ตอนที่ 62 ลอบทำร้ายกลางทางเปลี่ยว เสิ่นเยวี่ยเข้าช่วยทัน

ปลายเดือนพฤศจิกายน ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสิ่นเยวี่ยดึงเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ให้กระชับเข้ากับตัว เร่งฝีเท้าสาวเท้ามุ่งหน้ากลับบ้าน

ตลอดช่วงเวลาที่พักฟื้นและลางานนี้ เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ นอกจากจะไปลอกสมุดจดที่จุดเยาวชนลงชนบทแล้ว บางครั้งก็ยังออกไปพบปะเพื่อนฝูงด้วย สหายร่วมรบที่อายุมากกว่าเขาหลายคนปลดประจำการแล้วย้ายงานมารับราชการท้องถิ่น เขาจึงฉวยโอกาสนี้ไปเยี่ยมเยียนเพื่อสานสัมพันธ์เส้นสายเอาไว้ เผื่อว่าวันไหนที่ตนเองปลดประจำการบ้างจะได้พอใช้ประโยชน์ได้ หากถอยไปอีกก้าว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้ประโยชน์ แต่ต่อไปหากอวี๋ซือหยากับน้องชายและน้องสาวต้องการความช่วยเหลือ ก็แค่ทักทายไปคำเดียวก็พอจะหาคนพึ่งพาได้

เพราะสหายร่วมรบของเขาหลายคนย้ายงานไปอยู่ตามหน่วยงานรัฐอย่างกรมความมั่นคงสาธารณะ กรมป่าไม้ กรมดับเพลิง สำนักสรรพากร ฯลฯ และในจำนวนนั้นคนที่ไปอยู่กรมความมั่นคงสาธารณะมีมากที่สุด ไม่ว่าต่อไปอวี๋ซือหยาหรือเสิ่นเจี้ยนตงจะทำมาค้าขาย ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับหน่วยงานพวกนี้ หากมีคนรู้จักย่อมติดต่อธุระการงานได้สะดวกกว่า

วันนี้เขาไปเยี่ยมสหายร่วมรบคนหนึ่งที่ถูกจัดสรรไปอยู่กรมความมั่นคงสาธารณะ สมัยก่อนทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในกองทัพ ทั้งยังเคยพักห้องเดียวกัน วันนี้กว่าจะได้พบหน้ากันไม่ใช่เรื่องง่าย จึงนั่งคุยกันเพลินไปหน่อย จนพลาดรถโดยสารเที่ยวบ่ายที่จะกลับไปชนบท

เดิมทีสหายร่วมรบอยากรั้งให้เสิ่นเยวี่ยค้างคืนสักคืน แล้วค่อยกลับในเช้าวันพรุ่งนี้ แต่ตอนที่เสิ่นเยวี่ยออกจากบ้านเมื่อเช้าได้นัดกับอวี๋ซือหยาไว้แล้วว่าจะกลับบ้านตอนค่ำ เพื่อไม่ให้คนทางบ้านต้องเป็นห่วง เขาจึงยืนกรานที่จะกลับ ทีแรกคิดว่าจะขออาศัยติดรถใครกลับระหว่างทาง แต่น่าเสียดายที่วันนี้ดวงไม่ดี ไม่เจอยานพาหนะสักคันเลยตลอดทาง จึงทำได้เพียงเดินเท้ากลับไป

พอกลับมาถึงคอมมูน ฟ้าก็มืดสนิทเกือบหมดแล้ว บ้านเรือนของสมาชิกคอมมูนริมทางเริ่มเปิดไฟกัน ส่วนตึกที่ทำการของคอมมูนมืดสนิท ทุกคนเลิกงานกันหมดแล้ว

เสิ่นเยวี่ยยกข้อมือดูนาฬิกา หกโมงสิบนาทีแล้ว เลิกงานไปสิบนาทีแล้ว ไม่รู้ว่าอวี๋ซือหยากลับบ้านหรือยัง เขาเดินไปตามถนนลูกรังที่เชื่อมระหว่างคอมมูนกับฟาร์มเพาะเลี้ยง พอรุดหน้าไปถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้วลองถามคุณลุงยามเฝ้าประตู อีกฝ่ายก็บอกว่าเธอเพิ่งออกไปได้ไม่กี่นาทีนี้เอง

เสิ่นเยวี่ยขอบคุณคุณลุงแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขาขายาว ทั้งยังผ่านการฝึกฝนมา ฝีเท้าจึงรวดเร็ว กะว่าเดินไปได้แค่ครึ่งทางก็น่าจะตามอวี๋ซือหยาได้ทัน

ทว่าเพิ่งเดินมาถึงหน่วยผลิตย่อยที่สองของชิงเหอ เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลืออย่างแหลมคมดังมาจากข้างหน้า สีหน้าของเสิ่นเยวี่ยเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ไม่รอให้ต้องคิด เขาสาวเท้าพุ่งตรงออกไป ครั้นวิ่งไปถึงป่าต้นไป๋หยางก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยกท่อนไม้ขนาดเท่าท่อนแขนเล็งฟาดลงไปที่ศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่ง จังหวะที่ผู้หญิงหันหน้ากลับมา เขาก็มองเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดเจน หัวใจแทบจะกระดอนหลุดออกมา ร่างกายตอบสนองไวกว่าสมอง เขาพุ่งทะยานเข้าไป กดตัวชายคนนั้นล้มคว่ำลงกับพื้น กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่แผ่นหลังของมันอย่างจังหนึ่งหมัด

ชายคนนั้นส่งเสียงครางอู้อี้ คว้าท่อนไม้หมายจะหวดใส่เสิ่นเยวี่ยคืนสักที เสิ่นเยวี่ยคว้าท่อนไม้ไว้แล้วออกแรงกระชาก แย่งท่อนไม้มาได้ แล้วฟาดเปรี้ยงเข้าใส่หลังของมันอย่างแรง แรงจนถึงขั้นท่อนไม้หักสะบั้นออกเป็นสองท่อน

ชายคนนั้นอ้าปาก พ่นลิ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง "ช่วยด้วย ยกโทษให้ผมเถอะ ปล่อยผมไปเถอะ..."

แต่สิ่งที่ต้อนรับมันกลับเป็นกำปั้นที่กระหน่ำซัดลงมาราวห่าฝน หมัดแล้วหมัดเล่า ประเคนใส่ใบหน้า ศีรษะ ไหล่ และแผ่นหลังของมัน... มันรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว เจ็บปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ยามนี้ถึงเพิ่งรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัว จึงแผดเสียงกรีดร้องออกมา "ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย..."

สมาชิกคอมมูนหน่วยสองที่ได้ยินเสียงแล้วถือไฟฉายวิ่งกรูกันมาต่างตกใจแทบสิ้นสติ ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์สามสี่คนรีบปรี่เข้าไปช่วยกันฉุดรั้งเสิ่นเยวี่ยไว้ "สหายเสิ่น อย่าตีเลย ขืนตีอีกได้มีคนตายแน่..."

คนไม่กี่คนช่วยกันดึงเสิ่นเยวี่ยแยกออกมา จึงพบว่าตัวเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แววตาดุดันเหี้ยมเกรียมดั่งหมาป่า เพียงแค่สบตาแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบสั่งให้คนไปรายงานกองพลการผลิตและไปตามหาหัวหน้าแผนกโจว พลางคอยปลอบเสิ่นเยวี่ยไปด้วย "สหายเสิ่น มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันเถอะ..."

สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงดังพลั่ก เท้าข้างหนึ่งถีบเปรี้ยงเข้าใส่กระดูกซี่โครงของโจวเจียซิ่งอย่างจัง หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองแทบจะช็อกตายอยู่ตรงนั้น ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องมีคนตายแน่ๆ

ยังดีที่พอเสิ่นเยวี่ยถีบซ้ำไปหนึ่งทีแล้ว เขาก็ก้าวตรงดิ่งไปยังป่าไม้ด้านหน้า ทุกคนจึงมองตามสายตาของเขาไป ถึงได้สังเกตเห็นว่าอวี๋ซือหยานั่งทรุดกองอยู่ใต้ต้นไป๋หยางต้นหนึ่ง ตามตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเศษโคลน ใบหน้าขาวซีดเผือด คล้ายกับหมดสติไปแล้ว สภาพย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

ตอนนี้ทุกคนไม่สนใจโจวเจียซิ่งอีกแล้ว ต่างพากันแย่งส่งเสียงถามด้วยความตกใจ "ผู้จัดการอวี๋ ผู้จัดการอวี๋ คุณเป็นอะไรไหม"

อวี๋ซือหยาหัวกระแทกเข้ากับลำต้น มึนงงไปหมด พอได้ยินเสียงใครบางคนเรียกตน จึงฝืนลืมตาขึ้นมา มองเห็นใบหน้าอันเลือนรางของเสิ่นเยวี่ย แม้สติจะไม่แจ่มชัดนัก แต่เธอก็รู้ว่าเสิ่นเยวี่ยมาแล้ว มุมปากกระตุกขึ้นคิดจะยิ้ม ทว่ากลับไปดึงรั้งบาดแผลบนใบหน้า เจ็บเสียจนใบหน้าเล็กๆ ย่นเข้าหากัน

เสิ่นเยวี่ยเห็นแล้วหัวใจพลันเจ็บแปลบประหนึ่งถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น รู้สึกแทบจะหายใจไม่ออก เขาประคองอุ้มเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังอุ้มตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ น้ำเสียงสั่นเทาและอ่อนโยนเป็นพิเศษ "ไม่เป็นไรแล้ว ฉันมาแล้ว เธออยู่นิ่งๆ นะ อีกเดี๋ยวก็ไม่เป็นไรแล้ว..."

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองเห็นสภาพอันน่าเวทนาของคนเจ็บทั้งสองคนก็ไม่กล้าชักช้า รีบจัดแจงส่งคนไปเรียกคนอื่นมาช่วย ขณะเดียวกันก็ให้ชายหนุ่มสองคนช่วยกันหามตัวโจวเจียซิ่งขึ้น

ชายหนุ่มสองคนถามขึ้น "หัวหน้าหน่วย จะให้หามคนไปไหนครับ"

โจวเจียซิ่งโดนซ้อมปางตายขนาดนี้ ย่อมต้องหาหมอเช่นกัน นึกขึ้นได้ว่าเสิ่นเยวี่ยให้คนไปตามหมอมาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง เขาจึงเอ่ยว่า "หามคนไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงด้วยแล้วกัน"

สิ้นเสียงนั้น เสิ่นเยวี่ยพลันชะงักฝีเท้า หันขวับกลับมาจ้องหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยด้วยสายตาน่าสะพรึงกลัว

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยพอจะเดาเรื่องราวออกแล้วจากสภาพอันน่าอนาถในที่เกิดเหตุ เขารู้ว่าเสิ่นเยวี่ยกำลังเดือดดาล จึงรีบพูดกล่อม "สหายเสิ่น คุณก็ซ้อมเขาไปแล้ว อย่าให้ถึงขั้นเอาชีวิตกันเลยนะ!"

เสิ่นเยวี่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็รู้สึกว่าชายเสื้อของตนถูกกระตุกเบาๆ เขารีบก้มลงมองอวี๋ซือหยา เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "เจ็บมากไหม เธออดทนอีกนิดนะ อีกเดี๋ยว อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว..."

"ช่างเถอะ เพื่อเศษสวะคนเดียวไม่คุ้มหรอก" อวี๋ซือหยาเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างยากลำบาก เธอเจ็บร้าวไปทั้งตัว ทว่ายังไม่สิ้นสติ หากโจวเจียซิ่งตายไปตอนนี้ ต้องกระทบถึงเสิ่นเยวี่ยเป็นแน่ เอาตัวเสิ่นเยวี่ยไปแลกกับคนสารเลวพรรค์นี้ มันไม่คุ้มค่ากันเลย

เสิ่นเยวี่ยปวดใจยิ่งนัก ไม่อยากให้เธอต้องมากังวลเรื่องของคนสารเลวในเวลาเช่นนี้ จึงปลอบประโลมไปว่า "ได้ ฉันฟังเธอ อย่าเพิ่งพูดเลย หลับสักงีบเถอะนะ หลับไปแล้วจะได้ไม่เจ็บ"

อวี๋ซือหยาได้ยินแล้วก็อยากจะหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ออก นี่มันไอ้หนุ่มทื่อมะลื่อขนานแท้เลย หลับไปแล้วความเจ็บจะหายไปได้ยังไงกัน อีกอย่าง ตอนนี้กระดูกกระเดี้ยวเธอแทบจะแหลกสลายอยู่แล้ว จะไปหลับลงได้อย่างไร แต่เพื่อให้เสิ่นเยวี่ยวางใจ เธอก็ยังคงหลับตาลงแต่โดยดี

ฝีเท้าของเสิ่นเยวี่ยทั้งรวดเร็วและมั่นคง ไม่ถึงสิบนาทีก็เดินอุ้มเธอกลับมาถึงฟาร์มเพาะเลี้ยง

คุณตาเฝ้าประตูได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนหนักหน่วง จึงชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่าง ครั้นเห็นเสิ่นเยวี่ยเข้าก็ตกใจสะดุ้ง "สหายเสิ่น ทำไมกลับมาแล้วล่ะ เลือดเต็มตัวคุณไปหมดเลย ผู้จัดการอวี๋เป็นอะไรไปน่ะ..."

เสิ่นเยวี่ยไม่มีเวลาอธิบาย ถามอย่างร้อนรน "หมอจากสถานีอนามัยมาหรือยัง พานหย่งคังกับอู๋เฉียงมากันหรือยัง"

คุณตาส่ายหน้า "ยังเลย"

เสิ่นเยวี่ยอุ้มอวี๋ซือหยายืนอยู่ตรงจุดบังลมหน้าประตูโดยไม่ขยับ แล้วเอ่ยสั่งทันที "ในฟาร์มเพาะเลี้ยงมีผ้าห่มตรงไหนบ้าง คุณไปเอามาสักสองผืน ถ้าพานหย่งคังหรืออู๋เฉียงมาถึง ให้พวกเขาขับรถออกมาเลยนะ"

คุณตาตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องท่าจะไม่ดี จึงรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในโรงงาน

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนแรกที่มาถึงคือหัวหน้าแผนกโจวที่ได้ยินข่าว เขาใส่เพียงเสื้อไหมพรมสีเทาตัวเดียว ยังไม่ทันได้สวมเสื้อคลุมตัวนอกก็วิ่งกระหืดกระหอบมา พอเห็นอวี๋ซือหยาที่อยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเยวี่ยก็ถามด้วยความร้อนใจ "เกิดเรื่องอะไรขึ้น ดีๆ อยู่แท้ๆ ทำไมผู้จัดการอวี๋ถึงบาดเจ็บได้ ไอ้บัดซบตัวไหนมันทำ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ตอบ ตวัดสายตามืดมนเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นมองไปยังโจวเจียซิ่งที่นอนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

หัวหน้าแผนกโจวมองตามสายตาเขาไป เห็นโจวเจียซิ่งนอนจมกองเลือดไม่ได้สติอยู่บนพื้น ในใจก็พอจะคาดเดาคำตอบได้ทันที เขารีบชักสายตากลับมาแล้วถามต่อ "ตามหมอหรือยัง"

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองรีบตอบ "ส่งคนไปตามแล้ว ปั่นจักรยานไป น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ"

ในระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น จักรยานคันหนึ่งก็พาร่างของชายวัยกลางคนเร่งรีบแล่นตรงเข้ามา

หัวหน้าแผนกโจวรีบปรี่เข้าไปหา "หมอเหลียว คุณมาได้จังหวะพอดีเลย รีบดูหน่อยว่าผู้จัดการอวี๋เป็นอย่างไรบ้าง!"

