากคือน้ำใจอันใส่ใจนี้ การที่คนอื่นมองเห็นคุณค่าในแรงกายของพวกเธอ ให้คุณค่าทางใจมากกว่าวัตถุสิ่งของเสียอีก โดยเฉพาะคนแก่วัยเกษียณที่ไม่มีงานทำอย่างพวกเธอ

หญิงชราแซ่ฟ่านรับน้ำอัดลมมาอย่างดีอกดีใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยิ้มจนแก้มแทบปริ "โธ่เอ๋ย ผู้จัดการอวี๋ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณเป็นคนใจกว้างมีน้ำใจ พวกเราเชื่อใจคุณทั้งนั้น รอร้านของคุณเปิดเมื่อไร ฉันจะมาอุดหนุนเป็นคนแรกเลย!"

แม้แต่คนที่เคยซื้อเจอคอเป็ดมีปัญหาอย่างเธอยังพูดเช่นนี้ คนอื่น ๆ ย่อมไม่มีตะกอนในใจหลงเหลืออยู่อีก ต่างพากันพูดด้วยความตื่นเต้น "ใช่แล้ว ผู้จัดการอวี๋ พวกเราเชื่อคุณ ต่อไปพวกเราต้องมาซื้อแน่นอน คุณรีบเปิดร้านให้ไวเชียวนะ หลานชายตัวน้อยของฉันชอบของร้านคุณมากเลย"

อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้มพราว "แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ขอบคุณคุณป้าทุกท่านที่สนับสนุนนะคะ วางใจได้เลยค่ะ สินค้าของพวกเราต้องทั้งอร่อย ทั้งสะอาดถูกสุขอนามัยอย่างแน่นอน วันนี้พวกคุณป้าช่วยเราไว้มากจริง ๆ ไม่มีอะไรจะตอบแทนเลย ฉันขอจดชื่อพวกคุณป้าไว้ก่อนนะคะ วันหน้าพอพวกคุณป้ามาที่ร้านเรา จะได้ลดราคาสิบเปอร์เซ็นต์ให้ทั้งหมดเลยค่ะ"

พูดจบก็รีบหยิบสมุดบันทึกออกมา มองกลุ่มหญิงชราตาหยีด้วยรอยยิ้ม

บรรดาหญิงชราได้ทั้งผลประโยชน์จริง ทั้งได้หน้าได้ตา ย่อมดีใจจนเนื้อเต้น พลางต่อแถวบอกชื่อของตน พลางพูดกับอวี๋ซือหยาว่า วันหน้าจะช่วยประชาสัมพันธ์เป็ดชิงเหอให้เธออย่างแน่นอน

อวี๋ซือหยาจดข้อมูลลงไปอย่างรวดเร็ว พลางกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ยกยอปอปั้นบรรดาหญิงชราจนอารมณ์ดีกันถ้วนหน้า ตอนท้ายก่อนจะจากไป ยังคะยั้นคะยอชวนให้อวี๋ซือหยาหาโอกาสไปเที่ยวบ้านพวกเธอในครั้งหน้าอีกด้วย

รอจนคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ลู่หมิงฮุ่ย ฟางซีหัว และเมิ่งหลานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเฉียง ๆ ก็เดินเข้ามา สายตาที่มองมาไม่อาจซ่อนความประหลาดใจไว้ได้เลย

ลู่หมิงฮุ่ยตบไหล่อวี๋ซือหยาเบา ๆ "เธอนี่นะ ทำให้ฉันตกใจได้ทุกครั้งจริง ๆ"

ฟางซีหัวไม่ค่อยคุ้นเคยกับอวี๋ซือหยา ยิ่งรู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่ "ผู้จัดการอวี๋ คุณคิดแผนการพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน" เป็นขั้นเป็นตอนไปหมด แถมยังใส่ใจในรายละเอียดมาก จนกระทั่งหญิงชราแซ่ฟ่านคนนั้นยังออกปากช่วยเธอประชาสัมพันธ์เสียเอง

อวี๋ซือหยายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "โชคช่วยน่ะค่ะ คุณป้าท่านนั้นใจดีมากจริง ๆ"

เมิ่งหลานเบะปาก ใจดีอะไรกัน อวี๋ซือหยาไม่เห็นตอนที่หญิงชราแซ่ฟ่านคนนั้นไปอาละวาดที่ห้างสรรพสินค้าของพวกเธอเมื่อสองสามวันก่อนต่างหากล่ะ

ทว่าวันนี้เธอก็ได้เปิดหูเปิดตาตามไปด้วย ได้เห็นกับตาว่าอวี๋ซือหยาพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้อย่างไร เชื่อว่าหลังจากวันนี้ไป สิ่งที่ทุกคนพูดคุยกันอย่างออกรสจะไม่ใช่เรื่องมีก้นบุหรี่ในเป็ดชิงเหออีกต่อไป แต่จะเป็นเรื่องที่เป็ดชิงเหอเป็นหน่วยงานที่มีความรับผิดชอบ รับเยาวชนลงชนบทเข้าทำงานตั้งมากมาย ทั้งยังจะมาเปิดร้านในเมืองและให้ส่วนลดสิบเปอร์เซ็นต์ทำนองนั้น

แต่ก่อนเมิ่งหลานก็รู้สึกอยู่แล้วว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนมีความสามารถ สิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ยิ่งทำให้เธอรู้ว่าที่ผ่านมาตนประเมินอวี๋ซือหยาต่ำเกินไป เมิ่งหลานเกิดความรู้สึกเสียดายคนมีฝีมือขึ้นมา ขณะเดียวกันก็อยากได้ผู้ช่วยที่เก่งกาจเช่นนี้มาอยู่ข้างกาย

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเอ่ยปากชวนอวี๋ซือหยาอย่างจริงใจ "ผู้จัดการอวี๋ คอมมูนหงอวิ๋นยังเล็กเกินไป ฉันคิดว่าคุณเหมาะกับเวทีที่กว้างใหญ่กว่านี้ สนใจมาอยู่ห้างสรรพสินค้าของเราไหม ปลายปีนี้จะมีสหายรุ่นเก่าเกษียณออกไปชุดหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะช่วยวิ่งเต้นหาโควตาให้คุณ แล้วค่อยแนะนำคุณกับผู้จัดการใหญ่เอง"

เลขาฯ หวังที่เพิ่งเก็บโต๊ะเสร็จอย่างรีบร้อนและเดินมาถึงพอดีได้ยินประโยคขุดบ่อล่อปลาประโยคนี้เข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบเอ่ยขึ้นร้อนรน "ผู้จัดการอวี๋ ยังเหลืองานเก็บรายละเอียดอยู่อีกนิดหน่อย คุณมาดูหน่อยสิครับ"

อวี๋ซือหยาปัดมือเขาออก "เลขาฯ หวัง คุณไปดูคนเดียวก็พอค่ะ ฉันยังมีเรื่องต้องคุยกับผู้จัดการเมิ่ง สหายลู่ แล้วก็สหายฟางอีกหน่อย"

เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมอวี๋ซือหยาไม่ได้ เลขาฯ หวังก็ได้แต่เดินกลับไปที่ร้านค้าพลางหันมองกลับมาทุกสามก้าว ได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้อวี๋ซือหยาถูกอีกฝ่ายเกลี้ยกล่อมจนเคลิ้มตามไปจริง ๆ เลย