ตอนที่ 61 แผนการตลาดสุดบรรเจิดเปิดตัวเป็ดชิงเหอ

เช้าตรู่ของวันที่ 16 พฤศจิกายน ชาวเมืองเอกของมณฑลได้พบกับเรื่องแปลกใหม่เรื่องหนึ่ง

แต่เช้าตรู่ หญิงชราแปดคนตั้งแถวเป็นสองฝั่งเดินไปตามถนนใหญ่ สองคนหน้าสุดถือป้ายไม้ทรงสี่เหลี่ยมคนละป้าย ป้ายแรกเขียนไว้ว่า "เป็ดชิงเหอเปิดร้าน ลดราคาคืนกำไรสิบเปอร์เซ็นต์" ป้ายที่สองเขียนว่า "พิกัด: ตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง" ทั้งหมดเขียนด้วยสีแดงสด สะดุดตายิ่งนัก

หญิงชราสี่คนที่ตามมาติดๆ ผูกกลองเอวไว้กับตัว เดินไปได้สามก้าวก็ตีพร้อมกันทีหนึ่ง ส่วนหญิงชราสองคนรั้งท้ายสะพายชะลอมไว้ด้านหลัง บนชะลอมติดป้ายชื่อเป็ดชิงเหอเขียนด้วยหมึกดำบนกระดาษขาว

หญิงชราทั้งแปดคนสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินเหมือนกัน แม้รูปแบบจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่ก็ดูใกล้เคียงกัน พวกเธอเดินไปพลาง ตีกลองเอวไปพลาง เสียงกลองดังก้องเป็นจังหวะ ดึงดูดให้ผู้คนตามท้องถนนหยุดยืนดูและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เป็ดชิงเหอเหรอ ใช่เป็ดชิงเหอที่คราวก่อนเอาของมาทำลายที่เมืองเอกเพราะกินเจอก้นบุหรี่หรือเปล่า หน่วยงานพวกเขาช่างคิดอะไรแปลกใหม่จริงเชียว"

"ใช่แล้ว คราวก่อนฉันก็ไปรับมาสี่ซองเล็ก ห่อมาดีมาก สะอาดกว่าบิสกิตแบ่งขายที่เราซื้อข้างนอกเสียอีก หลานชายตัวน้อยบ้านฉันชอบกินมากเลยนะ"

"จริงสิ ได้ยินว่าของราคาตั้งหมื่นกว่าหยวนแจกให้คนฟรีๆ แบบนั้นเลย ใจถึงจริงๆ"

"ก็ใช่น่ะสิ เห็นแก่ที่คราวก่อนได้กินของบ้านเขาฟรี ครั้งนี้ฉันก็จะไปอุดหนุนสักหน่อย หนนี้ลดตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ ถูกกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ ใกล้จะปีใหม่แล้ว ฉันตุนไว้สักหน่อย รอหลานชายกลับมาค่อยเอาให้กิน ประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะ"

"นั่นสิ เมื่อก่อนห้างแห่งที่สองไม่เคยลดราคาเลย ตอนนี้ซื้อคุ้มจริงๆ ไว้เลิกงานแล้วฉันก็จะไปซื้อบ้าง!"

ผู้คนต่างออกความเห็นกันจอแจ หลายคนพูดถึงเรื่องที่เป็ดชิงเหอเปิดร้านในวันนี้ มีทั้งชมทั้งติ แต่ชื่อเสียงก็ได้กระจายออกไปแล้ว เมื่อขบวนเดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ คนที่มุงอยู่ด้านหลังจึงค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไป คนที่ต้องซื้อกับข้าวก็ไปซื้อ คนที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน ส่วนคนที่ว่างไม่มีอะไรทำ ก็มุ่งหน้าไปซื้อเป็ดชิงเหอที่ตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง

เสิ่นเยวี่ยเดินตามหลังฝูงชน มองดูคุณยายฟ่านพูดคุยกับผู้คนอย่างกระตือรือร้นว่า "ตัวเองก็จะไปซื้อ คราวนี้ลดราคาคุ้มเป็นพิเศษ" และอะไรทำนองนั้น จนเขาแทบจะทึ่งไปเลยทีเดียว

"คุณคิดวิธีนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ" เขามองอวี๋ซือหยาด้วยความทึ่ง

เมื่อวานพอเจอคุณยายฟ่าน อวี๋ซือหยาก็ขอให้เธอช่วยทันที โดยหาหญิงชรามาทั้งสิ้นยี่สิบคน แปดคนคือกลุ่มที่เดินถือป้ายตีกลองเอวประชาสัมพันธ์อยู่ข้างหน้า ส่วนอีกสิบสองคนจะแยกย้ายกันตามหลังขบวนไปตามแต่ละช่วงถนน คอยบอกเล่าให้ประชาชนที่อยากรู้อยากเห็นและมามุงดูฟังว่า "หลานชายบ้านฉันชอบกินที่สุดเลยนะ หน่วยงานนี้เรื่องสุขอนามัยดีมาก คุณภาพก็ดี ของมีตำหนิไม่ยอมเอามาขายเด็ดขาด คราวก่อนยังออกข่าวกระจายเสียงเลย คราวนี้ลดสิบเปอร์เซ็นต์ถูกเป็นพิเศษ" อะไรทำนองนี้

อย่าได้ดูถูกความสามารถของหญิงชราเหล่านี้เชียว ฝีปากพวกเธอช่างพูดช่างเจรจายิ่งนัก แถมสีหน้าท่าทางยังสมจริงเป็นธรรมชาติ หลายคนที่ได้ยินต่างก็พากันหวั่นไหว เสิ่นเยวี่ยลองเอาตัวเองไปเป็นคนอื่น หากไม่รู้ล่วงหน้าว่านี่คือละครฉากหนึ่งที่อวี๋ซือหยาจัดฉากขึ้นมา ถ้าเขามาเห็นภาพนี้บนท้องถนนก็คงต้องเข้าไปถามไถ่เหมือนกัน และพอได้ยินคำพูดของหญิงชราก็คงเกิดความอยากรู้อยากเห็นจนอยากจะแวะไปดู

อวี๋ซือหยารู้สึกขบขัน น่าอัศจรรย์ใจงั้นหรือ ไม่เลยสักนิด ในยุคหลังตามเมืองเล็กๆ มักจะมีพวกคุณป้าคุณยายถือป้ายเดินไปตามถนนเพื่อโฆษณาให้ร้านค้าแบบนี้อยู่เป็นประจำ อุปกรณ์ในยุคนั้นสมบูรณ์แบบกว่านี้มากนัก เสื้อผ้าสวมใส่พร้อมเพรียงเป็นระเบียบ มีชื่อผู้ผลิตพิมพ์อยู่บนนั้น ป้ายผ้าที่ชูขึ้นก็สะดุดตาและสวยงาม ล้วนจ้างบริษัทโฆษณาทำขึ้นมาโดยเฉพาะ ยังไม่นับรวมว่ามีลำโพงตามไปด้วย เดินไปตะโกนป่าวร้องไปตลอดทาง

ที่สำคัญคือผู้รับสารล้วนเป็นกลุ่มเป้าหมาย แถมราคายังถูกอีกต่างหาก พวกคุณตาคุณยายเกษียณแล้วไม่มีอะไรทำ ให้เงินวันละสามสิบห้าสิบบาท เอ๊ย สามสิบห้าสิบหยวน พวกเขาก็ตระเวนโฆษณาให้ทั่วทั้งเมืองได้แล้ว คำนวณดูแล้วต้นทุนแค่ไม่กี่พันหยวน ถูกกว่าลงโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ หรืออินเทอร์เน็ตตั้งเยอะ เหมาะกับร้านค้าขนาดเล็กที่จัดรายการส่งเสริมการขายหรือเปิดร้านใหม่ในท้องถิ่นเป็นพิเศษ

