ตอนที่ 59 เปิดรับเยาวชนลงชนบทเข้าทำงานสาขาใหม่

เช้าตรู่ อวี๋ซือหยาเดินออกจากบ้าน หญิงชราหลายคนเห็นเธอเข้าก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง "ซือหยา ได้ยินว่าเสิ่นเยวี่ยบ้านพวกเธอฟื้นกลับมาแล้วเหรอ"

คำถามนี้ตามติดมาจนถึงฟาร์มเพาะเลี้ยง บรรดาพนักงานพากันมองเธอราวกับเห็นแพนด้า ใช้สายตาอยากรู้อยากเห็นจ้องมองเธอไม่วางตา

แม้แต่หม่าตงอวิ๋นพอเห็นเธอมาแต่เช้าขนาดนี้ ก็ยังเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ผู้จัดการอวี๋ วันนี้ทำไมคุณถึงมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะคะ"

อวี๋ซือหยาปรายตามองอีกฝ่าย "เมื่อก่อนฉันไม่ได้มาเช้าแบบนี้หรือไง"

หม่าตงอวิ๋นถึงกับอึกอักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอ้อมแอ้ม "กะ...ก็ไม่ใช่ว่าได้ยินว่าคนรักของคุณฟื้นคืนชีพกลับมาหรอกเหรอคะ นึกว่าคุณจะอยู่เป็นเพื่อนคนในครอบครัวนานขึ้นอีกสักหน่อยเสียอีก!" หลังพรากจากกันมานาน ในที่สุดสามีภรรยาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันแท้ๆ ผู้จัดการอวี๋ยังคงบ้างานไม่เปลี่ยน

นั่นมันใช้กับคู่สามีภรรยาที่รักกันดูดดื่มต่างหากล่ะ เธอกับเสิ่นเยวี่ยเพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว หม่าตงอวิ๋นยังสืบข่าวมาไม่กระจ่างก็รีบมาสู่รู้ ล้มเหลวสิ้นดี

อวี๋ซือหยาไม่อยากคุยเรื่องส่วนตัวกับผู้ใต้บังคับบัญชา จึงเคาะโต๊ะเตือนสติอีกฝ่าย "ไปตามเยี่ยเหมยมา ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

หม่าตงอวิ๋นเห็นสีหน้าเธอเย็นชาลงก็รีบหุบปากทันที นับตั้งแต่สองสามวันก่อนที่อวี๋ซือหยาไล่โจวเจียซิ่งกับหลินเผิงออกอย่างเด็ดขาดและฉับไว หม่าตงอวิ๋นก็เริ่มกลัวเธออยู่บ้าง

ผ่านไปสองสามนาที เยี่ยเหมยที่ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงก็เดินเข้ามา ยิ้มพลางเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ เรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่าคะ"

อวี๋ซือหยาชี้ไปที่เก้าอี้ "นั่งสิ มีเรื่องจะปรึกษาหน่อย เธอไปสำรวจมาทีว่า เยาวชนลงชนบทในคอมมูนเรามีใครบ้างที่ไม่คิดจะเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำรายชื่อมาให้ฉัน แล้วระบุข้อมูลของพวกเขามาให้ชัดเจนด้วย หลักๆ มีสามด้าน คือฐานะทางบ้าน ระดับการศึกษา และนิสัยใจคอ"

เยี่ยเหมยพยักหน้ารับ พลางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ ฉันขอถามได้ไหมคะ ว่าโรงงานเรากำลังจะมีโครงการใหม่อะไรอีกเหรอคะ"

สองวันก่อน ความเคลื่อนไหวของฟาร์มเพาะเลี้ยงที่เมืองเอกน่าจะลงหนังสือพิมพ์แล้ว อีกทั้งพวกเยาวชนลงชนบทบางคนก็มีวิทยุ คนที่หูตากว้างขวางหน่อยก็น่าจะรู้แล้วว่าพวกเขาไปทำอะไรที่เมืองเอกมา เรื่องนี้อีกไม่กี่วันก็ต้องประกาศให้คนในโรงงานรู้อยู่ดี อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ปิดบังเธอ

"โรงงานเตรียมจะเปิดหน้าร้านจำหน่ายสินค้าที่เมืองเอกน่ะ ต้องรับสมัครพนักงานขายไปประจำที่นั่นหลายคน ฉันกะว่าจะคัดเลือกจากกลุ่มเยาวชนลงชนบท"

เยี่ยเหมยคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินกับหูก็ยังเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงไม่น้อย

อวี๋ซือหยาไม่ได้เร่งรัด ปล่อยเวลาให้อีกฝ่ายได้ซึมซับข่าวนี้สักครู่

ผ่านไปสองนาที เยี่ยเหมยถึงหาเสียงตัวเองเจอ ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ คะ...คือ สหายที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี่ สมัครไม่ได้เลยเหรอคะ"

อวี๋ซือหยาวางปากกาลง มองเยี่ยเหมยด้วยสายตาอ่อนโยน "คนรุ่นนี้ต้องเริ่มงานตั้งแต่วันที่ 15 แล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน พอเริ่มเปิดร้านช่วงแรกต้องยุ่งมากแน่ๆ ไม่มีเวลามานั่งอ่านหนังสือทบทวนหรอก ถ้าคนที่มั่นใจมากๆ ว่าสอบติดมหาวิทยาลัยได้แน่ เขาก็คงสละเวลาไปทำอย่างอื่นได้ และคงไม่มองตำแหน่งนี้ด้วยซ้ำ ส่วนคนที่ใจไม่พร้อม ไม่มีหวังเท่าไหร่ การไปทำงานตอนนี้ก็เท่ากับทิ้งโอกาสที่จะเสี่ยงสู้ไปเลย เธอแน่ใจเหรอว่าพวกเขาจะไม่เสียใจภายหลัง"

พลังงานของคนเรามีจำกัด หากอยากได้ไปเสียทุกอย่าง สุดท้ายก็อาจจะไม่ได้อะไรเลย อวี๋ซือหยาไม่อยากตัดโอกาสแรกในรอบสิบปีของพวกเยาวชนลงชนบท ขณะเดียวกันก็ไม่อยากทิ้งความเสี่ยงไว้กับร้านใหม่ที่กำลังจะเปิด จะทำงานก็ตั้งใจทำงาน จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เตรียมตัวให้เต็มที่ อย่าจับปลาสองมือ

แม้จะพูดแบบนั้น แต่โอกาสที่จะได้กลับเข้าเมืองเอกมันล้ำค่าเหลือเกิน คนที่ไม่มีเส้นสายอย่างพวกเขาเฝ้ารอมากี่ปีแล้วก็ยังไร้วี่แวว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยย่อมดีแน่ ถ้าสอบติดอนาคตย่อมสว่างไสว ทว่าพวกเยาวชนลงชนบทอย่างพวกเขาไม่ได้จับหนังสือเรียนมาตั้งกี่ปีแล้ว แถมหลายคนยังจบแค่มัธยมต้น บางคนเรียนมัธยมปลายได้แค่ปีเดียวก็ต้องลงชนบท พื้นฐานเดิมบางมากอยู่แล้ว ตอนนี้เวลาก็กระชั้นชิด หนังสืออ้างอิงก็ขาดแคลน อีกทั้งไม่มีครูคอยชี้แนะ โอกาสที่จะสอบติดมันริบหรี่เหลือเกิน

เมื่อเทียบกันแล้ว การเป็นพนักงานขายของฟาร์มเพาะเลี้ยงยังมั่นคงกว่า มีโอกาสมากกว่า ถือเป็นทางลัดที่จะได้กลับเข้าเมือง เยี่ยเหมยจึงอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ คราวนี้จะรับพนักงานขายกี่คนคะ"

