ตอนที่ 57 ปฏิเสธห้างใหญ่ มุ่งมั่นปรับปรุงร้านใหม่

อวี๋ซือหยากลับมาก็พบว่าทั้งสามคนมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ โดยเฉพาะเลขาฯ หวัง

"มองอะไรกัน รีบเก็บของแล้วไปกินข้าวได้แล้ว ตะโกนมาทั้งเช้า ไม่เจ็บคอกันหรือไง" อวี๋ซือหยามองพวกเขาอย่างพูดไม่ออก

เลขาฯ หวังมองอวี๋ซือหยาอย่างเก้อเขินเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถามว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณไม่ได้ตอบตกลงผู้จัดการเมิ่งใช่ไหม"

พอได้ยิน อวี๋ซือหยาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนั้น เธอส่ายหน้าอย่างขบขันพลางยิ้มมุมปาก "เปล่าค่ะ พวกคุณคิดมากไปแล้ว"

หากเธอย้อนเวลากลับไปยุคทศวรรษ 1950 ก็ไม่แน่ว่าอาจจะตามเมิ่งหลานไปจริง ๆ เพราะในยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน ห้างสรรพสินค้าถือเป็นหน่วยงานที่ทุกคนอิจฉาตาร้อนอย่างยิ่ง สามารถหาของดี ๆ ได้มากมาย แต่ปีหน้าก็จะเริ่มปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว หน่วยงานของรัฐเหล่านี้จะต้องเผชิญกับผลกระทบระลอกแล้วระลอกเล่า พอถึงยุคทศวรรษ 1990 ก็จะเกิดคลื่นการปิดตัว ล้มละลาย และปลดพนักงานครั้งใหญ่ ปัญญาชนย่อมไม่เอาตัวเข้าไปเสี่ยง ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าห้างสรรพสินค้ากำลังจะตกต่ำลง ใครไปก็โง่เต็มทีแล้ว!

เมื่อได้ยินเธอปฏิเสธ ทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอก

อวี๋ซือหยาไม่มีเวลามาต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเขา "เร็วเข้าเถอะ ช้ากว่านี้ร้านอาหารรัฐบาลจะไม่มีอะไรให้กินแล้ว"

ทุกคนมองเวลา ก็สายมากแล้วจริง ๆ ขืนชักช้าคงไม่มีข้าวกินแน่ เลขาฯ หวังจึงพูดว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปกินข้าวก่อนเถอะ พวกเราเก็บกวาดเสร็จแล้วค่อยตามไป"

"ช่างเถอะ ล็อกประตูก็ไปได้แล้ว ไม่ต้องเก็บหรอก ยังไงก็ต้องหาคนมาทำใหม่อยู่ดี" อวี๋ซือหยาคิดว่าอย่างไรก็ต้องตกแต่งใหม่อยู่แล้ว เก็บกวาดไปก็เสียแรงเปล่า จึงโบกมือตัดบทแล้วบอกให้ทุกคนไปกินข้าวก่อน

เป็นไปตามคาด พอไปถึงร้านอาหารรัฐบาลกับข้าวหลายอย่างก็หมดแล้ว สุดท้ายจึงสั่งบะหมี่กันคนละชาม พอยกบะหมี่มาเสิร์ฟ ในร้านก็เหลือแค่พวกเขาสี่คนแล้ว

อวี๋ซือหยามองพานหย่งคังด้วยความชื่นชม "วันนี้อาจารย์พานทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ!" น้ำตาสั่งได้เหมือนเปิดก๊อกน้ำแบบนั้น อวี๋ซือหยาเลื่อมใสจริง ๆ อย่างไรเธอก็ทำไม่ได้แน่

อวี๋ซือหยาลอบชำเลืองมองเลขาฯ หวัง นึกในใจว่า เจ้าหนุ่มนี่ใจกล้าไม่เบา รู้หรือเปล่าว่าคำพูดจากใจจริงแบบนั้นอาจทำให้เลขาฯ หวังขุ่นเคืองเอาได้!

ดูเหมือนเลขาฯ หวังจะเปลี่ยนไปมากทีเดียว เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด ทั้งยังเอ่ยชมพานหย่งคังอีกว่า "วันนี้อาจารย์พานทำได้ดีมากจริง ๆ ถ้าไม่ได้นายร้องไห้ออกมาแบบนั้น บรรดาป้า ๆ น้า ๆ คงไม่ยอมยกโทษให้พวกเราเร็วขนาดนี้หรอก"

พานหย่งคังยิ่งรู้สึกเก้อเขินเข้าไปใหญ่ เขาเกาหัวแล้วเอาแต่หัวเราะแหะ ๆ

เลขาฯ หวังไม่มองเขาอีก หันไปถามอวี๋ซือหยาว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ธุระในเมืองเอกถือว่าเสร็จสิ้นไปเปลาะหนึ่งแล้ว กินข้าวเสร็จแล้วพวกเราจะกลับกันเลยไหม"

อวี๋ซือหยาจิบน้ำแล้วตอบว่า "พวกคุณกลับกันไปก่อนบ่ายนี้เถอะค่ะ ฉันคงต้องเป็นพรุ่งนี้ บ่ายนี้ฉันจะไปหาสหายเสี่ยวหยวนที่สถาบันออกแบบสถาปัตยกรรม ให้เขาช่วยออกแบบตกแต่งร้านใหม่อีกรอบ รอเปิดร้านวันที่ 15"

พอได้ยินว่าแค่รออีกวันเดียว เลขาฯ หวังจึงเสนอว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็กลับพรุ่งนี้พร้อมกันดีกว่า บ่ายนี้พวกเราจะอยู่เก็บกวาดร้านต่ออีกหน่อย พรุ่งนี้คุณจะได้ไม่ต้องไปต่อรถให้เสียเวลาด้วย"

อวี๋ซือหยาก็ค่อนข้างกลัวการนั่งรถโดยสารอยู่เหมือนกัน สาเหตุหลักคือคนเยอะมาก อากาศถ่ายเทไม่ดี แถมยังต้องต่อรถและวิ่งช้า เพราะตลอดทางมีคนขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ตลอดเวลา ระยะทางที่ควรจะถึงในครึ่งวันกลับต้องทนลำบากเกือบทั้งวัน เธอจึงตอบตกลง "เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ ลำบากพวกคุณแล้วนะคะ"

"ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบากเลย พวกเราแค่ใช้แรงนิดหน่อย คนที่เหนื่อยที่สุดคือคุณต่างหาก ผู้จัดการโรงงานอวี๋" เลขาฯ หวังกลัวเหลือเกินว่าอวี๋ซือหยาจะถูกดึงตัวไป ตอนนี้จึงปฏิบัติต่อเธออย่างดีเลิศ

อวี๋ซือหยาไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไร จึงไม่ได้พูดอะไรมาก พอกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกับพวกเขา ต่างคนต่างไปทำธุระของตัวเอง

เมื่อมาถึงสถาบันออกแบบสถาปัตยกรรม คราวนี้อวี๋ซือหยาตรงไปหาเสี่ยวหยวนทันที

อาจเป็นเพราะพ่อแม่ได้รับการกู้ชื่อเสียงจนครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้า สภาพจิตใจของเสี่ยวหยวนจึงดูดีขึ้นมาก ไม่มีท่าทางอมทุกข์เคียดแค้นเหมือนตอนที่พบกันครั้งแรกอีกแล้ว ราวกับว่าเขาดูเด็กลงไปหลายปี

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยา เขาก็ดีใจมาก "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณมาได้อย่างไรครับ รีบนั่งก่อนสิ เดี๋ยวผมรินน้ำชาให้นะครับ!"