ตอนนี้พวกเธอยากจน ซ้ำเวลากระชั้นชิด จะไปเล่นลูกเล่นอื่นก็ไม่ทันการแล้ว อวี๋ซือหยาจึงใช้วิธีที่เรียบง่ายแต่ได้ผลชะงัดแบบนี้ ต้นทุนต่ำมากเช่นกัน หญิงชราคนละหนึ่งหยวน รวมทั้งสิ้นยี่สิบหยวน ก็สามารถสร้างผลลัพธ์ในการประชาสัมพันธ์ทั่วเมืองเอกของมณฑลได้แล้ว

สาเหตุหลักยังคงเป็นเพราะยุคนี้เป็นระบบเศรษฐกิจแบบแผน ความต้องการล้นตลาด การประชาสัมพันธ์แทบไม่มีให้เห็น วิธีการโฆษณาที่ไม่ได้ใช้เทคนิคซับซ้อนอะไรแบบนี้จึงได้ผลชะงัด

เมื่อเห็นว่าผลตอบรับจากการประชาสัมพันธ์เป็นไปด้วยดี อวี๋ซือหยาก็ไม่คิดจะเดินตามต่อไปให้เสียเวลา เธอหันไปบอกเสิ่นเยวี่ยว่า "ไปเถอะ พวกเรากลับไปดูที่ร้านกัน"

เสิ่นเยวี่ยเห็นเข้าก็รีบพูดขึ้นว่า "คนเข้าคิวเยอะขนาดนี้ ดูท่าจะรับมือไม่ไหว พวกเราไปช่วยที่ร้านกันเถอะ"

อวี๋ซือหยาดูออกว่าเขาอยากแสดงฝีมือก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ปฏิเสธไป "ไม่ต้องหรอก ต้องให้มีคนต่อแถวเข้าไว้นั่นแหละ ยิ่งมีคนต่อแถวมากเท่าไร คนซื้อก็ยิ่งเยอะขึ้นเท่านั้น นี่เรียกว่าพฤติกรรมแห่ตามกัน"

ลองดูพวกร้านดังในยุคหลังสิ เพื่อจะได้ซื้อขนมไหว้พระจันทร์ไส้หมูสดสักกล่อง หรือชานมไข่มุกสักแก้ว บรรดาสายกินยอมต่อคิวนานหลายชั่วโมงโดยไม่เสียดายเวลาเลยสักนิด จนถึงขั้นเกิดอาชีพรับจ้างต่อคิวขึ้นมาด้วยซ้ำ

เสิ่นเยวี่ยทวนคำว่า "พฤติกรรมแห่ตามกัน" อยู่ในใจเงียบ ๆ แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้ แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางการทำความเข้าใจความหมายผ่านภาพที่เห็นตรงหน้าเลย

เป็นจริงดังคาด ลูกค้าหน้าใหม่ที่ตามมาทีหลังพอเห็นแถวยาวเหยียด ก็ไม่ได้ถอดใจหันหลังกลับเพราะรำคาญ ส่วนใหญ่กลับเดินไปต่อท้ายแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อรอซื้อของ

เสิ่นเยวี่ยตาสว่างขึ้นมาทันที "คุณพูดถูกจริง ๆ ทุกคนชินกับการต่อคิวซื้อข้าวซื้อเนื้อกันอยู่แล้ว แถวยาวแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้ มีแต่จะช่วยสร้างชื่อให้เป็ดชิงเหอมากกว่า ไม่นึกเลยว่าการทำมาค้าขายจะมีลูกเล่นแพรวพราวขนาดนี้ รู้อย่างนี้พาน้องเจี้ยนตงมาเปิดหูเปิดตาด้วยก็ดี"

"วันข้างหน้ายังมีโอกาสอีกเยอะ" อวี๋ซือหยาเงียบไปครู่หนึ่ง เดิมทีเธออยากคุยกับเสิ่นเยวี่ยเรื่องแผนการของเสิ่นเจี้ยนตง แต่ก่อนเธอตั้งใจว่าจะพาเสิ่นเจี้ยนตงเข้าเมืองเอกหลังผ่านพ้นปีใหม่ ทว่าตอนนี้พี่ชายแท้ ๆ ของเขากลับมาแล้ว เรื่องนี้จึงต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเสิ่นเยวี่ย แต่ตอนนี้ผู้คนขวักไขว่เต็มท้องถนน เธอยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก อวี๋ซือหยาจึงพับความคิดนี้เก็บไว้ชั่วคราว รอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้นแล้วค่อยว่ากันอีกที

ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ต้องช่วยแล้ว แต่เนื่องจากเพิ่งเปิดร้านเป็นวันที่สอง พนักงานขายทั้งสี่คนยังขาดประสบการณ์ ลูกค้าก็ล้นหลาม เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น อวี๋ซือหยาจึงตัดสินใจอยู่คุมเชิงที่นี่ต่อไป แต่เสิ่นเยวี่ยไม่จำเป็นต้องอยู่

เธอจึงเอ่ยปากบอกเสิ่นเยวี่ย "คุณอยากไปเดินเล่นในเมือง หรือไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าดูไหม ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะ"

เสิ่นเยวี่ยครุ่นคิดเล็กน้อย "ผมมีเพื่อนทหารร่วมรบคนหนึ่ง ปลดประจำการมาอยู่ที่เมืองเอกเมื่อสามปีก่อน ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ผมก็ว่าจะแวะไปเยี่ยมเขาสักหน่อย คุณอยากไปด้วยกันไหม ดูเหมือนเขาจะไปทำงานที่สถานีตำรวจนะ"

อวี๋ซือหยาเริ่มใจแกว่ง ในเมื่อพวกเธอมาเปิดร้านในเมืองเอก วันข้างหน้าคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับหน่วยงานรัฐแบบนี้ โดยเฉพาะอีกไม่กี่ปีข้างหน้าการรักษาความสงบเรียบร้อยจะย่ำแย่ลง หากได้รู้จักกับตำรวจไว้เป็นเส้นสายย่อมมีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย

ติดอยู่ตรงที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเสิ่นเยวี่ยยังคลุมเครือ หากวันข้างหน้าหย่าร้างกันไป การจะบากหน้าไปพึ่งพาอีกฝ่ายคงกระอักกระอ่วนใจพิลึก อีกอย่าง เธอก็ยังวางใจเรื่องที่ร้านไม่ได้

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็เลือกที่จะปฏิเสธ "คุณไปเถอะ ฉันต้องอยู่เฝ้าที่นี่ เผื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจะส่งผลเสียเอาได้"

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจดีว่าอวี๋ซือหยาจริงจังกับงานแค่ไหน แถมตอนนี้ทางร้านก็ขาดเธอไม่ได้จริง ๆ จึงจำต้องยอมตัดใจ

"ก็ได้ งั้นผมไปก่อน ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยแนะนำให้พวกคุณรู้จักกัน"

"อื้ม" อวี๋ซือหยารับคำ คิดดูแล้วจึงล้วงเงินกับคูปองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "คุณเอาติดตัวไปด้วยสิ เผื่อจะได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือไป"

สายสัมพันธ์จำเป็นต้องได้รับการทะนุถนอม ต่อให้เป็นเพื่อนเก่าแก่ ก็ไม่ควรไปเยือนด้วยมือเปล่า

เสิ่นเยวี่ยปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก ผมยังมีเงินติดตัวอยู่อีกหน่อย"

อวี๋ซือหยาปรายตามองเขา มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าเขามีเงินอยู่เท่าไร แค่สามสิบกว่าหยวน คราวก่อนไปในตัวอำเภอก็ใช้ไปสิบกว่าหยวนแล้ว ช่วงหลังมานี้ยังตระเวนไปซื้อปลาซื้อเนื้อตามกองพลการผลิตต่าง ๆ บ่อย ๆ เมื่อวานก็เพิ่งควักกระเป๋าจ่ายค่าห้องค่าข้าวไปเอง คำนวณดูแล้วคงเหลือเงินอยู่ไม่กี่หยวนเท่านั้นแหละ

