ตอนที่ 60 จัดการคนใช้เส้นสาย ประกาศรับสมัครอย่างโปร่งใส

ในที่สุดหยางซือหยวนก็ร้องไห้วิ่งพรวดพราดออกจากบ้านตระกูลเสิ่นไป

สองพี่น้องตระกูลเสิ่นที่ยืนคุยกันอยู่ในลานบ้านต่างแปลกใจ เสิ่นเจี้ยนตงพูดอย่างไม่เข้าใจว่า "เธอ... เธอเป็นอะไรไปน่ะครับ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้รับคำนั้น "ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะเถอะ พี่จะไปดูพี่สะใภ้เธอหน่อย"

พอเขาเดินเข้าห้องไปก็เห็นอวี๋ซือหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ เอามือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ นวดขมับอยู่ ดูท่าทางปวดหัวเอามากๆ

เสิ่นเยวี่ยรินน้ำร้อนแก้วหนึ่งมาวางตรงหน้าเธอ "เกิดอะไรขึ้นเหรอ"

อวี๋ซือหยารับน้ำมาจิบไปอึกหนึ่ง แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า "มาให้ของขวัญหวังใช้เส้นสาย พอฉันปฏิเสธ หล่อนดันคุกเข่าให้ฉัน ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก บอกว่าตัวเองน่าสงสาร ลำบากยากแค้นแค่ไหน"

ยุคสมัยนี้มีใครไม่ลำบากบ้างล่ะ บรรดาเยาวชนลงชนบทพวกนั้นมีใครไม่อยากกลับเมืองบ้าง หล่อนบอกว่าตัวเองน่าสงสาร แล้วหล่อนไม่คิดบ้างล่ะว่าถ้าหล่อนได้ใช้เส้นสายเข้าทางลัด เยาวชนลงชนบทคนอื่นที่ถูกหล่อนแย่งโควตาไปจะไม่น่าสงสารกว่าหรือไง ยังจะมาทำท่าเหมือนตัวเองได้รับความอยุติธรรมอีก

ตอนนี้หล่อนยังมีงานทำนะ แล้วพวกเยาวชนลงชนบทที่ยังต้องตรากตรำทำงานอยู่ในไร่ในนาล่ะ มิยิ่งน่าสงสารกว่าหรือ

มีความทะเยอทะยาน อยากไต่เต้าขึ้นที่สูงไม่ใช่เรื่องผิด แต่การใช้วิธีการต่ำชั้นซ้ำซากแบบนี้นี่มันน่าเบื่อสิ้นดี ช่วงนี้อวี๋ซือหยายุ่งจนหัวหมุน ยังต้องมารับมือกับคนประเภทนี้อีก อารมณ์ย่อมไม่ดีเป็นธรรมดา

เสิ่นเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "คุณทำไม่ผิดหรอก แต่เธอร้องไห้ออกไปจากบ้านเราแบบนั้น คนเห็นกันตั้งเยอะ จะส่งผลเสียอะไรต่อคุณไหม"

ไม่ใช่ญาติไม่ใช่คนสนิท จู่ๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย เยาวชนลงชนบทก็บุกมาหาที่บ้าน สักพักก็ร้องไห้วิ่งออกไป คนเห็นเข้าย่อมต้องคาดเดาไปต่างๆ นานา เผลอๆ อาจจะลุกลามเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ มีคนแรกเดี๋ยวก็มีคนที่สองตามมา

พอเห็นว่ามีคนแอบมาหาเธอเป็นการส่วนตัว คนที่เดิมทีอาจไม่ได้คิดเรื่องนี้ แต่กลัวว่าจะเสียเปรียบในการแข่งขันอย่างเป็นธรรม ก็อาจจะแอบวิ่งมาหาเธอบ้าง

อวี๋ซือหยาไม่อยากเสียเวลากับเรื่องพรรค์นี้อย่างแน่นอน เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พรุ่งนี้ฉันจะเรียกพวกเขาประชุม"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้าแล้วกล่าวเสริมว่า "เดี๋ยวผมจะบอกเจี้ยนตงว่า ต่อไปอย่าให้คนแปลกหน้าเข้าบ้านเราอีก"

แบบนี้ช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะจริงๆ อวี๋ซือหยาพูดอย่างซาบซึ้งว่า "ขอบคุณนะ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมเองก็รำคาญคนที่ไม่ได้รับเชิญแบบนี้เหมือนกัน กินข้าวเถอะ ไม่ใช่ว่ายังต้องอ่านหนังสือทบทวนต่อหรอกหรือ เดี๋ยวผมไปตักข้าวมาให้" เสิ่นเยวี่ยพูดพลางยิ้ม

อวี๋ซือหยาส่ายหน้าเรียกสติแล้วสงบใจลง เสิ่นเยวี่ยพูดถูก เธอยุ่งจะตาย ไม่มีเวลามาเสียให้คนพวกนี้หรอก

อวี๋ซือหยาพูดคำไหนคำนั้น เช้าวันรุ่งขึ้นพอเริ่มงาน เธอก็สั่งหม่าตงอวิ๋นทันที "ไปแจ้งหน่อย ให้เยาวชนลงชนบททุกคนมาประชุมที่ห้องทำงาน!"

หม่าตงอวิ๋นเห็นสีหน้าบึ้งตึงของเธอ รู้สึกได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี จึงรีบออกไปตามคน

สิบนาทีต่อมา อวี๋ซือหยาก็มาถึงห้องประชุม เยาวชนลงชนบทที่ทำงานในโรงงานต่างมากันครบแล้ว เธอนั่งลงที่หัวโต๊ะ พูดจาสั้นกระชับตรงประเด็น "วันนี้ที่เรียกทุกคนมา มีเรื่องหนึ่งจะประกาศ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเตรียมจะรับสมัครพนักงานขายสี่คนไปประจำที่เมืองหลวงของมณฑล เป็นชายสองคนหญิงสองคน โดยจะคัดเลือกจากเยาวชนลงชนบททั่วทั้งคอมมูน และจะเริ่มเข้าทำงานในวันที่ 14 ของเดือนนี้เลย!"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ บรรดาเยาวชนลงชนบทต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

หลังจากหายตกใจ ความรู้สึกลังเลสับสนก็เข้ามาแทนที่ หากข่าวนี้มาเร็วกว่านี้สักหนึ่งเดือน ทุกคนคงแย่งกันหัวร้างข้างแตกไปแล้ว แต่ตอนนี้ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาทุกที หากไปเป็นพนักงานขาย ทุกคนก็คงไม่มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบ

เยี่ยเหมยยิ่งประหลาดใจนัก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเมื่อวานอวี๋ซือหยายังไม่คิดจะประกาศข่าวนี้ล่วงหน้าเลย ทำไมวันนี้ถึงพูดขึ้นมาปุบปับแบบนี้

อวี๋ซือหยาไม่สนว่าคนเหล่านี้จะมีปฏิกิริยาอย่างไร เธอรัวเงื่อนไขออกมาเป็นชุด "เงื่อนไขเฉพาะเจาะจง ต้องเป็นคนเมืองหลวงของมณฑล หน้าตาหมดจด นิสัยเปิดเผยและอดทนต่องานหนัก รักความสะอาด และยังไม่ได้แต่งงานในชนบท หม่าตงอวิ๋น เดี๋ยวเธอไปขอยืมเสียงตามสายของคอมมูนประกาศกระจายข่าวออกไป ให้คนที่สนใจมารายงานตัวพรุ่งนี้ ฉันจะคัดเลือกเอง!"