เขาพูดพลางหยิบแก้วสะอาดมาชงชาให้อวี๋ซือหยาหนึ่งแก้ว วางลงตรงหน้าเธอ แล้วถามอีกว่า "คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ พ่อกับแม่ผมยังบ่นคิดถึงคุณอยู่เลย เดี๋ยวแวะไปนั่งเล่นที่บ้านผมหน่อยสิครับ"

ดูท่าเขาคงยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเป็ดชิงเหอ อวี๋ซือหยาจึงเล่าให้เขาฟังคร่าว ๆ "ช่วงก่อนเป็ดชิงเหอเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะค่ะ... ฉันมาจัดการเรื่องนี้นี่แหละ เพราะห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองไม่ยอมให้สินค้าเราวางบนชั้นแล้ว พวกเราเลยกะว่าจะเปิดร้านเอง ฉันอยากตกแต่งเรียบ ๆ ให้ดูสะอาดสว่างตาสักหน่อยค่ะ"

ที่จริงวันนี้หลังจากเมิ่งหลานเห็นกับตาว่าเป็ดชิงเหอกู้ชื่อเสียงกลับมาได้ ซ้ำยังมีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งกว่าเดิม ก็มีใจอยากให้พวกเขานำสินค้ากลับไปวางขายในห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองอยู่เหมือนกัน ทว่าอย่างไรเสียเธอก็เป็นแค่ผู้จัดการฝ่ายขาย ด้านบนยังมีผู้จัดการใหญ่ มีเลขาฯ คอยคุมอยู่อีก เธอคนเดียวตัดสินใจไม่ได้ เรื่องนี้จึงทำได้เพียงพักไว้ก่อน

แน่นอนว่าในใจอวี๋ซือหยาก็ไม่ค่อยอยากทำเช่นนั้นอยู่แล้ว พวกเธอกำลังจะเปิดร้านตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง การขายของที่ต่างกันถึงจะช่วยดึงดูดลูกค้าให้แก่กันได้ ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นการแข่งขันกันเอง นานวันเข้าความสัมพันธ์อาจจะแย่ลงได้ รักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้แบบนี้ดีที่สุดแล้ว

เสี่ยวหยวนไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ พอฟังจบก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลำบากแย่เลยสิครับ ได้ยินพ่อกับแม่ผมบอกว่าคุณกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะยังทันหรือครับ"

"มีเวลาว่างค่อยทบทวนค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มเจื่อน เรื่องราวมีหนักเบาช้าเร็ว โชคดีที่เธอเริ่มเตรียมตัวค่อนข้างเร็ว ต่อให้ล่าช้าไปสองสามวันก็ไม่ส่งผลกระทบมากนัก เพียงแต่กลัวว่าต่อไปโรงงานจะขาดเธอไม่ได้ ทว่าทั้งเรื่องงานและเรื่องเรียนเธอต่างก็ไม่อยากทิ้ง ทำได้เพียงพยายามสร้างสมดุลระหว่างทั้งสองอย่างให้ดีที่สุด

เสี่ยวหยวนเห็นเธอมีการวางแผนในใจอยู่แล้วจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก และเอ่ยถามถึงรายละเอียดของการตกแต่ง "ร้านกว้างเท่าไหร่ครับ แล้วคุณอยากจัดแบบไหน มีงบประมาณเท่าไหร่"

อวี๋ซือหยาบอกความต้องการของตัวเองไปคร่าว ๆ "ร้านมีพื้นที่ร้อยสี่สิบกว่าตารางเมตรค่ะ ด้านหน้าทำเป็นเคาน์เตอร์ ด้านหลังเป็นโกดังเก็บของ ตรงประตูข้างทำเป็นห้องเล็ก ๆ ที่นอนได้สักคนสองคน โกดังขอพื้นที่กว้างที่สุด นอกจากนี้ด้านข้างเคาน์เตอร์อยากให้ทำช่องหน้าต่างกระจกสักบาน เอาเตี้ยหน่อย เด็ก ๆ จะได้เอื้อมถึง ส่วนเรื่องอื่นก็แค่ทาสีผนังเป็นสีขาว ปูพื้นด้วยกระเบื้องเคลือบ สรุปก็คือทำให้ดูสะอาดและสว่างตา แล้วก็ต้องทำชั้นวางของเพิ่มอีกจำนวนหนึ่งค่ะ ส่วนเรื่องงบประมาณ ช่วงนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเงินทุนค่อนข้างตึงมือ แน่นอนว่ายิ่งประหยัดได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดีค่ะ!"

ข้อเรียกร้องไม่ถือว่าสูง เพียงแต่จุกจิกวุ่นวาย ทว่าเสี่ยวหยวนตอบรับอย่างไม่ลังเล "ได้ครับ เดี๋ยวผมไปดูสถานที่จริงก่อน แล้วค่อยเขียนแบบร่างให้คุณดูอีกที"

ช่วงนี้อวี๋ซือหยาต้องรีบทบทวนหนังสือ ไม่มีเวลาเข้าเมืองบ่อย ๆ เธออยากจะตกลงเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นภายในวันนี้ จึงเอ่ยว่า "สหายเสี่ยวหยวน ตอนนี้คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ ถ้าพอมีเวลา บ่ายนี้พวกเราไปดูสถานที่กันเลยไหมคะ"

เสี่ยวหยวนตอบตกลงทันที "ได้ครับ ถ้างั้นคุณรอสักครู่ ผมไปแจ้งหัวหน้าก่อนว่าจะออกไปทำงานข้างนอก"

ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็กลับมา หยิบเสื้อคลุมตัวนอก แล้วเอ่ยชวนอวี๋ซือหยาออกเดินทาง

ทั้งสองคนมาถึงหน้าร้าน เลขาฯ หวังกับอีกสองคนยังคงเก็บกวาดของข้างในอยู่ เสี่ยวหยวนเดินดูรอบร้านหนึ่งรอบ จากนั้นก็เข้าไปดูการจัดวางพื้นที่ด้านใน พร้อมทั้งหยิบตลับเมตรออกมาวัดขนาดที่แน่นอนของตัวอาคารแล้วจดลงในสมุด ก่อนจะเดินออกมาถามอวี๋ซือหยาว่า "คุณไม่ได้คิดจะบูรณะปรับปรุงบ้านหลังนี้ใหม่หรือครับ"

อาคารนี้เป็นบ้านชั้นเดียวสร้างขึ้นตั้งแต่ยุคทศวรรษห้าสิบ ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว ผ่านแดดผ่านฝนจนฝาผนังมีรอยคราบสีน้ำตาลดำเป็นทางยาว ดูทรุดโทรมและกระดำกระด่างไปหมด

อวี๋ซือหยามองร่องรอยที่กาลเวลาทิ้งไว้แล้วถอนหายใจ "เอาไว้แค่นี้ก่อนเถอะค่ะ เวลาไม่ทันแล้ว"

อย่าว่าแต่เรื่องสิ้นเปลืองเงินทองเลย ลำพังแค่เวลาก็ไม่พอแล้ว ฤดูหนาวคือช่วงขายดีของพวกเขา ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังขาดแคลนเงินทุน แม้เธอจะกู้เงินจากธนาคารมาช่วยให้พ้นวิกฤตไปได้ชั่วคราว แต่จุดที่ต้องใช้เงินยังมีอีกมาก ลำพังแค่เงินกู้ยังไม่พอ ยังต้องทำให้โรงงานหมุนเวียนงานได้ตามปกติ และการขายก็เป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ พวกเขาต้องรีบปล่อยสินค้าออกไปชุดหนึ่ง เพื่อหาเงินทุนหมุนเวียนเข้ามาให้ได้ก่อน

เสี่ยวหยวนเคยไปหมู่บ้านชิงเหอ ย่อมรู้ว่ารากฐานของฟาร์มเพาะเลี้ยงยังอ่อนแอมาก จึงไม่เกลี้ยกล่อมอีก "บ่ายนี้คุณไม่มีธุระอื่นแล้วใช่ไหม ไปบ้านพ่อแม่ผมกันเถอะ ถึงตอนนั้นผมจะได้ปรึกษากับพ่อ แบบที่คุณต้องการไม่ได้ซับซ้อน วันนี้พวกเราพยายามเคาะเรื่องนี้ให้จบเลย คุณคิดว่ายังไง"

อวี๋ซือหยาไม่อยากเสียเวลามาตามหาเสี่ยวหยวนอีกรอบเช่นกัน จึงตอบตกลง

ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยประจำมณฑลอีกครั้ง

หลังจากศาสตราจารย์หยวนและศาสตราจารย์กงได้รับการกู้ชื่อเสียง ก็ได้บ้านพักหลังเดิมในมหาวิทยาลัยประจำมณฑลคืนมา