อวี๋ซือหยาบอกไปตามตรง "ตอนนี้วางแผนจะรับพนักงานสี่คน ชายสองหญิงสอง จะได้ผลัดเวรกันได้ พักสัปดาห์ละวันค่ะ"

สาเหตุที่กำหนดเพศไว้แน่นอน เพราะอวี๋ซือหยาอยากให้มีสหายผู้ชายเข้าเวรที่ร้านอยู่ตลอด แม้เมืองเอกจะเป็นเมืองใหญ่ แต่ความสงบเรียบร้อยในช่วงทศวรรษแปดศูนย์ไม่ได้ดีนัก มักมีเหตุลักเล็กขโมยน้อยและปล้นชิงวิ่งราวเกิดขึ้นบ่อย มีผู้ชายอยู่ในร้านด้วยจะค่อนข้างปลอดภัยกว่า

เยี่ยเหมยพยักหน้า "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะผู้จัดการอวี๋ งั้นฉันจะกลับไปรวบรวมข้อมูล แล้วก็ขอคิดดูให้ดีๆ ก่อนด้วยค่ะ"

อวี๋ซือหยาฟังความนัยของเธอออก เยี่ยเหมยหวั่นไหวกับโอกาสกลับเข้าเมืองครั้งนี้มาก กำลังลังเลไม่ตกเลือกระหว่างการเป็นพนักงานขายกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

"ได้ เรื่องนี้เธออย่าเพิ่งเอิกเกริกไปนะ เดี๋ยวคนจะพากันว่อกแว่ก เดือนหน้าก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ให้ทุกคนมีสมาธิกับการอ่านหนังสือไปก่อน"

เยี่ยเหมยก็เข้าใจเหตุผลนี้ดี มีกี่คนที่ลงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพราะอยากลองเสี่ยงดูสักตั้ง ในใจไม่ได้มีความมั่นใจเลยสักนิด หากจู่ๆ มารู้เรื่องโอกาสนี้เข้า ใจคงไขว้เขวไม่น้อย แต่ร้านในเมืองเอกรับแค่สี่คน ย่อมตอบสนองความต้องการของพวกเยาวชนลงชนบทไม่ได้ทั้งหมด หากภายหลังสมัครเป็นพนักงานขายไม่ได้ แล้วยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดอีก ประเดี๋ยวจะพาลมาโทษว่าโรงงานทำให้พวกเขาเสียเวลาทบทวนบทเรียน

"ฉันเข้าใจค่ะผู้จัดการอวี๋ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ" เยี่ยเหมยลุกขึ้นยืน

อวี๋ซือหยาก้มดูเวลา "รีบหน่อยนะ พยายามส่งให้ฉันภายในสามวัน"

คนกลุ่มนี้ก่อนจะเริ่มทำงานจริงยังต้องผ่านการคัดเลือกและฝึกอบรม เวลาที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้ว

เยี่ยเหมยรับปากว่าจะทำงานให้เสร็จตามเวลาที่กำหนด แล้วจึงเดินออกไปด้วยความรู้สึกลังเลสับสนในใจ

ที่หน้าประตูพอดีเจอกับเสี่ยวหลี่เข้า

เสี่ยวหลี่มองเธอด้วยความประหลาดใจ พอเดินเข้ามาในห้องทำงานก็ถามอวี๋ซือหยา "คุณคุยอะไรกับเธอเหรอ ดูเธอท่าทางลำบากใจชอบกล"

เสี่ยวหลี่เป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตของโรงงาน ถือเป็นระดับผู้บริหาร เรื่องแบบนี้ย่อมต้องรู้ก่อน อวี๋ซือหยาจึงเล่าให้ฟังคร่าวๆ

พอได้ฟัง เสี่ยวหลี่ก็ส่งเสียงจึ๊กจั๊ก "ยังดีที่ตอนนี้กำลังจะมีสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่อย่างนั้นพวกนั้นคงแย่งโควตานี้กันจนหัวร้างข้างแตกแน่ คุณไม่รู้หรอกว่าคนพวกนี้เพื่อที่จะได้กลับเข้าเมืองแล้วทำได้ทุกอย่าง ตอนผมเป็นเลขานุการอยู่ที่คอมมูน เคยเห็นพวกเยาวชนลงชนบทหิ้วของไปหาเลขาฯ เฝิง..."

พอหลุดปากไป เสี่ยวหลี่ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองปากโป้ง พูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมา จึงรีบหุบปากฉับ แอบชำเลืองมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง

อวี๋ซือหยาทำเป็นไม่ได้ยิน "พวกเขาจะแย่งกันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันรับเฉพาะคนที่เหมาะสมเท่านั้น หัวหน้าหลี่ เราวางแผนว่าจะเปิดร้านวันที่ 15 ทางคุณต้องเร่งการผลิตหน่อยนะ พวกเราต้องส่งของไปจัดขึ้นชั้นวางให้เสร็จเรียบร้อยก่อนวันที่ 14 ให้ได้ ช่วงนี้เป็ดชิงเหอของเราค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองเอก ครึ่งเดือนหลังยังมีโปรโมชั่นลดสิบเปอร์เซ็นต์ ยอดขายช่วงแรกน่าจะเยอะมาก ต้องเตรียมพร้อมให้เต็มที่หน่อย"

เสี่ยวหลี่เข้าใจดีว่าตอนนี้โรงงานเงินทุนตึงมือ ต้องรีบดึงเงินสดกลับมาให้เร็วที่สุด ทางเดียวก็คือการขายสินค้า จึงพูดว่า "ผมรู้แล้ว ช่วงนี้ก็กำลังเร่งงานกันอยู่ คุณวางใจเถอะ ก่อนวันที่ 14 เตรียมของเสร็จทันแน่นอน"

อวี๋ซือหยาก็พอจะรู้ความคืบหน้าการผลิตของโรงงานอยู่บ้าง ให้เสี่ยวหลี่ช่วยเคี่ยวเข็ญหน่อย ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้คนงานทำล่วงเวลาเพิ่ม ก็น่าจะได้แล้ว เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ "งั้นคุณไปทำงานเถอะ"

แต่เสี่ยวหลี่ยังอิดออดไม่ยอมไป "ผู้จัดการอวี๋ สามีคุณนี่มันยังไงกันแน่เหรอครับ"

ถ้าเป็นคนอื่น อวี๋ซือหยาคงไม่สนใจแล้ว แต่เสี่ยวหลี่ทั้งเป็นเพื่อนร่วมงานและเป็นเพื่อน การถามเรื่องนี้ก็เพราะเป็นห่วงเธอ เธอยกน้ำขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วพูดว่า "ได้ยินว่าเมื่อสองปีกว่าก่อนออกไปทำภารกิจแล้วขาดการติดต่อ ทางกองทัพคิดว่าเขาเสียชีวิตไปแล้ว ก็เลยส่งโทรเลขมาบอกพวกเราว่าเขาตายแล้วน่ะค่ะ"

เรื่องอื่นอวี๋ซือหยาก็ไม่ได้พูด เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เสี่ยวหลี่ช่วยเตือนสติเธอไว้ ไว้ค่อยไปถามดูอีกที

พอยินว่าเรื่องเป็นแบบนี้ เสี่ยวหลี่กลับไม่ได้เบาใจลง ตรงกันข้ามเขากลับมองอวี๋ซือหยาด้วยความเป็นห่วง พลางถามว่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณ...คุณคงไม่ได้คิดจะตามเขาไปอยู่ค่ายทหารหรอกนะ"

อวี๋ซือหยาหลุดขำ "คุณไปได้ยินข่าวลือพรรค์นี้มาจากไหนกันคะ"

ทำไมเธอถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลย

เสี่ยวหลี่เกาหัวแกรก ๆ "เมื่อวานผมกลับไปเจอกับหัวหน้าแผนกโจวเข้า เลยลองถามดู ได้ยินว่าสามีคุณเข้ากองทัพไปหลายปีแล้ว กะดูแล้วก็น่าจะมีสิทธิ์พาครอบครัวไปอยู่ด้วยแล้วนี่ครับ ไม่ใช่ว่าผมกลัวคุณจะจากไปหรอกเหรอ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราจะขาดคุณไปไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ"