เยาวชนลงชนบทมาจากทั่วทุกสารทิศ แม้ว่าส่วนใหญ่จะมาจากในมณฑลนี้ แต่ก็ยังมีคนจากเมืองอื่นด้วย เมื่อได้ยินเช่นนี้ เยาวชนลงชนบทที่ไม่ได้มาจากเมืองหลวงของมณฑลก็เริ่มไม่พอใจ "ผู้จัดการอวี๋ ทำไมต้องเอาแต่เยาวชนลงชนบทที่เป็นคนเมืองหลวงของมณฑลล่ะคะ พวกเราคนอื่นไม่ได้หรือไง แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับพวกเราเลยนะ"

คนคนนั้นถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่หุบปากลงอย่างกระดากอาย

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคน คงเพราะเธอเป็นคนพูดง่ายเกินไป คนพวกนี้ถึงได้กล้ามาตั้งข้อสงสัยกับการตัดสินใจของเธอตามอำเภอใจ วันนี้เธอจะพูดให้ชัดเจนไปเลย "ใครก็ตามที่สามารถสร้างคุณค่าให้กับฟาร์มเพาะเลี้ยงได้มากกว่า ทำให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงดีขึ้น เราก็สามารถให้ผลประโยชน์ตอบแทนที่ดีกว่าแก่คนคนนั้นได้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่เลี้ยงดูคนว่างงาน ทำมากได้มาก! อย่าได้คิดจะใช้วิธีนอกลู่นอกทางเด็ดขาด ต่อไปถ้ายังมีใครคิดจะพึ่งพาเส้นสาย มอบของขวัญเพื่อเปิดประตูลัดอีกล่ะก็ จะถูกไล่ออกทั้งหมดไม่มีละเว้น!"

แม้จะไม่ได้ระบุชื่อ แต่หยางซือหยวนก็รู้ดีว่ากำลังพูดถึงตน ใบหน้าของเธอจึงแดงก่ำ รู้สึกราวกับว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาที่เธอ

แต่อวี๋ซือหยากลับไม่ได้ปรายตามองเธอแม้แต่น้อย เพียงแค่โบกมือ "เลิกประชุม แยกย้ายไปทำงานได้แล้ว!"

บรรดาเยาวชนลงชนบททยอยเดินออกไปเป็นแถว มีเพียงเยี่ยเหมยที่ยังรั้งอยู่เป็นคนสุดท้าย พอนึกขึ้นได้ว่าทุกคนออกไปหมดแล้ว เธอจึงเอ่ยกับอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวออกไปนะคะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ฉันรู้ ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก"

ตัวเยี่ยเหมยเองก็อยากกลับเข้าเมืองจะตาย เธอคงโง่เต็มทนถึงได้ปล่อยข่าวนี้ออกไปเพื่อเพิ่มคู่แข่งให้ตัวเอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร เลขาฯ หวัง เสี่ยวหลี่ รวมถึงคนขับรถทั้งสองคนต่างก็รู้ดี ส่วนเรื่องที่จะเปิดหน้าร้านจำหน่ายนั้น คนที่ได้ฟังเสียงตามสายหรืออ่านหนังสือพิมพ์ก็ย่อมรู้ ขอเพียงเป็นคนหัวไวสักหน่อย ใครๆ ก็คิดออกว่านี่คือโอกาสในการกลับเข้าเมือง

เยี่ยเหมยถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ขอบคุณค่ะผู้จัดการอวี๋" เธอแค่กลัวว่าอวี๋ซือหยาจะมีอคติกับเธอเพราะเรื่องนี้

อวี๋ซือหยาโบกมือ "ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก รีบเอาข้อมูลประวัติของพวกเยาวชนลงชนบทมาให้ฉันโดยเร็ว จะได้รีบตัดสินใจเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้น ทุกคนจะได้ไม่ต้องลังเลสับสนกันอยู่แบบนี้"

เยี่ยเหมยพยักหน้า จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ขนาดตัวเธอเองยังสับสนว้าวุ่นใจและลังเลไม่ตกเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น

เป็นไปตามคาด หลังจากหม่าตงอวิ๋นไปประกาศเสียงตามสายที่คอมมูน บรรดาเยาวชนลงชนบทต่างก็ตื่นเต้นฮือฮากันยกใหญ่ โอกาสที่จะได้กลับเข้าเมืองอย่างเปิดเผยและสง่างาม แถมยังไม่ต้องแย่งโควตากลับเมืองของทางบ้าน ใครบ้างจะไม่อยากได้ แต่ถ้าหากสอบติดมหาวิทยาลัยขึ้นมา พอเรียนจบก็ได้เป็นเจ้าหน้าที่รัฐทันที ซึ่งย่อมมีอนาคตไกลกว่าการเป็นพนักงานขายในฟาร์มเพาะเลี้ยงมากนัก

ช่างเป็นทางเลือกที่ยากลำบากจริงๆ ส่งผลให้ทุกคนไม่มีแก่ใจจะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนกันแล้ว

ช่วงบ่าย ฉู่ยวี่เทาตั้งใจแวะมาหาอวี๋ซือหยาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็นพิเศษ

อวี๋ซือหยาค่อนข้างแปลกใจ "คุณไม่ได้กำลังยุ่งอยู่กับการอ่านหนังสือสอบหรอกหรือ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ"

ฉู่ยวี่เทายื่นสมุดเล่มหนึ่งให้เธอ "นี่คือสมุดรวบรวมข้อสอบที่ทำผิดซึ่งผมทำขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ ด้านในมีแนวคิดการแก้โจทย์และคำเฉลย ทุกคนคัดลอกกันไปหมดแล้ว ผมเดาว่าคุณคงไม่มีเวลาคัดลอก ก็เลยคัดลอกมาให้คุณชุดหนึ่ง คุณเอาไปใช้ดูเป็นแนวทางนะ"

อวี๋ซือหยารู้สึกยินดี "สิ่งนี้ของคุณช่างมอบให้ได้ถูกจังหวะจริงๆ เหมือนส่งฟืนกลางหิมะเลย ช่วงนี้ฉันไม่มีเวลาเลยจริงๆ ขอบคุณนะสหายฉู่"

ฉู่ยวี่เทารีบพูด "ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมช่วยคุณได้เพียงแค่นี้เอง เทียบกับสิ่งที่คุณทำให้ทุกคนแล้ว มันเล็กน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ จริงสิ โรงงานจะไปเปิดหน้าร้านจำหน่ายที่เมืองหลวงของมณฑลจริงๆ หรือ"

อวี๋ซือหยารู้สึกขบขัน "นี่แสดงว่าคราวก่อนที่ฉันบอกคุณไป คุณไม่ได้เก็บเอาไปใส่ใจเลยสินะ"

"ไม่ใช่หรอก เพียงแต่ว่า การไปเปิดหน้าร้านจำหน่ายที่เมืองหลวงของมณฑลคงต้องใช้เงินไม่น้อยไม่ใช่หรือ ตอนนี้โรงงานของเรากำลังเจอกับความยากลำบากอยู่ไม่ใช่หรือไง" ในฐานะอดีตนักบัญชี ฉู่ยวี่เทารู้สถานะทางการเงินของโรงงานดีกว่าใครเพื่อน

อวี๋ซือหยาพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว ไม่มีเงิน ฉันกับเลขาฯ หวังก็เลยไปกู้เงินจากอำเภอมาเพิ่มอีกห้าหมื่นหยวน"

ฉู่ยวี่เทาเบิกตากว้างมองเธอด้วยความตกตะลึง "คุณ... คุณขยายกิจการใหญ่โตเกินไปแล้วมั้ง" นี่ติดหนี้ธนาคารไปตั้งเท่าไหร่แล้ว

อวี๋ซือหยากางสองมือออก "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ มันไม่มีทางเลือกอื่นนี่นา แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก พอเปิดหน้าร้านจำหน่ายแล้ว ราคาขายจะสูงขึ้น ก็สามารถครอบคลุมค่าใช้จ่ายส่วนนี้ได้เอง"

ฉู่ยวี่เทาลองคิดย้อนถึงเส้นทางที่ผ่านมาของอวี๋ซือหยา ทุกครั้งมักจะทำให้คนรู้สึกหวาดเสียวลุ้นระทึก แต่ทุกครั้งเธอก็แก้ไขมันได้เสมอ เขาจึงเลิกกังวล เพียงแต่ถอนหายใจออกมา "ตอนนี้พอจะรับสมัครเยาวชนลงชนบทไปเมืองหลวงของมณฑล ก็ทำเอาพวกเยาวชนลงชนบทไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านหนังสือ แต่ละคนยังมาคอยสอบถามจากผม ดีนะที่ผมไม่ได้อยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้ว ไม่อย่างนั้นหูคงไม่สงบแน่"