สองสามีภรรยาวัยชราเห็นอวี๋ซือหยาก็ดีใจมาก พลางมองสำรวจเธอหัวจรดเท้า "เรื่องที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงพวกเราได้ยินมาหมดแล้ว ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

"ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ คลี่คลายหมดแล้ว" อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ฉันมาตามสหายเสี่ยวหยวนให้ช่วยตกแต่งร้าน เขาเลยบอกว่าจะมาปรึกษากับศาสตราจารย์หยวนน่ะค่ะ"

ศาสตราจารย์กงจึงคล้องแขนอวี๋ซือหยาพลางกล่าว "เอาเถอะ ให้สองพ่อลูกเขาไปที่ห้องหนังสือกันไป เธอมาคุยเป็นเพื่อนฉันสักพัก"

ทั้งสองเดินเข้าบ้าน ศาสตราจารย์กงถามไถ่อวี๋ซือหยาก่อนว่าทบทวนตำราเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปถึงไหนแล้ว จากนั้นก็ถามถึงเป้าหมายในอนาคต พอได้ยินว่าเธออยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยประจำมณฑล ศาสตราจารย์กงก็ดีใจอย่างยิ่ง "เธอเป็นคนหัวไว ไม่อยากลองเลือกภาควิชาเศรษฐศาสตร์ของพวกเราดูหน่อยเหรอ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ดีเลยค่ะ ถ้าคะแนนถึง ฉันจะมาเป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์กงนะคะ"

อยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ย่อมเย็นสบาย ในเมื่อมีสายสัมพันธ์คนรู้จักอยู่ตรงหน้า ทำไมจะไม่คว้าไว้ล่ะ

ศาสตราจารย์กงได้ยินเธอตอบตกลงทันทีก็ยิ่งดีใจ "สหายยวี่เทาก็เตรียมจะเลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑลเหมือนกัน พวกเธอสองคนเป็นเด็กดีทั้งคู่ ถ้ารู้ว่าพวกเธอจะมากันหมด ตาแก่นั่นต้องดีใจมากแน่ ๆ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ยังไม่ได้สอบเลยค่ะ เรื่องนี้ยังพูดอะไรไม่ได้ ได้แต่หวังว่าฉันกับสหายฉู่ยวี่เทาจะสอบติดกันทั้งคู่"

ศาสตราจารย์กงเชื่อมั่นในตัวพวกเธอมาก "พวกเธอตั้งใจเรียนกันที่สุด หัวก็ไว ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว หนังสือที่ฉันส่งไปให้รีบทบทวนเข้านะ อ้อ สอบเสร็จแล้วถ้ามีเวลาว่าง พวกเธอต้องมาดื่มฉลองที่บ้านด้วยล่ะ"

เมื่อเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของศาสตราจารย์กง อวี๋ซือหยาก็ยิ้มตาหยีถามว่า "ศาสตราจารย์กงมีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือเปล่าคะ"

ศาสตราจารย์กงกล่าวอย่างมีความสุข "เสี่ยวหยวนน่ะสิ มีคนแนะนำผู้หญิงให้เขาคนหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างก็ถูกใจกัน ถ้าตกลงกันได้ ก่อนสิ้นปีนี้ก็เตรียมจะจัดงานมงคลแล้ว เฮ้อ เป็นพวกเราเองที่ทำให้เสี่ยวหยวนต้องพลอยลำบาก พอพวกเรามีเรื่อง คนอื่นก็กลัวจะโดนหางเลข เรื่องแต่งงานของเขาเลยกลายเป็นปัญหาคาราคาซัง ยื้อมาจนอายุสามสิบกว่า เพื่อนร่วมชั้นกับเพื่อนฝูงของเขาเมื่อก่อน ลูก ๆ เข้าเรียนมัธยมกันหมดแล้ว มีแค่เขานี่แหละที่ยังไม่ได้แต่งงาน"

อวี๋ซือหยารีบปลอบศาสตราจารย์กง "นี่พรหมลิขิตก็มาถึงแล้วไม่ใช่เหรอคะ ยินดีด้วยนะคะศาสตราจารย์กง จะจัดงานมงคลเมื่อไหร่ต้องบอกฉันล่วงหน้านะคะ สหายเสี่ยวหยวนช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ งานแต่งของเขาฉันต้องมาให้ได้แน่นอนค่ะ"

"ยังไม่ได้กำหนดวันเลยจ้ะ รอเคาะวันแน่นอนแล้วฉันจะเขียนจดหมายไปบอกพวกเธอนะ" พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของศาสตราจารย์กงก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจนปิดไม่มิด

อวี๋ซือหยาดูออกว่าศาสตราจารย์กงอยากแบ่งปันเรื่องน่ายินดีนี้กับใครสักคน จึงเออออตามน้ำถามถึงสถานการณ์ของฝ่ายหญิงและแม่สื่อไปเรื่อย ๆ ซึ่งศาสตราจารย์กงก็เล่าอย่างออกรสออกชาติตามคาด ทั้งช่วงบ่าย สองคนจึงเอาแต่นั่งคุยเรื่องงานแต่งของสหายเสี่ยวหยวนกัน

ทว่าอวี๋ซือหยาไม่คาดคิดเลยว่า สุดท้ายแล้วไฟกองนี้จะลามมาถึงตัวเอง

หลังจากได้ระบายความในใจจนหนำใจแล้ว สายตาของศาสตราจารย์กงก็พลันเบนมาที่ตัวอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ สหายเสิ่นก็จากไปสองปีกว่าแล้ว เธอยังเด็กขนาดนี้ ถึงเวลาต้องคิดเรื่องแต่งงานของตัวเองได้แล้วนะ ชอบคนแบบไหนล่ะ ช่วงนี้มีนักศึกษาและรุ่นน้องแวะมาเยี่ยมฉันกับตาแก่เยอะแยะ มีคนหนุ่มดี ๆ อยู่หลายคนเลยนะ ให้ฉันนัดเวลาแล้วพวกเธอมานั่งกินข้าวคุยกันที่บ้านเราสักมื้อดีไหม"

เป็นจริงดังคาด การเป็นแม่สื่อคือหนึ่งในงานอดิเรกยอดนิยมที่สุดของหญิงวัยกลางคนและคนชรา แม้แต่ปัญญาชนอย่างศาสตราจารย์กงก็ยังหนีไม่พ้น

อวี๋ซือหยารีบพูดทันที "ศาสตราจารย์กงคะ ตอนนี้คงต้องขอผ่านก่อนค่ะ ฉันยังต้องทบทวนตำราเตรียมสอบอยู่เลย จะเอาเวลาที่ไหนไปคิด รอให้ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะค่ะ"

ศาสตราจารย์กงคิดดูแล้วก็เห็นจริงตามนั้น แต่ยังกลัวอวี๋ซือหยาจะเสียเปรียบ จึงรีบกำชับว่า "ได้ ในมหาวิทยาลัยมีคนหนุ่มเยอะ แถมยังเป็นนักศึกษาด้วยกันทั้งนั้น น่าจะคุยกันรู้เรื่อง แต่ต้องสืบประวัติอีกฝ่ายให้ชัดเจนก่อนนะ พวกที่มีลูกมีเมียทิ้งไว้ที่บ้านนอกน่ะใช้ไม่ได้เด็ดขาด"

อวี๋ซือหยาเห็นพ้องด้วยเช่นกัน "ศาสตราจารย์กงพูดถูกค่ะ คนที่ทิ้งลูกทิ้งเมียได้ นิสัยใจคอก็ไม่ผ่านเกณฑ์แล้ว"