"ช่างเถอะ พวกเราก็ไม่มีคูปองดี ๆ ที่พอจะอวดใครได้ ไปเถอะ ฉันพาคุณไปซื้อเอง" อวี๋ซือหยาคว้าแขนเสื้อของเขา แล้วดึงตัวตรงไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง

ตอนข้ามถนน อวี๋ซือหยาถามขึ้นว่า "เพื่อนคุณคนนี้ที่บ้านมีใครบ้าง แล้วฐานะทางบ้านเป็นยังไงบ้างคะ"

การให้ของขวัญต้องดูตามสภาพความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายด้วย ไม่อย่างนั้นของขวัญที่ไม่เหมาะสมก็อาจกลายเป็นภาระให้คนอื่นเปล่า ๆ

ความจริงแล้ว การที่ย้ายสายงานแล้วได้มาอยู่เมืองใหญ่อย่างเมืองเอกของมณฑล ก็บ่งบอกได้ว่าฐานะทางบ้านของอีกฝ่ายคงไม่เลวนัก

เสิ่นเยวี่ยพอจะรู้ข้อมูลคร่าว ๆ "บ้านเขาเป็นคนในเมืองเอกของมณฑลนี่แหละ เมียดูเหมือนจะเป็นครู เพื่อนนักเรียนเก่าของเขาน่ะ"

อวี๋ซือหยาเข้าใจทะลุปรุโปร่งทันที เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แล้วบอกพนักงานขายว่า "เอาลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวหนึ่งห่อ เครื่องดื่มมอลต์สกัดหนึ่งถุงค่ะ"

พอซื้อสองอย่างนี้เสร็จ เธอก็ไปที่หน้าร้านแล้วควักเงินตัวเองซื้อชุดของขวัญเป็ดชิงเหอมาหนึ่งชุด ซึ่งมีทั้งคอเป็ด น่องเป็ด โครงเป็ด... และยังมีไส้กรอกแฮมอีกด้วย จากนั้นก็ยัดของทั้งหมดนี้ใส่มือเสิ่นเยวี่ยรวดเดียว "วันนี้ที่ร้านไม่มีอะไรให้คุณทำแล้ว พวกคุณไปสังสรรค์กันให้เต็มที่เถอะค่ะ"

พอเสิ่นเยวี่ยไป ย่อมต้องบอกอีกฝ่ายแน่นอนว่าทำไมถึงมาเมืองเอกของมณฑล ซึ่งเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยถึงเป็ดชิงเหอ ในฐานะของดีประจำท้องถิ่น อย่างไรก็สมควรต้องมอบให้สักชุดอยู่แล้ว อีกทั้งนี่ยังเป็นการโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่มีชีวิต มีแต่ได้ไม่มีเสีย

"ได้ งั้นฉันไปนะ" เสิ่นเยวี่ยถือของติดมือแล้วเดินจากไปด้วยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เขาตามหาบ้านของอีกฝ่ายตามที่อยู่ที่สหายร่วมรบให้ไว้ก่อนปลดประจำการ บ้านของพวกเขาอยู่ในอาคารพักอาศัยของโรงงานผลิตใบมีด

คนที่มาเปิดประตูเป็นหญิงชราคนหนึ่ง พอเห็นเสิ่นเยวี่ยสวมชุดทหารที่คุ้นตา รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย บุคลิกสง่างาม ในใจก็เกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาทันที "สหาย มาหาใครเหรอจ๊ะ"

"คุณป้าครับ สวัสดีครับ ที่นี่ใช่บ้านของจ้าวตงจิ้นไหมครับ ผมชื่อเสิ่นเยวี่ย เป็นสหายร่วมรบของเขาครับ" เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางแนะนำตัว

หญิงชราพอได้ยินว่าเป็นสหายร่วมรบของลูกชายก็กระตือรือร้นต้อนรับขับสู้เป็นอย่างยิ่ง "เสี่ยวเสิ่นนี่เอง เข้ามานั่งก่อนสิ ตงจิ้นออกไปทำงานน่ะ เดี๋ยวฉันให้คนไปเรียกเขากลับมานะ"

พูดจบ หญิงชราก็วิ่งไปที่ระเบียง แล้วตะโกนลงไปข้างล่างว่า "ตาเฒ่า สหายร่วมรบของตงจิ้นมาหาแน่ะ ถ้าไม่มีธุระอะไรก็บอกให้เขารีบกลับมาเร็วเข้า"

พ่อของจ้าวตงจิ้นที่อยู่ข้างล่างขานรับคำหนึ่ง ไม่นานก็ขึ้นมาด้านบน ทักทายเสิ่นเยวี่ยอย่างยินดีปรีดา ส่วนหญิงชราก็หิ้วตะกร้าออกไปซื้อกับข้าวข้างนอก

แม่ของจ้าวตงจิ้นเพิ่งก้าวเท้าออกจากประตูไป จ้าวตงจิ้นก็ก้าวเท้ากลับมาถึงพอดี

พอเห็นเสิ่นเยวี่ย เขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา กวาดตามองเสิ่นเยวี่ยตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่พักใหญ่ แล้วก็ชกเข้าที่ไหล่ของเสิ่นเยวี่ยหมัดหนึ่งด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดขีด "ไอ้น้องชาย นายกลับมาแล้วจริง ๆ กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว! เจ้าเด็กเสี่ยวซุนนั่นพูดจาเพ้อเจ้อแท้ ๆ ปลดประจำการกลับมาเมื่อปีก่อน ดันมาบอกฉันว่านายสละชีพไปแล้ว ฉันก็ว่าอยู่แล้วเชียว คนที่สมรรถภาพร่างกายกับฝีมือยิงปืนยอดเยี่ยมอย่างนายน่ะ จะเกิดเรื่องขึ้นได้ยังไงกัน"

จ้าวตงจิ้นรู้ดีว่ามีกฎรักษาความลับอยู่ จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมาก เพียงแค่ตบไหล่เสิ่นเยวี่ยพลางเอ่ยว่า "คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ แล้วยังต้องกลับไปที่กองทัพอีกไหม"

เสิ่นเยวี่ยตอบว่า "บาดเจ็บนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้ก็ใกล้หายดีแล้ว กองทัพให้ฉันกลับมาพักฟื้นรักษาตัว หลังปีใหม่ค่อยกลับไปครับ"

"งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวฉันจะติดต่อสหายร่วมรบของเราที่อยู่ในเมืองเอกของมณฑลสักสองสามคน คืนนี้มารวมตัวกันหน่อย นายไม่รีบกลับบ้านใช่ไหม" จ้าวตงจิ้นถามขึ้น

เสิ่นเยวี่ยยิ้มแล้วตอบว่า "วันนี้ยังไม่กลับครับ"

จ้าวตงจิ้นหัวเราะอย่างร่าเริง "ดีเลย คืนนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิกรา"

พ่อของจ้าวตงจิ้นเห็นพวกเขาสนทนากันอย่างออกรส จึงพูดขึ้นว่า "ตงจิ้น ดูแลเสี่ยวเสิ่นให้ดี ๆ ล่ะ พ่อจะออกไปดูหน่อยว่าแม่แกซื้อกับข้าวกลับมาหรือยัง"

จ้าวตงจิ้นพยักหน้า แล้วพูดกับเสิ่นเยวี่ยอย่างเกรงใจว่า "นายดูฉันสิ มัวแต่ดึงตัวนายคุย นั่งก่อนสิ ดื่มน้ำสักหน่อย"

