ตอนที่ 58 สามีที่คิดว่าตายกลับมาอย่างไม่คาดฝัน

เมื่อสามีที่ถูกลือว่าตายไปแล้วกลับมา ควรต้องมีปฏิกิริยาอย่างไร ดีใจจนน้ำตาไหล กอดคอกันร้องไห้โฮ อวี๋ซือหยาทำไม่ได้แน่ เธอคิดว่าถ้าร่างเดิมยังอยู่ตรงนี้ก็อาจจะดีใจที่หลุดพ้นจากสถานะแม่ม่ายเสียที แต่ตัวเธอกลับพึงพอใจกับสถานะแม่ม่ายที่แสนจะอิสระเสรีนี้มาก

พอได้ยินว่าผู้ชายคนนี้คือเสิ่นเยวี่ย ในใจของอวี๋ซือหยาจึงเหลือเพียงความต่อต้านและความกระอักกระอ่วน

ยังดีที่เสิ่นเยวี่ยเป็นฝ่ายชวนหัวหน้าแผนกโจวคุยขึ้นมาก่อน "หัวหน้าแผนกโจวพูดถูกแล้วครับ หลายปีมานี้ต้องขอบคุณทางคอมมูนที่ช่วยดูแลครอบครัวผม หัวหน้าแผนกโจว เลขาฯ หวัง สูบบุหรี่หน่อยครับ!"

เขาหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา เคาะมวนบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้หัวหน้าแผนกโจวกับเลขาฯ หวังคนละมวน การปฏิบัติต่อผู้คนรอบคอบมีมารยาท ไม่มีท่าทีเย็นชาเหมือนตอนแรกที่เจอกันเลยสักนิด

เสิ่นเยวี่ยจุดไม้ขีดช่วยจุดบุหรี่ให้ จึงค่อยเอ่ยขึ้น "เป็นเรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ ผมถูกส่งตัวลงใต้ไปทำภารกิจ ระหว่างนั้นเกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อย ทำให้ไม่สามารถกลับมารายงานตัวตามเวลาที่กำหนดและขาดการติดต่อ ทางกองทัพคิดว่าผมเสียชีวิตในหน้าที่ไปแล้ว ก็เลยส่งข่าวมาที่บ้าน สามเดือนหลังจากนั้น สหายที่รอดชีวิตไม่กี่คนอย่างพวกเราถึงได้อ้อมจากชายแดนพม่ากลับเข้าประเทศ ตอนนั้นแทบไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พวกเราก็ถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจต่ออีกทันที"

คำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่ประโยคของเขาไม่ได้เล่าถึงความเฉียดตายข้างในนั้นเลย แต่อวี๋ซือหยากลับพอเดาได้ สงครามสั่งสอนเวียดนามที่โด่งดังที่สุดเกิดขึ้นในปี 79 ทว่าก่อนหน้านั้น ทั้งสองประเทศก็เริ่มบาดหมางกันแล้ว ในปี 74 ก็เกิดยุทธนาวีหมู่เกาะพาราเซล ไม่กี่ปีมานี้ การปะทะประปรายตามแนวชายแดนเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน มีผู้เสียชีวิตอยู่เรื่อย ๆ เพียงแต่ตอนนี้ข้อมูลข่าวสารแพร่กระจายช้า คนส่วนใหญ่จึงไม่รู้เท่านั้นเอง

หัวหน้าแผนกโจวเป็นทหารปลดประจำการ รู้ดีว่ามีระเบียบการรักษาความลับ จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแต่ตบบ่าเสิ่นเยวี่ยเบา ๆ "คนกลับมาได้ก็ดีแล้ว เสียดายที่... เฮ้อ สองปีที่นายไม่อยู่ เคราะห์ดีที่มีสหายเสี่ยวอวี๋ เธอช่วยสั่งสอนดูแลน้องชายกับน้องสาวของนายเป็นอย่างดี นายต้องทำดีกับเธอให้มาก ๆ นะ ถ้านายกล้าทำเรื่องไม่ดีกับเธอล่ะก็ ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยนายไว้แน่!"

เสิ่นเยวี่ยเลิกหางตาขึ้น ชำเลืองมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความฉงนและใคร่รู้

ก่อนหน้านี้เขาเคยติดต่อกับอวี๋ซือหยาเพียงแค่ครั้งเดียว คือในวันแต่งงาน ภาพจำที่เธอทิ้งไว้ให้ผู้คนคือความขี้อาย เหนียมอาย และขี้ขลาด ทั้งที่ต่อต้านเขาอย่างเห็นได้ชัด ตลอดทั้งวันกลับไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาสักครั้ง ขอแค่เขาเข้าใกล้ในระยะสองเมตร ร่างกายเธอก็จะเกร็งแน่น สองมือบีบผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ท่าทางราวกับกลัวว่าเขาจะจับเธอกินอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากอยู่ดี

เสิ่นเยวี่ยไม่ชอบบังคับใคร เมื่อเห็นเธอต่อต้านการแต่งงานระหว่างพวกเขาสองคนถึงเพียงนี้ คืนนั้นเขาจึงแกล้งเมาเพื่อเลี่ยงการเข้าหอ จะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจกันทั้งคู่

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ได้รับโทรเลขเรียกตัวกลับกรมกอง จากไปสองปีกว่าเช่นนี้ ใบหน้าของอวี๋ซือหยาในความทรงจำก็เลือนรางไปบ้างแล้ว นาน ๆ ทีพอคิดถึงคนคนนี้ขึ้นมา สิ่งที่คิดได้ก็คือเธอคงจะแต่งงานใหม่ไปแล้ว และยังรู้สึกโชคดีที่คืนวันแต่งงานตนเองไม่ได้ทำอะไรลงไป จะได้ไม่เป็นการทำลายอนาคตของหญิงสาว

ใครจะไปรู้ว่าพอกลับมา กลับได้เจอเธอระหว่างทางเสียอย่างนั้น มิหนำซ้ำนิสัยของหญิงสาวคนนี้ยังเปลี่ยนไปชนิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน กลายมาเป็นผู้จัดการโรงงานที่แม้แต่เลขาธิการพรรคประจำคอมมูนยังเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย ทั้งยังกล้าจ้องตาเขม็งใส่เขาอีก ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่คอมมูนเดียวกันและชื่อเดียวกัน เขาคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ตอนนี้พอได้ยินจากปากหัวหน้าแผนกโจวว่าตลอดสองปีกว่าที่ตนเองไร้ข่าวคราว อีกฝ่ายกลับแบกรับหน้าที่ค้ำจุนครอบครัวนี้แทนเขา ในใจของเสิ่นเยวี่ยก็ยิ่งปั่นป่วนไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย

เขายิ้มพลางพูดกับหัวหน้าแผนกโจว "หัวหน้าแผนกโจว วางใจได้ครับ ผมจะดูแลเสี่ยวอวี๋... เป็นอย่างดี"

"แบบนี้ก็ดีแล้ว" หัวหน้าแผนกโจวมองอวี๋ซือหยาด้วยความโล่งอก "สหายเสี่ยวอวี๋ เธอก็ถือว่าพ้นทุกข์แล้วนะ ต่อไปถ้าเจ้าหมอนี่รังแกเธอ เธอมาหาฉันได้เลย ฉันจะจัดการให้เอง"

อวี๋ซือหยารู้สึกขมขื่นในใจเหลือเกิน แต่บนใบหน้าจำต้องปั้นรอยยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะหัวหน้าแผนกโจว"

หัวหน้าแผนกโจวผลักเสิ่นเยวี่ยเบา ๆ ทีหนึ่ง "ไปนั่งคุยเป็นเพื่อนเมียนายไป ฉันมีเรื่องจะคุยกับเลขาฯ หวัง"

พูดจบ เขาก็เดินไปนั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ กับเลขาฯ หวัง โดยหันหลังให้พวกเขาทั้งสองคน