เมื่อเห็นหญิงสาวเห็นดีเห็นงามด้วย ศาสตราจารย์กงก็พลอยดีใจ "เธอตั้งใจอ่านหนังสือสอบเถอะ ฉันเองก็จะช่วยสอดส่องให้อีกแรง ถ้าเจอคนที่เหมาะสม พอเธอมาอยู่เมืองเอกแล้วค่อยนัดเจอกัน"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ปฏิเสธ หากได้เจอคนที่มีอุดมการณ์และความชอบตรงกันในมหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ผ่านพ้นปีใหม่นี้ไปเธอก็จะอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ชาติก่อนมัวแต่ทำงานงก ๆ จนไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรักใสบริสุทธิ์ในรั้วมหาวิทยาลัยเลยสักครั้ง ชาตินี้ถ้ามีโอกาส เธอก็อยากลองดูสักหน

กระทั่งตกเย็น แบบร่างของสองพ่อลูกตระกูลหยวนก็เสร็จเรียบร้อย

อวี๋ซือหยารับมาดู ภาพวาดตามมาตราส่วนย่อส่วนถูกกำกับรายละเอียดไว้อย่างชัดเจน ตรงตามความต้องการของเธอแทบทุกประการ ยิ่งไปกว่านั้นสหายเสี่ยวหยวนยังเพิ่มช่องระบายอากาศให้อีกสองสามจุดด้วย

อวี๋ซือหยาไม่มีอะไรต้องติเลยสักนิด เธอส่งแบบร่างคืนให้เขา "เอาตามนี้เลยค่ะ รบกวนสหายเสี่ยวหยวนด้วยนะคะ ฉันให้เงินไว้ก่อนหนึ่งพันหยวน ถ้าไม่พอ พอตกแต่งเสร็จแล้วค่อยมาเบิกส่วนต่างเพิ่ม"

เสี่ยวหยวนรับเงินพลางเอ่ยขึ้น "พ่อผมยังมีความคิดอีกอย่างครับ ผนังด้านนอกร้านก็เป็นของฟาร์มพวกคุณใช่ไหมครับ พ่อผมอยากวาดรูปและเขียนตัวหนังสือลงไปบนนั้นด้วย"

ศาสตราจารย์หยวนช่วยเสริมอยู่ข้าง ๆ "ฉันกะว่าจะทาสีขาวที่ผนังด้านนอกด้วย แล้ววาดสัญลักษณ์ของเป็ดชิงเหอลงไป จากนั้นก็เขียนชื่อ ที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ไว้ด้านล่าง แบบนี้จะดูสวยงามและสะดุดตา ถือเป็นการประชาสัมพันธ์ไปในตัวด้วย ผู้จัดการอวี๋คิดว่ายังไงล่ะ"

อวี๋ซือหยาคิดว่านี่เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก "ขอบคุณศาสตราจารย์หยวนมากเลยค่ะ เรื่องนี้ฉันขอยกให้คุณจัดการเลยนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ!"

อวี๋ซือหยาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเงินอีก ศาสตราจารย์หยวนทำแบบนี้เห็นได้ชัดว่าต้องการตอบแทนที่เธอเคยดูแลพวกเขาตอนอยู่ชนบท ต่อให้ยื่นเงินให้เขาก็คงไม่ยอมรับ รอให้สหายเสี่ยวหยวนแต่งงาน ค่อยใส่ซองใหญ่ในนามของฟาร์มเพาะเลี้ยงให้พวกเขาก็แล้วกัน เปลี่ยนเงินเป็นของขวัญ มีน้ำใจตอบแทนซึ่งกันและกัน ความสัมพันธ์ถึงจะยืนยาว

หลังจากปรึกษาหารือกันเสร็จ อวี๋ซือหยาก็กินมื้อเย็นที่บ้านตระกูลหยวนก่อนจะกลับไปที่เรือนรับรอง

พอมาถึงเรือนรับรอง เธอก็เห็นเลขาฯ หวังกับอีกสองคนไม่ได้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง แต่กำลังยืนล้อมเคาน์เตอร์บริการของเรือนรับรอง เงี่ยหูฟังเสียงจากวิทยุอย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เลขาฯ หวังก็พูดอย่างเสียดายยกใหญ่ "ผู้จัดการอวี๋ คุณกลับมาช้าไปหน่อย วิทยุเพิ่งจะกระจายเสียงเรื่องของฟาร์มเราในวันนี้จบไปเมื่อกี้นี้เอง"

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้วขึ้น เหลือบมองวิทยุที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ พวกเขาไปสนิทกับพนักงานบริการของเรือนรับรองตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

"อย่างนั้นเหรอคะ แล้วเขาพูดว่ายังไงบ้างล่ะ"

พานหย่งคังพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ "วิทยุรายงานเรื่องเมื่อช่วงเช้าครับ แถมยังชมว่าพวกเราให้ความสำคัญกับสุขอนามัยของอาหารด้วย"

ทันทีที่เห็นว่าเธอทำท่าจะเดินขึ้นห้อง พี่สาวพนักงานบริการก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยพลางเรียกเธอไว้ "ผู้จัดการอวี๋ น้ำร้อนฉันยกไปส่งให้ถึงในห้องแล้วนะคะ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกฉันได้เลยนะ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่สาว" อวี๋ซือหยารู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อก่อนพนักงานหญิงคนนี้มักจะทำท่าเย็นชาไม่แยแสพวกบ้านนอกคอกนาอย่างพวกเขา แต่วันนี้ทำไมถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ตักน้ำร้อนไปส่งให้ถึงห้อง ยังใจดีเปิดวิทยุให้พวกเลขาฯ หวังฟังอีกต่างหาก

ทว่าไม่นาน ข้อข้องใจของอวี๋ซือหยาก็ได้รับคำตอบ

พอกลับเข้าห้อง เธอก็เปิดตำราเตรียมจะอ่านหนังสือเงียบ ๆ สักพัก แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

อวี๋ซือหยาเดินไปเปิดประตู เห็นพี่สาวพนักงานบริการยืนอยู่ข้างนอก ในมือถือถุงขนมปังกรอบพลางเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "ผู้จัดการอวี๋ กลับมาดึกขนาดนี้คงยังไม่ได้กินข้าวเย็นล่ะสิ ฉันไปหาขนมปังกรอบมาได้ถุงหนึ่ง เธอกินรองท้องไปก่อนนะ"

หากปฏิเสธตรง ๆ คงเป็นการเสียมารยาทและผิดใจกัน อวี๋ซือหยาจึงยิ้มรับมา "ขอบคุณนะคะ ทั้งหมดกี่หยวนคะ"

พนักงานบริการรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ต้อง ๆ ผู้จัดการอวี๋เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ฉันเลี้ยงเองจ้ะ"

อวี๋ซือหยายิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน แต่เมื่อรู้ทันแล้วก็ไม่คิดจะเปิดโปง "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากนะคะ"

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยารับขนมปังกรอบไปแล้วแต่ยังไม่เอ่ยปากถามอะไร พี่สาวพนักงานบริการก็ยืนบิดไปบิดมาอยู่สองนาที ก่อนจะทำใจกล้าเอ่ยถามขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋คะ พวกคุณจะเปิดร้านในเมือง ต้องรับสมัครคนใช่ไหมคะ"

อวี๋ซือหยาเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที จึงแกล้งเฉไฉบ่ายเบี่ยงไปว่า "เรื่องนี้ยังอยู่ในแผนงานค่ะ ต้องรอให้จัดการเรื่องร้านเสร็จเรียบร้อยก่อนถึงจะระบุได้"

พนักงานบริการคนนั้นรีบเสนอตัวทันควัน "ฉันมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง ไปลงชนบทเมื่อปีก่อน จบมัธยมต้น หน้าตาสะสวยน่ารักเชียวค่ะ ผู้จัดการอวี๋ ถ้าพวกคุณขาดคน ฉันจะเรียกเธอกลับมาช่วยพวกคุณนะคะ!"