อวี๋ซือหยาได้ฟังแล้วก็รู้สึกโล่งใจ โชคดีจริงๆ ที่ช่วงนี้เธอไม่ได้ไปนั่งอ่านหนังสือทบทวนร่วมกับพวกเยาวชนลงชนบท ไม่อย่างนั้นคงน่ารำคาญจนแทบคลั่งตาย

"ไม่เป็นไรหรอก ภายในวันสองวันนี้ ฉันจะรีบกำหนดตัวบุคคลให้เรียบร้อยโดยเร็ว คนอื่นจะได้เลิกคิดฟุ้งซ่านเสียที" อวี๋ซือหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ฉู่ยวี่เทาวางใจได้ในที่สุด จึงลุกขึ้นยืน "ถ้างั้นผมไม่รบกวนคุณแล้วนะ กลับไปทบทวนหนังสือต่อก่อน ไว้รวบรวมเอกสารเสร็จแล้ว ผมจะเอามาให้อีกที"

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นเดินไปส่งเขา "ได้ หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลนะ แต่เอกสารน่ะ คุณไม่ต้องช่วยฉันคัดลอกหรอก เสียเวลาเปล่าๆ ไว้ฉันค่อยแวะไปที่จุดพักเยาวชนลงชนบท เอาชุดที่พวกคุณอ่านเสร็จแล้วไม่ใช้แล้วมาดูก็พอ"

ฉู่ยวี่เทาไม่ได้พูดอะไร จะมีของที่อ่านเสร็จแล้วไม่ใช้ได้อย่างไร เอกสารของทุกคนต่างก็มีอยู่อย่างจำกัด และเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ทุกคนคัดลอกเก็บไว้คนละชุด ส่วนใหญ่ก็ผลัดกันแลกเปลี่ยนอ่านทั้งนั้น เอกสารชุดเดียวกันคัดลอกไว้ไม่กี่ฉบับก็พอ หากทำแจกทุกคนก็สิ้นเปลืองเกินไป

"ได้ ถ้ามีอันไหนมีประโยชน์ ผมจะเก็บไว้ให้คุณชุดหนึ่ง"

เมื่อส่งฉู่ยวี่เทาเสร็จแล้ว อวี๋ซือหยาก็ทำงานต่อ พอมีเวลาว่างก็ปลีกเวลามาอ่านเอกสารบ้าง

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเลิกงาน เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่กลับ หม่าตงอวิ๋นก็วิ่งเข้ามาแล้วยิ้มล้อเลียน "ผู้จัดการอวี๋ ยังไม่กลับอีกหรือคะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ "อ่านหน้านี้จบก็จะกลับแล้ว"

หม่าตงอวิ๋นหัวเราะคิกคัก "มีคนมารออยู่นะคะ ฉันไปก่อนล่ะ"

ผ่านไปสองวินาที อวี๋ซือหยาถึงได้ดึงสติกลับมาจากหน้าหนังสือ นึกทบทวนปฏิกิริยาของหม่าตงอวิ๋นเมื่อครู่ ในใจก็เริ่มเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เธอเก็บข้าวของ สะพายกระเป๋าเดินออกไป แล้วก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ข้างรถจักรยาน กำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอยู่จริงๆ

นับตั้งแต่เปิดอกคุยกันเมื่อวาน อวี๋ซือหยาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เธอเดินเข้าไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยาน จากนั้นก็เอ่ยว่า "เวลาเข้างานเลิกงานของฉันไม่แน่นอน บางวันยุ่งขึ้นมาก็กลับค่อนข้างช้า อีกอย่างทางก็ไม่ได้ไกลอะไร คุณไม่ต้องมารับฉันหรอกค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ยอม "ไม่เป็นไรหรอก ผมลาพักอยู่ อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ"

"แล้วคุณไม่กลัวคนอื่นเขามองคุณเหมือนหมีแพนด้า จ้องกันตาไม่กะพริบหรือไงคะ" อวี๋ซือหยาถามอย่างขบขัน

เสิ่นเยวี่ยตอบอย่างสุขุม "ไม่เป็นไร ผมไม่สนใจหรอก"

เอาเถอะ คุณหน้าหนา คุณชนะ อวี๋ซือหยาไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ถามขึ้นว่า "คุณปั่นจักรยานออกมา แล้วเจี้ยนตงจะทำยังไงล่ะ"

เสิ่นเยวี่ยบอกว่า "กลางวันผมไปช่วยเขาขายของ ไม่ได้กระทบการค้าของเขาหรอก"

เธอพยายามกลั้นหัวเราะ แล้วเอ่ยถาม "ไปขายของมาทั้งวัน คุณรู้สึกยังไงบ้างล่ะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดๆ "ยากมาก คุณกับเจี้ยนตงนี่เก่งจริงๆ ไม่ใช่ง่ายๆ เลย"

พวกสาวโสดสาวแต่งงานแล้วพอเห็นหน้าเขาก็พากันหัวเราะ พวกป้าๆ ยายๆ ก็ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหน ทำไมไม่เคยเห็นหน้า ส่วนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ถามว่าเขาถักเปียเป็นไหม พอตอบไม่ถูกใจเข้าหน่อย เด็กน้อยก็พานจะร้องไห้เอาให้ได้ เขารู้สึกว่าการออกรบในสนามยังจะง่ายกว่านี้เสียอีก ไม่รู้เหมือนกันว่าเจี้ยนตงไปสนุกกับมันได้ยังไง

พออวี๋ซือหยาฟังเหตุผลจบ ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่อีกต่อไปจนส่งเสียงหัวเราะพรวดออกมา หัวเราะจนน้ำตาเล็ด

เสิ่นเยวี่ยได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยของเธอ ทั้งรู้สึกขำและกระอักกระอ่วนใจ กัดฟันถามว่า "มันน่าขำขนาดนั้นเลยหรือ"

อวี๋ซือหยารีบหยุดหัวเราะ "เปล่าค่ะ เปล่า... ช่างเถอะ คุณปล่อยให้เจี้ยนตงไปทำคนเดียวดีกว่า เขาคล่องเรื่องพวกนี้แล้ว อีกอย่างของก็เหลือไม่มากแล้วด้วย เขาขายสักเดือนหนึ่งก็น่าจะหมด หน้าหนาวก็จะไม่ไปรับของมาเพิ่มแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าคุณช่วยเขาขายหมดเร็วเกินไป พอเขาว่างงานขึ้นมา เดี๋ยวก็ได้หาเรื่องดิ้นรนไปทำนู่นทำนี่อีก"

เสิ่นเยวี่ยได้จังหวะลงพอดี "งั้นก็ได้ พรุ่งนี้ผมไม่ตามเขาไปแล้ว"

ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสองคนก็มาถึงบ้าน

เสิ่นเจี้ยนตงมือหนึ่งจับปลาไว้ อีกมือหนึ่งถือมีดทำครัว "พี่สะใภ้ วันนี้พวกเราบังเอิญไปเจอบ่อปลาที่เขาวิดน้ำจับปลาพอดี เลยซื้อมาตัวหนึ่ง คืนนี้พวกเรากินปลากันนะ"

"ได้ ลำบากเธอแย่เลย" อวี๋ซือหยาก้าวลงจากรถ แล้วหันไปพูดกับเสิ่นเยวี่ย "คุณไปช่วยเจี้ยนตงเถอะ ฉันทำอาหารไม่เป็นหรอกค่ะ"

เธอพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผย อย่างไรเสียก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ช้าหรือเร็วเสิ่นเยวี่ยก็ต้องรู้อยู่ดีว่าเธอเป็นคนทำงานบ้านไม่เอาถ่าน แถมยังไม่ชอบทำเรื่องพวกนี้อีกด้วย