เสิ่นเยวี่ยจนใจ ได้แต่นั่งลงข้าง ๆ อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาก็กระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงลูบจมูกแก้เก้อ "ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้านะคะ"

เสิ่นเยวี่ยพูดเรียบ ๆ "ถ้าจะขอบคุณ ผมเองต่างหากที่ต้องบอกคุณ ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลครอบครัวแทนผม"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เจี้ยนตงกับหงอิงเป็นเด็กดีทั้งคู่ ฉันก็ไม่ได้ดูแลอะไรพวกเขามากมาย" อวี๋ซือหยาพูดจากใจจริง การที่เธอคอยดูแลเด็กสองคนนั้น ย่อมมีส่วนของความสงสารอยู่ด้วยก็จริง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเด็กสองคนนี้จิตใจดี ว่านอนสอนง่าย และรู้จักบุญคุณคน หากเปลี่ยนเป็นคนอย่างสองสามีภรรยาอวี๋กั๋วฮุยล่ะก็ ดูสิว่าเธอจะสนใจไยดีไหม

ในกระบะท้ายยังมีคนอยู่อีกสามคน หลายเรื่องจึงไม่สะดวกจะพูด ทั้งสองคนจึงทำได้เพียงคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย ถามไถ่เพียงแค่เรื่องอย่างกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กินข้าวหรือยัง อันเป็นคำพูดตามมารยาทเท่านั้น

ยังดีที่ตรงนี้อยู่ห่างจากคอมมูนไม่ไกลแล้ว ถนนหนทางก็เดินทางสะดวก ไม่ถึงสิบนาทีรถก็จอดลง

หัวหน้าแผนกโจว เลขาฯ หวัง และจูกั๋วหมิงทยอยกันลงจากรถ เสิ่นเยวี่ยอยู่รั้งท้าย พอเขากระโดดลงจากรถแล้ว ก็ยื่นมือออกไปพูดกับอวี๋ซือหยาว่า "ผมช่วยพยุงนะ"

ตอนนี้อวี๋ซือหยาจิตใจว้าวุ่นเหลือเกิน ไม่อยากกลับไปนั่งจ้องตากับเสิ่นเยวี่ย จึงหยิบกุญแจในกระเป๋าออกมา ยัดใส่มือของเสิ่นเยวี่ย "คุณกลับบ้านไปก่อนเถอะค่ะ ในตู้มีของกินอยู่ ฉันยังมีงานที่ต้องรีบไปจัดการ ต้องไปฟาร์มเพาะเลี้ยงสักหน่อย ตอนนี้เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ถ้าสหายจูไม่รีบกลับ คืนนี้ก็พักที่บ้านสักคืน พรุ่งนี้ฉันค่อยหารถให้คุณเดินทางต่อนะคะ"

เสิ่นเยวี่ยสบตาเธอลึกซึ้ง แย่งรับกุญแจมา "ได้ พวกเรากลับบ้านก่อนแล้วกัน"

อวี๋ซือหยาถอนหายใจโล่งอก นั่งอยู่บนรถแล้วเร่งพานหย่งคัง "ไปกันเถอะ กลับฟาร์มเพาะเลี้ยง"

พอยานพาหนะแล่นออกไป จูกั๋วหมิงดูเหมือนจะเพิ่งได้สติจากความตกตะลึง ถอนหายใจอุทานว่า "ถนนพี่สะใภ้ก็เป็นคนออกเงินสร้าง ไฟฟ้าพี่สะใภ้ก็ออกเงินต่อเข้ามา รถยนต์คันนี้พี่สะใภ้ก็เป็นคนซื้อ...ถ้าอย่างนั้นต่อไปผู้กองก็เกาะเมียกินน่ะสิครับ?"

ตอนนี้อารมณ์ของเสิ่นเยวี่ยก็ไม่สงบเช่นกัน เขาจึงกดหัวอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง "ทำไม อิจฉาหรือไง"

พูดจบก็หันไปทักทายเลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจว "เลขาฯ หวัง หัวหน้าแผนกโจว พวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ไว้วันหน้าว่าง ๆ ค่อยมาดื่มด้วยกัน"

หัวหน้าแผนกโจวโบกมือ "รีบกลับไปเถอะ นายเพิ่งกลับมา ยังมีเรื่องต้องเก็บกวาดจัดการอีกเยอะ ว่าง ๆ ค่อยมาที่คอมมูน พวกเรามาดื่มกันสักสองจอก"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า ลากจูกั๋วหมิงเดินมุ่งหน้าไปทางบ้านของตนเอง

ตลอดทางที่เห็นเสาไฟฟ้าปักเรียงรายไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ และสายไฟที่พาดผ่านกลางอากาศ จูกั๋วหมิงก็ส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด พอเดินมาถึงหมู่บ้านชิงเหอ ผู้คนที่เห็นพวกเขาต่างก็ส่งสายตาประหลาดใจมองมา

"เธอ...เธอคือเจ้าเด็กบ้านเสิ่นคนรองที่ไปเป็นทหารคนนั้นใช่ไหม" หญิงชราคนหนึ่งนึกอยู่นานก่อนจะจำเสิ่นเยวี่ยได้

เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางกล่าว "ใช่ครับ คุณย่าสาม ผมกลับมาแล้วครับ"

คุณย่าสามมองเขาพลางยิ้มอย่างดีใจ "กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว เฮ้อ เสียดายที่แม่เธอจากไปเร็ว ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นเธอกลับมา"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ยจางหายไป "คุณย่าสาม ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ"

เสิ่นเยวี่ยพาจูกั๋วหมิงเดินกลับบ้าน

ไม่ได้เจอกันสองปีกว่า บ้านยังคงเป็นเช่นเดิม บ้านก่ออิฐแดงมุงกระเบื้อง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หรือจะว่าไม่ใช่ก็ไม่เชิง ดูเหมือนจะเงียบเหงากว่าแต่ก่อนมากทีเดียว

เมื่อก่อนเวลาที่เขากลับมา น้องชายกับน้องสาวมักจะตื่นเต้นวิ่งเข้ามารุมล้อม ส่วนแม่ก็จะคอยดึงตัวเขาไว้พลางปาดน้ำตา แต่ตอนนี้ในห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เขาหยิบกุญแจขึ้นมาไขเปิดประตู เสิ่นเยวี่ยพบว่าเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ ในบ้านดูเหมือนจะเปลี่ยนใหม่หมดแล้ว โต๊ะและม้านั่งค่อนข้างใหม่ ผนังอิฐมีกระดาษหนังสือพิมพ์ติดทับไว้ชั้นหนึ่ง ดูแล้วยังค่อนข้างใหม่อยู่ บนโต๊ะมีกองหนังสือและสมุดวางไว้เล่มหนึ่ง เล่มบนสุดเขียนว่า "พีชคณิต" ด้านล่างเขียนชื่อสามคำด้วยลายมือประณีตอ่อนช้อยว่า "อวี๋ซือหยา"

ทุกอย่างไม่เปลี่ยนไป แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปหมดแล้ว!

จูกั๋วหมิงพอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง สายตามองตามเขาไป พอเหลือบเห็นหนังสือก็เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ "ลายมือพี่สะใภ้เขียนสวยมากเลยนะ นี่หนังสืออะไรเหรอครับ"

เสิ่นเยวี่ยวางกระเป๋าที่ถืออยู่ลงบนหนังสือเพื่อบังสายตาของจูกั๋วหมิง "หิวไหม ไปหาอะไรกินในครัวกัน"

พอพูดถึงเรื่องกิน ความสนใจของจูกั๋วหมิงก็ถูกดึงไปทันที เขาลูบท้องตัวเอง "ข้าวยังไม่ได้กินเลย หิวจะตายอยู่แล้ว ผู้กองครับ ที่บ้านมีอะไรบ้าง"

เสิ่นเยวี่ยก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง มันเทศน่าจะมีไม่น้อย เขาเดินไปที่ห้องครัว ใช้กุญแจที่อวี๋ซือหยาให้ไว้ไขเปิดตู้กับข้าว

จูกั๋วหมิงยื่นหัวเข้าดูทันที พอเห็นของข้างในก็ร้องอุทาน "โอ้โห ผู้กองครับ ที่บ้านมีของดีเยอะขนาดนี้เชียว ข้าวสาร แป้งขาว ไข่ไก่ แป้งข้าวโพด แล้วถุงนี้อะไรเนี่ย... โอวัลติน พี่สะใภ้เก่งจริง ๆ เลย!"