ยุคนี้หากเยาวชนลงชนบทได้กลับเข้าเมืองก็ถือว่าสวรรค์โปรดแล้ว นี่ยังกล้าพูดว่าเรียกกลับมาช่วยพวกเขาอีก พี่สาวพนักงานคนนี้ช่างพูดเอาเรื่องจริง ๆ

อวี๋ซือหยากระตุกยิ้มมุมปากแล้วกล่าว "ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะรับสมัครคนไหม เอาไว้จัดการเรื่องร้านเสร็จแล้ว ถ้าขาดคนจริง ๆ ฉันค่อยมาหาพี่แล้วกันนะคะ"

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ พี่สาวพนักงานบริการก็ผิดหวังเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินอวี๋ซือหยา จึงจำต้องเดินจากไปด้วยความไม่ค่อยเต็มใจนัก

อวี๋ซือหยาปิดประตู ชำเลืองมองขนมปังกรอบถุงนั้นแล้ววางไว้บนตู้ เธอไม่ได้คิดจะแตะต้องของสิ่งนี้ พรุ่งนี้พอพวกเธอออกเดินทาง พนักงานเข้ามาทำความสะอาดเห็นเข้าก็คงเก็บกลับไปเอง ถึงตอนนั้นอีกฝ่ายคงเข้าใจความหมายของเธอ แต่คราวหน้าคงมาพักที่เกสต์เฮาส์แห่งนี้ไม่ได้อีกแล้ว

เฮ้อ ตำแหน่งงานในเมืองเอก แม้แต่คนในเมืองยังตาลุกวาว นับประสาอะไรกับคนบ้านนอกของพวกเขา พอกลับไปคงต้องแย่งชิงกันอุตลุดแน่ มีเรื่องให้ปวดหัวไม่รู้จักจบจักสิ้นจริง ๆ

อวี๋ซือหยาส่ายหน้าสลัดความคิดพวกนี้ทิ้งไป แล้วนั่งลงหน้าโต๊ะอ่านหนังสือต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาแวะไปที่บริษัทขนส่งประจำมณฑลอีกรอบ เพราะรถมีอะไหล่สองจุดที่ต้องเปลี่ยน ในชนบทไม่มีของ พอได้เข้าเมืองเอกเที่ยวนี้จึงถือโอกาสเปลี่ยนให้เรียบร้อยไปเลย

หลังจากเปลี่ยนอะไหล่ ตรวจเช็กสภาพรถรอบหนึ่ง และหยอดน้ำมันหล่อลื่นตามจุดต่าง ๆ จนเสร็จ วุ่นวายอยู่พักใหญ่ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว พวกเขาจึงซื้อหมั่นโถวมาแทะประทังความหิวง่าย ๆ ไม่กี่ลูกแล้วขึ้นรถ มุ่งหน้าเดินทางกลับ

ทว่ารถเพิ่งแล่นออกจากตัวเมืองเอกได้ไม่ไกลนัก จู่ ๆ ก็ชะลอตัวลงแล้วหยุดนิ่ง

อวี๋ซือหยารีบลุกขึ้นยืนจากท้ายกระบะรถ พลางร้องถาม "พานหย่งคัง อู๋เฉียง เกิดอะไรขึ้น รถเพิ่งตรวจเช็กมาไม่ใช่เหรอ"

อู๋เฉียงชะโงกหน้าออกมาจากที่นั่งข้างคนขับแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอวี๋ เลขาฯ หวัง ไม่ใช่ปัญหารถครับ ข้างหน้ามีสหายทหารปลดแอกในเครื่องแบบสองนายโบกรถขอติดไปด้วย เราจะให้พวกเขาติดรถไปด้วยไหมครับ"

ยุคสมัยนี้การขอติดรถไปด้วยไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด เพราะหลายพื้นที่ไม่มีรถประจำทางสัญจร เวลาผู้คนเดินทางไกลจึงพึ่งได้แค่สองขาไม่ก็คอยโบกรถข้างทาง อวี๋ซือหยาเองก็เคยโบกรถขอติดไปด้วยเหมือนกัน

ช่วยเหลือเขาเท่ากับช่วยเหลือเรา อวี๋ซือหยาจึงตอบตกลง "เธอถามดูสิว่าพวกเขาจะไปไหน ถ้าเป็นทางผ่านก็ให้ติดรถไปด้วยเถอะ!"

เสียงของอู๋เฉียงดังไม่น้อย สหายทั้งสองนายจึงสังเกตเห็นว่าคนที่ตัดสินใจได้อยู่บนกระบะท้ายรถ จึงเดินตรงเข้ามา พอดีกับที่ได้ยินคำพูดของอวี๋ซือหยา ชายหนุ่มผิวคล้ำคิ้วเข้มตาโตที่อยู่หน้าสุดจึงรีบพูดขึ้นทันที "ทางผ่านครับ ทางผ่าน พวกคุณจะไปอำเภอเฉินซานใช่ไหมครับ บ้านผมอยู่อำเภอหลิน พวกคุณไปส่งผมที่อำเภอเฉินซาน เดี๋ยวผมค่อยหาทางต่อ ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ ครับ"

อำเภอหลินอยู่ติดกับอำเภอเฉินซาน แต่อยู่ไกลจากเมืองเอกออกไปอีก ทว่ากลับไม่ได้ไกลจากคอมมูนหงอวิ๋นเท่าใดนัก

พอได้ยินว่าพวกเขาจะไปอำเภอหลิน เลขาฯ หวังก็หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี "นั่นก็เหมาะเจาะพอดีเลย พวกเราจะไปคอมมูนหงอวิ๋น พวกคุณนั่งไปลงที่คอมมูนเรา จะได้ช่วยทุ่นระยะทางเดินเท้าไปได้ช่วงหนึ่ง เผลอ ๆ อาจจะกลับถึงบ้านทันคืนนี้ด้วยซ้ำ"

"คอมมูนหงอวิ๋นเหรอครับ" พอได้ยินชื่อนี้ ชายคนนั้นก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง พลางหันขวับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ชายคนข้างหลังปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "เร็วเข้า!"

ชายคนนั้นรีบปีนขึ้นรถ แล้วยื่นมือออกไปพลางพูด "หัวหน้า ผมช่วยดึงครับ!"

แต่หัวหน้าคนนั้นไม่สนใจเขา ใช้มือข้างเดียวจับขอบกระบะรถแล้วเหวี่ยงตัวปีนขึ้นมา กล้ามแขนปูดนูนรับแสงแดด ให้ความรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง สมแล้วที่เป็นทหาร กล้ามเนื้อช่างแน่นตึงเปรี๊ยะ ไม่เหมือนเนื้อตัวของเธอที่นิ่มปวกเปียกไปหมด

พอชายคนนั้นเห็นฉากนี้เข้าก็ตกใจแทบแย่ รีบเข้าไปประคองแขนของหัวหน้าไว้ ทำตัววุ่นวายเหมือนแม่ไก่แก่ ๆ ที่ห่วงลูกเจี๊ยบ "หัวหน้า ทำไมไม่ให้ผมช่วยดึงล่ะครับ แผลของคุณไม่ได้ปริแตกใช่ไหม"

พูดพลางจะเลิกเสื้อของหัวหน้าขึ้นดู

หัวหน้าสบสายตากับอวี๋ซือหยาที่มองมาอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่หลบเลี่ยง ก็พลันรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา ใบหูแดงระเรื่อ เขาปัดมือของชายคนนั้นออกพลางกดชายเสื้อไว้ "ไม่เป็นไร!"