แล้วหันไปพูดกับเสิ่นเยวี่ยว่า "เข้าไปข้างใน หาที่วางตัวผู้จัดการอวี๋ลงก่อนเถอะ"

"ไม่ต้อง" เสิ่นเยวี่ยเห็นพานหย่งคังที่วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมหัวเข้ามาพอดี จึงพูดกับเขาในทันที "เอารถออกมา"

ระหว่างทางที่มา พานหย่งคังพอจะรู้เรื่องคร่าวๆ แล้ว รู้ว่าที่เสิ่นเยวี่ยเรียกเขามาตอนนี้น่าจะต้องการใช้รถพาอวี๋ซือหยาไปตัวอำเภอ จึงรีบพยักหน้า วิ่งไปเปิดประตูรถ ปีนขึ้นไป แล้วขับรถออกมา

พอนำรถมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ เสิ่นเยวี่ยก็อุ้มอวี๋ซือหยาปีนขึ้นกระบะท้าย แล้วหันไปพูดกับหมอเหลียว "หมอเหลียวไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้เลย ช่วยดูอาการของซือหยาหน่อย"

ถึงเขาไม่บอก หมอเหลียวก็ตั้งใจจะตามไปด้วยอยู่แล้ว

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองลังเลเล็กน้อย พลางมองโจวเจียซิ่งที่นอนแหมะอยู่บนพื้นไม่มีใครเหลียวแลอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากไม่พาโจวเจียซิ่งไปด้วย บาดเจ็บหนักขนาดนี้ถ้าตายขึ้นมาจะทำอย่างไร แต่ถ้าพาไปด้วย เสิ่นเยวี่ยก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ

ยังคงเป็นหัวหน้าแผนกโจวที่ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "หามโจวเจียซิ่งขึ้นไป จัดคนไปด้วยสักคน แล้วส่งคนไปแจ้งที่บ้านเขาด้วย"

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยที่สองถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบช่วยกันหามคนขึ้นไปวางไว้ตรงท้ายกระบะ

เสิ่นเยวี่ยปรายตามองแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงพูดกับหมอเหลียวว่า "รบกวนคุณปูผ้านวมหน่อย ผมจะได้วางซือหยาลง"

หมอเหลียวนำผ้านวมผืนหนึ่งปูลงบนพื้น เสิ่นเยวี่ยวางอวี๋ซือหยาลงบนผ้านวม แล้วคว้าผ้านวมอีกผืนมาห่มทับบนร่างของเธอ จากนั้นหยิบไฟฉายขึ้นมาพลางพูดเสียงเบา "หมอเหลียว คุณดูแผลภายนอกของเธอหน่อย ช่วยห้ามเลือดให้เธอที"

เสิ่นเยวี่ยบาดเจ็บบ่อย จึงรู้ดีว่าด้วยระดับการแพทย์ของสถานีอนามัย หมอเท้าเปล่าอย่างหมอเหลียวตอนนี้คงทำได้เพียงเท่านี้

หมอเหลียวหยิบกล่องยาออกมา เริ่มตรวจอาการให้อวี๋ซือหยา

พอรถแล่นใกล้ถึงตัวตำบลก็พลันหยุดลง เสิ่นเยวี่ยเงยหน้าขึ้น กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น เลขาฯ หวังก็เกาะราวกั้นปีนขึ้นมาแล้วถามด้วยความร้อนรน "ได้ยินว่าผู้จัดการอวี๋บาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้น อาการหนักไหม"

หัวหน้าแผนกโจวที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ดึงเขาเข้ามาแล้วอธิบายเสียงเบา "หมดสติอยู่ หมอเหลียวกำลังตรวจ รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ"

เลขาฯ หวังนั่งลงข้างๆ เงยหน้ามองอวี๋ซือหยาที่ปิดตาสนิทและใบหน้าซีดเผือด ในใจว้าวุ่นจนยุ่งเหยิงไปหมด "อยู่ดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้"

ไม่มีใครตอบคำเขา บนกระบะท้ายรถมีคนอยู่เจ็ดแปดคน ไม่มีใครเอ่ยปาก บรรยากาศเงียบงันเป็นพิเศษ

เมื่อถึงตัวอำเภอ อวี๋ซือหยากับโจวเจียซิ่งก็ถูกส่งตรงเข้าห้องฉุกเฉินทันที คนที่เหลือต่างเฝ้ารอข่าวอยู่ด้านนอก

ผ่านไปหนึ่งถึงสองชั่วโมง หมอจึงทยอยเดินออกมา "คนไข้บาดเจ็บหลักๆ ที่แผ่นหลังกับต้นขา ต้องพักฟื้นสักระยะหนึ่ง แล้วศีรษะก็ได้รับการกระทบกระเทือน อาจเกิดอาการสมองกระทบกระเทือนได้ ต้องนอนโรงพยาบาลดูอาการสักสองสามวัน ส่งตัวเข้าหอผู้ป่วยก่อน ให้คนไข้ได้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"

ได้ยินข่าวดังนี้ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้จะเจ็บตัวไม่น้อย แต่ก็ยังดีที่ไม่อันตรายถึงชีวิต และไม่ได้พิการแต่อย่างใด

พูดจบ เขาก็ตามไปยังหอผู้ป่วยด้วย

คนกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ พยาบาลเห็นท่าทีเอิกเกริกก็ตกใจอยู่บ้าง ประจวบเหมาะกับห้องพักผู้ป่วยว่างอยู่หลายห้อง เธอจึงจัดห้องคู่ที่ว่างอยู่ให้อวี๋ซือหยาห้องหนึ่ง

พอส่งคนไข้เข้าไปให้น้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว พยาบาลมองกลุ่มคนที่ยืนกันแน่นขนัดแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย "พวกคุณอย่ามาเฝ้ากันอยู่ตรงนี้หมดเลยค่ะ จะรบกวนการพักผ่อนของคนไข้ ในยาของเธอมีส่วนผสมระงับปวดช่วยให้นอนหลับ พรุ่งนี้ถึงจะตื่น ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันเถอะค่ะ กลางวันค่อยมาเยี่ยมใหม่"

ได้ยินดังนั้น เสิ่นเยวี่ยจึงเอ่ยปากเชิญทุกคนกลับ "เลขาฯ หวัง หัวหน้าแผนกโจว วันนี้ลำบากพวกคุณแล้ว ผมเฝ้าซือหยาอยู่ที่นี่คนเดียวก็พอ พานหย่งคัง พาเลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวและสหายท่านอื่นไปเปิดห้องพักที่บ้านพักรับรองพักผ่อนเถอะ"

พูดพลางล้วงหยิบธนบัตรสิบหยวนใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยัดใส่มือพานหย่งคัง

พานหย่งคังเข้าใจดีว่านี่หมายถึงเสิ่นเยวี่ยไว้ใจเขา รู้สึกตื้นตันใจเป็นล้นพ้น จึงรีบตอบทันที "ได้ครับ"

เลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวแม้จะยังวางใจไม่สนิท แต่เสิ่นเยวี่ยเป็นสามีของอวี๋ซือหยา การที่เขาจะอยู่เฝ้าย่อมชอบด้วยเหตุผลทุกประการ จึงไม่อาจพูดอะไรได้ "งั้นพรุ่งนี้พวกเราค่อยมาเยี่ยมผู้จัดการอวี๋ใหม่"