เสิ่นเยวี่ยเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แม้ทางกองทัพจะบอกว่าจ่ายเงินบำนาญปลอบขวัญให้ที่บ้านเขาไปห้าร้อยหยวน พอให้ใช้ชีวิตได้สักสองสามปี แต่ลึก ๆ เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าครอบครัวจะอยู่กันลำบาก ทว่าตอนนี้เขากลับพบว่าตัวเองคิดมากไปเอง ไม่มีเขาแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขากลับดียิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

เสิ่นเยวี่ยเป็นทหารตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ ทำกับข้าวอย่างอื่นไม่เป็น จึงตักข้าวสารมาหนึ่งชาม "หุงข้าวสวยก็แล้วกัน เอามันเทศรองก้นหม้อหน่อย เดี๋ยวฉันไปดูในแปลงผักว่ามีอะไรบ้าง"

จูกั๋วหมิงลำบากมาตั้งแต่เด็ก มีข้าวสวยกินก็ดีใจจนยิ้มแก้มปริแล้ว "ได้ครับผู้กอง ให้ผมช่วยล้างหม้อก่อไฟไหม"

ทั้งสองคนต่างไม่ถนัดงานครัว จึงทำเอาเก้ ๆ กัง ๆ ไปหมด

ทันใดนั้นเอง หน้าลานบ้านก็มีเสียงกระดิ่งจักรยานดังขึ้น ตามติดด้วยเสียงตะโกนเรียกจากไกลมาใกล้ "พี่ พี่ พี่..."

พอได้ยินเสียง เสิ่นเยวี่ยก็เดินออกไป เห็นเสิ่นเจี้ยนตงกำลังปั่นจักรยาน ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นแดงก่ำด้วยความเร่งรีบ พอถึงลานบ้านเขาก็กระโดดลงจากจักรยาน ไม่สนใจแม้กระทั่งตัวรถที่ล้มพับลงกับพื้น ร่างผอมเพรียวพุ่งเปรียวเหมือนลิงเข้ามาตรงหน้าเสิ่นเยวี่ย มือคว้าแขนพี่ชายไว้ มองสำรวจหัวจรดเท้า ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ "พี่ พี่ไม่เป็นไรจริง ๆ ด้วย พี่กลับมาแล้ว ดีจังเลย! ทำไมพี่ไม่ส่งข่าวกลับมาบ้างล่ะครับ"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ย เขาตบไหล่น้องชายเบา ๆ สายตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี "มีเรื่องติดพันนิดหน่อยน่ะ โตเป็นหนุ่มแล้วนี่เรา"

เสิ่นเจี้ยนตงปาดน้ำตา พูดสะอื้น "พี่ แม่... แม่ไม่อยู่แล้วนะ!"

รอยยิ้มบนหน้าเสิ่นเยวี่ยเลือนหายไป เขาดึงเสิ่นเจี้ยนตงเข้ามากอดแน่น "พี่รู้แล้ว สองปีมานี้ลำบากพวกเธอแย่เลย"

เสิ่นเจี้ยนตงเช็ดน้ำตา ดันตัวออกจากอ้อมกอด "ไม่ลำบากเลยครับ แค่พี่กลับมาก็พอแล้ว พวกเราคิดถึงพี่มากเลย"

เสิ่นเยวี่ยไม่ค่อยชินกับฉากซึ้งใจแบบนี้เท่าไร สายตาเขาจึงเบนไปมองที่ลานบ้าน "ในตะกร้าสะพายหลังมีอะไรน่ะ หล่นเกลื่อนพื้นหมดแล้ว!"

เสิ่นเจี้ยนตงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมตะกร้าไปเสียสนิท ร้องโอดครวญ "แย่แล้ว ของฉัน!"

พูดพลางรีบวิ่งกลับไปยกรถจักรยานขึ้นมาจอดให้ดี แล้วก้มลงเก็บของ

เสิ่นเยวี่ยเห็นเข้าก็เดินเข้าไปช่วยเก็บ ของบนพื้นปะปนกันจิปาถะ มีทั้งด้ายเย็บผ้า ยางรัดผม ไม้ขีดไฟ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน และของกระจุกกระจิกพวกนั้น

"เธอขายของพวกนี้เหรอ" เสิ่นเยวี่ยถามอย่างลังเล

พอพูดถึงการค้าขายของตัวเอง เสิ่นเจี้ยนตงก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที "ใช่ครับ ทั้งหมดนี้ผมไปรับมาจากในอำเภอ พี่สะใภ้เป็นคนช่วยติดต่อลู่ทางให้ ผมเลยรับมาเดินเร่ขาย พี่ลองทายดูสิว่าเดือนก่อนผมหาเงินได้เท่าไหร่"

ของพวกนี้ราคาแค่ไม่กี่เฟินหรือไม่กี่เหมา ไม่ใช่ของแพงอะไร เสิ่นเยวี่ยจึงเดาตัวเลขส่ง ๆ "ห้าหยวนเหรอ"

เสิ่นเจี้ยนตงส่ายหน้า "มากกว่านั้นอีก ตั้งยี่สิบกว่าหยวนแน่ะ แต่ก็ยังเทียบกับตอนหน้าร้อนที่ขายไอติม หรือตอนปีใหม่ที่ขายเม็ดกวยจี๊ไม่ได้หรอกครับ"

มองท่าทางอาลัยอาวรณ์ของน้องชาย เสิ่นเยวี่ยก็ส่ายหัว คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าน้องชายคนเล็กจะเป็นพวกบ้าเงินขนาดนี้ พอช่วยเก็บของใส่ตะกร้าเสร็จ เขาก็จับเป็ดที่ถูกมัดขาทั้งสองข้างและกำลังกระพือปีกดิ้นอยู่ในลานบ้านขึ้นมา "เป็ดนี่มาจากไหน จะเอามาเลี้ยงเหรอ"

เสิ่นเจี้ยนตงส่ายหน้า "มีฟาร์มเพาะเลี้ยงอยู่แล้วจะเลี้ยงเป็ดทำไมล่ะครับ นี่พี่สะใภ้ซื้อมาจากฟาร์ม บอกให้ผมเอากลับมาทำกินเย็นนี้ พี่สะใภ้บอกว่าที่บ้านมีแขกมา แต่ตอนเย็นที่โรงงานเนื้อไม่มีเนื้อสัตว์เหลือแล้ว ก็เลยให้เชือดเป็ดกินแทน"

ได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเยวี่ยก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "พี่สะใภ้ของเธอดีมากเลยสินะ"

"มันแน่อยู่แล้วสิครับ พี่สะใภ้ผมดีที่สุดในโลกเลย" เสิ่นเจี้ยนตงพูดอย่างภาคภูมิใจ "พี่ พวกเรามาเชือดเป็ดกันเถอะ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ต้องรีบทำกับข้าว"

พูดจบเขาก็วิ่งเข้าครัวไปหยิบมีดทำครัวกับชามใบหนึ่งออกมาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ถอนขนตรงคอเป็ดออกเป็นหย่อม แล้วลงมีดตรงจุดที่ไร้ขนนั้นทันที

เลือดเป็ดไหลลงสู่ชาม เป็ดดิ้นพึ่บพั่บอยู่สองทีก่อนจะสิ้นใจ พอรีดเลือดจนหมด เสิ่นเจี้ยนตงก็วางเป็ดลงในกะละมัง ตักน้ำร้อนจากหม้อต้มมาสองกระบวยแล้วเริ่มลงมือถอนขน มือไม้ของเขาคล่องแคล่วรวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงไม่กี่ทีก็ถอนขนกองไว้ข้าง ๆ ได้กองใหญ่แล้ว