จากนั้นเขาก็หยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมา ตอนที่ก้มตัวลงไปก็เหลือบไปเห็นลูกอมรสนม เครื่องดื่มมอลต์สกัด และชุดของขวัญเป็ดชิงเหอบนโต๊ะ จึงขมวดคิ้วมุ่นทันที "เสิ่นเยวี่ย นายมาแต่ตัวก็พอแล้ว จะซื้อของแพงขนาดนี้มาทำไมกัน นี่ยังเห็นฉันเป็นพี่น้องอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

ของพวกนี้รวมกันแล้วต้องสิบกว่าหยวนเชียว เสิ่นเยวี่ยเป็นคนชนบท ที่บ้านต่างหวังพึ่งพาเงินเบี้ยเลี้ยงเพียงเล็กน้อยของเขา แม้ว่าสองปีมานี้เงินเดือนจะปรับขึ้นมาบ้าง แต่ต้องหาเลี้ยงปากท้องคนตั้งหลายคนในครอบครัว ไหนจะน้องชายกับน้องสาวที่ต้องเรียนหนังสืออีก ค่าใช้จ่ายไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย ของพวกนี้ ขนาดผู้ใหญ่ในบ้านพวกเขายังไม่กล้ากิน มักจะซื้อไว้ให้พ่อแม่กับเด็กเล็ก ๆ กินเท่านั้น

เสิ่นเยวี่ยเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะโมโห จึงจับแขนเขาไว้ "นายนี่ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลย ฟังฉันพูดก่อน นี่ไม่ใช่ฉันซื้อหรอก เมียฉันให้เอามาให้ ถ้าไม่เอามาเธอจะโกรธเอา"

จ้าวตงจิ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ "นายแต่งงานแล้วเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วน้องสะใภ้เป็นคนที่ไหนล่ะ"

"อืม แต่งมาสองปีแล้ว คนบ้านเกิดนั่นแหละ อยู่คอมมูนเดียวกับฉัน" เสิ่นเยวี่ยตอบด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

จ้าวตงจิ้นเห็นท่าทางสุขสมหวังของเขาแล้วก็ยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ คนคอมมูนเดียวกัน บ้านของพวกเขาก็กันดารขัดสนออกปานนั้น ที่บ้านก็ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย จะตัดใจซื้อของดีๆ มากมายขนาดนี้เชียวหรือ แต่ดูจากท่าทางของเสิ่นเยวี่ยแล้วคงจะถูกใจภรรยาคนนี้มาก เขาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

"งั้นก็ขอบใจน้องสะใภ้ด้วย เธอเกรงใจเกินไปแล้วจริงๆ... เดี๋ยวก่อนสิ มอลต์สกัดรสช็อกโกแลตของนายนี่มาจากห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองของมณฑลใช่ไหมเนี่ย บนถุงยังมีชื่อห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองเขียนอยู่เลย เจ้าบ้าเอ๊ย กลัวฉันจะไม่รับของขวัญ ก็เลยโยนไปให้น้องสะใภ้งั้นสิ นายนี่ยังไม่ซื่อตรงเหมือนเดิมเลยนะ" จ้าวตงจิ้นชี้ไปที่ถุงกระดาษแล้วกล่าวหา

เสิ่นเยวี่ยทั้งขำทั้งขัน "ฉันไม่ได้หลอกนาย เมียฉันก็มาที่เมืองเอกเหมือนกัน เธอเป็นคนซื้อจริงๆ"

จ้าวตงจิ้นยังคงไม่เชื่อ "ถ้างั้นทำไมนายไม่พาน้องสะใภ้มาด้วย ปล่อยให้เธออยู่ที่เกสต์เฮาส์คนเดียวทำไมกัน"

เสิ่นเยวี่ยจึงต้องอธิบาย "เธอมีงานต้องทำ เธอเป็นผู้จัดการโรงงานเป็ดชิงเหอ เมื่อวานเป็ดชิงเหอเพิ่งเปิดหน้าร้านสาขาตรงข้ามกับห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองไม่ใช่เหรอ วันนี้ขายดีเป็นพิเศษ ยุ่งจนหัวหมุน ปลีกตัวมาไม่ได้ เลยให้ฉันมาทักทายนายแทนน่ะ"

จ้าวตงจิ้นมองเสิ่นเยวี่ยตาค้าง ยังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง ช่วงหนึ่งถึงสองปีมานี้เป็ดชิงเหอดังเปรี้ยงปร้างมาก ออกทั้งโทรทัศน์ วิทยุ และหนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะเรื่องแจกเป็ดฟรีเมื่อครึ่งเดือนก่อนยิ่งฮือฮากันยกใหญ่ กระทั่งแม่ของเขายังไปรับเป็ดชิงเหอฟรีกลับมาตั้งสี่ซอง จะว่าไป นอกจากปริมาณจะน้อยไปหน่อยแล้ว ก็ไม่มีที่ติเลยจริงๆ

ตอนนี้เพื่อนร่วมรบของเขากลับบอกว่า เป็ดชิงเหอที่โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองเอก ที่แท้เป็นฝีมือของเมียเพื่อนร่วมรบ นี่มันไม่ต่างอะไรกับคนที่รู้ไส้รู้พุงกันดีอยู่ๆ ก็มาบอกว่า คนบ้านนั้นบ้านนี้เป็นดาราภาพยนตร์ชื่อดังเลยสักนิด

ประหลาดใจเกินไปแล้ว จ้าวตงจิ้นกวาดตามองเสิ่นเยวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางส่งเสียงทึ่ง "จริงหรือเนี่ย นายนี่ร้ายกาจจริงๆ นะ แต่เมียนายร้ายกาจยิ่งกว่า"

คำพูดนี้ไม่ผิดเลย เสิ่นเยวี่ยยอมรับอย่างเต็มภาคภูมิ "เธอเก่งมากจริงๆ นั่นแหละ"

จ้าวตงจิ้นยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกขบขัน "ฉันว่าหางนายคงชี้โด่งขึ้นฟ้าไปแล้วล่ะ เมื่อไหร่จะแนะนำน้องสะใภ้ให้พวกเราได้รู้จักบ้างล่ะ"

เสิ่นเยวี่ยก็อยากจะแนะนำเพื่อนๆ ให้อวี๋ซือหยารู้จักเช่นกัน โดยเฉพาะเพื่อนในเมืองเอก พอเวลาที่เขาไม่อยู่ จะได้คอยช่วยดูแลกันได้บ้าง เพียงแต่ตอนนี้อวี๋ซือหยาคงจะปลีกเวลามาไม่ได้

"ไว้อีกสักพักเถอะ ช่วงนี้ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงมีเรื่องยุ่งๆ เยอะ ซือหยายังต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก รอสอบเสร็จก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยติดต่อพวกเสี่ยวซุน แล้วพวกเราค่อยมาเจอกัน"

คราวนี้จ้าวตงจิ้นยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่ "น้องสะใภ้ยังต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเหรอ นี่มัน...ฉันคงพูดได้แค่ว่านายนี่มีวาสนาจริงๆ ที่ได้เมียเก่งขนาดนี้"

เสิ่นเยวี่ยไม่อยากพูดถึงอวี๋ซือหยากับคนนอกมากเกินไป ที่พูดไปก่อนหน้านี้ก็เพียงหวังให้จ้าวตงจิ้นช่วยดูแลร้านของเป็ดชิงเหอสักหน่อย ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ใช่แล้ว ฉันโชคดีจริงๆ นั่นแหละ แล้วนายล่ะ ปลดประจำการกลับมาได้ไปอยู่สถานีตำรวจไหน รับผิดชอบอะไรเป็นหลักเหรอ"

งานส่วนท้องถิ่นไม่เหมือนกับในกองทัพ พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวตงจิ้นก็มีเรื่องอัดอั้นตันใจอยากระบายเต็มอก "ฉันปลดประจำการมาอยู่ที่..."