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ความจริงเขาก็ทำไม่เป็นเหมือนกัน พอนึกดูแล้วก็น่าละอายใจ ผู้ใหญ่สองคนเรื่องฝีมือทำอาหารกลับสู้เด็กอายุสิบสี่ปีไม่ได้ ช่างขายหน้าเสียจริง ดูท่าคงต้องฝึกฝนให้ดีเสียแล้ว

"ได้ คุณไปอ่านหนังสือทบทวนเถอะ ทำกับข้าวเสร็จแล้วพวกเราจะเรียก"

อวี๋ซือหยาจึงสะพายกระเป๋าเดินเข้าห้องไป กระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท เสิ่นเยวี่ยก็ผลักประตูเดินเข้ามา "กินข้าวได้แล้ว"

"อื้อ ได้เลย พวกคุณกินก่อนเถอะ ฉันขอทำข้อนี้ให้เสร็จก่อน" อวี๋ซือหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา โจทย์คณิตศาสตร์ข้อนี้ของเธอใกล้จะเสร็จแล้ว หากค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ เดี๋ยวก็ต้องมานั่งคิดใหม่อีกรอบ

ด้านหลังไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงไม่ได้สนใจ แล้วก้มหน้าจมดิ่งอยู่กับทะเลโจทย์ต่อ จนกระทั่งทำเสร็จถึงได้สังเกตเห็นเงาร่างทอดยาวลงบนมุมโต๊ะ

อวี๋ซือหยาเอียงหน้ามองก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ด้านหลัง ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานเท่าไรแล้ว "ไม่ใช่บอกให้พวกคุณกินก่อนหรอกเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้ตอบ สายตาจับจ้องไปที่สมุด "นี่ไม่เหมือนลายมือของคุณเลย"

ลายมือที่อวี๋ซือหยาเขียนจะค่อนข้างอ่อนช้อยเรียบร้อย แต่ตัวหนังสือบนสมุดเล่มนี้เห็นได้ชัดว่ามีน้ำหนักและหนักแน่นกว่า ดูคล้ายลายมือของผู้ชายมากกว่า

"คุณพูดถึงเล่มนี้เหรอคะ สหายฉู่ยวี่เทาช่วยฉันคัดลอกเอกสารทบทวนบทเรียนน่ะค่ะ บรรดาเยาวชนลงชนบทกับสหายในหมู่บ้านที่อยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยรวมตัวกันตั้งกลุ่มติวหนังสือ ทุกคนมารวมตัวกันทุกวัน ช่วยกันรวบรวมเอกสารทบทวนกับจุดยากๆ ของแต่ละวิชา แล้วค่อยคัดลอกกลับไปทบทวนกันเอง ฉันไม่มีเวลานี่คะ สหายฉู่ยวี่เทาก็เลยช่วยคัดลอกให้ฉันชุดหนึ่ง เมื่อก่อนเขาเคยเป็นนักบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงน่ะค่ะ" อวี๋ซือหยาลุกขึ้นพลางอธิบาย

เสิ่นเยวี่ยจ้องสมุดเล่มนั้นอยู่หลายแวบ การจะคัดลอกสมุดบันทึกแบบนี้คงต้องเปลืองแรงไม่น้อย เดือนหน้าก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มาก เวลานี้ใครบ้างไม่แย่งชิงทุกนาทีเพื่ออ่านหนังสือทบทวน ยังจะมีเวลาว่างมาช่วยคนอื่นคัดลอกสมุดบันทึกอีก เขาเห็นชัดๆ ว่าไอ้หมอนี่มีเจตนาไม่ซื่อ!

เมื่อเดินตามอวี๋ซือหยาออกจากห้องมา เขาก็เอ่ยเสนอ "ต้องคัดลอกอะไร ผมไปช่วยคัดลอกให้คุณเองดีกว่า จะได้ไม่รบกวนเวลาทบทวนของพวกเขา แล้วยังเอาเนื้อหาที่พวกเขาทบทวนกันแต่ละวันกลับมาให้คุณได้ด้วย"

อวี๋ซือหยาได้ยินแล้วก็รู้สึกแปลกใหม่ "คุณเนี่ยนะ จะดีเหรอคะ จะรบกวนธุระของคุณหรือเปล่า"

เสิ่นเยวี่ยฟังแล้วก็รู้ว่ามีหวัง รีบพูดทันที "จะรบกวนได้ยังไงกัน พรุ่งนี้ผมไม่ได้ตามเจี้ยนตงออกไปขายของแล้ว อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ ยังไงก็ต้องหางานทำอยู่ดี ไปช่วยคุณคัดลอกสมุดบันทึก ถือว่าได้เรียนรู้หาความรู้เพิ่มไปด้วยไง"

อวี๋ซือหยาคิดว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผล ทว่า "คุณได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เหรอคะ กลับมาพักฟื้นที่บ้านไม่ใช่หรือ ทำแบบนี้จะไม่กระทบแผลของคุณเหรอ"

เสิ่นเยวี่ยเลิกชายเสื้อขึ้นมุมหนึ่ง

อวี๋ซือหยาตกใจกับการกระทำของเขา "คุณ คุณจะทำอะไรน่ะ รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเลยนะ!"

เสิ่นเยวี่ยหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ "คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ แค่จะให้ดูแผลต่างหาก มันตกสะเก็ดแล้ว แค่ไม่ไปออกกำลังกายหักโหมก็ไม่มีปัญหา เจ้าจูหมิงกั๋วนั่นชอบตื่นตูมไปเอง คุณดูสิผมปั่นจักรยาน ตระเวนขายของตามตรอกซอกซอยยังไม่เป็นอะไรเลย นับประสาอะไรกับแค่ไปนั่งคัดลอกสมุดบันทึกเล่า"

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองคร่าวๆ บาดแผลตกสะเก็ดแล้วจริงๆ ทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่กว่านิ้วมือเล็กน้อยไว้ตรงนั้น ดูท่าคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

"งั้นก็ลำบากคุณแล้วล่ะ กินข้าวเสร็จเดี๋ยวฉันหาสมุดบันทึกให้คุณสองเล่ม คุณแยกคัดลอกนะ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามพวกเยาวชนลงชนบทเอา" อวี๋ซือหยากำชับอย่างใส่ใจ

เสิ่นเจี้ยนตงที่กำลังจัดวางตะเกียบได้ยินคำพูดนี้เข้าก็ถามด้วยความสงสัย "คัดลอกอะไรเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาเดินไปล้างมือที่หน้าประตูบ้าน แล้วเดินกลับเข้ามาพูดว่า "ให้พี่ชายนายไปช่วยฉันคัดลอกสมุดทบทวนบทเรียนที่จุดพักเยาวชนลงชนบทน่ะ พี่ไม่มีเวลา ก็เลยต้องรบกวนพี่ชายนาย"

เสิ่นเจี้ยนตงมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสีหน้าประหลาด กำลังจะอ้าปากพูด เสิ่นเยวี่ยก็คว้ากอดคอเขาไว้ แล้วดันตัวพาเดิน "ไปได้แล้ว ไปยกกับข้าว"

พอก้าวเข้าห้องครัว เสิ่นเจี้ยนตงก็ทนอัดอั้นไม่ไหวอีกต่อไป "พี่ พี่สะใภ้รู้ไหมเนี่ยว่าที่ผมไม่รักเรียนน่ะ มันถ่ายทอดมาทางพันธุกรรม"

เสิ่นเยวี่ยเคกหัวเขาไปหนึ่งที "พูดจาไร้สาระอะไร ตอนนั้นฉันไม่มีเงินเรียนหนังสือต่างหาก ไม่อย่างนั้นแกคิดว่าฉันอยากจะขึ้นเขาไปทำงานทำการตั้งแต่สิบขวบหรือไง"

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ เสิ่นเจี้ยนตงก็รู้สึกปวดใจแทน รีบพูดขึ้นว่า "ขอโทษครับ ผมเข้าใจพี่ผิดไปเอง"

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "อย่าไปพูดจาเหลวไหลต่อหน้าพี่สะใภ้แกเชียวล่ะ ไปเถอะ ไปกินข้าวได้แล้ว"