เสิ่นเยวี่ยย่อตัวลงช่วยเขาถอนขน "เชือดเป็ดบ่อยเหรอเรา"

เสิ่นเจี้ยนตงเลิกคิ้วขึ้นอย่างได้ใจ "พี่ไม่อยู่ ในบ้านก็มีผมเป็นลูกผู้ชายคนเดียว เรื่องพรรค์นี้ถ้าผมไม่ทำ จะปล่อยให้ผู้หญิงสองคนทำหรือไง พวกเธอใจเสาะ ยังไงก็ต้องเป็นผมอยู่แล้ว"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้สนใจท่าทางขี้โม้ของเขา ได้แต่หัวเราะ "เจี้ยนตงโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว พี่ คืนนี้รอดูฝีมือผมได้เลย" เสิ่นเจี้ยนตงพูดพลางหัวเราะร่า

จูไอ้กั๋วได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจ "น้องชายหัวหน้าทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอครับเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในครัวยังมีคนอยู่อีกคน จึงแนะนำทั้งสองฝ่าย "นี่สหายร่วมรบของฉันชื่อจูไอ้กั๋ว บ้านเกิดอยู่อำเภอหลิน แกเรียกเขาว่าพี่ไอ้กั๋วเถอะ"

เสิ่นเจี้ยนตงรีบทักทายอย่างกระตือรือร้น "พี่ไอ้กั๋ว แฮะ ๆ ตั้งแต่หงอิงไปเรียนที่ตัวอำเภอ ผมก็เป็นคนทำกับข้าวที่บ้านมาตลอดเลยครับ"

จูไอ้กั๋วถามด้วยความแปลกใจ "แล้วพี่สะใภ้ล่ะครับ เธอไม่ได้ทำกับข้าวเหรอ"

เสิ่นเจี้ยนตงตวัดสายตาค้อนใส่เขาทันควัน "พี่สะใภ้ผมงานยุ่งจะตาย จะเอาเวลาที่ไหนมาทำกับข้าว เธอทำงานใหญ่ เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ก็ต้องยกให้ผมสิครับ"

พอได้ยินคำตอบนี้ จูไอ้กั๋วก็หัวเราะชอบใจ แล้วหันไปหยอกเสิ่นเยวี่ย "หัวหน้าครับ แล้วต่อไปที่บ้าน หัวหน้าจะเป็นคนทำกับข้าวหรือว่าพี่สะใภ้ทำล่ะครับเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองเขาอย่างเนิบนาบ "ฉันทำ มีปัญหาอะไรไหม อยากกินก็มาช่วยถอนขนเป็ด บ้านฉันไม่เลี้ยงคนขี้เกียจ!"

พูดจบก็ยัดปีกเป็ดข้างหนึ่งใส่มือเขา

เอาเถอะ จูไอ้กั๋วย่อตัวลงนั่งอย่างหมดทางสู้ รู้สึกเสียดายแทบแย่ ถ้ารู้แต่แรกคงไม่ปากเปราะไปแซวหัวหน้าหรอก

หากพูดถึงเรื่องทำกับข้าว ในบรรดาผู้ชายสามคนที่นี่ คนที่คล่องมือที่สุดกลับกลายเป็นเสิ่นเจี้ยนตงซึ่งอายุน้อยที่สุด ผู้ใหญ่สองคนทำได้เพียงฟังคำสั่งเขา คอยไปเก็บผักในสวน ปอกกระเทียม หั่นผัก ล้างผัก และผัดกับข้าว

เพราะเสิ่นเยวี่ยกลับมา ทั้งยังมีแขก มื้อเย็นวันนี้จึงทำอย่างอุดมสมบูรณ์ เสิ่นเจี้ยนตงทำเป็ดตุ๋นซีอิ๊วหนึ่งจาน กุยช่ายผัดไข่หนึ่งจาน และยังมีหมูเค็มผัดถั่วแขกแห้งอีกหนึ่งจาน

พอทำกับข้าวเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อวี๋ซือหยายังไม่กลับมา เสิ่นเจี้ยนตงจึงเอ่ยปากขันอาสา "พี่ พี่ไอ้กั๋ว ถ้าหิวก็กินข้าวก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมไปรับพี่สะใภ้เอง"

"เดี๋ยวก่อน ฉันไปเอง" เสิ่นเยวี่ยแบ่งกับข้าวออกเป็นสองส่วน เก็บส่วนหนึ่งอุ่นไว้ในกระทะ จากนั้นก็เอ่ย "แกกับไอ้กั๋วกินข้าวก่อนเถอะ คืนนี้ให้อ้ายกั๋วนอนกับแก กินข้าวเสร็จเหนื่อย ๆ ก็รีบพักผ่อน เดี๋ยวฉันไปรับพี่สะใภ้พวกแกเอง ฟาร์มเพาะเลี้ยงอยู่ที่ไหน"

เสิ่นเจี้ยนตงชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ "อยู่ตรงหน่วยหนึ่งของกองพลเรานี่เอง พี่ ปั่นจักรยานไปสิ"

"ได้" เสิ่นเยวี่ยปั่นจักรยานที่จอดอยู่ในลานบ้านออกไป

ราตรีโรยตัวลงมา ถึงเวลาเลิกงานแล้ว คนงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงทยอยกลับบ้าน มีเพียงห้องทำงานของอวี๋ซือหยาที่ไฟยังคงสว่างอยู่

เสี่ยวหลี่เก็บของเสร็จเดินออกมา เห็นเธอยังไม่กลับ จึงเดินไปเคาะประตู "ผู้จัดการอวี๋ ฟ้ามืดแล้ว ทำไมยังไม่กลับอีกครับ"

อวี๋ซือหยาไม่อยากกลับ กลับไปก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าจู่ ๆ ตนเองก็มีคู่สมรสตามกฎหมายโผล่ขึ้นมา พับผ่าสิ เธอมีชีวิตมาสองชาติ แฟนสักคนยังไม่เคยมี จู่ ๆ มีสามีเพิ่มมาคนหนึ่ง มันทำใจยอมรับยากจริง ๆ

เพราะไม่รู้ว่าจะเข้าหน้ากับเสิ่นเยวี่ยอย่างไร เธอถึงได้โอ้เอ้อยู่ในห้องทำงาน อยากจะถ่วงเวลาให้ดึกอีกหน่อย ค่อยกลับไปตอนที่พวกเขาเตรียมจะเข้านอนแล้ว ดีที่สุดคือจะได้ไม่ต้องรับมือกับเขา

"ยังมีงานค้างอยู่อีกนิดหน่อย นายกลับไปก่อนเถอะ" อวี๋ซือหยาชูสมุดขึ้น

เสี่ยวหลี่ถอนหายใจ "ช่วงนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้ค่อยมาจัดการต่อ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "เข้าใจแล้ว ฉันรู้ลิมิตตัวเองน่า นายกลับไปก่อนเถอะ"

เมื่อเห็นเธอพูดเช่นนั้น เสี่ยวหลี่ก็ไม่กล้าเซ้าซี้อีก ได้แต่หมุนตัวเดินจากไป ทว่าพอหันหลังกลับก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ใต้บันไดพอดี เขาตกใจจนสะดุ้ง "คุณเป็นใครน่ะ"

เสิ่นเยวี่ยก้าวออกมาจากความมืด "ฉันมาหาอวี๋ซือหยา"

อวี๋ซือหยาที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเดินออกมาพอดี เห็นภาพตรงหน้าแล้วยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม จึงเอ่ยกับเสี่ยวหลี่ "ไม่มีอะไรหรอก เขามาหาฉันเอง"

เสี่ยวหลี่มองทั้งสองคนด้วยความระแวงและสงสัย ชายคนนี้รูปร่างกำยำล่ำสัน อีกทั้งยังมีไอสังหารบางอย่างที่บอกไม่ถูกแผ่ออกมา รู้สึกยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนดีสักเท่าไร

เสี่ยวหลี่กลัวว่าจะเป็นคนมาหาเรื่องจึงไม่ยอมไป ถามอวี๋ซือหยาว่า "ผู้จัดการอวี๋ นี่คือลูกค้าที่เดินทางมาจากแดนไกลหรือครับ ต้องจัดเตรียมที่พักกับอาหารให้ไหม"

อวี๋ซือหยานวดขมับ คิดว่าพรุ่งนี้เสี่ยวหลี่ก็คงได้ยินข่าวลืออยู่ดี เลยบอกตรงๆ เสียเลย "ไม่ใช่หรอก เขาคือ...เสิ่นเยวี่ย สามีฉันเอง นายไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

หา?