นี่ถึงเป็นเหตุผลที่เสี่ยวหลี่ดิ่งมาสืบข่าวที่ห้องทำงานของอวี๋ซือหยาแต่เช้าตรู่ เขากลัวเหลือเกินว่าอวี๋ซือหยาจะจากไป แล้วจะมีเลขาฯ หวังคนใหม่อีกคนโผล่มา

อวี๋ซือหยาช่วยให้เขาสบายใจตรง ๆ ทันที "ไม่หรอก คิดมากไปแล้ว ตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดจะไปจากฟาร์มเพาะเลี้ยงหรอกนะ"

การงานของเธอกำลังรุ่งโรจน์ การเรียนก็น่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดี จะให้ทิ้งสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแล้วตามคนอื่นไปงั้นเหรอ ต่อให้เธอไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อเสิ่นเยวี่ย แต่ถึงรักใคร่กลมเกลียวหวานชื่นจนแยกไม่ออกก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี เสี่ยวหลี่คงโดนเลขาฯ หวังทำเอาผวาไปแล้วจริง ๆ ถึงได้ตื่นตูมเหมือนนกตื่นเกาทัณฑ์ขนาดนี้ เริ่มกังวลเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ เลย

เสี่ยวหลี่รู้มาตลอดว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น จึงวางใจลงได้ "แบบนั้นก็ดีแล้วครับ คนตั้งหลายร้อยคนในฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราขาดคุณไม่ได้จริง ๆ"

"เอาละ รีบไปทำงานได้แล้ว ฉันเองก็ต้องทำงานเหมือนกัน อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย" อวี๋ซือหยาขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับเสี่ยวหลี่

วันนี้เธอพยายามเร่งทำงานให้เสร็จอย่างมีประสิทธิภาพ สะสางงานเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เจียดเวลามาทบทวนบทเรียนอีกเล็กน้อย ยังดีที่ตอนนี้แต่ละแผนกของฟาร์มเพาะเลี้ยงต่างก็มีหัวหน้าคอยดูแล เธอแค่ต้องคุมทิศทางใหญ่ให้ดีก็พอ ไม่จำเป็นต้องลงมือทำเองทุกเรื่อง

วันนี้ไม่ได้ยุ่งเท่าไหร่นัก พอถึงบ่ายสี่โมงกว่า อวี๋ซือหยาก็ตกลงใจจะกลับบ้าน เมื่อวานเธอตั้งตัวไม่ทันกับข่าวการกลับมาของเสิ่นเยวี่ย ตอนนั้นยังคิดไม่ตกจึงคอยหลบหน้าเขาอยู่ตลอด แต่นี่ก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา

อวี๋ซือหยาไม่เคยเป็นคนชอบหนีปัญหาอยู่แล้ว เธอตัดสินใจว่าวันนี้จะเลิกงานเร็วขึ้นหน่อย กลับไปคุยกับเสิ่นเยวี่ยให้รู้เรื่อง

ตอนที่เธอเก็บของเสร็จแล้วเดินกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็บังเอิญเห็นสองพี่น้องตระกูลเสิ่นเดินลงมาจากบนเขาพอดี ในมือเสิ่นเยวี่ยถือตะกร้าสานใบหนึ่ง ข้างในมีชามสองใบ ในชามใส่เนื้อหมูสามชั้นต้มสุกขนาดเท่าฝ่ามือไว้ชามละชิ้น นอกจากนี้ในตะกร้ายังมีแอปเปิลสีแดงสดอีกสี่ลูกกับลูกอมรสผลไม้อีกสองกำมือ

พอเห็นอวี๋ซือหยา เสิ่นเยวี่ยก็แปลกใจเล็กน้อย "วันนี้กลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ พวกเรายังคุยกันอยู่เลยว่าทำกับข้าวเสร็จแล้วจะไปรับเธอ"

อวี๋ซือหยากอดกระเป๋าหนังสือไว้แล้วยิ้มบาง ๆ "วันนี้ที่โรงงานไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่ เลยกลับมาก่อนน่ะค่ะ นี่พวกคุณไปเผากระดาษเงินกระดาษทองมาเหรอคะ"

"อืม" เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปสักเท่าไหร่

กลับเป็นเสิ่นเจี้ยนตงที่อยู่ข้างหลังเขาที่ขยี้ตาไปมา ก่อนจะเอ่ยอย่างเก้อเขินว่า "พี่สะใภ้ กิ่งไม้บนเขาแทงโดนตาผมน่ะครับ"

โกหกได้ไม่เนียนเอาเสียเลย แต่เห็นแก่วัยรุ่นที่รักศักดิ์ศรี อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้แฉเขา "กลับไปต้มไข่สักฟอง ปอกเปลือกแล้วเอามาคลึงรอบดวงตาดูสิ จะได้ช่วยลดบวม"

ทว่าสองพี่น้องคู่นี้ก็น่าแปลกจริง ๆ ไปเซ่นไหว้พ่อแม่แท้ ๆ เสิ่นเยวี่ยที่แม้กระทั่งตอนแม่ตายก็ยังกลับมาดูใจไม่ทันกลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเสิ่นเจี้ยนตงที่เคยร้องไห้ไปยกใหญ่เมื่อสามปีก่อนกลับมาร้องไห้อีกรอบ

แต่นี่ก็เตือนให้อวี๋ซือหยานึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง "เอ้อ แล้วหลุมศพของคุณที่ยังอยู่ตรงนั้น เกลี่ยให้เรียบหรือยังคะ"

ใครจะรู้ว่าเสิ่นเยวี่ยกลับไม่ใส่ใจ "ปล่อยไว้ตรงนั้นแหละ ไม่ช้าก็เร็วคงได้ใช้อยู่ดี"

อวี๋ซือหยาไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี กลับเป็นเสิ่นเจี้ยนตงที่พูดขึ้นอย่างโมโหว่า "พี่ พูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย!"

"เอาเถอะ กลับกันได้แล้ว" อวี๋ซือหยารีบช่วยไกล่เกลี่ย

กับเธอแล้ว เสิ่นเจี้ยนตงยังยอมไว้หน้าให้อยู่ เขารีบปรี่เข้ามาเดินอยู่ข้างกายอวี๋ซือหยาเหมือนหางเล็ก ๆ กระดิกตาม "พี่สะใภ้ หงอิงคิดถึงพี่มากเลยนะ วันนี้ผมกับพี่ซื้อของมาเยอะแยะเลย พี่ไม่ได้ไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ได้กินข้าวด้วยกันแล้ว..."