ผลของการโฆษณาดีมาก วันนี้มีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดสาย กระทั่งถึงตอนเที่ยงก็ยังมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ ทั้งสี่คนรวมทั้งเยี่ยเหมยวุ่นวายจนขาแทบไม่ติดพื้น แม้แต่เวลาจะดื่มน้ำยังไม่มี ต้องผลัดกันกินข้าว ซึ่งก็เป็นข้าวที่อวี๋ซือหยาไปซื้อกลับมาให้

ระหว่างที่กำลังกินมื้อเที่ยง เยี่ยเหมยก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "ผู้จัดการอวี๋คะ เมื่อเช้านี้พวกเราขายได้ตั้งหลายพันหยวน ทั้งวันคงขายได้สักหมื่นสองหมื่นหยวนแน่ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ค่ะ!"

ยอดขายดีขนาดนี้ อวี๋ซือหยาเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ดูท่าเธอจะประเมินกำลังซื้อของชาวเมืองเอกต่ำไปเสียแล้ว

"นั่นสิ ตั้งใจทำงานกันนะ เดือนนี้เงินโบนัสของพวกเธอได้ไม่น้อยแน่นอน" อวี๋ซือหยากล่าวสัญญาด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยเหมยได้ยินดังนั้นก็ยิ่งฮึกเหิมเปี่ยมด้วยความหวัง ทว่าปัญหาใหม่ก็ผุดขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋คะ ด้วยความเร็วระดับนี้ ของพวกเราคงขายได้อีกไม่นานแน่ แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงดีคะ"

คราวนี้พวกเธอนำของติดตัวมาทั้งหมดแค่สองถึงสามหมื่นหยวน หากขายได้วันละหมื่นกว่าหยวน ก็พอขายได้เพียงแค่สองวันก็หมดเกลี้ยงแล้ว

อวี๋ซือหยามองดูชั้นวางสินค้าที่โล่งไปเกือบหนึ่งในสี่ ย่อมตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหานี้ดี "ไม่ต้องร้อนใจไป วันนี้มีโฆษณาประชาสัมพันธ์ ยอดขายถึงได้พุ่งสูงเป็นพิเศษ หลังจากนี้คงจะซบเซาลงบ้าง"

ถ้าให้ขายดุเดือดแบบนี้ทุกวัน คนแค่สี่คนอย่างพวกเธอก็คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน

พอคิดได้เช่นนี้ อวี๋ซือหยาก็ปิดกล่องข้าวที่ว่างเปล่าแล้วพูดขึ้นว่า "ฉันจะไปขอยืมโทรศัพท์ของพวกผู้จัดการเมิ่งสักหน่อย โทรหาเสี่ยวหลี่ ให้เขารีบเร่งการผลิต ช่วงไม่กี่วันนี้ให้จัดคนงานทำโอทีเพิ่มขึ้น"

คิดแล้วก็ลงมือทำทันที พอล้างกล่องข้าวสะอาดและเก็บเข้าที่เรียบร้อย อวี๋ซือหยาก็หันหลังเดินข้ามไปหาเมิ่งหลานที่ห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้ามเฉียงๆ

เมิ่งหลานเห็นเธอก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนเป็นอย่างยิ่ง "ผู้จัดการอวี๋ ร้านค้าจำหน่ายของพวกคุณนี่การค้าดีเหลือเกินนะ วันนี้คนเข้าออกร้านคึกคักยิ่งกว่าห้างสรรพสินค้าของพวกเราเสียอีก"

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีแล้วพูดว่า "ผู้จัดการเมิ่งพูดเกินจริงไปแล้ว คนเข้าร้านพวกเราเยอะก็จริง แต่ส่วนใหญ่ซื้อคนละไม่กี่เหมาไปจนถึงบาทสองบาท จะไปเทียบกับห้างสรรพสินค้าของพวกคุณได้อย่างไร รายได้ต่อวันของพวกคุณสูงกว่าเราตั้งกี่เท่าตัว"

คำพูดนี้ช่วยปลอบประโลมความริษยาน้อยๆ ในใจของเมิ่งหลานได้อย่างชะงัด ถึงกระนั้นเธอก็ยังเอ่ยด้วยความชื่นชมระคนอิจฉา "ไม่มีเรื่องไหนที่เธอทำไม่ได้เลยจริงๆ ฉันไม่รู้เลยว่าเธอสรรหาสารพัดวิธีมาจากไหนกัน เรื่องคนแก่เดินรณรงค์ตามถนนนั่นก็ฝีมือเธอด้วยใช่ไหมล่ะ ตอนเที่ยงหมิงฮุ่ยแวะมา เล่าว่าทุกคนต่างพากันสนใจใคร่รู้เรื่องนี้มาก มีคนบอกว่าเอาไปทำข่าวได้ด้วยซ้ำ ติดตรงที่หนังสือพิมพ์ของพวกเขาค่อนข้างเป็นทางการและมีเนื้อที่จำกัด เลยต้องตัดใจทิ้งไป เธอยังบ่นเสียดายอยู่เลย"

อวี๋ซือหยาไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงเท็จแค่ไหน แต่ก็ยังคงยิ้มตาหยีพลางตอบไปว่า "สหายลู่ยกย่องเกินไปแล้ว กลเม็ดเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ ทางเราเองก็จนปัญญาแล้วจริงๆ คุณก็รู้นี่ว่าฉันแบกรับความกดดันมากแค่ไหน หากไม่ดิ้นรน โรงงานก็แทบจะเอาตัวไม่รอด คนตั้งหลายร้อยชีวิตต้องอดอยากไม่มีข้าวจะกิน"

"เธอนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ ผู้จัดการอวี๋ เธอจะไม่ลองพิจารณามาอยู่ห้างสรรพสินค้าของเราดูหน่อยหรือ ตำแหน่งของฉันตรงนี้ยังเก็บไว้ให้เธอนะ" เมิ่งหลานเอ่ยปากชวนอย่างจริงใจอีกครั้ง เธอได้รับข่าววงในมาแล้วว่า หลังพ้นปีใหม่อาจจะได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ทว่าห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองยังคงเป็นฐานที่มั่นของเธอ ย่อมต้องหาคนที่ไว้ใจได้และมีฝีมือมาสืบทอดหน้าที่ต่อ

อวี๋ซือหยามองเธอด้วยความปลาบปลื้มใจ "ผู้จัดการเมิ่ง ยินดีด้วยนะคะ คุณดีกับฉันเหลือเกิน แต่คุณก็รู้นี่คะว่าฉันเตรียมตัวจะลงสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเดือนหน้า ถ้าสอบติดขึ้นมา สามสี่ปีหลังจากนี้ก็ต้องไปเรียนหนังสือ"

เมิ่งหลานมองเธอด้วยความเสียดาย "ในเมื่อคิดจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปเรียนหนังสือแล้ว จะมาทุ่มเทเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ทำไมกัน หนังสือหนังหาก็ไม่อ่านทบทวน มัวแต่วิ่งวุ่นหัวหมุนเพื่อโรงงานอยู่ทุกวัน เธอนี่นะ ซื่อตรงเกินไปจริงๆ"

ขาดก็เพียงไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่า อวี๋ซือหยากำลังตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นใส่ชัดๆ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "โรงงานเองก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อฉันแย่นี่คะ ผู้ใหญ่ยอมให้ฉันไปเรียนโดยไม่ต้องสละตำแหน่ง ดังนั้นนี่จึงเป็นหน้าที่ในความรับผิดชอบ ฉันก็ต้องทำให้เต็มที่ถึงจะคู่ควรกับที่ผู้บังคับบัญชาอุ้มชูดูแลสิคะ"

คราวนี้กลายเป็นเมิ่งหลานที่ต้องตกตะลึง ทว่าเมื่อหายอัศจรรย์ใจ เธอก็เข้าใจได้ในทันที เป็ดชิงเหอแห่งนี้อวี๋ซือหยาเป็นคนบุกเบิกปลุกปั้นขึ้นมาเอง หากเธอได้เข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ฐานะและเกียรติภูมิก็ย่อมจะสูงขึ้นตามไปด้วย อีกทั้งยังสามารถสร้างสายสัมพันธ์และเครือข่ายที่มีประโยชน์ได้กว้างขวางขึ้น โรงงานระดับหมู่บ้านอย่างเป็ดชิงเหอ ถ้าโง่เง่าเต่าตุ่นเท่านั้นแหละถึงจะปล่อยให้บุคลากรชั้นยอดแบบนี้หลุดมือไป!