เสี่ยวหลี่อ้าปากค้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ หน้าก็แดงแจ๋ด้วยความเก้อเขิน เอ่ยตะกุกตะกักลนลาน "งะ...งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ"

จากนั้นก็เผ่นแน่บไปทันที

คนมาตามถึงที่แล้ว จะอยู่ฟาร์มเพาะเลี้ยงต่อก็ไม่มีความหมาย อวี๋ซือหยาจึงบอกเสิ่นเยวี่ยว่า "คุณรอฉันสักสองนาทีนะ ขอเก็บของก่อน"

เสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ใต้ชายคาเหมือนทวารบาล รูปร่างจะสูงใหญ่ทว่ากลับคุยง่ายมาก "ไม่รีบ มีอะไรให้ช่วยไหม"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก มีของนิดเดียว ฉันจัดการเองได้ คุณยืนรอประเดี๋ยวเถอะ"

เธอเดินเข้าห้องทำงาน เก็บเอกสารเข้าลิ้นชักแล้วล็อกกุญแจ หยิบหนังสือของตัวเองยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็รีบเดินออกมา "ไปกันเถอะ"

เสิ่นเยวี่ยชำเลืองมองแล้วยื่นมือออกไป "ผมช่วยถือนะ"

อวี๋ซือหยาเคยชินกับการให้เสิ่นเจี้ยนตงช่วยถือของ จึงส่งกระเป๋าให้ไปตามสัญชาตญาณ รอจนเสิ่นเยวี่ยรับไปแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่เสิ่นเจี้ยนตง เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยพลางเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณนะ"

"ไม่เป็นไร" เสิ่นเยวี่ยเดินนำออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงไปก่อน

รถจักรยานจอดอยู่ตรงหน้าประตู เขาขึ้นคร่อมจักรยานแต่ยังไม่ขี่ไป ยืนรออยู่ตรงนั้น มองอวี๋ซือหยาเดินเข้ามาโดยไม่เร่งเร้า

อวี๋ซือหยาเห็นรถจักรยานแล้วก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าไม่ได้ต่อต้าน สองสามวันมานี้เธอวิ่งวุ่นจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด มีรถจักรยานให้นั่งยังไงก็ดีกว่าเดิน

แต่พอขึ้นไปนั่งแล้ว ถึงจะเป็นเบาะหลังเหมือนกัน แต่คนขี่ไม่เหมือนกัน ความรู้สึกก็ต่างกันจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยเป็นผู้ชายที่โตเต็มวัย รูปร่างสูงใหญ่กว่า เรี่ยวแรงเยอะกว่า เขารอให้เธอนั่งเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยออกรถ ส่วนเสิ่นเจี้ยนตงยังเด็กกว่า แรงไม่มากพอ ทุกครั้งต้องค่อยๆ ปั่นไปช้าๆ ก่อนถึงจะให้เธอขึ้นซ้อนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกที่ทั้งสองคนให้ก็ไม่เหมือนกัน เสิ่นเยวี่ยรูปร่างสูงใหญ่ แผ่นหลังกว้างขวาง บดบังอยู่ตรงหน้าเหมือนเนินเขาลูกย่อมๆ แผ่รังสีแห่งตัวตนอันรุนแรงจนยากจะมองข้ามได้

อวี๋ซือหยารู้สึกเกร็งอยู่บ้าง แต่ยังโชคดีที่เธอนั่งอยู่ข้างหลัง เสิ่นเยวี่ยจึงมองไม่เห็น เฮ้อ จะว่าไป เธอก็เสียเปรียบตรงที่สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายน้อยเกินไป รู้อย่างนี้ตอนทำงานส่งตัวเองเรียนเมื่อก่อนน่าจะลองมีแฟนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปด้วย จะได้รู้ว่าต้องรับมือกับสหายชายหนุ่มๆ อย่างไร

เธอไม่พูด เสิ่นเยวี่ยเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร คนสองคนบอกว่าเป็นสามีภรรยากัน แต่เอาเข้าจริงแทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้าสักเท่าไร

ขี่เงียบๆ มาจนถึงบ้าน เสิ่นเยวี่ยจอดรถไว้ในลานบ้าน เสิ่นเจี้ยนตงได้ยินเสียงก็วิ่งออกมาอย่างดีใจ "พี่ พี่สะใภ้ กลับมากันแล้วหรือครับ เดี๋ยวผมยกข้าวขึ้นโต๊ะให้นะ ต้มน้ำร้อนไว้ให้แล้วด้วย เต็มหม้อใหญ่เลย"

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "อืม ลำบากเจี้ยนตงแย

"ไม่เหนื่อยเลยครับ พี่สะใภ้ต่างหากที่เหนื่อยที่สุด" วันนี้เสิ่นเจี้ยนตงตื่นเต้นเป็นพิเศษ ยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะแล้วก็ยังไม่ยอมไปไหน นั่งลงข้างโต๊ะคอยชวนอวี๋ซือหยาคุยไม่หยุด "พี่สะใภ้ ถ้าหงอิงรู้ว่าพี่ชายผมยังมีชีวิตอยู่ ต้องดีใจมากแน่ๆ พรุ่งนี้ผมจะไปบอกเธอที่อำเภอเลยครับ"

อวี๋ซือหยาหยิบตะเกียบขึ้นมาพลางพยักหน้า "ก็ดีนะ ถ้างั้นพรุ่งนี้เช้าเธอแวะไปซื้อเนื้อที่คอมมูนก่อน กลับมาทำหมูตุ๋นน้ำแดงเอาไปฝากหงอิงด้วยสิ กับข้าวที่โรงเรียนไม่ค่อยมีน้ำมันมีเนื้อเท่าไหร่"

เสิ่นเจี้ยนตงตอบรับอย่างดีใจ "ได้เลยครับ!"

เสิ่นเยวี่ยที่เพิ่งล้างมือสะอาดเดินเข้ามาในห้องได้ยินเข้าพอดี ชะงักเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้น "พรุ่งนี้ฉันจะไปกับนายด้วย ฉันพกคูปองติดตัวกลับมาบ้าง พอดีจะได้ไปซื้อของที่ตัวอำเภอ"

เสิ่นเจี้ยนตงย่อมดีใจอยู่แล้วที่จะได้ไปกับพี่ชาย เขาหันหน้าไปมองอวี๋ซือหยาอย่างกระตือรือร้น "พี่สะใภ้ พวกเราไปด้วยกันสิครับ"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างนึกขัน "พรุ่งนี้พี่ยังต้องไปทำงานนะ จะมีเวลาได้ยังไงล่ะ พวกเธอไปกันเถอะ"

เสิ่นเจี้ยนตงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าช่วงนี้อวี๋ซือหยาต้องยุ่งทั้งเรื่องโรงงานและต้องอ่านหนังสือทบทวน จึงถามขึ้นว่า "พี่สะใภ้ พี่อยากซื้ออะไรไหมครับ เดี๋ยวผมช่วยซื้อมาให้!"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธพร้อมส่ายหน้า "เธอลืมไปแล้วหรือว่าฉันเพิ่งกลับมาจากตัวเมืองมณฑล ถ้ามีอะไรจำเป็นฉันคงซื้อมาตั้งนานแล้ว พวกเธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก"