เสิ่นเยวี่ยฟังเสียงอันร่าเริงของเสิ่นเจี้ยนตง ความรู้สึกอึดอัดหดหู่ก็พลอยดีขึ้นไม่น้อย

ทว่าอารมณ์ดี ๆ แบบนี้กลับพังทลายลงจนหมดสิ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน

"หลานชายคนโต หลานกลับมาจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย อุ๊ยตาย หลานไม่เป็นอะไรก็ดีเหลือเกินแล้ว หลานไม่รู้หรอกว่าลุงใหญ่เป็นห่วงหลานขนาดไหน เด็กคนนี้นี่ ทำเอาพวกเราตกอกตกใจแทบแย่!" เสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันสองพี่น้องยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตู พอเห็นพวกเขาเดินกลับมา ใบหน้าก็รีบฉีกยิ้มประจบประแจงขึ้นมาทันควัน

เสิ่นเป่าอันยังถือตะกร้าปรี่เข้ามาอย่างประจบสอพลอ "หลานชายคนโต อาสามของหลานพอได้ยินว่าหลานกลับมา ก็รีบเอาไข่ไก่ที่เก็บสะสมไว้เตรียมไปแลกเกลือมาให้หลานเลยนะ หลานลำบากมามาก บำรุงร่างกายให้ดี ๆ เถอะ"

เสิ่นต้าเจียงก็ไม่ยอมน้อยหน้า "หลานชายคนโต ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลานให้เจี้ยนหมิงไปซื้อเนื้อมาโดยเฉพาะ เย็นนี้พวกเราจะทำหมูตุ๋นน้ำแดง เย็นนี้พวกเธอไปกินข้าวที่บ้านลุงนะ"

ทั้งคู่ต่างทำตัวเป็นลุงเป็นอาที่ดี หากคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวผ่านมาเห็นเข้า คงโดนหลอกตาจนสนิทใจ

อวี๋ซือหยาประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะวันนี้สองคนนี้แสดงท่าทีต่ำต้อยยอมจำนนผิดปกติ คิดดูว่าตอนที่เธอได้เป็นผู้จัดการโรงงาน แล้วพวกเขาอยากจะใช้เส้นสายฝากคนเข้ามาทำงาน สองคนนี้ยังส่งแค่เมียมาช่วยพูดเกลี้ยกล่อม ตัวเองไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามาด้วยซ้ำ ยามปกติบังเอิญเจอกัน แม้ไม่กล้าล่วงเกินเธอ แต่ก็แค่เดินเลี่ยงหลบไปเท่านั้น

ทว่าพอเสิ่นเยวี่ยกลับมา พวกเขากลับเดี๋ยวเอาของมาส่ง เดี๋ยวชวนไปกินข้าว พะเน้าพะนอจนเกินงาม และที่แปลกยิ่งกว่าคือ อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ บ้านก็ห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยเมตร เสิ่นเยวี่ยกลับมาเมื่อวานตอนกลางวัน มีคนเห็นตั้งเยอะตั้งแยะ เมื่อคืนพวกเขาก็น่าจะได้ข่าวกันแล้ว แต่กลับยื้อเวลาจนถึงบ่ายวันนี้ถึงค่อยโผล่หัวมา นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

เมื่อต้องเผชิญกับความกระตือรือร้นของคนทั้งสอง เสิ่นเยวี่ยกลับมีท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง "ไม่ต้องหรอกครับ พวกเรายังมีธุระ"

เสิ่นต้าเจียงเริ่มหน้าชา แต่เพราะฝั่งตนเป็นฝ่ายผิด เวลานี้เขาหวังเพียงแค่ให้ไอ้หมาป่าตาขาวอย่างเสิ่นเยวี่ยหายโกรธ อย่ามารื้อฟื้นบัญชีแค้นเก่า ๆ กับพวกตน จึงรีบพูดขึ้นว่า "งั้นไว้วันหลังก็ได้ หลานชายคนโต หลานจะว่างเมื่อไหร่ล่ะ ลุงใหญ่จะเตรียมเหล้าดี ๆ ไว้ดื่มกับหลานสักสองจอกแน่นอน"

เสิ่นเยวี่ยยังคงไม่สนใจเขา "ค่อยว่ากันเถอะครับ"

ทิ้งท้ายไว้เพียงสามคำ เขาก็ผลักประตูออก ส่งสัญญาณให้เสิ่นเจี้ยนตงกับอวี๋ซือหยาเข้าไปข้างใน ไม่มีเจตนาจะเอ่ยปากเชิญลุงใหญ่กับอาเข้าไปนั่งข้างในเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังปิดประตูกระแทกหน้าทั้งสองคน และในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลง เขาก็เอ่ยถามขึ้นว่า "เจี้ยนตง พอมีข่าวส่งกลับมาว่าพี่สละชีพ เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง"

พลันได้ยินคำนี้ สองพี่น้องเสิ่นต้าเจียงที่อยู่ข้างนอกต่างหน้าถอดสีพร้อมกัน เสิ่นเป่าอันถึงกับแข้งขาอ่อนยวบ ทรุดลงไปนั่งแปะอยู่กับพื้น คว้าขากางเกงของเสิ่นต้าเจียงไว้แล้วร้องไห้คร่ำครวญ "พี่ใหญ่ จะทำยังไงดี นี่...ไอ้หมอนี่มันจะมาคิดบัญชีกับพวกเรา ใครมันจะไปรู้ว่าไอ้เด็กนี่จะรอดกลับมาได้..."

อวี๋ซือหยามองผ่านร่องประตูเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ ก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ ทำไมพวกเขาถึงได้กลัวเสิ่นเยวี่ยขนาดนี้ ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็เป็นผู้อาวุโสกว่าเสิ่นเยวี่ย จะต้องถึงขนาดนี้เลยหรือ

อีกอย่าง เสิ่นเยวี่ยก็เพิ่งไปไหว้หลุมศพแม่ของเขามา ก็น่าจะรู้เรื่องเมื่อสองปีก่อนแล้ว การที่ยังถามแบบนี้ ชวนให้รู้สึกว่าจงใจพูดให้สองคนข้างนอกได้ยินเสียมากกว่า

เสิ่นเจี้ยนตงได้ยินเสียงโอดครวญของเสิ่นเป่าอันก็ยิ่งได้ใจ แกล้งขึ้นเสียงให้ดังขึ้น "พี่ พอมีข่าวว่าพี่ตาย พวกเขาก็จะมาแย่งชิงข้าวของในบ้านเรา ลุงใหญ่กับอาสะใภ้สามยังพูดต่อหน้าแม่ว่าแม่มีดวงกินผัวกินลูก เริ่มจากทำผัวตาย แล้วยังทำลูกชายตายอีก บอกว่าแม่เป็นตัวหายนะของตระกูลเรา...พวกเขายังคิดจะแย่งบ้านพวกเรา จะบีบให้พี่สะใภ้แต่งงานใหม่ จะให้ผมไปทำงานรับใช้ที่บ้านลุงใหญ่ แล้วให้หงอิงไปอยู่อาสาม รออีกสองปีก็จะจับหงอิงแต่งงานเพื่อเอาสินสอด..."

ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ อวี๋ซือหยาค้นในความทรงจำของร่างเดิมไม่เจอเรื่องนี้ คาดว่าตอนนั้นร่างเดิมคงสะเทือนใจอย่างหนักจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้ล่ะมั้ง

ถ้าอย่างนั้นบ้านเสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันก็ใจคอโหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ ถึงขนาดเหยียบย่ำซ้ำเติมผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายได้ลงคอ

เสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ่งหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก

เสิ่นต้าเจียงยังพอข่มอารมณ์อยู่ได้บ้าง จึงดึงตัวเสิ่นเป่าอันขึ้นมา "ไป พวกเราไปหาลุงรองกัน"

"ใช่ ไปหาลุงรอง ไปหาลุงรอง!" เสิ่นเป่าอันคล้ายกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ เขาลุกขึ้นโซซัดโซเซ แล้ววิ่งพรวดพราดไปทางหลังบ้าน

เมื่อมองข้ามรั้วออกไปเห็นเงาร่างของทั้งคู่ที่เผ่นหนีอย่างไม่คิดชีวิต เสิ่นเยวี่ยก็หรี่ตาลงแล้วเอ่ยขัดเสิ่นเจี้ยนตง "พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว"

เสิ่นเจี้ยนตงรีบหุบปากลงทันที

บรรยากาศตึงเครียดมาก ไม่ใช่จังหวะเวลาที่จะมาเปิดอกคุยกัน อวี๋ซือหยาจึงตัดสินใจเลื่อนเวลาคุยกับเสิ่นเยวี่ยออกไปก่อน เธอกอดกระเป๋านักเรียนแล้วพูดทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันเข้าห้องไปทบทวนหนังสือแล้วนะ"