หลังจากส่งคนไปจัดการเรื่องที่พักที่เรือนพักรับรองเรียบร้อยแล้ว พานหย่งคังก็ย้อนกลับมาอีก "สหายเสิ่น จัดการเรียบร้อยแล้วครับ แต่หัวหน้าแผนกโจวไม่ได้ไปเรือนพักรับรอง เขาไปศูนย์ปฐมพยาบาล ไปดูไอ้สารเลวโจวเจียซิ่งนั่นครับ"

เสิ่นเยวี่ยเห็นเขา สีหน้าเรียบเฉย "คุณก็ไปพักผ่อนที่เรือนพักรับรองเถอะ"

พานหย่งคังเกาหัว พูดอย่างสลดใจว่า "ผมไม่วางใจผู้จัดการอวี๋ครับ เธอเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของผม สหายเสิ่น คุณให้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณรอจนผู้จัดการอวี๋ฟื้นเถอะครับ"

เสิ่นเยวี่ยเงียบไปสองสามวินาที ไม่ได้ไล่เขา แต่กลับถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันขึ้นมา "คุณรู้จักโจวเจียซิ่งเหรอ เขามีความแค้นอะไรกับซือหยา"

เรื่องนี้พานหย่งคังกระจ่างดี เขาพูดอย่างโมโห "โจวเจียซิ่งต้องผูกใจเจ็บที่ผู้จัดการอวี๋ไล่เขาออกแน่ครับ คนคนนี้ภายนอกแกล้งทำตัวซื่อสัตย์ แต่จริง ๆ แล้วขี้เกียจสันหลังยาว เล่ห์เหลี่ยมเยอะ ช่วงก่อนเขาแอบสูบบุหรี่ในโรงงานผลิต ก้นบุหรี่หล่นลงไปในอาหาร แล้วลูกค้ากินเจอเข้า จนห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองจะคืนของกับพวกเรา พอผู้จัดการอวี๋สืบรู้เรื่องนี้เข้าก็โกรธมาก ไล่เขาออก เขาต้องแค้นผู้จัดการอวี๋เพราะเรื่องนี้แน่ ถึงได้มาแก้แค้นผู้จัดการอวี๋ครับ"

เพียงเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ ถึงกับจะเอาชีวิตผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง! ไอ้เศษเดนมนุษย์! เสิ่นเยวี่ยกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ รู้สึกว่าเมื่อคืนตนเองลงมือเบาไปด้วยซ้ำ

พานหย่งคังรับรู้ถึงไอรังสีความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวเสิ่นเยวี่ยได้อย่างรวดเร็ว ในใจทั้งเสียใจทั้งเดือดดาล อย่าว่าแต่เสิ่นเยวี่ยที่แค้นเลย แม้แต่เขาก็ยังแค้นจนฟันแทบหัก

เขาเอามือกุมศีรษะอย่างทรมานใจแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอวี๋เป็นคนดีขนาดนี้ ไม่ควรต้องมารับเคราะห์แบบนี้เลยครับ"

เสิ่นเยวี่ยทอดมองอวี๋ซือหยาที่นอนนิ่งไม่ไหวติ่งอยู่บนเตียง หัวใจบีบรัดแน่น เอ่ยเสียงแผ่ว "เล่าเรื่องโรงงานของพวกคุณให้ผมฟังหน่อยสิ"

เมื่อก่อนเขาคิดว่านี่คืองานของอวี๋ซือหยา ตัวเขาไม่ควรก้าวก่ายมากเกินไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิดแล้ว เขาต้องเข้าใจให้แจ่มแจ้งว่าในที่ทำงานอวี๋ซือหยายังมีเรื่องบาดหมางกับใครอีกหรือไม่ ทางที่ดีต้องตรวจเช็กดูสักรอบ กำจัดภัยเงียบเสียแต่เนิ่น ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

สำหรับเรื่องในโรงงาน พานหย่งคังมีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ เขาเล่าตลอดทั้งคืน ตั้งแต่ตอนที่โรงงานก่อตั้งขึ้นมาได้อย่างไรจนกระทั่งมีขนาดอย่างทุกวันนี้

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ เสิ่นเยวี่ยพบว่าการวางตัวและการทำงานของอวี๋ซือหยา โดยทั่วไปแล้วมักจะผูกมิตรกับผู้คน น้อยครั้งมากที่จะผิดใจกับใคร แม้กระทั่งเลขาฯ หวัง ตอนนี้ทั้งคู่ก็เข้ากันได้ดี มีเพียงโจวเจียซิ่งกับหลินเผิงคู่นี้เท่านั้นที่ถูกไล่ออกเพราะละเมิดกฎโรงงาน ถือว่าผูกใจเจ็บกันอย่างแตกหัก

โจวเจียซิ่งโผล่หัวออกมาแล้ว แล้วหลินเผิงล่ะ เขาจะผูกใจเจ็บอวี๋ซือหยาแล้วรอหาโอกาสลงมือเหมือนกันหรือเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปหากยังมีคนละเมิดกฎโรงงานอีก อวี๋ซือหยาก็ต้องจัดการอย่างแน่นอน หากไร้กฎเกณฑ์ย่อมไร้ระเบียบ ไม่มีทางที่จะยอมกลืนน้ำลายตัวเองหรือใจอ่อนกับคนที่ไม่เคารพกฎระเบียบพรรค์นี้เพียงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วโรงงานจะเปิดต่อไปได้อย่างไร

ดังนั้นคราวนี้จะต้องจัดการโจวเจียซิ่งขั้นเด็ดขาด เชือดไก่ให้ลิงดู ให้พวกนั้นหวาดกลัว ต่อไปจะได้ไม่มีใครกล้าลงมือกับอวี๋ซือหยาอีก

พอนึกถึงตรงนี้ เสิ่นเยวี่ยก็เดินไปขอกระดาษกับปากกาที่โต๊ะพยาบาล เขียนชื่อหนึ่งลงไป แล้วส่งให้พานหย่งคัง "ฟ้าสว่างแล้ว คุณไปที่สถานีตำรวจอำเภอ ตามหาคนคนนี้เพื่อแจ้งความ ให้เขามาจัดการเรื่องนี้"

พานหย่งคังก้มหน้ามองดู บนกระดาษเขียนชื่อไว้สามคำว่า "หลัวหยวนเฉา"

จากการเป็นคนขับรถมาหนึ่งปี พานหย่งคังตระเวนไปทั่วเหนือจรดใต้ ได้พบเห็นอะไรมามาก หัวสมองจึงแล่นไวขึ้นเยอะ เขาเก็บแผ่นกระดาษแล้วเอ่ยถาม "สหายเสิ่น หลัวหยวนเฉาท่านนี้เป็นเพื่อนของคุณเหรอครับ"

"เพื่อนร่วมรบของผม เมื่อวานเพิ่งดื่มเหล้าด้วยกันมา" เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองพานหย่งคังแวบหนึ่ง สายตาของซือหยาแหลมคมจริง ๆ เยาวชนลงชนบทคนนี้ก็เป็นคนฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง

พานหย่งคังเข้าใจแล้ว จึงพยักหน้ารับ "ได้ครับ งั้นผมไปเดี๋ยวนี้"

ล่วงเข้าแปดโมงกว่าของตอนเช้า ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็ตื่นขึ้นมา

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัว โดยเฉพาะแผ่นหลังกับขาซ้าย แล้วยังมีศีรษะอีก ปวดแสบปวดร้อนจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