พอสองพี่น้องเดินเข้าห้องมา สีหน้าก็กลับมาเป็นปกติ อวี๋ซือหยายังคงคิดถึงโจทย์คณิตศาสตร์อยู่ เธอกวาดตามองแวบหนึ่ง ถือชามข้าวพลางกินพลางใจลอย จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นการส่งสายตาสื่อสารกันไปมาของสองพี่น้อง

วันต่อมา มีเยาวชนลงชนบททยอยมาลงทะเบียนเรื่อยๆ อวี๋ซือหยาได้ประกาศทางเสียงตามสายไปแล้วว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการลงทะเบียน มีเวลาให้ทุกคนเพียงวันเดียวเท่านั้น

ช่วงเช้าคนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไร พอถึงช่วงบ่าย คนก็ค่อยๆ ทยอยมากันมากขึ้นเรื่อยๆ รวมตลอดทั้งวัน มีคนมาลงทะเบียนทั้งหมดห้าสิบกว่าคน และคนสุดท้ายก็คือเยี่ยเหมย

อันที่จริงหม่าตงอวิ๋นก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร อย่างไรเสียเยี่ยเหมยก็ถือเป็นระดับแกนนำในฟาร์มเพาะเลี้ยง คอยดูแลแผนกฝ่ายขาย ถึงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ อนาคตก็ยังไปได้สวย ทำไมถึงต้องมาลงชื่อสมัครด้วยล่ะ?

อวี๋ซือหยารับรายชื่อมาดู แล้วก็เจอชื่อของเยี่ยเหมยอยู่ท้ายสุดจริงๆ ในเมื่อเยี่ยเหมยลงชื่อสมัครแล้ว ด้วยคุณสมบัติของเธอ ในรายชื่อย่อมไม่อาจขาดเธอไปได้ เช่นนั้นก็ต้องมองหาหัวหน้าฝ่ายขายคนใหม่ ถึงแม้เมื่อตนเองไปเมืองหลวงของมณฑลแล้ว ในภายภาคหน้าศูนย์กลางฝ่ายขายจะย้ายตามไปด้วย แต่ทางฝั่งฟาร์มเพาะเลี้ยงก็ยังจำเป็นต้องเลือกหัวหน้าสักคนขึ้นมาคอยดูแลพนักงานฝ่ายขายอยู่ดี

เธอวางรายชื่อลงแล้วสั่งการอย่างรวดเร็ว "สองวันนี้เธอไปรวบรวมข้อมูลพนักงานฝ่ายขายสองสามคนนั้นมาทีนะ ไม่เอาเยาวชนลงชนบท เอาเฉพาะคนในคอมมูนเรา เน้นดูผลงานยอดขายของพวกเขาเป็นหลัก แล้วก็ช่วยตรวจสอบเรื่องความสัมพันธ์กับคนในโรงงานด้วยว่าเป็นยังไงบ้าง"

หม่าตงอวิ๋นติดตามอวี๋ซือหยามาปีกว่า ทันทีที่ฟังก็เข้าใจได้ทันทีว่าจะคัดเลือกหัวหน้าฝ่ายขายคนใหม่ จึงตอบรับทันควัน "ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋"

อวี๋ซือหยาโบกมือให้เธอออกไปทำงาน ส่วนตัวเองก็หยิบรายชื่อขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างละเอียด

เยาวชนลงชนบทจากเมืองหลวงของมณฑลมีจำนวนมากที่สุด คนที่มาลงชื่อสมัครคิดเป็นสัดส่วนราวหนึ่งในสามได้ อวี๋ซือหยาตรวจดูข้อมูลที่แต่ละคนกรอกด้วยตัวเองทีละคน วงกลมคนที่มีประวัติค่อนข้างโดดเด่นเอาไว้ พรุ่งนี้ค่อยดูข้อมูลที่เยี่ยเหมยไปสืบมาประกอบ แล้วนำมาเปรียบเทียบกันเพื่อคัดเลือกคนสี่คนตามเกณฑ์โดยรวมให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน เยี่ยเหมยก็นำข้อมูลที่สืบมาส่งมอบตามกำหนด เมื่ออวี๋ซือหวานำมาเปรียบเทียบกับข้อมูลที่แต่ละคนกรอกเอง ก็จับได้ทันทีว่ามีบางคนกุเรื่องหลอกลวง กรอกภูมิหลังบางอย่างที่ไม่เป็นความจริง เธอจึงขีดฆ่าชื่อคนพวกนี้ทิ้งไปทั้งหมด เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังกล้าตบตาหัวหน้าอย่างเธอ แล้วต่อไปข้างหน้าเธอยังจะไว้ใจคนพวกนี้ได้อีกหรือ

หลังคัดเลือกเหลือแปดคน อวี๋ซือหยาก็ส่งรายชื่อให้หม่าตงอวิ๋น ให้ไปแจ้งคนเหล่านี้มาสัมภาษณ์ในวันรุ่งขึ้น เพื่อคัดเลือกคนที่เหมาะสมที่สุดออกมา

ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็คัดเลือกเยาวชนลงชนบทมาได้สี่คน ได้แก่ เฉียวหย่วนหาง โจวเหวินอี้ เซวียฉ่ายเยวี่ย และเยี่ยเหมย หลังจากประกาศรายชื่อแล้ว อวี๋ซือหยาก็แจ้งแก่พวกเขาตรงนั้นทันที "เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ให้พวกเธอวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วมาเข้าอบรมที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง"

ยังต้องอบรมก่อนเริ่มงานอีกหรือ ทั้งสี่คนต่างประหลาดใจเล็กน้อย การขายของไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ ขอแค่คิดเลขเป็นก็พอแล้ว ตอนสัมภาษณ์อวี๋ซือหยาก็ทดสอบทักษะการคิดเลขในใจของพวกเขาไปแล้ว พวกเขาก็ทำได้ดีนี่นา

ความจริงแล้วอวี๋ซือหยาก็ไม่อยากยุ่งยากขนาดนี้ แต่กรอบความคิดเดิมๆ ของทุกคนยังปรับเปลี่ยนไม่ได้ เวลาพูดถึงงานขาย สิ่งที่นึกถึงก็คือพนักงานขายในห้างสรรพสินค้า สหกรณ์จำหน่าย หรือร้านอาหารของรัฐ คนพวกนั้นทำตัวยังกับเจ้านาย แต่พนักงานขายของฟาร์มเพาะเลี้ยงจะทำตัวแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้นต่อให้ยุ่งแค่ไหน เธอก็ต้องเจียดเวลามาปลูกฝังจิตสำนึกด้านการบริการให้พวกเขาอย่างจริงจัง

เรื่องพวกนี้ว่าตามตรงแล้วอวี๋ซือหยาก็ไม่มีประสบการณ์หรอก แต่เธอเคยเห็นการบริการที่ดีเยี่ยมในยุคหลังมาแล้ว เลียนแบบตามอย่างก็พอทำได้ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความกระตือรือร้น มีมารยาท มีความอดทนต่อลูกค้า และเรื่องอื่นๆ แน่นอนว่ายังต้องเพิ่มการประเมินผลการปฏิบัติงานเข้าไปด้วย

เงินเดือนของพนักงานขายรุ่นนี้แบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือเงินเดือนพื้นฐานยี่สิบหยวน อีกส่วนคือเงินรางวัลประจำเดือน อวี๋ซือหยาตั้งกฎไว้สองสามข้อ หากทำได้ตามเป้าก็จะจ่ายเงินรางวัลให้ตามยอดผลงาน แต่ถ้าทำได้ไม่ดี มีลูกค้ามาร้องเรียนและตรวจสอบแล้วว่าเป็นความจริง ก็จะถูกหักเงินรางวัล