"ครับ" เสิ่นเยวี่ยพยักหน้ารับคำ

พอเข้าห้องมา อวี๋ซือหยาก็เปิดหนังสือเริ่มทบทวนบทเรียน ข้างนอกไม่มีเสียงเคลื่อนไหวอะไร ไม่รู้เลยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง นี่มันเรื่องคาราคาซังแท้ ๆ แต่ในเมื่อเสิ่นเยวี่ยกลับมาแล้วก็ให้เขาไปตามเช็ดตามล้างเอาเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องของตระกูลเสิ่น ให้เขาออกหน้าจัดการย่อมชอบธรรมและมีน้ำหนักกว่า

ทว่ายังไม่ทันได้พลิกหน้าหนังสือ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน

อวี๋ซือหยาลุกไปเปิดประตู เห็นเสิ่นเยวี่ยที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านยืนอยู่หน้าห้อง เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มีธุระอะไรหรือคะ"

เสิ่นเยวี่ยเอ่ย "ผมกลับมาแล้ว ถ้าไม่ไปเยี่ยมพ่อกับแม่คงดูไม่ดี ไปกันเถอะ ข้าวของผมเตรียมไว้หมดแล้ว พวกเราไปนั่งคุยสักพักค่อยกลับ เวลานี้ไปคงไม่เสียเวลาเท่าไร"

อวี๋ซือหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงค่อยเข้าใจว่า "พ่อกับแม่" ที่เสิ่นเยวี่ยพูดถึงหมายถึงสองสามีภรรยาหูกุ้ยฮวา ถ้าเขาไม่เอ่ยขึ้นมา ช่วงนี้เธอยุ่งจนแทบจะลืมสองคนนั้นไปสนิทแล้ว

แต่เสิ่นเยวี่ยพูดถูก ลูกเขยกลับมาทั้งที ไม่ว่าจะตามหลักเหตุผลหรือน้ำใจก็ควรไปนั่งเยี่ยมเยียนบ้านพ่อตาแม่ยาย หากเขาไม่ไป วันหน้าคนอื่นจะพากันคาดเดาเอาว่าเขาไม่พอใจในตัวอวี๋ซือหยา ไม่เห็นเธออยู่ในสายตา ถึงขนาดอยู่ใกล้แค่นี้ยังไม่ยอมไปพบหน้าพ่อตา

นี่เป็นเรื่องที่ช่วยกู้หน้าให้เธอ อวี๋ซือหยาไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ "ได้ค่ะ งั้นไปกันเถอะ"

"ล้วนเป็นของไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอกครับ" เสิ่นเยวี่ยเปิดให้เธอดู

อวี๋ซือหยาก้มมองดู ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ มีเนื้อหมูราวหนึ่งชั่ง ลูกอมรสผลไม้หนึ่งห่อ ขนมปังกรอบหนึ่งห่อ แล้วก็ยังมีเหล้าหนึ่งขวด ส้มอีกสองชั่ง ดูเหมือนปริมาณจะเยอะ แต่ไม่มีของแปลกใหม่อะไรเลย มอบของพวกนี้ทั้งได้หน้าตาและไม่ได้เปลืองเงินสักเท่าไร แต่ลูกเขยที่หายหน้าไปตั้งแต่แต่งงานพอกลับมาดันหิ้วของมาแค่นี้ ดูขอไปทีอยู่เหมือนกัน

สบเข้ากับสายตาของอวี๋ซือหยา เสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง วิธีที่หงอิงบอกมาจะได้ผลจริงหรือ เอาของมาให้พ่อตาแค่นี้ จะไม่ทำให้อวี๋ซือหยาขุ่นเคืองแน่นะ

อวี๋ซือหยามองเขาอยู่นิ่ง ๆ สองสามวินาที "ก็ดีค่ะ ไปกันเถอะ"

เสิ่นเยวี่ยเดาความคิดของอวี๋ซือหยาไม่ออก แต่เห็นเธอไม่ได้โกรธก็เบาใจลงบ้าง จึงขึ้นคร่อมจักรยานแล้วพูดว่า "ครับ"

ไปหมู่บ้านตระกูลอวี๋ ต่อให้ปั่นจักรยานก็ต้องใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมง เวลายาวนานขนาดนี้จะนั่งมองตากันเฉย ๆ ก็ใช่ที่ อวี๋ซือหยาจึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน "สองปีมานี้ทำไมคุณถึงไม่ส่งจดหมายกลับมาสักฉบับเลยล่ะคะ"

ถ้าเขาส่งข่าวบอกมาล่วงหน้าสักนิด เธอก็คงได้เตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ

เสิ่นเยวี่ยเองก็อยากอธิบายเรื่องนี้กับเธอให้กระจ่างมาตลอด เพียงแต่ยังไม่มีจังหวะเวลา ประจวบเหมาะกับที่เธอถามขึ้นมาพอดี จึงเอ่ยขึ้นว่า "สามเดือนหลังจากนั้นพวกเรากลับมา พอมารู้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เดิมทีก็เตรียมจะแจ้งให้ทางบ้านทราบ แต่พอดีมีภารกิจต้องลงใต้ไปอีกรอบ พวกเราไม่กี่คนชำนาญพื้นที่ทางใต้ ทุกคนต่างคิดว่าพวกเราสละชีพไปแล้ว จึงไม่มีใครเหมาะจะแฝงตัวไปมากกว่าพวกเราอีก หน่วยก็เลยส่งพวกเราออกไป ตอนนั้นทางกองทัพได้ส่งคนมาสืบดูสภาพความเป็นอยู่ของทางบ้านเรา เรื่องที่ควรเกิดมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดก็ผ่านพ้นไปแล้ว ถึงจะแจ้งทางบ้านไป คนที่ตายจากไปก็ฟื้นกลับมาไม่ได้ หลังจากสอบถามความเห็นของพวกเราแล้ว จึงได้ปิดเรื่องนี้เอาไว้ชั่วคราว ขอโทษด้วยนะ สองปีมานี้คุณลำบากมากแล้วจริง ๆ"

อวี๋ซือหยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "พูดแบบนี้ แสดงว่าสองปีก่อนคุณก็รู้ข่าวเรื่องที่คุณแม่เสียชีวิตแล้วงั้นเหรอคะ"

"ครับ แล้วก็ได้ยินมาว่าคุณยังอยู่ที่บ้านผม แต่ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะอยู่มานานขนาดนี้ ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลบ้านให้ผม" เสิ่นเยวี่ยกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

อวี๋ซือหยาคิดในใจว่า เขาเดาได้แม่นจริง ๆ ถ้าไม่ได้เปลี่ยนวิญญาณคนละคนกัน มีหรือเมียของเขาจะไม่หนีเตลิดไปตั้งนานแล้ว

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ จริงสิ ในเมื่อคุณไม่ได้สละชีพ แล้วเงินบำนาญปลอบขวัญของคุณจะทำยังไงคะ ต้องคืนไหม ฉันใช้ไปร้อยกว่าหยวน ยังเหลืออีกสามร้อยกว่าหยวน เดี๋ยวฉันรวบรวมคืนให้ครบให้นะคะ"

ได้ยินถ้อยคำห่างเหินเช่นนี้ เสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง เธอช่างขีดเส้นแบ่งกับเขาชัดเจนในทุกเรื่องจริง ๆ เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "ไม่ต้องหรอกครับ เงินก้อนนั้นภายหลังเปลี่ยนเป็นเงินช่วยเหลือไปแล้ว โดยหักจากเงินเดือนของพวกเราส่วนหนึ่ง และกองทัพช่วยสมทบให้อีกส่วนหนึ่ง ถือเป็นการดูแลครอบครัวในช่วงเวลาที่พวกเราไม่สามารถติดต่อกับทางบ้านได้"