"ตื่นแล้วเหรอ ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยก่อน" เสิ่นเยวี่ยขยับเข้าไปใกล้ ประคองเธอขึ้นมาพิงหัวเตียง จากนั้นก็สอดหมอนใบหนึ่งไว้ด้านหลัง ถามอย่างใส่ใจว่า "หมอบอกว่าข้างหลังคุณโดนท่อนไม้ฟาดไปทีหนึ่ง มีรอยฟกช้ำ พิงแบบนี้เจ็บไหม"

ย่อมต้องเจ็บอยู่แล้ว แต่อวี๋ซือหยาจะดื่มน้ำ กินข้าว ก็ต้องนั่งขึ้นมา เธอฝืนทนความเจ็บแล้วพูดว่า "พอทนได้ค่ะ ฉันยังไม่ได้บ้วนปากล้างหน้าเลย คุณช่วยพยุงฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยปล่อยมือแล้วพูดว่า "รอเดี๋ยวนะครับ"

ผ่านไปสองนาที เขาก็ยกกะละมังใส่น้ำอุ่นกลับมา บิดผ้าขนหนูให้หมาดแล้วยื่นส่งให้อวี๋ซือหยา "ล้างหน้าก่อนเถอะครับ"

พออวี๋ซือหยาเช็ดหน้าสะอาดแล้ว เขาก็ส่งแก้วน้ำกับแปรงสีฟันให้อีก จากนั้นก็ยกกะละมังขึ้นมาวางบนเตียงคนไข้ "แปรงแบบนี้ไปก่อนแล้วกันครับ"

อวี๋ซือหยารู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงสภาพตัวเองในตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นตัว จึงก้มหน้าแปรงฟันบ้วนปาก

พออวี๋ซือหยาจัดการเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ยกกะละมังออกไป ผ่านไปสองสามนาที พยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ดึงกะละมังพลาสติกออกมาจากใต้เตียงแล้วพูดว่า "สหายอวี๋ ขาของคุณเดินไม่สะดวก ทนเอาหน่อยนะจ๊ะ"

ห้องพักผู้ป่วยในยุคนี้ไม่มีห้องน้ำในตัว ถ้าจะเข้าห้องน้ำต้องเดินไปจนสุดทางเดิน ขาซ้ายของอวี๋ซือหยาก็โดนท่อนไม้ฟาดไปทีหนึ่งเหมือนกัน ไกลขนาดนั้นจึงไม่สะดวกอย่างยิ่ง ปัสสาวะในห้องพักจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

พอเธอทำธุระเสร็จและล้างมือสะอาดแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็กลับมาพอดี ในมือถือกล่องข้าวใบหนึ่ง "กินข้าวก่อนเถอะครับ โจ๊กข้าวขาว กินเองไหวไหม"

"มือฉันไม่เป็นไรค่ะ" อวี๋ซือหยายื่นมือออกไป

เสิ่นเยวี่ยส่งกล่องข้าวให้เธอ แล้วก็ล้วงไข่ต้มฟองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ปอกเปลือกเสร็จแล้วส่งให้เธอ

พอกินข้าวเสร็จ อวี๋ซือหยาก็นอนลงบนเตียงอีกครั้ง เพราะมีแผลที่หลัง จึงทำได้แค่นอนตะแคง เมื่อคืนนอนนานเกินไป ตอนกลางวันจึงนอนไม่หลับ พอว่างลงก็ยิ่งรู้สึกเจ็บกว่าเดิม อวี๋ซือหยาจึงหาเรื่องคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "จริงสิ โจวเจียซิ่งล่ะคะ"

เมื่อเห็นว่าเธอยังมีแก่ใจไปสนใจไอ้เศษสวะนั่น เสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง "ไม่รู้ครับ!"

อวี๋ซือหยาชะงักไป นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "เขายังไม่ตายใช่ไหมคะ"

"น่าจะยังครับ เมื่อคืนถูกส่งมาโรงพยาบาลพร้อมคุณ" เสิ่นเยวี่ยพูดเรียบๆ

อวี๋ซือหยาค่อยเบาใจ ถูกส่งมาโรงพยาบาลตั้งนานขนาดนี้แล้ว คงไม่ตายหรอก ขอแค่ไม่ตาย เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว

เธอพูดอย่างซาบซึ้งใจว่า "เสิ่นเยวี่ย ขอบคุณนะ"

ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นเยวี่ยมาช่วยได้ทันเวลา เมื่อคืนเธอคงต้องทนทุกข์ทรมานอีกไม่น้อย

"ถ้าอยากขอบคุณผมจริงๆ ก็รีบรักษาตัวให้หายเถอะครับ" เสิ่นเยวี่ยดึงมุมผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอ "หลับตาพักผ่อนสักหน่อยเถอะ พักผ่อนเยอะๆ จะได้ฟื้นตัวเร็ว"

ปากก็ว่าอย่างนั้น แต่พออวี๋ซือหยาเพิ่งจะหลับตาลง เลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวก็พากันมาถึง

"ผู้จัดการโรงงานอวี๋ตื่นหรือยัง" ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ทั้งสองคนก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

อวี๋ซือหยาจึงจำต้องลืมตาขึ้น "ฉันตื่นแล้วค่ะ ไม่เป็นอะไรมากแล้ว ทำให้เลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวต้องเป็นห่วงแล้ว"

หัวหน้าแผนกโจวตบอกตนเอง มีท่าทางเหมือนยกภูเขาออกจากอก "เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เมื่อคืนทำพวกเราตกอกตกใจแทบแย่ เธอวางใจเถอะ เรื่องราวคร่าวๆ พวกเรารู้หมดแล้ว คอมมูนจะจัดการโจวเจียซิ่งอย่างเด็ดขาดแน่นอน"

ได้ยินดังนั้น ทั้งอวี๋ซือหยาและเสิ่นเยวี่ยต่างก็เงียบไป

อวี๋ซือหยารู้ดีว่า การลงโทษของคอมมูนก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการซ้อมโจวเจียซิ่งสักยก แล้วเอาไปวิพากษ์วิจารณ์ในที่ประชุมสมาชิกคอมมูน ไม่ใช่ว่าหัวหน้าแผนกโจวจะเข้าข้างโจวเจียซิ่ง แต่เป็นเพราะยุคสมัยนี้ทุกคนยังไม่มีจิตสำนึกเรื่องหลักนิติธรรมเท่าไรนัก อีกทั้งกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มีน้อย โดยทั่วไปจะมีอยู่แค่ในตัวอำเภอ ตำบลและหมู่บ้านส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งสถานีตำรวจ ดังนั้นเรื่องความสงบเรียบร้อยในหลายคอมมูนจึงเป็นการปกครองตนเองโดยกองกำลังพลเรือน อย่างเช่นจับขโมยได้ตามปกติก็จะไม่ไปรบกวนตำรวจ คอมมูนจะจัดการกันเอง จับแก้ผ้าแล้วแขวนไว้โบยสักยกก็เป็นอันจบเรื่อง เว้นแต่จะเกิดเรื่องคอขาดบาดตาย ไม่อย่างนั้นก็มักจะไม่รายงานขึ้นไปข้างบน

กับวิธีการจัดการแบบนี้ อวี๋ซือหยาไม่เห็นด้วยเลย ทั้งที่รู้ว่าโจวเจียซิ่งเคียดแค้นเธอ แต่กลับปล่อยคนคนนี้ไว้ข้างนอก นี่ไม่ใช่ภัยคุกคามต่อความปลอดภัยในชีวิตของเธอหรอกหรือ