มีเรื่องต้องทำมากมาย ยุ่งไปยุ่งมาก็ล่วงเลยมาจนถึงวันที่สิบสาม

ตอนค่ำ อวี๋ซือหยากลับมาถึงบ้านและประกาศเรื่องหนึ่งบนโต๊ะอาหาร "มะรืนนี้หน้าร้านสาขาแรกของฟาร์มเพาะเลี้ยงในเมืองหลวงของมณฑลจะเปิดทำการ ฉันต้องไปคอยคุม พรุ่งนี้ฉันก็เลยต้องเดินทางไปเมืองหลวงของมณฑลแล้ว ที่บ้านคงต้องฝากพวกเธอสองคนดูแลนะ"

เสิ่นเจี้ยนตงชินชาเสียแล้วกับการที่อวี๋ซือหยาเดินทางไปทำงานต่างถิ่นเป็นพักๆ จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ "รับทราบครับ"

ตอนนั้นเสิ่นเยวี่ยไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งกินข้าวเสร็จ ตอนที่อวี๋ซือหยากำลังจะกลับเข้าห้องไปทบทวนหนังสือ เขาก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามขึ้นมา "จำเป็นต้องไปเองขนาดนั้นเลยหรือ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหลือเวลาไม่ถึงเดือนแล้วนะ"

ช่วงนี้เสิ่นเยวี่ยไปคัดลอกเอกสารที่จุดรวมเยาวชนลงชนบททุกวันจนเริ่มสนิทสนมกับทุกคน พอได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศรอบข้าง เขาก็พลอยรู้สึกตึงเครียดตามไปด้วย คนอื่นต่างทบทวนหนังสือกันทั้งวันทั้งคืน แต่อวี๋ซือหยากลับหาเวลาทบทวนได้แค่ตอนกินข้าวเย็นเสร็จเท่านั้น หากไปเมืองหลวงของมณฑลคราวนี้ ก็ต้องเสียเวลาไปอีกตั้งหลายวัน

อวี๋ซือหยาเองก็รู้ข้อนี้ดี เธอเอ่ยอย่างจนใจ "ร้านสาขาใช้เงินไปตั้งเยอะ แถมยังเป็นสาขาแรกของเป็ดชิงเหอเราในเมืองหลวงของมณฑลด้วย ยังไงก็ต้องเริ่มต้นให้ดี สร้างชื่อเสียงออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะกระทบกับแผนงานขั้นต่อไปของโรงงานทั้งหมด ฉันจำเป็นต้องไปค่ะ"

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอคงต้องไปดูความคืบหน้าการตกแต่งตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว ไปวันพรุ่งนี้ก็ถือว่าล่าช้ามามากแล้ว

เสิ่นเยวี่ยรู้ว่ารั้นเธอไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น "เปิดร้านวันแรกต้องยุ่งมากแน่ ฉันไปด้วยกันกับเธอ ไม่แน่อาจจะช่วยอะไรได้เยอะแยะ อยู่บ้านฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ถือเสียว่าไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาที่เมืองหลวงของมณฑล เธอไม่ต้องมาคอยดูแลฉันหรอก เรื่องกินอยู่ฉันจัดการตัวเองได้"

คำพูดนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล เขาเป็นคนว่างงานอยู่คนหนึ่งจริงๆ

"ก็ได้ค่ะ งั้นคุณเก็บเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนสักสองชุด พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเรา" อวี๋ซือหยายอมตกลง

เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางพยักหน้า "ได้ เธอไปทบทวนหนังสือเถอะ นอนแต่หัวค่ำหน่อย เจอกันพรุ่งนี้"

พูดจบก็หมุนตัวออกจากห้องเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาเสิ่นเจี้ยนตง "พรุ่งนี้พี่จะไปทำงานต่างถิ่นที่เมืองหลวงของมณฑลกับพี่สะใภ้ของแก แกอยู่บ้านดูแลตัวเองให้ดี ของพวกนั้นขายได้ก็ขาย ขายไม่ได้ก็ช่างมัน"

เสิ่นเจี้ยนตงที่กำลังนั่งคุมไฟอยู่แทบอยากจะปาคีมคีบถ่านทิ้ง ทำไมเขารู้สึกว่าพี่ชายกลับมาเพื่อแย่งพี่สะใภ้ไปจากเขากันแน่นะ

วันรุ่งขึ้น พอไปถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้วขึ้นรถ เมื่อเห็นสายตาสำรวจของทุกคน อวี๋ซือหยาก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่พาเสิ่นเยวี่ยมาด้วย

ทว่าผิวหน้าของเธอหนาอยู่เสมอ อีกทั้งด้วยสถานะในตอนนี้ จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยแซว เธอแสร้งกระแอมไอหนึ่งทีแล้วชี้ไปทางเสิ่นเยวี่ยอย่างนิ่งสงบ "สหายเสิ่นอยากจะไปเมืองหลวงของมณฑลอยู่พอดี ก็เลยขอติดรถพวกเราไปด้วยค่ะ"

"อ๋อ ครับ/ค่ะ" ทุกคนยิ้มแย้มพลางเอ่ยทักทายเสิ่นเยวี่ย

แต่พอมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน ซ้ำยังมีผู้นำนั่งอยู่ข้างๆ พนักงานขายทั้งสี่คนจึงอดที่จะเกร็งไม่ได้

อวี๋ซือหยารู้ข้อนี้ดี แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะตีสนิทคลุกคลีอะไรกับพวกเขา จึงหลับตาลงแล้วเอนพิงกระบะรถเพื่อชดเชยการนอนหลับ ทั้งต้องคอยกังวลเรื่องโรงงาน ทั้งต้องทบทวนหนังสือ ช่วงนี้เธออดนอนอย่างหนัก ได้โอกาสอาศัยช่วงเวลานี้งีบหลับสักหน่อย แม้จะนอนบนรถได้ไม่สบายนัก แต่ได้พักสักนิดก็ยังดี

อวี๋ซือหยากอดกระเป๋าที่ใส่หนังสือและเสื้อผ้าเอาไว้เพื่อกันลมที่พัดมาวูบวาบ พอเอียงศีรษะลงก็ผล็อยหลับไป

เดินทางไปได้ระยะหนึ่ง รถแล่นผ่านหลุมแห่งหนึ่งจนกระบะท้ายโคลงเคลงอย่างแรง อวี๋ซือหยาที่กำลังหลับสนิทเกือบจะหัวโขกเข้ากับราวเหล็กของกระบะรถ ทว่าในตอนนั้นเอง มีมือข้างหนึ่งยื่นมารองรับศีรษะของเธอเอาไว้แล้วประคองให้เอนไปทางด้านหลัง "ซบไหล่ฉันนอนสักพักเถอะ"

รถแล่นไปได้สักพักก็ตกหลุมเข้าแห่งหนึ่ง ตัวกระบะรถโคลงเคลงอย่างรุนแรง อวี๋ซือหยาที่กำลังหลับสนิทเกือบจะชนเข้ากับขอบกั้นกระบะรถอีกรอบ ตอนนั้นเองมีมือข้างหนึ่งยื่นมาประคองศีรษะของเธอไว้ แล้วพยุงไปทางด้านหลัง "พิงไหล่ฉันนอนสักงีบเถอะ"

อวี๋ซือหยาง่วงนอนเหลือเกิน จึงเอนศีรษะพิงไปอย่างสะลึมสะลือ

ครั้นเธอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าศีรษะไม่ได้พิงอยู่กับแผ่นเหล็กเย็นเฉียบ แต่กลับเป็นสิ่งที่อบอุ่นและแข็งแกร่ง เธอเผลอลูบคลำไปทีหนึ่ง จากนั้นก็มีมือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้ "อย่าซนสิ หิวน้ำแล้วใช่ไหม ลุกขึ้นมาดื่มน้ำหน่อย"

อวี๋ซือหยาตาสว่างขึ้นมาทันที ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนอนหนุนตักเสิ่นเยวี่ยอยู่ และที่ลูบคลำไปเมื่อครู่ก็เป็นกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย เธออับอายจนแทบอยากจะมุดรูหนีไปให้พ้นๆ