ชายคนนั้นยังไม่ค่อยอยากเชื่อ "ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอครับ คุณอย่าปิดบังผมนะ ถ้าแผลปริแตกต้องรีบพันแผลใหม่นะ"

พอเห็นท่าทางกระวนกระวายของเขา เลขาฯ หวังก็ถามด้วยความสงสัย "หัวหน้าพวกคุณบาดเจ็บเหรอครับ ร้ายแรงมากไหม"

ชายคนนั้นในที่สุดก็มีที่ให้ระบาย "ร้ายแรงมากครับ กระสุนฝังในช่องท้อง เคราะห์ดีที่ไม่โดนอวัยวะสำคัญ ถึงอย่างนั้นหัวหน้าของพวกเราก็นอนโรงพยาบาลอยู่ตั้งเดือนกว่า ตอนนี้แผลดีขึ้นหน่อยถึงได้กลับบ้านไปพักฟื้น"

เลขาฯ หวังตกใจ "งั้นก็ร้ายแรงจริง ๆ นั่นแหละ ต้องระวังหน่อยนะ"

"ใช่ไหมล่ะครับ แต่หัวหน้าของพวกเราไม่เคยฟังผมเลย ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง" ชายคนนั้นกลุ้มใจ แสดงสีหน้าหงุดหงิดจนทนไม่ไหว

หัวหน้าคนนั้นดูเหมือนจะชินกับความช่างพูดช่างบ่นของเขาแล้ว จึงพิงแผงกั้นกระบะรถ หลับตาลงอย่างเกียจคร้านที่จะสนใจเขา

ชายคนนั้นบ่นต่อไปว่า "เมื่อวานบ่ายพวกเราก็ถึงตัวมณฑลแล้ว แต่รถโดยสารออกไปแล้ว ไปไม่ทัน ก็เลยต้องค้างที่ตัวมณฑลคืนหนึ่ง เมื่อเช้าไป ปรากฏว่ารถโดยสารดันเสีย ออกรถไม่ได้ พวกเรานั่งรออยู่ที่สถานีรถโดยสารตลอดทั้งเช้า รถก็ยังซ่อมไม่เสร็จ ถ้ามัวแต่ชักช้าอยู่แบบนี้ วันนี้ก็คงไม่ได้กลับบ้านแน่ ไม่มีปัญญาจริง ๆ เลยต้องมายืนเสี่ยงดวงข้างทาง ไม่คิดเลยว่าจะเจอจริง ๆ ขอบคุณพวกคุณมากนะครับ อ้อ จริงสิ ผมชื่อจูกั๋วหมิง สหายทั้งสองท่านชื่ออะไรกันบ้างครับ นี่เป็นรถของพวกคุณเหรอครับ ทำไมถึงว่างเปล่าล่ะ"

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเลขาฯ หวังก็จางลงเล็กน้อย "ผมเป็นเลขาธิการพรรคคอมมูนหงอวิ๋น หวังไอ้กั๋ว ส่วนข้าง ๆ นี้คือสหายอวี๋ซือหยา ผู้จัดการโรงงานเพาะเลี้ยงของคอมมูนเรา พวกเราไปทำธุระที่ตัวมณฑลมา วันนี้กำลังจะกลับ"

จูกั๋วหมิงมองสำรวจทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ "พวกคุณเป็นเลขาฯ คนหนึ่ง เป็นผู้จัดการโรงงานคนหนึ่งเหรอครับ อายุน้อยขนาดนี้ เก่งกาจเกินไปแล้วมั้ง"

เลขาฯ ดูท่าทางอายุมากกว่าเขาแค่นิดเดียว ส่วนผู้จัดการโรงงานรู้สึกว่าจะเด็กกว่าเขาเสียอีก จูกั๋วหมิงไม่ได้สงสัยคำพูดของเลขาฯ หวังเลย เพราะเมื่อครู่นี้ก็เป็นอวี๋ซือหยาที่ตัดสินใจให้พวกเขาขึ้นรถ

เลขาฯ หวังเห็นสายตาทึ่ง ๆ อย่างตรงไปตรงมาของเขาก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย "ผมโชคดีน่ะ เริ่มออกมาทำงานค่อนข้างเร็ว ส่วนผู้จัดการอวี๋ความสามารถโดดเด่น เธอเก่งจริง ๆ โรงงานเพาะเลี้ยงของพวกเรานี่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือเลยนะ"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเลขาฯ หวังด้วยความประหลาดใจ การมาตัวมณฑลครั้งนี้ เลขาฯ หวังเปลี่ยนไปมากทีเดียว โดยเฉพาะท่าทีที่มีต่อเธอ เหมือนจะยกให้เธอเป็นผู้นำอยู่กลาย ๆ

ช่างเถอะ อย่างไรเสียพวกเขาสองคน คนหนึ่งดูแลโรงงาน อีกคนดูแลคอมมูน แต่เดิมก็ไม่ได้ขัดแย้งกัน แถมผลประโยชน์ยังไปในทิศทางเดียวกัน ทำได้ดี ทุกคนก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือน ทำได้แย่ ก็พังไปด้วยกันหมด หากเขาคิดได้ ต่อไปทุกคนร่วมมือกันอย่างดี ย่อมส่งผลดีต่อทุกฝ่าย

อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดอะไรมาก ดึงสายตากลับมา พอหันหน้ากลับมาก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่หนึ่งที่กำลังมองสำรวจอยู่ เป็นหัวหน้าของจูกั๋วหมิงคนนั้น

คนผู้นี้ตอนขึ้นรถมาใหม่ ๆ ไม่ใช่ว่าไม่สนใจใครหรอกหรือ ทำไมตอนนี้ถึงจ้องมองเธอเขม็งแบบนี้ล่ะ แถมสีหน้ายังดูแปลกพิลึกอีกด้วย แต่หน้าตาก็จัดว่าหล่อเหลาไม่เบา โครงหน้าคมสันเด่นชัด ดูมีสง่าราศีองอาจยากจะต้านทาน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ให้ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง

แต่อวี๋ซือหยาก็ใช่ว่าจะยอมใครง่าย ๆ เธอจึงกลอกตาใส่แล้วถลึงตาจ้องกลับไป จ้องมองผู้หญิงตาไม่กะพริบแบบนี้ มันเสียมารยาทมากรู้ไหมเนี่ย

พอเห็นเธอทำตาโตค้อนใส่ ชายคนนั้นกลับยิ้ม จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื่อนสายตาออกไป เพียงแต่มันช้า ช้ามากจริง ๆ เหมือนภาพสโลว์โมชันในภาพยนตร์ สายตาคมกริบราวกับสัมผัสได้จริง ค่อย ๆ กวาดผ่านใบหน้าของเธอไปทีละนิ้ว ดวงตาสว่างวาบอย่างน่าตกใจ คล้ายแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่างไว้

อวี๋ซือหยารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา กำลังคิดจะสั่งให้จอดรถเพื่อไล่สองคนนี้ลงไป หรือไม่เธอก็จะย้ายไปนั่งข้างหน้าแทน แต่ชายคนนั้นกลับเบนสายตาออกไป มองไปยังทุ่งนาข้างทางเสียแล้ว

ถือว่ายังรู้กาลเทศะ!

เวลานี้เลขาฯ หวังกับจูกั๋วหมิงยังคงคุยเรื่องของเธออยู่

"เก่งขนาดนี้เลย ผู้จัดการอวี๋เด็กกว่าผมอีกใช่ไหมครับเนี่ย ปีนี้ผมอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ไปเป็นทหารเมื่อสี่ปีก่อน" จูกั๋วหมิงประหลาดใจจริง ๆ

เลขาฯ หวังยิ้มพลางเอ่ย "ใช่แล้ว ผู้จัดการอวี๋ปีนี้น่าจะเพิ่งยี่สิบเองมั้ง ตอนเธออายุสิบแปดก็ตั้งโรงงานของพวกเราแล้ว นึกย้อนไปตอนผมอายุสิบแปดเพิ่งเริ่มทำงาน ยังเป็นเบ๊วิ่งงานจิปาถะอยู่ในสำนักงานอยู่เลย!"