แต่เธอรู้ว่าความคิดของตนกับพวกหัวหน้าแผนกโจวไม่เหมือนกัน เธอไม่ได้เรียกร้องให้หัวหน้าแผนกโจวเห็นพ้องกับตน เพียงแค่ตัดสินใจเงียบๆ ในใจว่า อีกไม่กี่วันพอเธอลุกเดินได้แล้ว เธอจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ เรื่องนี้ไม่มีทางปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆ แน่นอน โจวเจียซิ่งผูกใจเจ็บ มุ่งร้ายแก้แค้น หมายจะเอาชีวิตเธอ อย่างไรก็ต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า

หัวหน้าแผนกโจวกำลังมีเรื่องกลัดกลุ้มเต็มอก จึงไม่ได้สังเกตเห็นความเงียบของอวี๋ซือหยาและเสิ่นเยวี่ย

กลับเป็นเลขาฯ หวังที่ปรายตามองทั้งสองคนอยู่อีกแวบหนึ่ง ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทางคอมมูนมีการแบ่งงานกันอย่างชัดเจน งานด้านความสงบเรียบร้อยอยู่ในความดูแลของหัวหน้าแผนกโจวเป็นหลัก เขาจึงเอ่ยถึงอีกเรื่องขึ้นมาแทน "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณพักรักษาตัวให้ดีเถอะ เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับกันแล้ว ผมจะแวะไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงสักหน่อย ไปบอกหัวหน้าหลี่ให้ ช่วงนี้ก็ให้เขาช่วยดูแลโรงงานให้มากหน่อย ถ้ามีเรื่องไหนที่ตัดสินใจไม่เด็ดขาด ก็ให้วางพักไว้ก่อน รอคุณไปแล้วค่อยว่ากัน"

ความหมายที่เลขาฯ หวังพูดเช่นนี้ก็เพื่อให้อวี๋ซือหยาเบาใจ เขาได้รับบทเรียนมาแล้ว ย่อมไม่ฉวยโอกาสตอนที่อวี๋ซือหยาบาดเจ็บเข้าไปก้าวก่ายเรื่องในฟาร์มเพาะเลี้ยงอีก

อวี๋ซือหยาก็ฟังเข้าใจ "ค่ะ รบกวนเลขาฯ หวังแล้วนะคะ"

เมื่อเห็นว่าเรื่องงานพูดคุยกันจนเกือบหมดแล้ว เสิ่นเยวี่ยจึงเอ่ยแทรกขึ้นมา "ซือหยาควรพักผ่อนได้แล้ว หมอบอกให้เธอพักผ่อนมากๆ"

คำเอ่ยปากไล่แขกนี้ชัดเจนเกินไป หัวหน้าแผนกโจวและเลขาฯ หวังจึงลุกขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "งั้นพวกเราขอตัวก่อน ผู้จัดการโรงงานอวี๋พักผ่อนให้สบายเถอะ"

ทั้งสองเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู สมาชิกกองกำลังพลเรือนที่ไปเฝ้าโจวเจียซิ่งไว้เมื่อวานก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "หัวหน้าแผนกโจวครับ หัวหน้าแผนกโจว คนจากสถานีตำรวจมาถึงแล้วครับ บอกว่าจะมาสืบสวนคดีที่โจวเจียซิ่งพยายามฆ่าคน"

หัวหน้าแผนกโจวตกตะลึง หันขวับกลับไปมองในห้องผู้ป่วย

เสิ่นเยวี่ยสบตากับเขาตรงๆ "ผมเป็นคนแจ้งความเอง"

ประจวบเหมาะกับที่พานหย่งคังเดินกลับมาพอดี เสิ่นเยวี่ยจึงสั่งความกับเขา "รบกวนนายช่วยเฝ้าผู้จัดการโรงงานอวี๋ของพวกนายอยู่ที่หน้าประตูหน่อยนะ ถ้าเธอต้องการอะไร นายก็ช่วยเรียกพยาบาลให้ที ฉันเป็นพยานผู้เห็นเหตุการณ์เมื่อคืน จะไปให้ปากคำกับทางตำรวจสักหน่อย"

พูดจบ เขาก็ส่งสายตาบอกให้อวี๋ซือหยาเบาใจ แล้วหมุนตัวนำหัวหน้าแผนกโจวกับเลขาฯ หวังที่ยืนนิ่งเงียบเดินออกจากห้องไป

อวี๋ซือหยามองแผ่นหลังของเขาที่เดินพ้นประตูไป รู้สึกว่าไม่มีช่วงเวลาไหนที่เขาจะดูสูงใหญ่สง่างามไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว ความอึดอัดคับข้องใจและน้อยเนื้อต่ำใจในอกพลันมลายหายไปมาก

หัวหน้าแผนกโจวเดินตามหลังเสิ่นเยวี่ย เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ว่า เด็กหนุ่มผอมกะหร่องที่ตนเคยส่งขึ้นรถไปเป็นทหารด้วยมือตัวเองในวันวาน ได้เติบใหญ่กลายเป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างองอาจ บารมีน่าเกรงขามยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก ในใจเขารู้สึกสับสนซับซ้อนเหลือเกิน สุดท้ายทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจยาว ช่างเถอะ เรื่องนี้โจวเจียซิ่งเป็นฝ่ายผิด จะลามไปถึงระดับอำเภอก็ให้มันลามไป ให้สหายจากสถานีตำรวจมาจัดการก็ดีเหมือนกัน

ห้องผู้ป่วยของโจวเจียซิ่งอยู่ที่ชั้นหนึ่ง พอลงมาถึงชั้นล่าง พวกเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนร้องไห้คร่ำครวญปิ่มจะขาดใจ

คนที่มีอายุมากกว่าสั่งน้ำมูกไหลพรากปนน้ำตา "สหายตำรวจ พวกคุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่า เจียซิ่งบ้านเราถูกซ้อมจนเป็นสภาพนี้ ซี่โครงก็หัก ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีดีสักแห่ง พวกคุณต้องให้ความเป็นธรรมกับเจียซิ่งบ้านเรานะ ไปจับตัวคนที่ทำร้ายเขามาสิ"

ส่วนลูกสะใภ้สาวที่อายุน้อยกว่าเอาแต่ปาดน้ำตาไม่หยุด

เสิ่นเยวี่ยเดินเข้าไป เมินเฉยต่อสองแม่ลูกคู่นั้นโดยสิ้นเชิง แล้วเอ่ยกับหลัวหยวนเฉา "สหายตำรวจครับ ผมเป็นสามีของอวี๋ซือหยาผู้เสียหาย และเป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ด้วย อวี๋ซือหยาตกใจขวัญผวา ศีรษะกระแทกกับลำต้นไม้จนเกิดภาวะสมองกระทบกระเทือน ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะให้ปากคำ ผมขอเป็นคนให้ปากคำก่อนครับ"

หลัวหยวนเฉาพยักหน้า "ในเมื่อทั้งผู้เสียหายและผู้ต้องสงสัยต่างก็นอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล งั้นก็คุยกันตรงนี้แหละ เสี่ยวซื่อ นายบันทึกปากคำ"

หลัวหยวนเฉามองนางด้วยสายตาเย็นชา "สหายท่านนี้กระทำการเพื่อป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย"

หัวหน้าแผนกโจวก็รีบตวาดห้ามนางทันที "พอได้แล้ว! ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาเอะอะอาละวาด!"

แม่ของโจวเจียซิ่งกลัวหัวหน้าแผนกโจวอยู่บ้าง จึงหดคอลงแล้วร้องไห้ฟ้อง "หัวหน้าแผนกโจว คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะ พวกเราก็คนตระกูลเดียวกันทั้งนั้น มันมารังแกคนตระกูลโจวของเราถึงบนหัวแล้ว คุณจะนิ่งดูดายไม่ได้นะ!"