ทว่าผู้มีส่วนร่วมอีกคนกลับผิวหน้าหนากว่ามาก เขาเปิดฝาออกแล้วส่งกระติกน้ำทหารให้เธออย่างไม่แยแสสายตาใคร "น้ำเย็นไปหน่อย ทนดื่มไปก่อนนะ เดี๋ยวพอถึงเกสต์เฮาส์ค่อยไปกดน้ำร้อนมาเติม"

ความนิ่งสงบของอีกฝ่ายทำให้อวี๋ซือหยาผ่อนคลายลง เธอรับกระติกน้ำมาอย่างสุขุม "ขอบคุณค่ะ"

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ อวี๋ซือหยาก็สงบสติอารมณ์ลงได้โดยสมบูรณ์ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ถึงไหนกันแล้ว อีกนานไหมกว่าจะถึงเมืองหลวงของมณฑล"

"ใกล้แล้วครับ อีกประมาณเจ็ดแปดลี้ก็จะเข้าเขตเมืองแล้ว" ครอบครัวของพนักงานขายทั้งสี่คนล้วนอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล จึงคุ้นเคยกับถนนเส้นนี้เป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงแล้ว อารมณ์ประหม่ายามใกล้ถึงบ้านเกิดก็ทำให้แต่ละคนตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่

ความรู้สึกแบบนี้เข้าใจได้ ทว่าพวกตนมาเพื่อทำงานเป็นหลักก่อน อวี๋ซือหยาจึงเอ่ยว่า "สองวันนี้พวกเธอพักที่สถานีรับรองไปก่อน ช่วงเปิดร้านจะมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นเยอะ รออีกสองสามวันให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วค่อยกลับบ้าน ไปคุยกับที่บ้านให้รู้เรื่อง แล้วหลังจากนั้นค่อยย้ายกลับไปนอนบ้าน"

เธอตั้งใจจะเปิดห้องพักที่สถานีรับรองข้างร้านค้า เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปกลับ ทั้งยังป้องกันกรณีที่ตามหาตัวกันไม่เจอ

เยี่ยเหมยกับเพื่อนอีกสามคนต่างไม่มีใครคัดค้าน หลายปียังรอมาได้ กะอีแค่หนึ่งหรือสองวันย่อมไม่รีบร้อน พวกเขาไม่ลืมเป้าหมายหลักในการกลับเข้าเมืองครั้งนี้ หากทำร้านค้าพัง พวกเขาก็หมดสิทธิ์กลับมาอยู่ในเมืองอย่างถาวร เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตความเป็นอยู่ของตนเองในวันข้างหน้าเชียวนะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทิวทัศน์สองข้างทางของรถบรรทุกเริ่มเปลี่ยนไป สิ่งปลูกสร้างค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รถบรรทุกแล่นเข้าสู่เขตเมืองอย่างช้าๆ

เนื่องจากบนรถบรรทุกสินค้ามาเต็มคัน พวกเขาจึงตรงดิ่งไปยังร้านค้าก่อนเป็นอันดับแรก

ช่วงเวลาสิบกว่าวันมานี้ เสี่ยวหยวนได้พาคนมาปรับปรุงร้านค้าจนเสร็จ ผนังทาสีขาวโพลน กระเบื้องปูพื้นสะอาดสะอ้านยิ่งกว่าโต๊ะเตาของบ้านหลายๆ หลัง หลอดไฟก็เปลี่ยนเป็นหลอดใหญ่ขนาดห้าสิบวัตต์ ชั้นวางของจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ดูสะอาดตา สว่างไสว และเรียบร้อยยิ่งนัก

ทว่าสิ่งเหล่านี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด เรื่องที่ทำให้ประหลาดใจที่สุดคือภาพวาดบนผนังด้านนอกต่างหาก

เสิ่นเยวี่ยกวาดตามองปราดเดียวก็จำได้ทันที "นี่คือเจ้าเป็ดตัวที่อยู่บนถุงบรรจุภัณฑ์ของพวกคุณใช่ไหม ใครวาดน่ะ เหมือนทีเดียว"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางตอบว่า "จะไม่เหมือนได้ยังไงล่ะ เป็ดบนถุงบรรจุภัณฑ์ก็เป็นศาสตราจารย์หยวนที่วาดให้พวกเราทั้งนั้น เขาเป็นอาจารย์สอนวิจิตรศิลป์ที่ถูกส่งตัวลงมาทำงานที่คอมมูนเรา เพิ่งได้รับการคืนเกียรติยศกลับเข้าเมืองไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง ไปเถอะ ในเมื่อนายอยากช่วย ก็ช่วยยกของแล้วกัน ถ้าเกิดไม่สบายตัวตรงไหนก็อย่าฝืนนะ"

"ไม่เป็นไร ของแค่นี้ไม่หนักหรอก" เสิ่นเยวี่ยพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปหน้ารถ สหายชายสองสามคนได้ปลดแผงกั้นข้างรถลงแล้ว และเริ่มลงมือยกของ

ส่วนพวกสหายหญิงรับหน้าที่จัดวางสินค้า นอกจากของที่ต้องนำไปเก็บในโกดังแล้ว ยังมีบางส่วนที่ต้องนำขึ้นไปจัดบนชั้นวาง การจัดเรียงให้ดูสวยงามสะดุดตาก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่จะช่วยดึงดูดลูกค้าได้

ทางด้านอวี๋ซือหยารับหน้าที่ติดป้ายราคา พวกเขาใช้พู่กันเขียนป้ายราคาลงบนกระดาษสีแดง อวี๋ซือหยาเตรียมนำไปติดไว้ตรงทางเข้าหน้าร้าน เพื่อให้คนที่เดินผ่านไปมามองเห็นได้ชัดเจน คนไหนที่สนใจและรับราคาได้ก็จะได้เดินเข้าไปซื้อเองตามธรรมชาติ ช่วยให้พนักงานขายไม่ต้องคอยแนะนำสินค้าทีละชิ้นให้เสียเวลา

คนมากแรงก็เยอะ ทั้งแปดคนร่วมแรงร่วมใจกัน ใช้เวลาเพียงชั่วโมงเศษก็ขนของลงมาจัดวางจนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เก็บกวาดทำความสะอาดร้านอีกรอบก็เป็นอันเสร็จสิ้น

หลังจากเสร็จงาน พานหย่งคังกับอู๋เฉียงก็ต้องเดินทางกลับในวันนั้นเลย ฟาร์มเพาะเลี้ยงมีรถอยู่แค่คันเดียว ยังต้องใช้งานอีกมาก ขาดพวกเขาไปไม่ได้

อวี๋ซือหยาจึงพาทั้งสี่คนไปกินข้าว จากนั้นก็กลับไปยังสถานีรับรอง

เมื่อไปถึงสถานีรับรอง ตอนที่กำลังทำเรื่องเข้าพักก็เจอปัญหาใหม่ขึ้นมา เพื่อเป็นการประหยัดเงิน ทุกคนจึงเลือกพักห้องคู่ ผู้หญิงสองคนอยู่ห้องหนึ่ง ผู้ชายสองคนอยู่ห้องหนึ่ง ก็เหลือแค่อวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยสองคน

หากยึดตามความต้องการของอวี๋ซือหยา ย่อมต้องเปิดสองห้องอยู่แล้ว แต่พวกเยี่ยเหมยต่างรู้ดีว่าเธอกับเสิ่นเยวี่ยเป็นสามีภรรยากัน หากยังยอมเสียเงินเปิดห้องเพิ่มอีกห้อง คนอื่นมองมาจะคิดอย่างไรกับเสิ่นเยวี่ยและตัวเธอเล่า

"เปิดห้องเดี่ยวเพิ่มอีกสองห้องเถอะครับ พอดีผู้จัดการอวี๋ของเราต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบช่วงนี้ จะได้ไม่รบกวนเธอ ส่วนค่าห้องของผมคิดแยกต่างหากได้เลย" เสิ่นเยวี่ยเป็นฝ่ายชิงเอ่ยขึ้นมาเอง ทั้งยังช่วยอธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมทั้งคู่ถึงต้องแยกห้องนอนกันได้อย่างแนบเนียน