คราวนี้จูกั๋วหมิงยอมรับนับถือจากใจจริงแล้ว มองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาเป็นประกาย "ผู้จัดการอวี๋เก่งจริง ๆ ครับ เป็นหญิงสาวที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย"

อวี๋ซือหยาไม่อยากฟังพวกเขาคุยเรื่องของเธอ จึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้นมา "เลขาฯ หวัง ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เรื่องยอดขายในอำเภอกับเรื่องอาหารสัตว์คงต้องรบกวนคุณช่วยลงแรงดูแลหน่อยนะคะ"

เลขาฯ หวังตระหนักได้แล้วว่าตัวเองไม่มีประสบการณ์บริหารโรงงาน จึงก่อเรื่องวุ่นวายได้ง่าย พอคิดแล้วยังขวัญผวาไม่หาย รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ "ผมรู้ว่าคุณงานยุ่ง แต่ในโรงงานมีกฎระเบียบอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำตามธรรมเนียมเดิมไปก็พอแล้ว คุณทบทวนบทเรียนให้ดีเถอะ เรื่องอื่นให้คนในโรงงานช่วยแบ่งเบาภาระไป"

อวี๋ซือหยาไม่ฝืนใจเขาเช่นกัน "ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะคุยเรื่องนี้กับหัวหน้าหลี่ดู อ้อ จริงสิ ร้านสาขาของพวกเราต้องรับคนเพิ่ม ฉันเล็งพวกเยาวชนลงชนบทไว้ คุณคิดว่ายังไงคะ"

เลขาฯ หวังไม่ใช่คนของคอมมูนหงอวิ๋น ที่นี่ไม่มีญาติสนิทมิตรสหาย การใช้เยาวชนลงชนบทหรือสมาชิกคอมมูนจึงไม่ได้ต่างกันมากสำหรับเขา เพียงแต่ "ตอนนี้พวกเยาวชนลงชนบทกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันอยู่ พวกเขาจะมีเวลาเหรอ"

"ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี่คะ นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้กลับเข้าเมืองเหมือนกัน เดี๋ยวฉันจะให้หม่าตงอวิ๋นลองไปสืบดูเงียบ ๆ พวกเยาวชนลงชนบทโตในเมืองตั้งแต่เด็ก ปรับตัวเข้ากับสภาพของร้านสาขาได้ดีกว่าพวกสมาชิกคอมมูน ร้านแรกรับพวกเยาวชนลงชนบทที่หัวไว พูดจาเป็น และเชื่อฟังคำสั่งก่อนดีกว่า ไว้คราวหน้าค่อยรับสมาชิกคอมมูน" อวี๋ซือหยาเมื่อคืนหลังจากนอนลงแล้วก็ยังคิดเรื่องนี้อยู่ ตำแหน่งนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน เทียบเท่ากับโควตากลับเข้าเมือง เยาวชนลงชนบทต้องแย่งกันหัวร้างข้างแตกแน่ เธอจึงต้องตกลงความเห็นให้ตรงกับเลขาฯ หวังก่อน เพื่อไม่ให้มีใครแอบมาวิ่งเต้นหาพวกตนเป็นการส่วนตัว

ตอนนี้เลขาฯ หวังยอมฟังอวี๋ซือหยาหมดแล้ว จึงพูดง่ายเป็นพิเศษ "งั้นคุณก็จัดแจงเถอะ"

อวี๋ซือหยาจึงตอบรับทันที "ตกลงค่ะ พอกลับไปฉันจะรีบจัดการเลย เวลาที่เหลือให้พวกเรามีไม่มากแล้ว ต้องส่งคนไปเตรียมตัวล่วงหน้าสักสองสามวัน"

เลขาฯ หวังเข้าใจเหตุผลนี้ดีเช่นกัน "เอาตามที่คุณว่าเลย"

จูกั๋วหมิงมองคนนั้นทีคนนี้ที ทำไมรู้สึกว่าเลขาฯ คนนี้ทำตัวเป็นนกแก้วนกขุนทองเอาแต่เออออห่อหมกอย่างเดียวเลยล่ะ

อวี๋ซือหยาคาดไม่ถึงว่าตอนนี้เลขาฯ หวังจะว่าง่ายขนาดนี้ เธอยิ้มออกมา พอใจกับความร่วมมือของเขามาก "ขอบคุณค่ะเลขาฯ หวัง"

คำขอบคุณนี้ทำให้เลขาฯ หวังรู้สึกหลากหลายรสชาติในใจจริง ๆ เขาเม้มปากแล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องคราวนี้ผมจะเขียนรายงานส่งขึ้นไปที่อำเภอเอง"

อวี๋ซือหยาหันมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ"

นี่มันคือการเปิดโปงความผิดพลาดของตัวเองชัด ๆ ต้องโดนวิพากษ์วิจารณ์แน่ ไม่แน่ว่าอาจจะต้องยืนสำนึกผิดในที่ประชุมใหญ่ปลายปีด้วย ถือเป็นเรื่องที่น่าขายหน้ามาก

เลขาฯ หวังคิดในใจ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเขาไม่พูด เลขาฯ เหมยจะไม่ระแคะระคายเลยเชียวหรือ สู้ให้เลขาฯ เหมยไปได้ยินข่าวลือที่คลาดเคลื่อนจากที่อื่น ก็สู้เขาเป็นฝ่ายยอมรับผิดเองแต่แรกไม่ได้ อย่างน้อยยังกู้คะแนนความประทับใจกลับคืนมาได้บ้าง

"ผมคิดดีแล้ว นี่เป็นความผิดของผม ผมควรทำหนังสือสำนึกผิดส่งให้อำเภอ" เลขาฯ หวังเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจื่อน

แต่อวี๋ซือหยาไม่อยากพูดอะไรต่อมากความ เพราะเธอรู้สึกเป็นระยะว่าหัวหน้าทีมคนนั้นกำลังมองเธออยู่ พอเธอหันหน้ากลับไป อีกฝ่ายก็จ้องมองทิวทัศน์ริมทางเสียแล้ว ทำเหมือนกับว่าเธอคิดมากไปเองอย่างนั้นแหละ

อวี๋ซือหยาจึงเอ่ยว่า "คุณรู้แก่ใจก็พอค่ะ เมื่อคืนอ่านหนังสือเหนื่อยมาก ฉันของีบสักพัก ถึงแล้วเรียกฉันด้วยนะคะ"

เลขาฯ หวังเอ่ยด้วยความห่วงใย "จะให้พานหย่งคังจอดรถ แล้วคุณย้ายไปนั่งข้างหน้าไหม"

อวี๋ซือหยาดึงเสื้อให้กระชับ กอดกระเป๋าไว้ แล้วเอนศีรษะพิงลงไป "ไม่ต้องหรอกค่ะ อู๋เฉียงต้องคอยเรียนรู้งาน ฉันไม่ไปเกะกะดีกว่า"

พอเธอหลับตาลง เสียงคุยของเลขาฯ หวังกับจูกั๋วหมิงก็เบาลงบ้าง ทั้งสองคนคุยเฉไฉไปเรื่อยเปื่อยทั่วสารทิศ ไม่รู้ว่าเอาเรื่องคุยมาจากไหนเยอะแยะนักหนา

ในความสะลึมสะลือ อวี๋ซือหยาได้ยินเสียงรถเหมือนจะหยุดลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็คล้ายมีคนลงจากรถไป สักพักก็สตาร์ตออกตัวอีกครั้ง จู่ ๆ เลขาฯ หวังก็พูดอะไรขึ้นมาแล้วก็เงียบเสียงไป อากาศเดือนพฤศจิกายนไม่นับว่าหนาวมาก แดดวันนี้ดีเหลือเกิน ส่องลงมาบนตัวจนรู้สึกอุ่นสบาย งีบหลับได้สบายดีทีเดียว ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือแดดแยงตาไปหน่อย

ถนนจากเมืองเอกของมณฑลมาถึงอำเภอเฉินซานยังคงเป็นทางดิน เป็นหลุมเป็นบ่อและกระเด้งกระดอนอย่างหนัก อวี๋ซือหยาจึงหลับไม่ค่อยสนิท กระทั่งเข้าสู่เขตอำเภอเฉินซาน สภาพถนนถึงค่อย ๆ ดีขึ้น

จูกั๋วหมิงมองถนนยางมะตอยสีดำเรียบกริบที่ทอดยาวไปไกลด้วยความประหลาดใจ "ถนนหลวงในอำเภอของพวกคุณดีไม่เบาเลยนะเนี่ย ถึงกับปูยางมะตอยด้วย"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เลขาฯ หวังก็ชักภูมิใจ "นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว นี่เป็นเงินที่คนในอำเภอพวกเราช่วยกันลงขันสร้างขึ้นมาเองเชียวนะ ตัดจากคอมมูนหงอวิ๋นตรงเข้าตัวอำเภอเลย พูดถึงการสร้างถนนสายนี้นะ ก็ได้ผู้จัดการโรงงานอวี๋ของเรานี่แหละเป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ปีกลายยังได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลแล้วก็ออกทีวีด้วยซ้ำ!"