แต่การเล่นแง่พลิกแพลงทำนองนี้ มีเพียงโรงงานท้องถิ่นขนาดเล็กที่ไม่เคร่งครัดเรื่องระเบียบแบบแผนเท่านั้นที่พอจะทำได้ ส่วนหน่วยงานเก่าแก่ที่ก่อตั้งมาหลายสิบปีและมีเส้นสายพัวพันยุ่งเหยิงอย่างห้างสรรพสินค้าของพวกเขา ไม่มีทางทำเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน

เมิ่งหลานถอนหายใจยาวก่อนจะแย้มยิ้ม "แบบนั้นก็ดีแล้ว ด้วยความสามารถของเธอ ฉันเชื่อว่าเธอต้องจัดการทั้งเรื่องเรียนและเรื่องงานได้เป็นอย่างดีโดยไม่เสียงานเสียการแน่"

อวี๋ซือหยายิ้มรับตาหยี "ผู้จัดการเมิ่งประเมินฉันสูงไปแล้ว ฉันคงได้แต่บอกว่าจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ จริงสิ วันนี้ที่ฉันมาหาผู้จัดการเมิ่งก็เพราะมีเรื่องอยากรบกวนหน่อยน่ะค่ะ จะขอยืมโทรศัพท์ในห้องทำงานโทรออกสักสองนาที สะดวกไหมคะ"

เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ เมิ่งหลานจึงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "โทรได้เลยจ้ะ"

ในห้องทำงานของเธอมีโทรศัพท์อยู่เครื่องหนึ่งพอดี อวี๋ซือหยาจึงยกหูหมุนหมายเลขไปยังฟาร์มเป็ดชิงเหอ หม่าตงอวิ๋นเป็นคนรับสาย เนื่องจากยืมโทรศัพท์ของคนอื่นใช้ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายไปตามคนอื่นมา เพียงพูดไปตรง ๆ ว่า "เธอบอกเสี่ยวหลี่นะว่ายอดขายที่หน้าร้านดีมาก ให้เขาจัดคนงานอยู่ทำโอทีเลย คิดค่าล่วงเวลาให้เป็นหนึ่งจุดห้าเท่าของค่าจ้างปกติ เริ่มคืนนี้เลย"

หม่าตงอวิ๋นได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจจนแทบบ้า "ได้ค่ะ ดีจริง ๆ เลยค่ะผู้จัดการอวี๋ แล้วคุณจะกลับมาเมื่อไหร่คะ"

อวี๋ซือหยาใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ยอดขายทางนี้น่าจะลดลงมาบ้างและคงที่แล้ว จึงตอบไปว่า "พรุ่งนี้ฉันก็กลับแล้วจ้ะ"

เธอคงไม่อาจปักหลักเฝ้าอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา หลังจากนี้ก็ต้องดูผลงานของพวกเยี่ยเหมยแล้ว

คุยต่ออีกแค่สองสามคำ เธอก็วางสาย "ขอบคุณค่ะผู้จัดการเมิ่ง"

เมิ่งหลานโบกมือ มองเธอด้วยความกระตือรือร้น "ยืมโทรศัพท์แค่นี้เอง เรื่องเล็กน่า จริงสิ เมื่อกี้ฉันได้ยินเสี่ยวหลัวบอกว่า วันนี้เธอพาผู้ชายคนหนึ่งมาซื้อของด้วยเหรอ"

อวี๋ซือหยารู้สึกพูดไม่ออก พนักงานขายของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้นอกจากบริการจะไม่ค่อยได้เรื่องแล้ว ปากยังอยู่ไม่สุข ชอบซุบซิบเรื่องชาวบ้านเหลือเกิน

แต่ในเมื่อเมิ่งหลานได้ยินมาแล้ว อวี๋ซือหยาจึงพูดไปตามตรง "สามีฉันเองค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่นานนี้"

เมิ่งหลานประหลาดใจ "ไม่ใช่ว่าสละชีพไปแล้วเหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"

อวี๋ซือหยาอธิบายสั้น ๆ พอสังเขป

พอเมิ่งหลานได้ยินก็พูดด้วยความดีใจ "ดีจริง ๆ ในที่สุดเธอก็ผ่านพ้นความลำบากมาได้เสียที วันไหนพาสามีเธอมาทานข้าวที่บ้านบ้างนะ คุณแม่ฉันต้องดีใจมากแน่ ๆ"

ครอบครัวนี้คอยช่วยเหลือเธอไว้ไม่น้อย มื้อนี้ต่อให้จะกินก็ควรเป็นฝ่ายเธอเลี้ยง อวี๋ซือหยาลองคำนวณเวลาดูกล่าวว่า "วันนี้เขาไปเยี่ยมเพื่อนทหารน่ะค่ะ พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องกลับชนบทแล้ว เอาแบบนี้ดีไหมคะ รอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อน ค่อยหาเวลามาเจอกัน ครั้งหน้าที่ฉันเข้าเมืองเอกค่อยมากำหนดเวลาที่แน่นอนกันอีกที ผู้จัดการเมิ่งคิดว่าอย่างไรคะ"

เมิ่งหลานตอบตกลงทันที "เอาสิ ครั้งหน้าเธอมาค่อยว่ากัน ตอนนี้ก็ทบทวนหนังสือให้สบายใจเถอะ เธอพกหนังสือมาไหมล่ะ ฉันว่าที่ร้านของเธอนั่นตอนนี้คงไม่ต้องพึ่งเธอแล้วมั้ง เธอมานั่งอ่านหนังสือในห้องฉันนี่สิ"

อวี๋ซือหยาเองก็คิดแบบนี้อยู่พอดี เธอจึงหยิบสมุดจดออกจากกระเป๋าหนังสือด้วยรอยยิ้ม "ดีเลยค่ะ ฉันจะนั่งริม ๆ จะได้ไม่รบกวนการทำงานของผู้จัดการเมิ่งนะคะ"

ทั้งสองคนต่างนั่งกันคนละมุมห้อง ก้มหน้าก้มตาทำงานและอ่านหนังสือ ช่วงบ่ายจึงผ่านพ้นไปเช่นนี้

พอถึงเวลาหกโมงเย็น หน้าร้านเป็ดชิงเหอก็ปิดร้านในที่สุด

ทั้งห้าคนตรวจนับสินค้าและคำนวณยอดเงินอยู่ในโกดัง ยอดขายตลอดทั้งวันนี้ทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึง พวกเขาขายได้ถึง 14,564 หยวน ยอดขายต่อวันทะลุหลักหมื่น เรื่องแบบนี้ก่อนหน้าวันนี้พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิดฝัน

แม้ว่าวันนี้จะพูดจนปากแห้ง ยืนจนขาอ่อนแรงแล้ว แต่พวกเยี่ยเหมยทั้งสี่คนก็ยังคงดีใจกันยกใหญ่ "ถ้าขายได้เยอะแบบนี้ทุกวัน ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราคงไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินแล้ว"