เอาเถอะ ไม่ต้องคืนเธอก็จะเก็บไว้ก่อน

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "เข้าใจแล้วค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยเม้มริมฝีปาก "แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงคิดจะเปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์ขึ้นมาได้"

ตลอดทั้งวันนี้เขาได้ยินคนพูดถึงอวี๋ซือหยามาหลายคน ทุกคนล้วนเอ่ยชมไม่ขาดปาก ยิ่งฟังมากเข้า เขาก็ยิ่งรู้สึกฉงนใจ นี่ใช่เด็กสาวขี้อายที่จำใจแต่งงานกับเขาคนนั้นจริงๆ หรือ

อวี๋ซือหยาคนเดิมเป็นอย่างไรเขาไม่รู้ ไม่อาจตัดสินได้ แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยานของเขาคนนี้ เขาเชื่อมั่นว่าถ้าเธอไม่เต็มใจ ก็ไม่มีใครสามารถบังคับเธอได้อย่างแน่นอน

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ฉันก็แค่ลองดูส่งเดชไปอย่างนั้นเองค่ะ อย่างอื่นฉันก็ทำไม่เป็น ยังไงก็ต้องหาทางรอดให้ตัวเองสักทางนี่คะ"

นี่ยังเรียกว่าทำอย่างอื่นไม่เป็นอีกหรือ เสิ่นเยวี่ยยอมรับว่าตนเองเป็นผู้ชาย หากต้องมาอยู่ในตำแหน่งเดียวกับอวี๋ซือหยา ก็คงทำได้ไม่ดีเท่าเธอแน่

"เธอทำได้ดีมาก ทุกคนต่างก็ชอบเธอ เชื่อใจเธอ!"

อวี๋ซือหยาแกล้งถามขึ้น "รวมถึงลุงใหญ่กับ

คราวนี้กลายเป็นเสิ่นเยวี่ยที่เงียบไปบ้าง

เมื่อเห็นบรรยากาศเงียบงันลง อวี๋ซือหยาก็นึกเสียใจกับความผลีผลามของตัวเอง "ขอโทษด้วยนะคะ พวกเราคุยเรื่องอื่นกันเถอะค่ะ"

"ไม่ต้องหรอก ถ้าเธออยากรู้ ฉัน..." น้ำเสียงของเสิ่นเยวี่ยฟังดูฝืดเคืองเล็กน้อย เขาเพิ่งจะอ้าปาก จู่ๆ สมาชิกคอมมูนคนหนึ่งที่เดินผ่านมาก็เอ่ยทักทายอวี๋ซือหยาอย่างกระตือรือร้น

"ผู้จัดการอวี๋ กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบตามน้ำ "ใช่ค่ะ ไม่ได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ตั้งนานแล้ว"

อีกฝ่ายเหลือบมองเสิ่นเยวี่ยที่รูปร่างสูงใหญ่ สายตาแฝงความใคร่รู้แล้วเอ่ยแซว "ผู้จัดการอวี๋ เมื่อไหร่พวกเราจะได้ดื่มเหล้ามงคลของคุณล่ะครับเนี่ย"

อวี๋ซือหยากระอักกระอ่วนใจแทบแย่ "นักบัญชีจาง นี่คนรักของฉันเองค่ะ เขาไม่ได้สละชีพหรอก กลับมาแล้วค่ะ"

"โอ้ ขอโทษทีครับ ผมเลอะเทอะไปเอง ยินดีด้วยนะครับผู้จัดการอวี๋" นักบัญชีจางรีบเปลี่ยนคำพูดทันที

เมื่อมีเรื่องแทรกขึ้นมาแบบนี้ ทั้งสองคนก็หมดอารมณ์จะคุยหัวข้อก่อนหน้าต่อ ไม่นานก็ปั่นจักรยานมาถึงบ้านตระกูลอวี๋

หูกุ้ยฮวาพอได้ข่าวก็รีบวิ่งกลับบ้าน พอเห็นอวี๋ซือหยายืนอยู่กับเสิ่นเยวี่ยก็ดีใจจนเนื้อเต้น "อุ๊ยตาย เสิ่นเยวี่ยไม่เป็นอะไรจริงๆ ด้วย ตอนบ่ายแม่ได้ยินคนเขาพูดกันยังแทบไม่เชื่อเลย พ่อแกยังบอกให้แม่ไปดูพวกแกที่โน่นอยู่เลย นึกไม่ถึงว่าพวกแกจะมากันเอง"

เสิ่นเยวี่ยรับจอบมาจากมือเธอ "แม่ครับ ทำให้พวกคุณต้องเป็นห่วงแล้ว"

หูกุ้ยฮวารีบโบกมือ "กลับมาก็ดีแล้ว คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

ความกระตือรือร้นของเธอทำให้เสิ่นเยวี่ยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เพราะของขวัญที่เขาเตรียมมาไม่ได้ตั้งใจเลือกเท่าไหร่นัก

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น อวี๋ต้าชิ่งก็รีบกลับมาด้วยเช่นกัน เขามองเสิ่นเยวี่ยแล้วกระแอมไอทีหนึ่ง วางมาดพ่อตาขึ้นมาทันที "กลับมาแล้วเหรอ ไม่เป็นอะไรแล้วทำไมไม่เขียนจดหมายมาบอกที่บ้านบ้างล่ะ"

เสิ่นเยวี่ยจึงอธิบายเหตุผลไปอีกรอบ

อวี๋ต้าชิ่งพยักหน้าพอใจ "อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็โทษแกไม่ได้"

อวี๋ซือหยาเห็นท่าทางชอบวางมาดของเขาแล้วรู้สึกทนดูไม่ได้ พอดีกับที่หูกุ้ยฮวาดึงแขนเธอจะพาเข้าบ้านไปคุย เธอจึงหันไปบอกเสิ่นเยวี่ย "คุณเข้าไปนั่งข้างในก่อนสิคะ"

เสิ่นเยวี่ยคุยง่ายอยู่แล้ว "แม่ไม่ได้เจอเธอนานขนาดนี้ คงมีเรื่องอยากคุยด้วยเยอะ เธอไปเถอะ ฉันอยู่คุยกับพ่อตรงนี้เอง"

อวี๋ซือหยาจึงเดินตามหูกุ้ยฮวาเข้าห้องไป

พอปิดประตูลง หูกุ้ยฮวาก็ดีใจจนยกมือไหว้ปลกๆ "พระโพธิสัตว์คุ้มครองจริงๆ เสิ่นเยวี่ยไม่ตาย กลับมาดีๆ แบบนี้ แกก็ไม่ต้องเป็นม่ายแล้ว"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าตาม "นั่นสิคะ คราวนี้แม่ก็วางใจได้แล้วเนอะ"

หูกุ้ยฮวาปาดน้ำตา "วางใจสิ วางใจแล้ว เมื่อก่อนแม่รู้สึกผิดต่อแกมาตลอด คิดว่าแม่เป็นคนทำร้ายแก ตอนนี้เสิ่นเยวี่ยกลับมาแล้ว แม่ก็หมดห่วงเสียที"

อวี๋ซือหยาพยักหน้ารับส่งๆ ไป

หูกุ้ยฮวาจมอยู่กับความดีใจจนไม่ได้สังเกตความเย็นชาของเธอ เธอจับมือลูกสาวไว้แล้วถามด้วยความห่วงใย "ซือหยา เสิ่นเยวี่ยดีกับแกไหม"

อวี๋ซือหยาคิดดูแล้ว ตามมาตรฐานทั่วไป เสิ่นเยวี่ยมอบเงินเดือนให้หมด แถมยังยอมล้างจานทำกับข้าว ก็น่าจะนับว่าดีแล้ว จึงพยักหน้า "ดีมากค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว แม่จะได้เบาใจ ต่อไปนี้แกกับเสิ่นเยวี่ยต้องใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ นะ อ้อจริงสิ เสิ่นเยวี่ยยังต้องกลับกองทัพอีกไหม" หูกุ้ยฮวาถามต่อ