นับตั้งแต่คิดตก เลขาฯ หวังก็ไม่เคยตระหนี่คำชมที่มีต่ออวี๋ซือหยาอีกเลย

จูกั๋วหมิงทึ่งไม่หยุด "ถ้าอย่างนั้นคอมมูนของพวกคุณก็มีชื่อเสียงมากเลยสิครับ"

"นั่นน่ะสิ คอมมูนเรายังมีไฟฟ้าใช้อีกด้วย เป็นที่เดียวในอำเภอเลยนะที่มีไฟฟ้าเข้าถึงทั่วทั้งคอมมูน ทางอำเภอก็ยังมอบรางวัลชมเชยพวกเราเลย ปีที่แล้วฉันกับเลขาฯ เหมยพอได้ยินเรื่องนี้ ยังตั้งใจลงพื้นที่ชนบทมาดูงานด้วยตัวเองเลยนะ" เลขาฯ หวังเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ

อำเภอหลินอยู่ติดกันนี่เอง แถบนี้ล้าหลังขนาดไหน จูกั๋วหมิงย่อมรู้ดีแก่ใจเป็นที่สุด เขาโตมาจนป่านนี้เพิ่งจะได้ใช้หลอดไฟก็ตอนไปอยู่กองทัพนี่เอง ตอนนี้พอได้ยินว่าคอมมูนแห่งหนึ่งมีไฟฟ้าเข้าถึงหมดทุกที่ เขาก็ตกตะลึงจนตาค้าง หันไปมองชายหนุ่ม "หัวหน้า คอมมูนหงอวิ๋นของพวกคุณพัฒนาไปไกลมากเลยนะ ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเลยล่ะครับ"

พอได้ยินเข้า เลขาฯ หวังก็สะดุ้งโหยง หันไปมองชายหนุ่มที่เอาข้อศอกเท้าไว้กับราวข้างกระบะรถ "คุณ...เขา..."

กำลังจะอ้าปากพูด รถก็พลันหยุดกึก

ด้านหน้ามีเสียงของอู๋เฉียงดังแว่วมา "เลขาฯ หวัง ผู้จัดการโรงงานอวี๋ เจอกับหัวหน้าแผนกโจวเข้าแล้วครับ"

เลขาฯ หวังรีบเอ่ย "อยู่ห่างจากคอมมูนไม่ไกลแล้ว ถ้าหัวหน้าแผนกโจวไม่ได้ขี่จักรยานมาก็ให้เขาขึ้นมาด้วยกันเลย!"

อู๋เฉียงขานรับ "ได้ครับ"

สิ้นเสียงเขา มือคู่หนึ่งที่แลดูทรงพลังก็คว้าขอบกระบะไว้ ก่อนจะพลิกตัวปีนขึ้นมาแล้วเหยียบลงบนท้ายกระบะ กระบะรถโคลงเคลงไปวูบหนึ่ง แรงสะเทือนค่อนข้างแรงจนทำให้อวี๋ซือหยาตกใจตื่น

เธอกะพริบตาปริบ ๆ "หัวหน้าแผนกโจว จะถึงแล้วเหรอคะ คุณทำไมถึง... แล้วเสื้อบนตัวฉันนี่ของใครกันคะ"

บนเสื้อของเธอมีเสื้อเครื่องแบบทหารสีเขียวที่ไม่คุ้นตาคลุมทับอยู่ตัวหนึ่ง

หัวหน้าแผนกโจวกำลังจะอ้าปากพูด พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มสีหน้าเด็ดเดี่ยวในชุดเสื้อเชิ้ตทหารสีเขียวที่นั่งอยู่ในกระบะรถ เขาก็ชะงักงันไป แล้วร้องออกมาด้วยความตกตะลึง "เสิ่นเยวี่ย!"

มือที่กำลังจับเสื้อของอวี๋ซือหยาชะงักกึก เธอชักสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไป หรือไม่ก็กำลังฝันอยู่ เสิ่นเยวี่ยตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ข่าวนี้ตอนนั้นหัวหน้าแผนกโจวก็เป็นคนยืนยันเองแท้ ๆ

ทว่าเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ทำลายภาพลวงตาของเธอจนหมดสิ้น

"หัวหน้าแผนกโจว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ" เสิ่นเยวี่ยพยักหน้าให้หัวหน้าแผนกโจว

เลขาฯ หวังถึงได้เข้าใจในที่สุดว่าแท้จริงแล้วหัวหน้าของจูกั๋วหมิงก็คือคนของคอมมูนหงอวิ๋นพวกเขานี่เอง แถมยังรู้จักกับหัวหน้าแผนกโจวด้วย ตัวเขาเพิ่งย้ายมาจากในอำเภอ จึงไม่เคยเห็นหน้าค่าตาอีกฝ่ายมาก่อน

เขาชะงักไปนิด มองหัวหน้าแผนกโจวแล้วยิ้มพูดว่า "ที่แท้ก็คนกันเองนี่นา เหล่าโจว ไม่คิดจะแนะนำสหายท่านนี้ให้รู้จักหน่อยเหรอ"

หัวหน้าแผนกโจวยิ้มพลางหันไปมองอวี๋ซือหยาที่ใบหน้าซีกหนึ่งถูกทับจนขึ้นรอยแดงและยังตื่นไม่เต็มตา "เรื่องนี้คุณควรต้องถามผู้จัดการโรงงานอวี๋สิ นี่มันสามีของผู้จัดการโรงงานอวี๋เขา ฉันว่านะเสิ่นเยวี่ย สองปีก่อนไม่ใช่มีข่าวแจ้งมาว่านายสละชีพเพื่อชาติไปแล้วหรอกเหรอ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"

หัวหน้าแผนกโจวพูดจาหน้าตาเฉย แต่คนอื่น ๆ ต่างตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

เลขาฯ หวังงงงันจนหน้าเหวอ คนที่ร่ำลือกันว่าตายไปแล้วดันยังมีชีวิตอยู่ดีเสียอย่างนั้น ส่วนจูกั๋วหมิงก็เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน หันไปมองอวี๋ซือหยาแล้วก็หันกลับมาจ้องหัวหน้าตัวเอง นี่คือเมียของหัวหน้าหรอกหรือ มิน่าล่ะตอนที่พวกเขาก้าวลงจากรถเมื่อครู่ พอกลับขึ้นมาหัวหน้าถึงได้เอาเสื้อคลุมมาห่มให้อวี๋ซือหยา ตอนนั้นเขายังแอบมองด้วยความแปลกใจตั้งหลายหน ที่แท้หัวหน้าก็เก็บความลับได้มิดชิดขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย!

อวี๋ซือหยาตกตะลึงจนสะเทือนใจไม่น้อยไปกว่าคนอื่นเลย คนที่เห็นชัดๆ ว่าตายไปสองปีกว่าแล้วจู่ๆ กลับโผล่พรวดขึ้นมา เรื่องนี้มันจะไร้เหตุผลเกินไปแล้วหรือเปล่า มือที่จับเสื้อคลุมไว้กำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วและข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

ทันใดนั้น มือใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นตรงง่ามนิ้วโป้งก็ยื่นเข้ามา ดึงเสื้อคลุมออกจากมือของเธอไป แล้วนำมาสวมคลุมไว้บนตัว

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเสิ่นเยวี่ย ถึงได้เข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้เสิ่นเยวี่ยถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น เขาคงได้ยินเลขาฯ หวังเรียกชื่อเธอ จึงจำเธอได้!

หัวหน้าแผนกโจวไม่ทันสังเกตบรรยากาศพิลึกพิลั่นระหว่างทั้งสองคนเลยสักนิด ยังคงยิ้มพลางเอ่ยแซว "ใช้ได้นี่ เสิ่นเยวี่ยก็รู้จักรักเมียทะนุถนอมเมียแล้ว ช่วงที่นายไม่อยู่สองปีกว่านี้น่ะ สหายอวี๋ซือหยาไม่ง่ายเลยนะ พอกลับมาแล้วก็ต้องทำดีกับเมียนายให้มากๆ ล่ะ!"