หัวหน้าแผนกโจวโมโหจนหัวเราะออกมา "ลูกชายของเธอเป็นฝ่ายเจตนาร้ายลอบทำร้ายแก้แค้นผู้จัดการโรงงานอวี๋ก่อนต่างหาก!"

แม่ของโจวเจียซิ่งหดคอลง ร้องห่มร้องไห้พูดว่า "นะ...นั่นก็เพราะนังผู้หญิงคนนั้นไล่เจียซิ่งบ้านเราออกก่อนนี่คะ เจียซิ่งบ้านเราทำผิดอะไรกัน ก็แค่สูบบุหรี่มวนเดียวไม่ใช่เหรอ ผู้ชายคนไหนไม่สูบบุหรี่บ้าง แค่ก้นบุหรี่อันเดียว ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต หล่อนแค่เหม็นขี้หน้าเจียซิ่งบ้านเราต่างหากล่ะ พวกคุณมีใครกล้าพูดบ้างว่าในข้าวที่บ้านตัวเองไม่เคยมีเส้นผมหล่นลงไปน่ะ หยิบออกแล้วทิ้งไปก็สิ้นเรื่อง เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง! อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย เป็นเพราะโรงงานไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง แถมยังให้พวกเขาทำงานล่วงเวลา เจียซิ่งบ้านเราอึดอัดคับแค้นใจก็เลยทนไม่ไหวจุดบุหรี่สูบไปมวนหนึ่ง เรื่องแค่นี้ ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยเหรอคะ"

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ชั่วขณะนั้นหัวหน้าแผนกโจวจึงไม่รู้จะหาคำไหนมาตอกกลับ

เลขาฯ หวังได้ยินคำนี้เข้าก็โกรธจนแทบอกระเบิด "ถึงกับต้องทำขนาดนี้สิ! เรื่องที่ไม่จ่ายค่าจ้างแล้วยังให้ทำงานล่วงเวลามันเป็นความผิดของฉัน เขาไม่พอใจเรื่องนี้ฉันเข้าใจได้ ถ้าเขาจะหาเรื่องก็ตรงมาหาเรื่องฉัน ฉันไม่ว่าอะไรเลยสักนิด! แต่การฝ่าฝืนกฎระเบียบไปสูบบุหรี่ในโรงงานผลิตจนสร้างความเสียหายมหาศาลให้โรงงาน เขายังมีหน้ามาพูดว่าตัวเองถูกอีกเหรอ กับข้าวบ้านเธอมีเส้นผมหล่นลงไปเธออาจไม่ถือสา แล้วถ้าเธอไปซื้อเนื้อที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์แล้วมีแมลงวันติดมา เธอจะไม่ถือสาเหรอ คนเขาควักเงินซื้อของ ไม่ใช่เพื่อมาสะอิดสะเอียนใจหรือหาเรื่องขุ่นมัวให้ตัวเองหรอกนะ!"

"สหายตำรวจ เรื่องนี้พฤติการณ์ร้ายแรงมาก ขอให้จัดการอย่างเด็ดขาดด้วยนะครับ!"

หลัวหยวนเฉาพยักหน้า "พวกเราจะจัดการอย่างเที่ยงธรรมครับ"

แม่ของโจวเจียซิ่งไม่เข้าใจ ตัวเองพูดถึงอวี๋ซือหยาอยู่แท้ๆ ไฉนถึงไปล่วงเกินเลขาฯ หวังเข้าได้ ไม่เพียงช่วยแก้ต่างให้ลูกชายไม่ได้ แต่ดูเหมือนจะยิ่งนำปัญหาใหญ่กว่าเดิมมาให้ลูกเสียอีก

ทันใดนั้น พยาบาลก็เดินมาเร่ง "ญาติของโจวเจียซิ่ง คนไหนคะ ไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลด้วยค่ะ"

พอได้ยินว่าการกู้ชีพเมื่อคืนเสียเงินไปไม่น้อย ตอนนี้ยังต้องนอนโรงพยาบาลอีก เจ็บกระดูกเจ็บเอ็นต้องพักฟื้นเป็นร้อยวัน ย่อมต้องเสียเงินอีกบานเบอะ แม่ของโจวเจียซิ่งไม่ยินยอม จึงชี้นิ้วไปที่เสิ่นเยวี่ย "เขาเป็นคนตี เขาต้องรับผิดชอบค่ารักษาของเจียซิ่งบ้านเราสิ..."

ไม่มีใครสนใจหล่อน เลขาฯ หวังเอ่ยปากตัดบททันที "ให้คอมมูนสำรองจ่ายก้อนนี้ไปก่อน สิ้นปีค่อยหักออกจากเงินปันผลของบ้านพวกเขา!"

เมื่อถึงสิ้นปี คอมมูนจะคิดคำนวณแต้มแรงงาน บ้านไหนมีแต้มแรงงานมากก็จะได้เงินปันผลก้อนหนึ่ง ซึ่งเป็นรายได้หลักในรอบปีของสมาชิกคอมมูนส่วนใหญ่ เลขาฯ หวังพูดเช่นนี้ ไม่ว่าพวกโจวเจียซิ่งจะยินดีหรือไม่ ค่ารักษาก็ต้องจ่ายเองอยู่ดี ต่างกันแค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น

ได้ยินแบบนี้ แม่ของโจวเจียซิ่งย่อมไม่ยินยอมพร้อมใจ ทว่าก็สู้คนพวกนี้ไม่ได้ จึงยกมือฟาดฉาดเข้าใส่ลูกสะใภ้ที่เอาแต่ร้องไห้อยู่ข้างๆ "นังตัวซวย วันๆ เอาแต่ร้องไห้ เห็นเจ้าหน้าที่คอมมูนมารังแกบ้านเราก็ไม่ส่งเสียงช่วยสักแอะ เจียซิ่งบ้านเราไปคว้าตัวไร้ประโยชน์พรรค์นี้มาเป็นเมียได้ยังไงกัน..."

นี่ไหนเลยจะเป็นการตีลูกสะใภ้ ชัดเจนว่าจงใจแสดงละครตบตาให้พวกหัวหน้าแผนกโจวดูต่างหาก

หัวหน้าแผนกโจวอัดอั้นโทสะเต็มอกมาตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่มีที่ระบาย นังผู้หญิงคนนี้ยังจะวิ่งโร่เข้ามากวนประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเดือดดาลจนทนไม่ไหว "นังคนบ้านโจว ถ้ามึงยังกล้าโวยวายอีกก็ไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ แล้วกูจะลากตัวหัวหน้าครอบครัวมึงไปขังที่คอมมูนด้วยอีกคน!"

แม่ของโจวเจียซิ่งเห็นเขาโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก ได้แต่หดหัวไปยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ

คนอื่นๆ ไม่สนใจหล่อน เสิ่นเยวี่ยไปให้ปากคำ

เนื่องจากโจวเจียซิ่งได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้จึงยังไม่เหมาะที่จะควบคุมตัวไปที่สถานีตำรวจ หลัวหยวนเฉาจึงจัดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายผลัดเวรกันเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย รอให้อาการของเขาดีขึ้นแล้วค่อยพาตัวไปสถานีตำรวจ

มีหลัวหยวนเฉาอยู่ เสิ่นเยวี่ยจึงวางใจได้ เขาไม่ได้อยู่รอนาน รีบขึ้นชั้นบนไปดูอวี๋ซือหยา

ตอนที่เขาขึ้นไป สองสามีภรรยาหูกุ้ยฮวาก็มาถึงพอดี

หูกุ้ยฮวาพอเดินพ้นประตูเข้ามาก็โผเข้าหาเตียงผู้ป่วย ร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง "ซือหยา ซือหยาผู้น่าสงสารของแม่ ทำไมลูกถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้..."