"ก็ได้ครับ" เสิ่นเจี้ยนตงยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจูไอ้หมิงตะโกนเรียก

"เจี้ยนตง เจี้ยนตง มานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะถามนาย"

เสิ่นเจี้ยนตงจึงจำต้องวิ่งกลับเข้าไปในห้อง "พี่กั๋วหมิง มีอะไรหรือครับ"

จูไอ้หมิงเคาะหัวเขาไปทีหนึ่ง ก่อนจะกอดคอดึงตัวเขาลงมานั่งบนเตียง แล้วกดเสียงต่ำพูดว่า "ไอ้เด็กทึ่ม จะไปมุงทำไม ไปขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของพี่ชายนายเปล่าๆ"

เสิ่นเจี้ยนตงไม่เข้าใจ "พี่พูดเหลวไหลอะไร ผมไปขัดจังหวะเรื่องดีๆ อะไรของพี่ชายกัน"

จูไอ้หมิงขยี้หัวเขาแรงๆ ทีหนึ่ง "ไอ้หนูเอ๊ย เคยได้ยินคำว่าจากกันนานหวานกว่าเพิ่งแต่งไหม พี่ชายกับพี่สะใภ้นายไม่เจอกันตั้งสองปีกว่า แกไปยืนขวางอยู่ตรงกลาง มันเกะกะ ขัดขวางพี่ชายกับพี่สะใภ้เขาจะกอดจูบลูบคลำกันเข้าใจไหม รีบๆ ล้มตัวลงนอนได้แล้ว"

เด็กหนุ่มบ้านนอกอายุสิบสี่สิบห้าปีเริ่มจะประสีประสาเรื่องพวกนี้บ้างแล้ว ใบหน้าของเสิ่นเจี้ยนตงแดงวาบขึ้นมาทันที เขานั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงอย่างเก้ๆ กังๆ พึมพำเสียงเบา "พี่ชายผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!"

จูไอ้หมิงหัวเราะเยาะ "ไอ้หนู ไว้

เสิ่นเจี้ยนตงกลัวว่าคำพูดนี้จะถูกคนข้างในได้ยิน จึงไม่กล้าส่งเสียงออกมา ได้แต่ปล่อยให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่สุกได้อยู่แล้ว

ในห้องโถง พอขาดตัวเชื่อมอย่างเสิ่นเจี้ยนตงไป อวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยก็ไม่รู้จะคุยอะไรกัน ทั้งสองคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวกันไปเงียบๆ

อวี๋ซือหยากินข้าวในชามหมดก็วางตะเกียบลง

พอเห็นดังนั้น เสิ่นเยวี่ยก็เงยหน้าขึ้นพูด "เธอกินแค่นี้ก็อิ่มแล้วเหรอ ในหม้อยังมีอยู่นะ เดี๋ยวฉันตักเพิ่มให้อีกชามไหม"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ มื้อเย็นกินชามเดียวก็พอแล้ว" อวี๋ซือหยาปฏิเสธอย่างสุภาพ จากนั้นก็กระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "เอ่อ... คุณยังมีแผลอยู่ตามตัว ตอนกลางคืนฉันนอนดิ้น กลัวว่าจะไปโดนแผลของคุณเข้า คืนนี้ฉันไปนอนห้องหงอิงดีกว่าค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ขยับ นิ่งเงียบไปสองวินาทีก่อนตอบ "ไม่ต้องหรอก ฉันไปนอนห้องหงอิงเองดีกว่า"

"ฉันไปเถอะค่ะ พ้นปีใหม่นี้หงอิงก็อายุสิบเจ็ดแล้ว ฉันไปนอนจะเหมาะกว่า" อวี๋ซือหยาหาเหตุผลมาปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นพอเสิ่นหงอิงกลับมาตอนสิ้นเดือน เสิ่นเยวี่ยก็ต้องสละห้องให้เธออยู่ดี ถึงตอนนั้นคงกระอักกระอ่วนแย่ สู้เธอไปนอนห้องเสิ่นหงอิงเสียแต่ตอนนี้ พอหงอิงกลับมา พี่สะใภ้น้องสามีนอนด้วยกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"แล้วแต่เธอเถอะ" เสิ่นเยวี่ยยอมตกลงอย่างง่ายดาย

อวี๋ซือหยาถอนหายใจโล่งอก "งั้นฉันไปเก็บของก่อนนะคะ"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า แล้วก็มองเห็นอวี๋ซือหยาเดินออกจากห้องโถงไปราวกับยกภูเขาออกจากอก แม้แต่แผ่นหลังก็ยังดูร่าเริงมีชีวิตชีวา เสิ่นเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะวางตะเกียบลง สายตาจับจ้องลึกไปยังแสงไฟที่ลอดออกมาจากห้องข้างๆ แววตาลึกล้ำราวกับน้ำหมึกเข้มข้นจนแทบจะกลืนหายไปกับความมืดมิดของราตรี

อยู่มาสองปีกว่า พอจะต้องย้ายออก ข้าวของก็ไม่ใช่ว่าน้อยๆ อวี๋ซือหยาต้องหาหีบมาใบหนึ่งถึงจะใส่เสื้อผ้าของตัวเองได้หมด ไหนจะยังมีหนังสือที่ต้องใส่ลงไปด้วยกันอีก หีบใบนั้นหนักอึ้งตั้งหลายสิบจิน นอกจากนี้ยังมีผ้าห่มกับปลอกผ้านวมที่ต้องเปลี่ยนใหม่อีกด้วย

เธอกำลังง่วนจนเหงื่อท่วมหัว จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง ดึงชายผ้าห่มไปอีกทาง "ฉันช่วยเอง"

"อ๋อ ขอบคุณค่ะ" อวี๋ซือหยาเห็นว่าเป็นเสิ่นเยวี่ยก็ไม่ได้แปลกใจ ผู้ชายคนนี้ผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับภูตผี เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงวันแท้ๆ แต่ความรู้สึกถึงการมีตัวตนกลับเด่นชัดกว่าใครทั้งหมด

เขาช่วยอวี๋ซือหยาใส่ปลอกผ้านวมจนเรียบร้อย หันไปเห็นหีบที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเข้าก็ไม่ได้พูดอะไร "เดี๋ยวฉันช่วยยกไปให้"

อวี๋ซือหยารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เมื่อครู่เพิ่งโกหกว่าจะย้ายไปนอนห้องเสิ่นหงอิงชั่วคราว พริบตาเดียวเขาก็มาเห็นว่าเธอเล่นเก็บของจนแทบจะเกลี้ยงห้องแล้ว

แต่ในเมื่อเขาไม่ได้ทักท้วงให้แตกหัก อวี๋ซือหยาก็แกล้งทำเป็นไขสือ ยิ้มพลางกล่าว "ค่ะ รบกวนคุณด้วยนะคะ"

เสิ่นเยวี่ยก้มตัวลงยกหีบที่แสนจะหนักอึ้งสำหรับอวี๋ซือหยาขึ้นมาได้อย่างสบายๆ แล้วนำไปวางไว้ที่ห้องข้างๆ ก่อนจะก้าวถอยออกมาแล้วพูดว่า "เธอไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเก็บกวาดต่อเอง"

อวี๋ซือหยากำลังรู้สึกเกรงใจ จึงปฏิเสธตามมารยาท "คุณไปอาบก่อนเถอะค่ะ ทางนี้ฉันจัดการเองได้"

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "เจี้ยนตงบอกว่า คุณไม่ชอบเก็บกวาดเรื่องพวกนี้ ในเมื่อไม่ชอบก็อย่าฝืนเลยครับ"

ใบหน้าของอวี๋ซือหยาพลันแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วน อยากจะลากตัวเสิ่นเจี้ยนตงออกมาตีสักยก เจ้าเด็กนี่ พอพี่ชายกลับมาก็แปรพักตร์ทันที มีอะไรก็พูดหมด เธอไม่ต้องเอาหน้าเอาตาแล้วหรือไง?