เรื่องนี้อวี๋ซือหยายังไม่ทันได้คุยกับเสิ่นเยวี่ย แต่ก็ไม่ได้ยินว่าเขาจะปลดประจำการ จึงตอบไปว่า "คงต้องกลับมั้งคะ"

หูกุ้ยฮวาเริ่มกังวลขึ้นมาอีก "แล้วคราวนี้เขาได้หยุดพักนานแค่ไหนล่ะ อาศัยช่วงเวลานี้ พวกแกรีบมีลูกด้วยกันเร็วเข้า ดูสิ คนรุ่นราวคราวเดียวกับพวกแก ลูกวิ่งเล่นกันเต็มลานบ้านแล้ว แกต้องเร่งมือหน่อยนะ"

อวี๋ซือหยาแทบจะประสาทเสีย หูกุ้ยฮวาไม่เร่งให้แต่งงานแล้ว แต่เริ่มมาเร่งให้มีลูกแทน ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าเร่งให้แต่งงานเสียอีก

รู้ดีว่าคุยเรื่องนี้กับหูกุ้ยฮวาไปก็คงหาข้อสรุปไม่ได้ อวี๋ซือหยาจึงไม่ยอมพูดถึงแผนการของตัวเอง ได้แต่เออออตามน้ำไป "ฉันรู้แล้วค่ะ"

หูกุ้ยฮวาดีใจขึ้นมาทันที นางดึงอวี๋ซือหยาเข้าไปใกล้แล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู "แม่มีสูตรลับมีลูกอยู่สองสามสูตร รับรองว่าได้ลูกชายแน่ เป็นสูตรที่ยายของแกตกทอดมา ศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะ แม่จะบอกให้..."

อวี๋ซือหยาถูกยัดเยียดแนวคิดขยะที่ทั้งหยาบโลน ไร้เหตุผล และไม่เป็นวิทยาศาสตร์เข้าใส่เต็มหู เธออยากจะช่วยแก้ความเข้าใจให้หูกุ้ยฮวาเสียใหม่จริงๆ ว่าการจะได้ลูกชายหรือลูกสาวมันขึ้นอยู่กับโครโมโซมของฝ่ายชาย จะมาโทษผู้หญิงไม่ได้ แต่พอคิดดูว่าถ้าพูดไปแล้วต้องมานั่งอธิบายอีกว่าโครโมโซมคืออะไร เธอก็เลยล้มเลิกความคิดไป

อวี๋ซือหยายอมออกไปเผชิญหน้ากับสีหน้าบึ้งตึงของอวี๋ต้าชิ่ง ดีกว่าจะต้องมาทนฟังหูกุ้ยฮวาพล่ามเรื่องไร้สาระพวกนี้ จึงรีบพูดขึ้นว่า "ฉันไปรินน้ำชาให้พวกเขาก่อนนะคะ"

"อุ๊ยตาย ถ้าแกไม่พูดแม่ก็ลืมไปเลย รีบไปชงชาให้เสิ่นเยวี่ยเร็วเข้า เดี๋ยวแม่จะเอาของกินออกมาให้" หูกุ้ยฮวาพูดอย่างอารมณ์ดี

อวี๋ซือหยารีบชิ่งหนีออกมา พอมาถึงโถงกลางก็พบว่าบนใบหน้าของอวี๋ต้าชิ่งถึงกับมีรอยยิ้มประดับอยู่ ท่าทางกำลังคุยกับเสิ่นเยวี่ยอย่างถูกคอ ส่วนบนหน้าของเสิ่นเยวี่ยก็มีรอยยิ้มเช่นกัน ไม่เหมือนกับท่าทีเย็นชาตอนที่อยู่ต่อหน้าเสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันเลยสักนิด

สองคนนี้ดูท่าจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย อวี๋ซือหยาไม่อยากทำลายบรรยากาศ จึงเตรียมจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก ทว่าอวี๋ต้าชิ่งเหลือบมาเห็นเข้าพอดี เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างโมโหทันที "จะไปไหนฮะ เป็นผู้หญิงไม่รู้จักทำตัวให้สมเป็นผู้หญิง รีบไปช่วยแม่แกทำกับข้าวโน่น เดี๋ยวเสิ่นเยวี่ยจะกินข้าวที่บ้านเรา"

จากนั้นก็หันไปพูดกับเสิ่นเยวี่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เด็กคนนี้ถูกพวกเราตามใจจนเสียนิสัย ถ้าเขาทำอะไรไม่ดีแกก็บอกพ่อได้นะ พ่อจะช่วยสั่งสอนให้เอง เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่งงานออกเรือนไปแล้วยังจะไปเรียนหนังสืออะไรอีก ทำเรื่องวุ่นวายไปเรื่อย ไม่ต้องไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยอะไรนั่นหรอก น่าอายเขา อยู่กินกับเสิ่นเยวี่ยให้ดีๆ เถอะ"

เสิ่นเยวี่ยได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลงไปมาก "พ่อครับ พวกเรายังมีธุระอยู่ คงต้องขอกลับก่อน ไม่รบกวนกินข้าวแล้ว ไว้วันหลังผมค่อยมาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนพ่อนะครับ"

อวี๋ต้าชิ่งไม่ยอม "ได้ยังไงกัน เพิ่งมาบ้านครั้งแรกหลังแต่งงาน ข้าวสักมื้อยังไม่ได้กินก็จะกลับแล้ว ถ้าใครรู้เข้าจะดูเป็นยังไง กินข้าวก่อนค่อยไปสิ ยังไงบ้านก็อยู่ไม่ไกลอยู่แล้ว"

เสิ่นเยวี่ยยกเสิ่นต้าเจียงขึ้นมาเป็นข้ออ้าง "ตอนที่ออกมา ลุงใหญ่ชวนพวกเราไปกินข้าวเย็นที่บ้านเขาแล้วครับ เขาเตรียมกับข้าวไว้หมดแล้ว ไว้วันหลังเถอะครับ ตอนแรกผมกะว่าจะมาพรุ่งนี้ แต่ซือหยากลัวพวกคุณจะเป็นห่วง ก็เลยชวนมาเยี่ยมดูก่อน ไว้คราวหน้าถ้าว่างผมจะรีบมาดื่มกับพ่อแต่หัววันเลยครับ"

เขาพูดจาอย่างสุภาพนอบน้อม แถมเหตุผลก็หนักแน่นฟังขึ้น อวี๋ต้าชิ่งจึงรั้งไว้ต่อไม่ได้ ทำได้แค่พูดอย่างเสียดายว่า "งั้นคราวหน้าต้องมาเร็วๆ หน่อยนะ พวกเราจะได้ดื่มกันให้เต็มคราบ"

"ได้ครับ" เสิ่นเยวี่ยลุกขึ้นยืน จูงมืออวี๋ซือหยาแล้วรีบปั่นจักรยานออกไปทันที

ขากลับ บรรยากาศยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก ในใจของเสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน พอปั่นพ้นหมู่บ้านตระกูลอวี๋ก็เจอทางลาดชันที่ค่อนข้างสูง ปั่นลำบากจึงต้องลงมาเข็น อวี๋ซือหยาก็กระโดดลงมาจากเบาะหลังด้วย

เสิ่นเยวี่ยเอียงหน้ามองเธอ แล้วเอ่ยปลอบเสียงเบา "อย่าคิดมากเลย ต่อไปถ้าไม่อยากกลับมา ก็ไม่ต้องกลับมาอีกแล้ว"

เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหงอิงถึงบอกว่าทุกครั้งที่อวี๋ซือหยากลับบ้านเดิมมักจะซื้อของพวกนั้นมา เป็นเขาก็คงทำแบบเดียวกัน