เสิ่นเยวี่ยรีบเข้าไปประคองเธอไว้ "แม่ครับ ซือหยาบาดเจ็บหลายที่ อย่าไปโดนแผลเธอนะครับ"

หูกุ้ยฮวาสูดจมูก รีบยืนตัวตรงทันที "หมอว่ายังไงบ้าง"

เสิ่นเยวี่ยอธิบายอาการคร่าว ๆ แล้วพูดปลอบว่า "ไม่เป็นไรครับ พักผ่อนให้ดีสักระยะก็หายแล้ว พวกคุณกินข้าวเช้ากันหรือยัง ให้พานหย่งคังพาไปกินข้าวก่อนเถอะครับ"

หากหล่อนยังอยู่ อวี๋ซือหยาก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ อย่าว่าแต่อวี๋ซือหยาจะรำคาญเลย แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกหงุดหงิดใจแทบบ้าเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้นี้

หูกุ้ยฮวาเป็นห่วงลูกสาวจึงไม่ยอมไป "แม่ไม่หิวหรอก แม่จะอยู่เป็นเพื่อนซือหยาที่นี่ ซือหยา ทำไมลูกถึงไม่ระวังตัวอย่างนี้นะ ทำเอาแม่ปวดใจแทบขาดแล้ว"

"จะไปปวดใจทำไม หล่อนสมควรโดนแล้ว! เป็นแค่ผู้หญิงแท้ๆ ทำเก่งอวดดีไปทั่ว ไม่ไว้หน้าใครสักนิด อยู่คอมมูนเดียวกันแท้ๆ ไม่ไว้หน้าใครเลย คนในบ้านไปขอให้ช่วยก็ไม่เคยยอมตกลง ดูเอาสิว่าไปสร้างศัตรูไว้กี่คน เรื่องวันนี้ทั้งหมดก็เพราะตัวเองทั้งนั้น!" อวี๋ต้าชิ่งพูดอย่างขุ่นเคืองอยู่ด้านข้าง

อวี๋ซือหยาที่เดิมทีก็ปวดหัวอยู่แล้ว ยิ่งปวดหนักกว่าเดิม เธอแค่นยิ้มเย็นพลางพูดว่า "ดูท่าพ่อจะไม่พอใจฉันมานานแล้วสินะคะ!"

นี่มันคำพูดผายลมอะไรกัน ช่างเป็นการกล่าวโทษเหยื่ออย่างแท้จริง ในฐานะพ่อ เขาไม่ประณามคนร้ายที่ทำร้ายลูกสาวตัวเอง แต่กลับมาโทษว่าลูกสาวนิสัยแข็งกร้าวเกินไป ทำตัวไม่ไว้หน้าใครจนนำไปสู่เรื่องในวันนี้

"อย่าเพิ่งโมโหเลย นอนพักผ่อนให้ดีเถอะ" เสิ่นเยวี่ยโน้มตัวลงลูบศีรษะของอวี๋ซือหยาเบาๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

จากนั้นเขาก็ยืนขึ้น เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอวี๋ต้าชิ่ง "พวกเราออกไปคุยกันข้างนอก"

ทั้งที่สีหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยนไป และน้ำเสียงก็ไม่ได้ดุดัน ทว่าอวี๋ต้าชิ่งกลับสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาอ้าปากพะงาบๆ แล้วแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "ฉัน... ฉันก็ทำเพื่อหวังดีกับหล่อนทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง!"

เสิ่นเยวี่ยไม่ตอบคำนี้ คว้าแขนของเขาแล้วลากตัวออกจากห้องพักผู้ป่วยทันที

อวี๋ต้าชิ่งตกใจอย่างยิ่ง แม้เขาจะเป็นชาวไร่ชาวนาที่มีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง แต่จะไปสู้คนหนุ่มอย่างเสิ่นเยวี่ยที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างช่ำชองและพละกำลังอยู่ในช่วงสมบูรณ์ที่สุดได้อย่างไร จึงถูกลากตัวออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว

"เสิ่นเยวี่ย แกคิดจะทำอะไร ฉัน... ฉันเป็นพ่อตาแกนะ..."

หูกุ้ยฮวาหันกลับมามองอวี๋ซือหยาบนเตียงคนไข้ พลางเกลี้ยกล่อมว่า "ซือหยา ลูก... ลูกอย่าโกรธพ่อเขาเลยนะ เขา... เขาก็เป็นห่วงลูกเหมือนกัน พอได้ยินว่าลูกเกิดเรื่องก็รีบเดินทางมาทั้งคืน เขาเป็นคนแบบนี้แหละ ปากคอเราะร้าย ลูกอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ลูกช่วยเตือนเสิ่นเยวี่ยหน่อยสิ ยังไงเสียพ่อลูกก็เป็นผู้ใหญ่นะ"

ความเป็นห่วงแบบนี้ อวี๋ซือหยายอมไม่มีเสียยังดีกว่า

เธอสบตากับหูกุ้ยฮวาเรียบๆ แล้วพูดว่า "ฉันบาดเจ็บ ถูกคนตีจนลุกจากเตียงไม่ได้ แม่กลับมาพูดเรื่องนี้กับฉันเนี่ยนะคะ"

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ไม่ได้มีความรักผูกพันอันใดต่อสองสามีภรรยาตระกูลอวี๋ แต่ก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บในใจ ถึงจะจริงที่พวกเขาไม่ได้ไม่ห่วงลูกสาว แต่วิธีการแสดงความเป็นห่วงแบบนี้มันเกินจะทนรับได้จริงๆ อวี๋ซือหยาไม่อยากแม้แต่จะรักษาน้ำใจตามมารยาทกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

หูกุ้ยฮวาปาดน้ำตา "แม่เข้าใจ ซือหยา

อวี๋ซือหยาฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว การที่หูกุ้ยฮวาจะมาคอยดูแลไม่เพียงไม่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่มีแต่จะทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อก่อนตอนร่างกายแข็งแรง เธอยังพอทนรับมือไปแกน ๆ ได้ ทว่าตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำแบบนั้นจริง ๆ

"แม่กลับไปเถอะ ต่อไปพวกแม่ไม่ต้องมาเยี่ยมฉันอีกแล้ว จากนี้ฉันจะให้เงินเลี้ยงดูพวกแม่ปีละยี่สิบหยวน ถึงวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสองจะมอบให้ต่อหน้าหัวหน้าหน่วยผลิตย่อย เวลาปกติงานฉันยุ่ง คงไม่มีเวลาแวะไปหาพวกแม่หรอก"

พอพูดคำนี้ออกไป อวี๋ซือหยาก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างโล่งสบายขึ้นมาก

หูกุ้ยฮวาแม้จะไม่ฉลาด แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา เธอจึงมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ "แก...แกจะตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเรางั้นเหรอ"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ" แม้จะหมายความแบบนั้นจริง แต่อวี๋ซือหยาก็ไม่ยอมทิ้งช่องโหว่ให้อีกฝ่ายเอาไปเล่นงานได้ "พ้นปีใหม่ไปฉันก็ต้องไปเมืองเอกของมณฑลแล้ว ต่อไปคงไม่ค่อยได้กลับมา เลยรวมให้เงินก้อนเดียวรวดเดียวตอนสิ้นปี"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่หูกุ้ยฮวาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความเหินห่างที่ลูกสาวมีต่อตน

เรื่องที่ควรพูดก็แจกแจงจนกระจ่างหมดแล้ว อวี๋ซือหยาหลับตาลง "แม่ออกไปดูเถอะว่าพวกเสิ่นเยวี่ยไปไหนกันแล้ว ฉันจะพักผ่อนแล้ว"

เธอเชื่อว่าเสิ่นเยวี่ยน่าจะจัดการส่งสองคนนี้กลับไปได้