ในที่สุดก็ได้เห็นอวี๋ซือหยาถอดหน้ากากสุภาพตามมารยาทนั่นออก เสิ่นเยวี่ยก็ยิ้ม น้ำเสียงเจือแววขบขัน "ไม่ชอบล้างหม้อล้างชามก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครจะไปชอบทำงานจุกจิกพรรค์นี้กันล่ะครับ? ยังต้องอ่านหนังสือทบทวนไม่ใช่หรือ รีบไปอาบน้ำเถอะ จะได้มีเวลาอ่านหนังสือสักพัก"

"งั้นก็ขอบคุณนะคะ" อวี๋ซือหยากระตุกมุมปากยิ้มแหย ก็อย่างที่เสิ่นเยวี่ยพูดนั่นแหละ ใครจะไปชอบล้างหม้อล้างชามกัน เขาสมัครใจทำก็ดีที่สุด เธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อย

พูดจบ อวี๋ซือหยาก็หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้วเดินไปยังห้องอาบน้ำเล็กๆ ที่ต่อเติมไว้ข้างห้องส้วม

พอนางอาบน้ำเสร็จเดินออกมา โต๊ะก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้านแล้ว เมื่อเข้าห้อง กระติกน้ำร้อนก็เติมน้ำเดือดไว้เรียบร้อย ข้างๆ มีแก้วเคลือบที่มีน้ำร้อนกรุ่นอยู่ครึ่งแก้ว

อวี๋ซือหยายกแก้วเคลือบขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วจิบน้ำร้อนไปคำหนึ่ง อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก ดูจากตอนนี้แล้ว เสิ่นเยวี่ยก็ไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยยากอะไร อยู่กันไปแบบนี้ก่อนแล้วกัน รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จค่อยคิดอีกทีว่าจะจัดการความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอย่างไร

เฮ้อ ถ้าหย่ากัน เธอก็ต้องย้ายออกจากบ้านตระกูลเสิ่น อวี๋ซือหยาเองก็อาลัยอาวรณ์เสิ่นเจี้ยนตงกับเสิ่นหงอิงอยู่ไม่น้อย อย่างไรก็พึ่งพาอาศัยกันมาตั้งสองปีกว่า เด็กสองคนนี้นิสัยดีทั้งยังรู้ใจ ยิ่งกว่าญาติแท้ๆ เสียอีก แถมยังเป็นยอดฝีมือเรื่องงานบ้านงานเรือน หากไม่มีพวกเขา เธอก็ต้องกวาดบ้าน เช็ดหน้าต่างโต๊ะ ทำกับข้าว ล้างจาน ซักผ้าเองทั้งหมด แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

ช่างเถอะ คิดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที กลางวันเธอต้องทำงาน มีเวลาว่างทบทวนหนังสือแค่ตอนกลางคืนเท่านั้น อ่านหนังสือก่อนดีกว่า ตั้งเป้าหมายว่าจะสอบให้ติดในรอบเดียวให้ได้

อวี๋ซือหยาปัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป เปิดหนังสือไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้เมื่อวาน แล้วทบทวนทำโจทย์ต่อไป

เสิ่นเยวี่ยอาบน้ำเสร็จออกมา พบว่าไฟในห้องของน้องชายดับไปแล้ว และไม่มีเสียงอะไร คาดว่าคงหลับไปแล้ว

เขาเดินไปที่ลานบ้าน ในค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วง หมู่บ้านเงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเสียงสุนัขเห่าแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นครั้งคราว แสงไฟริบหรี่ไม่กี่จุดกระจายอยู่ตามบ้านเรือนในหมู่บ้าน ราวกับดวงดาวที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ดูงดงามทว่ากลับแฝงความเหน็บหนาวและเงียบเหงาอยู่จางๆ

เขาถอนหายใจออกมาเงียบๆ ตอนเดินกลับห้องผ่านห้องของอวี๋ซือหยา เห็นแสงไฟยังเล็ดลอดออกมาตามร่องประตู คาดว่าเธอน่าจะยังทบทวนหนังสืออยู่ แม้จะยังไม่ค่อยรู้จักเธอเท่าไรนัก แต่จากที่ได้ยินเลขาฯ หวัง หัวหน้าแผนกโจว และน้องชายเล่าให้ฟัง เธอเป็นคนที่ขยันขันแข็งมากคนหนึ่ง

เสิ่นเยวี่ยเดินกลับห้อง ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบของบางอย่างเดินมาเคาะประตูห้องของอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยากำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์ข้อหนึ่งอยู่ คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก กำลังหงุดหงิดพอดี พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็ยิ่งรำคาญ จึงลุกขึ้นไปกระชากประตูเปิดออก "มีอะไรคะ?"

เมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของเธอ เสิ่นเยวี่ยก็นิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย แค่ไม่กี่นาที"

อวี๋ซือหยาเบี่ยงตัวหลบ "เข้ามาสิคะ"

เสิ่นเยวี่ยเดินเข้าห้องมา ไม่ได้นั่งลง เพียงแต่ยืนอยู่กลางห้อง จากนั้นก็หยิบถุงผ้าออกมาใบหนึ่ง "นี่คือเงินเดือนสองปีกว่าของผม ใช้ไประหว่างทางบ้าง เหลืออยู่แปดร้อยสามสิบหกหยวน เงินแปดร้อยหยวนนี้คุณเก็บไว้นะครับ แล้วก็นี่มีคูปองอยู่บ้าง คูปองของใช้ประจำวันพรุ่งนี้ผมจะเอาไปใช้ในอำเภอ ส่วนคูปองผ้ากับคูปองข้าวทั่วประเทศแปดจินนี้ฝากไว้ที่คุณ"

อวี๋ซือหยาไม่คิดว่าเขาจะมาคุยเรื่องนี้ จึงรีบดันกลับไป "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันมีเงินเดือน ไม่ได้ขาดเงิน"

เสิ่นเยวี่ยไม่ยอมรับคืน "ธรรมเนียมบ้านเราคือให้ผู้หญิงเป็นคนคุมเงิน เมื่อก่อนเพราะภารกิจเป็นความลับ เลยส่งเงินเดือนกลับบ้านไม่ได้ ต่อไปเงินเดือนของผมจะเก็บไว้ใช้ส่วนตัวเดือนละห้าหยวน ที่เหลือจะส่งกลับมาตรงเวลา เรื่องในบ้านคงต้องลำบากคุณแล้วครับ"

เดี๋ยวนะ เขาหมายความว่ายังไง? อย่างมากพวกเขาก็นับว่าเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง เอาเงินทั้งหมดมาให้เธอแบบนี้มันดีแล้วหรือ? เขาทึ่มหรือเปล่าเนี่ย?