หลังจากนับเงินเสร็จเรียบร้อย อวี๋ซือหยากล่าวด้วยความยินดีว่า "วันนี้พวกเธอสี่คนเหนื่อยกันมากเลยนะ พรุ่งนี้ฉันต้องกลับฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้ว หน้าร้านแห่งนี้ก็คงต้องฝากไว้กับพวกเธอ เยี่ยเหมยจะรับหน้าที่เป็นผู้จัดการร้านชั่วคราว เธอต้องรับผิดชอบเรื่องราวทั้งหมดในร้าน ส่วนเรื่องบัญชีก็มอบให้เธอด้วย ฉันจะมาตรวจบัญชีเดือนละครั้ง อีกอย่างเพื่อความปลอดภัยของเงินทุน ทุกวันตอนบ่ายสี่โมง เยี่ยเหมยเธอพาผู้ชายไปด้วยคนหนึ่งแล้วนำเงินทั้งหมดของวันนั้นไปฝากที่ธนาคารซึ่งอยู่ไม่ไกล ให้เหลือเงินทอนไว้แค่ยี่สิบหยวนพอ ฉันเปิดบัญชีไว้ที่ธนาคารแล้ว เธอไปฝากเข้าบัญชีนี้ทุกวันได้เลย ระหว่างทางระวังตัวให้ดีด้วย จะไปให้เร็วกว่าเวลาก็ได้"

ถึงแม้ความสงบเรียบร้อยในตอนนี้จะถือว่าดี แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะไม่มีคนคิดไม่ซื่อ ดังนั้นอวี๋ซือหยาจึงกำชับพวกเธอซ้ำอีกหลายประโยค

เมื่อเยี่ยเหมยได้ยินการจัดแจงเช่นนี้ก็โล่งอก หากจะให้เธอถือเงินหลักพันหลักหมื่นไว้ทุกวัน ใจเธอก็คงกระวนกระวาย กลับถึงบ้านก็คงนอนไม่หลับ กลัวเพียงว่าเงินทองจะสูญหาย ถึงตอนนั้นเธอจะเอาอะไรมาชดใช้ได้

"รับทราบค่ะ ผู้จัดการอวี๋"

เมื่อจัดการงานเรียบร้อย อวี๋ซือหยาก็เอ่ยขึ้น "เอาละ ไปกันเถอะ ไปกินข้าวแล้วกลับไปพักผ่อน พอผ่านไปอีกสองวัน หน้าร้านไม่ยุ่งขนาดนี้แล้ว พวกเธอค่อยกลับไปนอนบ้าน แล้วจัดเวรกันนะ สัปดาห์ละคนให้หยุดได้หนึ่งวัน ผลัดกันพักผ่อน"

ทั้งสี่คนขานรับอย่างดีใจ จากนั้นจึงพากันไปกินข้าวแล้วกลับเกสต์เฮาส์

เมื่อถึงเกสต์เฮาส์ อวี๋ซือหยาก็พบว่าเสิ่นเยวี่ยยังไม่กลับมา พวกเขาสังสรรค์กันนานพอดูทีเดียว แต่เขาเป็นผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง เธอจึงไม่กลัวว่าเขาจะหลงหายไปไหน จัดการปิดประตู เก็บเงินให้เรียบร้อย แล้วหยิบหนังสือออกมาอ่านทบทวนบทเรียน

ครั้นถึงเวลาสองทุ่มกว่า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นด้านนอก อวี๋ซือหยาเดาว่าน่าจะเป็นเสิ่นเยวี่ยกลับมา จึงลุกขึ้นไปเปิดประตูดู แล้วก็เป็นเขาจริง ๆ ด้านหลังยังมีชายในเครื่องแบบตำรวจตามมาอีกคน

ชายคนนั้นเห็นเธอก็ยิ้มให้ทันที "นี่คือน้องสะใภ้สินะครับ วันนี้พวกเราสังสรรค์กันเพลินไปหน่อย เสิ่นเยวี่ยเลยดื่มไปหลายแก้ว ผมมาส่งเขา ก็เลยแวะมาดูพี่สะใภ้อย่างคุณด้วย"

อวี๋ซือหยารีบเอ่ย "สวัสดีค่ะ ลำบากคุณแย่เลย"

"ไม่ลำบากเลยครับน้องสะใภ้ ผมชื่อจ้าวตงจิ้น ทำงานอยู่ที่กองสืบสวนคดีอาญาระดับมณฑล วันหน้าถ้าคุณมีเรื่องเดือดร้อนอะไร มาหาผมได้เลยนะ ผมกับเสิ่นเยวี่ยสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ คนกันเองทั้งนั้น" จ้าวตงจิ้นเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

อวี๋ซือหยารีบกล่าวขอบคุณ "ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะสหายจ้าว"

จ้าวตงจิ้นดันตัวเสิ่นเยวี่ยมาให้พลางพูด "เสิ่นเยวี่ยดื่มไปเยอะ น้องสะใภ้ช่วยดูแลเขาหน่อยนะ ผมขอตัวกลับก่อนละ ไว้วันหลังมาเมืองเอกแวะไปเที่ยวบ้านผมบ้างนะ"

"ได้ค่ะ วันนี้รบกวนคุณแล้วนะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวลาเขาอย่างสุภาพ จากนั้นก็พยุงเสิ่นเยวี่ยที่ตัวเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าเข้ามาในห้อง พลางบ่นพึมพำเสียงเบา "ทำไมถึงดื่มเยอะขนาดนี้เนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยซบหน้าลงกับไหล่ของเธอแล้วหัวเราะในลำคอ "ไม่ได้ดื่มเยอะหรอก ถ้าฉันไม่แกล้งบอกว่าไม่ไหวแล้ว พวกนั้นต้องรินให้ต่อแน่ กะจะมอมให้ฉันเมาแอ๋ให้ได้นั่นแหละ"

ได้ยินดังนั้น อวี๋ซือหยาก็โล่งอก เธอผลักตัวเขาออก "นี่คุณไม่ได้เมาหรอกเหรอ"

เสิ่นเยวี่ยยืดตัวตรง "อืม เธอทบทวนหนังสือต่อเถอะ พักผ่อนให้ไวนะ ฉันกลับห้องละ"

แบบนั้นก็ดี ไม่ต้องให้เธอต้องมานั่งกังวล อวี๋ซือหยาเดินไปส่งเขาที่หน้าประตู "กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้ ต่อให้ไม่เมาก็ดื่มไปเยอะอยู่ดีนั่นแหละ ดื่มน้ำเยอะ ๆ จะได้สร่างเมา รีบนอนล่ะ พรุ่งนี้พวกเราต้องกลับกันแล้ว"

เสิ่นเยวี่ยคลึงหน้าผากเบา ๆ "เรื่องที่หน้าร้านจัดการเสร็จแล้วเหรอ"

อวี๋ซือหยาตอบ "ก็ยังไม่เชิง แต่ฉันคงมานั่งเฝ้าที่นี่ทุกวันไม่ได้ พวกเขาต้องหัดยืนด้วยลำตัวเองให้ได้ โชคดีที่เยี่ยเหมยพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง ช่วงนี้ก็เลยปล่อยให้พวกเขาดูแลไปก่อน"

"ตกลง งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า" เสิ่นเยวี่ยโบกมือให้อวี๋ซือหยา แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

อวี๋ซือหยาปิดประตู พบว่าในห้องยังมีกลิ่นเหล้าอบอวลอยู่ เธอสูดจมูกแล้วบ่นงึมงำ "ดื่มไปเท่าไรกันแน่เนี่ย ขนาดนี้ยังไม่เมาอีก ดื่มเหล้าต่างน้ำหรือยังไงกัน"

เธอส่ายหน้า เปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท แล้วนั่งทบทวนบทเรียนต่อไป

กิจการที่รุ่งเรืองของหน้าร้านทำให้คนทั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงตื่นเต้นดีใจ ทุกคนต่างจมอยู่ในความปิติยินดี