อวี๋ซือหยาประหลาดใจเล็กน้อย ในชนบทที่ปิดทึบยุคนี้ยังยึดถือเรื่องความกตัญญูกันมาก เธอเหลือบมองเขา "คุณไม่คิดว่าทำแบบนี้มันอกตัญญูเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยเงียบไปสองสามวินาที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "อะไรคือกตัญญู อะไรคืออกตัญญู พ่อแม่เมตตาลูกจึงกตัญญู ถ้าพ่อแม่ไม่เมตตา ยังจะหวังให้ลูกมากตัญญูและเชื่อฟังอย่างไร้เงื่อนไขอีกเหรอ"

คำพูดแบบนี้ถ้าเป็นอีกสามสี่สิบปีข้างหน้าคงไม่น่าแปลกใจ แต่ในยุคนี้ถือว่าน่าประหลาดใจจริงๆ อวี๋ซือหยายิ้ม "คุณเป็นคนแรกเลยนะที่พูดแบบนี้"

เดินไปได้สักพัก จู่ๆ เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยปากขึ้นมาอีก "เธอแค้นพวกเขาไหม"

จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย อวี๋ซือหยาจึงไม่เข้าใจ "แค้นเรื่องอะไรคะ"

ลังเลอยู่สองวินาที เสิ่นเยวี่ยถึงพูดว่า "วันนี้ตั้งแต่ก้าวเข้าบ้านจนออกมา คุณไม่เคยเรียกพวกเขาว่าพ่อแม่เลยสักคำ แม้แต่ตอนเอ่ยถึงพวกเขาก็ยังเลี่ยงการเรียกสรรพนาม!"

อวี๋ซือหยาตกใจในใจ ช่างสังเกตเกินไปแล้ว เสิ่นเยวี่ยคงไม่ได้จับพิรุธอะไรได้หรอกนะ?

แต่ยังดีที่วินาทีถัดมาเสิ่นเยวี่ยหยุดฝีเท้า มองเธออย่างจริงจังแล้วถามซ้ำว่า "คุณโกรธแค้นพวกเขาไหมที่ให้คุณแต่งงานกับผม?"

เดิมทีเขาไม่อยากพูดเปิดอก ทว่าวันนี้พอได้เห็นว่าอวี๋ต้าชิ่งปฏิบัติต่อเธออย่างไร ในใจก็พลันรู้สึกทนดูไม่ได้ อยากฟังความคิดที่แท้จริงในใจของเธอ

อวี๋ซือหยาถอนหายใจโล่งอก ขอเพียงไม่ใช่จับได้ว่าตัวตนของเธอผิดแปลกไป เช่นนั้นก็คุยกันง่าย เจ้าของร่างเดิมย่อมไม่เต็มใจ แต่นางเป็นเด็กว่าง่ายเกินไป ไม่มีความแค้นเคืองพ่อแม่ ได้แต่โทษตัวเองและตัดพ้อโชคชะตา ส่วนตัวเธอ เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ทะลุมิติมาตอนแต่งงานออกเรือนแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงอยู่ในตระกูลอวี๋ไม่ได้แม้แต่วันเดียว เป็นแม่ม่ายยังดีกว่าเป็นลูกสาวของคนพวกนี้เสียอีก

เมื่อสบสายตาอันเคร่งขรึมและล้ำลึกของเสิ่นเยวี่ย อวี๋ซือหยาก็เกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาทันทีว่า ในเวลานี้ หากเธอบอกว่าโกรธแค้น บอกว่าเกลียดชัง เสิ่นเยวี่ยก็อาจจะยอมหย่าให้เธอ และเธอก็จะเป็นอิสระ ทว่าไม่รู้ทำไม พอสบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดคู่นี้แล้ว คำโกหกเช่นนั้นเธอกลับพูดไม่ออกจริง ๆ

"ไม่ค่ะ" อวี๋ซือหยาเบือนหน้าหนี

อวี๋ซือหยากระโดดขึ้นเบาะหลัง

จักรยานแล่นลงเนินอย่างรวดเร็ว สายลมฤดูใบไม้ร่วงอันเย็นเยียบพัดผ่านมา ช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก อวี๋ซือหยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "เสิ่นเยวี่ยคะ ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ต้องดูแลเรื่องโรงงาน แล้วยังต้องเตรียมตัวสอบอีก เรื่องของเราเอาไว้รอให้ผ่านช่วงยุ่งนี้ไปก่อนค่อยคุยกันได้ไหมคะ"

ในสายลมสารทมีเสียงอันอ่อนโยนของเสิ่นเยวี่ยดังแว่วมา "ได้ คุณทบทวนบทเรียนให้สบายใจเถอะ คิดเสียว่าผมเป็นเพื่อนคนหนึ่งแล้วกัน!"

พอเปิดอกคุยกันแล้ว ในใจอวี๋ซือหยาก็โล่งขึ้นมาก นิสัยอย่างเสิ่นเยวี่ยนี้ เหมาะจะเป็นเพื่อนกันจริง ๆ ไม่ว่าจะได้เป็นสามีภรรยากันต่อไปหรือไม่ พวกเขาก็น่าจะจากกันด้วยดีได้

ตอนปั่นจักรยานถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสลัวลงแล้ว ไฟตามบ้านเรือนเริ่มเปิดสว่างขึ้น

เสิ่นเยวี่ยปั่นจักรยานเข้ามาในลานบ้าน อวี๋ซือหยารีบกระโดดลงจากรถทันที เสิ่นเจี้ยนตงที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวรีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว "พี่ พี่สะใภ้ พวกพี่กลับมากันเสียที"

อวี๋ซือหยาเห็นเขามีท่าทางโล่งอก จึงถามขึ้นว่า "เป็นอะไรไปเหรอ"

เสิ่นเจี้ยนตงชี้ไปทางห้องโถง พลางพึมพำเสียงเบา "พี่สะใภ้ มีเยาวชนหญิงลงชนบทคนหนึ่งมาหาพี่ นั่งรออยู่ในห้องตลอดเลยครับ"

"อย่างนั้นเหรอ งั้นฉันไปดูหน่อย" อวี๋ซือหยาขยิบตาให้เสิ่นเยวี่ย เป็นสัญญาณบอกไม่ให้พวกเขาเข้ามาในห้องโถงเพื่อรบกวนเธอ

จากนั้นเธอก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง และพบว่าเยาวชนหญิงลงชนบทในห้องนั้นเป็นคนงานหญิงคนหนึ่งในสายการผลิตของฟาร์มเพาะเลี้ยง ดูเหมือนจะชื่อหยางซือหยวน

พอเห็นเธอ หยางซือหยวนก็บิดนิ้วมือไปมาด้วยความประหม่าและกระอักกระอ่วน "ผู้จัดการอวี๋ คุณ คุณกลับมาแล้ว!"

อวี๋ซือหยานั่งลงตรงข้ามเธอ แล้วถามตรงประเด็น "ตั้งใจมาหาฉัน มีธุระอะไรเหรอ"

หยางซือหยวนมองเธอด้วยความขลาดกลัว พลางขอร้องอ้อนวอน "ผู้จัดการอวี๋ ฉันได้ยินมาว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังจะรับสมัครพนักงานขายไปทำงานที่เมืองหลวงของมณฑล ให้ฉันไปได้ไหมคะ ฉันลงชนบทมาสี่ปีแล้ว ได้กลับบ้านแค่ครั้งเดียวเอง ผู้จัดการอวี๋ คุณ คุณช่วยฉันหน่อยเถอะนะคะ!"

พูดพลางหยิบกระเป๋าเงินผ้าลายดอกออกมา แล้วยื่นมาให้ด้วยมืออันสั่นเทา

บัดซบ ถูกปากกาของเสี่ยวหลี่ทายถูกเข้าจริง ๆ เยาวชนลงชนบทบางคนเพื่อที่จะได้กลับเข้าเมืองแล้ว ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ เชียว