พอพวกเยี่ยเหมยได้ยินดังนั้นก็ไม่คิดระแวงอะไรจริงๆ พวกเขารู้อยู่แล้วว่าอวี๋ซือหยากำลังเตรียมตัวสอบ และในยามนี้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยมีความสำคัญมากเพียงใดก็ไม่ต้องพูดถึง แต่การที่เสิ่นเยวี่ยช่างใส่ใจถึงขนาดนี้ก็ยังทำให้ทุกคนประหลาดใจอยู่ดี ตอนที่เดินกลับเข้าห้อง เยี่ยเหมยจึงดึงแขนอวี๋ซือหยาไว้พลางเอ่ยอย่างอิจฉาว่า "ผู้จัดการอวี๋ สหายเสิ่นดีกับคุณจริงๆ เลยนะเนี่ย"

อวี๋ซือหยาหัวเราะ "งั้นเธอก็หาคู่สักคนสิ"

ถ้าจะว่าไปแล้วเยี่ยเหมยอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี หากไม่ได้ถูกส่งตัวลงชนบท ป่านนี้คงแต่งงานออกเรือนไปนานแล้ว

เยี่ยเหมยยิ้มเจื่อน "มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน คนรุ่นราวคราวเดียวกับฉันเขาแต่งงานกันไปหมดแล้ว ค่อยๆ หาไปแล้วกัน"

คนในยุคนี้แต่งงานกันเร็ว คนหนุ่มสาวในเมืองที่มีหน้าที่การงาน พอโตเป็นผู้ใหญ่และเริ่มทำงานทำการก็จะเริ่มคิดเรื่องแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้เธอปล่อยให้อายุล่วงเลยมาจนปูนนี้ คนที่มีฐานะหรือคุณสมบัติดีๆ ก็แต่งงานไปหมดแล้ว ส่วนพวกที่ไม่มีงานทำ หรือมีงานที่ไม่เอาถ่าน เธอก็ไม่ชายตามอง และไม่อยากฝืนใจตัวเองด้วย

อวี๋ซือหยาตบหลังมือเธอเบาๆ "เธอเก่งขนาดนี้ เดี๋ยววาสนาก็มาถึงเองแหละ ตั้งใจทำงานไป ไม่แน่วันดีคืนดีลูกค้าที่มาซื้อเป็ดชิงเหอของพวกเราอาจจะถูกตาต้องใจพวกเธอขึ้นมาก็ได้"

คำพูดนี้เดิมทีเป็นเพียงการหยอกล้อ ทว่าใครจะคาดคิดว่าในเวลาต่อมา สหายหลายคนจะได้รับความเอ็นดูจากบรรดาลุงๆ ป้าๆ อย่างท่วมท้น เพราะการทำงานที่กระตือรือร้นและมีอัธยาศัยไมตรีอันอบอุ่น ถึงขั้นมีคนขันอาสาช่วยแนะนำคู่ครองให้พวกเขาด้วยตัวเองเสียอย่างนั้น

เนื่องจากเมื่อวานเลิกงานค่อนข้างเร็ว อวี๋ซือหยาจึงได้อ่านหนังสืออยู่หลายชั่วโมง พอสี่ทุ่มกว่าก็เข้านอน นอนหลับเต็มอิ่มจนตื่นเช้ามาในวันรุ่งขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ

ทุกคนพากันไปกินมื้อเช้าที่ร้านอาหารของรัฐก่อน จากนั้นพอเจ็ดโมงกว่าก็มาถึงหน้าร้าน เริ่มจากทำความสะอาด กวาดพื้น ถูพื้น เช็ดกระจกประตูหน้าต่าง เคาน์เตอร์ และป้ายร้าน วุ่นกันจนถึงแปดโมงเช้า จึงได้ฤกษ์เปิดร้านอย่างเป็นทางการ

คนเรามักขี้ลืม นอกจากคนส่วนน้อยที่มีความประทับใจเป็นพิเศษและชอบกินเป็ดชิงเหอมากๆ แล้ว คนส่วนใหญ่ต่างก็ลืมเรื่องที่เป็ดชิงเหอจะเปิดร้านในวันนี้ไปเสียสนิท อีกทั้งวันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์ ทุกคนต้องไปทำงาน ผู้คนบนท้องถนนจึงไม่ได้หนาตาเท่าไรนัก

ด้วยเหตุนี้ บรรยากาศหลังเปิดร้านจึงไม่ได้คึกคักอย่างที่ทุกคนวาดฝันไว้ รอจนถึงสิบโมงเช้าถึงเพิ่งมีลูกค้าแวะเวียนมาประปรายเพียงไม่กี่คน ยอดขายรวมได้แค่สามสี่สิบหยวนเท่านั้น

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่ การเปิดร้านของพวกเธอยังถือว่าเงียบเหงาเกินไป เสียดายที่ยุคนี้ยังลงโฆษณาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอวี๋ซือหยาคงยอมควักเงินไปจ้างสถานีวิทยุกระจายเสียงช่วยลงโฆษณาให้รู้แล้วรู้รอด

หากวัดจากอัตราการขายของวันนี้ วันหนึ่งคงขายได้เพียงแค่ราวๆ หนึ่งถึงสองร้อยหยวน วันหยุดสุดสัปดาห์อาจจะมากหน่อย ถัวเฉลี่ยแล้วเดือนหนึ่งก็คงขายได้แค่เจ็ดแปดพันหยวน เนื่องจากเป็ดชิงเหอราคาค่อนข้างสูง กำไรขั้นต้นจึงจัดว่าดี ขาดทุนน่ะไม่ขาดทุนอยู่แล้ว ทว่าการระบายสินค้าออกไปได้ช้าขนาดนี้ ย่อมไม่ทันใจและห่างไกลจากเป้าหมายการหมุนเวียนเงินทุนที่อวี๋ซือหยาตั้งไว้มากนัก

หลังจากใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็นึกถึงวิธีที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุดออก เธอวิ่งไปที่ห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กัน ขอยืมโทรโข่งขนาดใหญ่จากเมิ่งหลาน จากนั้นก็กลับมาที่ร้าน ยกโทรโข่งขึ้นตะโกน "เป็ดชิงเหอฉลองเปิดร้านใหม่ ลดราคาทั้งร้านสิบเปอร์เซ็นต์ ลดสิบเปอร์เซ็นต์ทั้งร้าน..."

พอมีเสียงโทรโข่งดังขึ้นมา ก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้ดีจริงๆ ส่งผลให้คนที่เดิมทีไม่ได้สังเกตว่ามีร้านมาเปิดใหม่แถวนี้ต่างพากันเหลียวมองมา ยอดขายกระเตื้องขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว วันนั้นวันเดียวก็ขายไปได้กว่าหนึ่งพันหยวน

เมื่อเห็นผลงานระดับนี้ พวกเยี่ยเหมยต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าอวี๋ซือหยายังไม่พอใจ มันยังช้าเกินไป อีกทั้งพวกเธอจะมาคอยถือโทรโข่งตะโกนป่าวร้องทุกวี่ทุกวันก็คงไม่ได้ เพราะเป็นการรบกวนความสงบของชาวบ้านจนเกินไป จะต้องทำให้คนจำนวนมากกว่านี้รับรู้ว่าเป็ดชิงเหอเปิดร้านแล้ว

ในขณะที่อวี๋ซือหยากำลังกลุ้มอกกลุ้มใจกับปัญหานี้ หญิงชราแซ่ฟ่านก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าดีอกดีใจ "ผู้จัดการอวี๋ พวกคุณเปิดร้านแล้วหรือนี่ โธ่เอ๋ย เมื่อวานฉันลืมไปสนิทเลย วันนี้เพิ่งนึกขึ้นได้ ก็เลยรีบแจ้นมานี่แหละ"

ทันทีที่อวี๋ซือหยาเห็นหน้าอีกฝ่าย ดวงตาก็พลันเป็นประกาย นึกถึงวิธียอดเยี่ยมที่คนในยุคหลังใช้กันจนเกร่อขึ้นมาได้ในทันที