แม้แต่เลขาฯ หวังเมื่อรู้เรื่องนี้เข้าก็ยังถ่อมาหาอวี๋ซือหยาถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงเพื่อสอบถามสถานการณ์ด้วยตัวเอง

"ได้ยินว่าหน้าร้านของเราทำยอดขายวันละเกินหมื่น จริงหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยาคว่ำปากกาลง "จริงค่ะ เลขาฯ หวางวางใจได้เลย เงินทุนของเราจะกลับมาหมุนเวียนได้คล่องตัวในเร็ว ๆ นี้แน่นอน"

เมื่อได้รับการยืนยันจากปากของอวี๋ซือหยาด้วยตัวเอง เลขาฯ หวังก็โล่งอก "ดีเหลือเกิน ผู้จัดการอวี๋ ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ต่อไปโรงงานมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ร่วมมือ ก็บอกฉันได้เลยนะ ขอแค่คอมมูนทำได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธเลย"

อวี๋ซือหยาย่อมเข้าใจดีว่า นี่คือการที่เลขาฯ หวังแสดงจุดยืนกับเธอ ว่าวันข้างหน้าจะไม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องงานของฟาร์มเพาะเลี้ยง ทั้งยังจะช่วยเปิดไฟเขียวให้ฟาร์มอย่างสุดความสามารถอีกด้วย

เธอเองก็น้อมรับน้ำใจ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณค่ะเลขาฯ หวัง ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงยังต้องใช้เวลาอีกสักพักเพื่อฟื้นฟูกำลัง แต่ในใจฉันก็มีแผนการอื่นอยู่อีกนิดหน่อย รออีกสักระยะ ให้เรื่องเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ฉันจะไปปรึกษาเลขาฯ หวังอย่างละเอียดนะคะ"

เลขาฯ หวังตอบรับอย่างอารมณ์ดี "ได้สิ ปกติฉันก็อยู่ที่สำนักงานนั่นแหละ ไม่รบกวนเวลาทำงานของเธอแล้วนะ ฉันกลับคอมมูนก่อนละ"

"ค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง" อวี๋ซือหยาลุกขึ้น ในเมื่อเลขาฯ หวังให้เกียรติเธอ เธอก็ย่อมให้เกียรติเขาเช่นกัน

หลังจากส่งเลขาฯ หวังแล้ว อวี๋ซือหยาก็ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงาน ทำโจทย์และท่องหนังสือต่อ ในปีแรกที่มีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เนื่องจากกระชั้นชิดเกินไป ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นใหม่ การสอบในปีนี้จึงไม่ได้จัดสอบพร้อมกันทั่วประเทศ แต่ละมณฑลและเมืองต่างออกข้อสอบ จัดการสอบ และตรวจข้อสอบกันเอง

วันเวลาสอบของมณฑลนี้ประกาศออกมาแล้ว กำหนดไว้ในวันที่ 5 และ 6 ธันวาคม ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ยิ่งเวลาใกล้เข้ามา ใครก็ตามที่จะลงสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่างก็เริ่มกระวนกระวายตึงเครียดขึ้นมา

อวี๋ซือหยาไม่ได้กังวลวิชาคณิตศาสตร์กับภาษาจีนมากนัก ชาติก่อนเธอก็เคยเรียนสองวิชานี้มาเหมือนกัน แถมยังเรียนมาสิบกว่าปี ต่อให้ลืมไปบ้าง พอได้ทบทวนก็รื้อฟื้นกลับมาได้ไม่น้อย จุดอ่อนของเธอคือวิชาการเมือง อย่างไรเสียเธอก็ไม่ใช่คนในยุคนี้ แนวคิดทางการเมืองจึงต่างจากยุคสมัยนี้มาก มุมมองก็ไม่เหมือนกัน เธอจึงต้องอาศัยการท่องจำอย่างหนักเพื่อทำความเข้าใจการเมืองในยุคนี้ ไม่อย่างนั้นหากตอบผิดตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย โดนหักคะแนนยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าพูดจาผิดหลักการขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่

ด้วยเหตุนี้ ช่วงนี้อวี๋ซือหยาจึงเน้นหนักไปที่วิชาการเมืองเป็นหลัก ขอเพียงไม่ยุ่งจนเกินไป เธอก็จะหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาท่องจำแบบเอาเป็นเอาตาย

พอถึงเวลาเลิกงาน หม่าตงอวิ๋นเก็บข้าวของเรียบร้อย ตอนเดินออกมาเห็นอวี๋ซือหยายังนั่งอยู่ในห้องทำงาน จึงเคาะประตูพลางยิ้มทัก "ผู้จัดการอวี๋ ยังไม่กลับอีกหรือคะ"

หม่าตงอวิ๋นชะเง้อมองไปทางประตูใหญ่ของโรงงาน

อวี๋ซือหยามองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอกำลังมองหาอะไร จึงค้อนใส่หนึ่งที "ไม่ต้องมองหรอก วันนี้เสิ่นเยวี่ยไปในตัวอำเภอ" คาดว่าคงขึ้นรถโดยสารเที่ยวบ่ายไม่ทัน ป่านนี้เลยยังไม่กลับมา

หม่าตงอวิ๋นยิ้มเขิน ๆ "มิน่าล่ะ วันนี้สหายเสิ่นถึงไม่มา ผู้จัดการอวี๋ ฉันกลับก่อนนะคะ คุณก็รีบกลับบ้านเร็วหน่อยล่ะ"

"อืม" อวี๋ซือหยารับคำ แล้วก้มหน้าท่องโจทย์ต่อ

พอกลั้นใจท่องโจทย์ข้อนี้จบและเก็บของเดินออกมา ก็ปาเข้าไปหกโมงสิบห้าแล้ว คนงานในฟาร์มเพาะเลี้ยงส่วนใหญ่กลับกันไปเกือบหมดแล้ว ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว ตอนนี้รอบข้างเริ่มสลัวลง แต่ยังพอมองเห็นทางอยู่บ้าง

อวี๋ซือหยาเร่งฝีเท้าขึ้น เพื่อจะได้กลับถึงบ้านก่อนที่ฟ้าจะมืดสนิท พอพ้นเขตฟาร์มเพาะเลี้ยง เดินผ่านหมู่บ้านหนึ่ง พอถึงหมู่บ้านสองจะต้องผ่านป่าต้นหยางผืนหนึ่ง แถบนั้นไม่มีบ้านคน ค่อนข้างรกร้างเงียบเชียบ

ถนนเส้นนี้อวี๋ซือหยาเดินมาสองปีกว่าจนคุ้นเคยเป็นอย่างดี หลับตาก็ยังเดินกลับได้ เธอสะพายกระเป๋า เดินไปพลางทบทวนโจทย์วิชาการเมืองที่เพิ่งท่องไปเมื่อครู่ไปพลาง

ทันใดนั้น ท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็ฟาดลงมาบนหลังเธอจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว

อวี๋ซือหยาเจ็บแปลบจนทรุดฮวบลงกับพื้น จังหวะที่หันขวับกลับไปก็จำคนที่ลอบทำร้ายได้ทันที "โจวเจียซิ่ง..."

โจวเจียซิ่งมีสีหน้าคลุ้มคลั่ง นัยน์ตาแดงก่ำ ยกท่อนไม้ขึ้นอย่างดุร้าย "ก็กูน่ะสิ วันนี้กูจะตีอีตัวดีอย่างมึงให้ตาย! กล้าไล่กูออกงั้นเหรอ กูจะทำให้มึงไล่กูไม่ออก ให้มึงเหิมเกริก ให้มึงฉีกหน้ากูต่อหน้าคนเยอะแยะ คอยดูสิว่ามึงจะยังเป็นผู้จัดการโรงงานต่อไปได้ยังไง!"