"ไม่ต้องจริงๆ ค่ะ ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลามาจัดการเรื่องในบ้านหรอก หงอิงกับเจี้ยนตงเป็นคนคอยดูแลทั้งนั้น คุณเอาเงินไปให้พวกเขาสองคนเก็บไว้เถอะค่ะ" อวี๋ซือหยายังคงปฏิเสธ

แต่เสิ่นเยวี่ยก็ยังดึงดัน "คุณก็ค่อยให้ค่าใช้จ่ายพวกเขาเอาสิครับ พวกเขายังเด็ก เงินอยู่ที่พวกเขาผมไม่วางใจ"

อวี๋ซือหยาพูดไม่ออกเลยจริงๆ ตกลงว่าเอาให้คนแปลกหน้าอย่างเธอแล้วถึงจะวางใจได้สินะ

เสิ่นเยวี่ยยัดเงินใส่มือเธอจนได้ "รีบนอนเถอะครับ ไว้ผมใช้เงินหมดแล้วค่อยมาขอคุณใหม่"

พูดจบ เขาก็สาวเท้าก้าวไปเปิดประตูก่อนที่อวี๋ซือหยาจะได้ทันอ้าปาก แล้วยังช่วยดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ

มองบานประตูที่ปิดสนิท อวี๋ซือหยารู้สึกเหมือนตัวเองติดกับเข้าให้แล้ว แต่ในเมื่อมีคนยอมไว้ใจและมอบเงินทั้งหมดให้เธอ เธอก็โมโหไม่ลงเช่นกัน

เจ้าเสิ่นเยวี่ยคนนี้ ดูท่าทางซื่อตรงเอาการเอางาน แต่ความจริงแล้วเจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย

อีกฝั่งของกำแพง เสิ่นเยวี่ยที่กลับเข้าห้องมาแล้วเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้ตามมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาไม่ได้โง่ ไม่มีทางที่จะดูไม่ออกว่าอวี๋ซือหยาตั้งแง่รังเกียจเขา หากปล่อยให้ทั้งสองคนตึงใส่กันอยู่อย่างนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่ ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว เขาก็อยากจะใช้ชีวิตคู่อย่างสงบสุข สองปีกว่ามานี้อวี๋ซือหยาไม่ได้แต่งงานใหม่หรือไปหาใครอื่น เช่นนั้นทำไมถึงไม่ลองให้โอกาสกันและกันดูล่ะ

เสิ่นเยวี่ยหนุนมือไว้ใต้ศีรษะ พลางนึกถึงคำชมที่เลขาฯ หวังพูดถึงอวี๋ซือหยาบนรถ รวมถึงท่าทีปกป้องของหัวหน้าแผนกโจว และความเคารพที่น้องชายมีต่อเธอ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ทุกอย่างดีกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก แล้วเขาจะยังมีความไม่พอใจอะไรอีกล่ะ

เช้าวันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาผลักประตูออกมา ก็เห็นเสิ่นเยวี่ยกับจูกั๋วหมิงกำลังซ้อมหมัดมวยอยู่ในลานบ้าน อากาศเดือนพฤศจิกายนหนาวขนาดนี้ ทั้งสองคนกลับใส่แค่เสื้อกล้าม ซ้ำเหงื่อยังท่วมตัว หยาดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนมัดกล้ามเนื้ออันแน่นตึง สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนสว่างวาบเข้าตา

ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เสิ่นเยวี่ยก็หันขวับไปสบเข้ากับสายตาที่มองตรงมาอย่างตะลึงงันของอวี๋ซือหยาพอดี เขาจึงรีบคว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนรั้วโยนให้จูกั๋วหมิงทันที "ใส่ซะ"

จูกั๋วหมิงสวมเสื้อด้วยสีหน้าสุดแสนจะน้อยใจ พลางกลอกตาใส่แผ่นหลังของเสิ่นเยวี่ย หัวหน้าขี้งกชะมัด ให้เขาใส่เสื้อแต่ตัวเองกลับไม่ยอมใส่ เจ้าเล่ห์เงียบจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยเดินมาตรงหน้าอวี๋ซือหยา หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อไปพลางพูดไปพลาง "ข้าวอยู่ในหม้อนะ ล้างหน้าแล้วไปกินข้าวเถอะ เจี้ยนตงไปซื้อเนื้อที่คอมมูนแล้ว"

อวี๋ซือหยามองหยาดเหงื่อใสๆ ที่ไหลจากลำคอลงสู่แผงอก แล้วหายลับเข้าไปใต้เสื้อกล้าม ยิ่งมองต่ำลงไป แม้จะมีเสื้อกล้ามบังอยู่ แต่ก็ยังเห็นกล้ามเนื้อเป็นลอนขยับไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ หุ่นดีชะมัด ดีจนเทียบชั้นกับนายแบบบนโปสเตอร์ที่เธอเคยเห็นในชาติก่อนได้เลย

ทว่าโปสเตอร์ก็ไม่อาจเทียบกับแรงปะทะสายตาจากคนตัวเป็นๆ ได้เลย อวี๋ซือหยารู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว จึงรีบเบือนสายตาหนี "อ้อ ฉันยังต้องไปทำงาน ขอตัวไปกินข้าวก่อนนะคะ"

พูดพลางรีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องครัวทันที

เสิ่นเยวี่ยจ้องมองแผ่นหลังของเธอแล้วแย้มยิ้มออกมาโดยไร้เสียง เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเปิดเผยและพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

ภาพเมื่อเช้านี้สะเทือนสายตาเกินไป อวี๋ซือหยาตั้งใจจะหลบหน้าเสิ่นเยวี่ย จึงรีบกินข้าวอย่างเร่งรีบแล้วออกไปที่คอมมูนทันที

เสิ่นเยวี่ยดูออกว่าเธอขวยเขิน จึงไม่กล้าบีบคั้นจนเกินไป รู้จักพอเหมาะพอควร พอกินข้าวเสร็จและส่งจูกั๋วหมิงกลับไปแล้ว เขาก็ตามเสิ่นเจี้ยนตงเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อไปหาเสิ่นหงอิง

เมื่อเสิ่นหงอิงเห็นพี่ชายแท้ๆ ฟื้นคืนชีพกลับมา เธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจยกใหญ่ในทันที เสิ่นเยวี่ยต้องปลอบอยู่นานกว่าเธอจะหยุดร้อง แล้วก็ดึงตัวเสิ่นเยวี่ยไว้คอยซักไซ้ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด

สามพี่น้องมาถึงร้านอาหารของรัฐ สั่งกับข้าวสองอย่างและข้าวสวยสามถ้วย พอกินข้าวเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ควักคูปองออกมาส่งให้เสิ่นเจี้ยนตง "ช่วงนี้เธอเข้าเมืองบ่อย คงคุ้นทางมากกว่าฉัน เธอไปซื้อของพวกนี้มาทีนะ พี่จะคุยกับหงอิงสักหน่อย"

เสิ่นเจี้ยนตงไม่ได้สงสัยอะไร รับทั้งคูปองและเงินแล้วเดินออกไปทันที

พอเขาไปแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็พาเสิ่นหงอิงมาที่กระถางต้นไม้หน้าร้านอาหารของรัฐ ก่อนอื่นเขาถามถึงความเป็นอยู่ที่โรงเรียนของเธอ จากนั้นจึงเข้าประเด็นสำคัญ "หงอิง เธอคิดว่าพี่สะใภ้เธอเป็นคนยังไงเหรอ"

เสิ่นหงอิงมองเขาอย่างแปลกใจ "พี่สะใภ้เป็นคนดีมากๆ เลย พี่ถามฉันทำไมเนี่ย พี่ไปถามเจี้ยนตงก็ได้นี่"

คนเก็บความลับไม่อยู่แบบเสิ่นเจี้ยนตง หากไปถามเข้า หันหลังกลับไปก็คงเอาไปบอกอวี๋ซือหยาจนหมดเปลือกแน่ เสิ่นเยวี่ยถึงได้จงใจกันเขาออกไปอย่างไรล่ะ

ทว่าคำพูดนี้ไม่อาจบอกกับเสิ่นหงอิงได้ เขาจึงหาข้ออ้างแทน "เขาเป็นเด็กผู้ชาย จะไปรู้เรื่องของผู้หญิงอย่างพวกเธอได้ยังไงกัน เล่าเรื่องพี่สะใภ้เธอให้ฉันฟังหน่อยสิ ตอนนั้นพอแต่งงานเสร็จฉันก็จากไปเลย พอกลับมาตอนนี้ ฉันก็เลยไม่เข้าใจพี่สะใภ้เธอสักเท่าไหร่ ยังไงเสียต่อไปพวกเราก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เธอช่วยบอกฉันหน่อยว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จะได้ไม่เผลอไปทำให้นางโมโหเข้า"

เสิ่นหงอิงดีใจมากที่พี่ชายยอมใส่ใจอยากทำความเข้าใจพี่สะใภ้ จึงพูดเปิดอกทันที "ได้เลยพี่ ฉันจะเล่าให้ฟังนะ พี่สะใภ้น่ะชอบ..."