ตอนที่ 63 คำขู่สุภาพของเสิ่นเยวี่ยที่ทำเอาขวัญผวา

อวี๋ต้าชิ่งถูกลากมาจนถึงสุดทางเดิน

พอหลุดจากการควบคุมของเสิ่นเยวี่ยได้ เขาก็ตวาดอย่างดุร้ายทันที "เสิ่นเยวี่ย แกคิดจะทำอะไรวะ ไม่มีขื่อไม่มีแปแล้วหรือไง ฉันเป็นพ่อตาแกนะ แกกล้าลงไม้ลงมือกับฉัน ยังอยากใส่เครื่องแบบทหารอยู่อีกไหม!"

เสิ่นเยวี่ยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ปัดมือไปมาเหมือนเพิ่งแตะของสกปรก มุมปากประดับรอยยิ้มดูเป็นมิตร "พ่อเข้าใจผิดแล้วครับ พ่อเป็นผู้อาวุโส ผมจะกล้าทำอะไรพ่อได้ยังไง!"

ได้ยินแบบนี้ อวี๋ต้าชิ่งก็นึกว่าขู่เสิ่นเยวี่ยได้อยู่หมัด กู้หน้ากลับมาได้บ้าง จึงปั้นหน้าขรึมพูดว่า "รู้ก็ดีแล้ว มีที่ไหนมาลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่ฮะ"

เสิ่นเยวี่ยยังคงท่าทีอารมณ์ดีเหมือนเดิม "ไม่มีแน่นอนครับ พ่อวางใจได้เลย ผมไม่ทำอะไรพ่อแน่ พ่อจะได้กลับชนบทไปอย่างปลอดภัย ตอนมาเป็นยังไง ตอนกลับก็ยังเป็นอย่างนั้น แต่ได้ยินมาว่าพี่ใหญ่ทำงานอยู่ในอำเภอ ตอนไปทำงานกลับบ้านถ้าเกิดบังเอิญเจอนักเลงอันธพาลขึ้นมา มันก็พูดยากนะ พ่อว่าจริงไหมครับ"

อวี๋ต้าชิ่งเข้าใจความหมายที่เขาบอกใบ้ เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "แก... แกกล้าขู่ฉันเรอะ"

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ" เสิ่นเยวี่ยยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง จากนั้นก็พลันมองไปทางด้านหลังของอวี๋ต้าชิ่ง ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วเดินปรี่เข้าไปหา "พี่ใหญ่มาแล้วหรือครับ..."

อวี๋กั๋วฮุยเพิ่งไปเข้างานก็ได้ยินข่าวว่าน้องสาวคนโตที่เก่งกาจที่สุดของบ้านถูกคนตีจนต้องเข้าโรงพยาบาล จึงรีบขอลาหยุดแล้ววิ่งโร่มา ยังไม่ทันก้าวพ้นบันไดก็เห็นเสิ่นเยวี่ยเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินมาแล้วว่าเสิ่นเยวี่ยยังไม่ตายและกลับมาแล้ว ถึงกับลงทุนกลับไปชนบทมาเที่ยวหนึ่ง แต่ไม่สบจังหวะเพราะช่วงสองวันนั้นอวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยเดินทางเข้าเมืองมณฑลพอดี จึงคลาดกันไป

มาคราวนี้ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง ดูแล้วมีราศีและบารมีมากกว่าเมื่อสองปีก่อนเสียอีก อวี๋กั๋วฮุยตั้งใจจะผูกมิตรกับบ้านของน้องสาวที่เจริญก้าวหน้าแล้วคนนี้อยู่พอดี จึงรีบล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ที่แท้ก็น้องเขยนี่เอง นายเพิ่ง... โอ๊ย เจ็บชะมัด..."

บุหรี่ในมือของอวี๋กั๋วฮุยเพิ่งจะยื่นออกไป ก็โดนเสิ่นเยวี่ยกระแทกเข้าใส่จนหลังชนกำแพง เซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะตกบันไดลงไป ทำเอาเขาตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือข้างหนึ่งกุมแผ่นหลังที่ปวดแปลบ แล้วพูดละล่ำละลักว่า "น้องเขย นายเดินระวังหน่อยสิ!"

เมื่อเห็นภาพนี้ อวี๋ต้าชิ่งตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งเข้าไปยืนขวางข้างหน้าอวี๋กั๋วฮุย ถลึงตาใส่เสิ่นเยวี่ยอย่างเดือดดาล "แกจะทำอะไร แกคิดจะทำร้ายกั๋วฮุยบ้านเราให้ตายหรือไง"

ถ้ากลิ้งตกบันไดลงไป ต่อให้ไม่ตายไม่พิการ ก็คงต้องเจ็บตัวแสนสาหัสแน่

เสิ่นเยวี่ยทำหน้าสำนึกผิดเต็มประดา "ขอโทษด้วยครับพ่อ เมื่อกี้ผมเดินไม่ระวังไปชนพี่ใหญ่เข้า ผมขอโทษพี่ใหญ่ด้วยนะครับ พี่ใหญ่ไม่สบายตรงไหน รีบไปให้หมอตรวจดูเถอะ ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดผมออกเองครับ"

ไม่ได้เจตนาผีน่ะสิ นึกถึงคำพูดของเสิ่นเยวี่ยเมื่อครู่แล้ว อวี๋ต้าชิ่งไม่มีทางเชื่อข้ออ้างพรรค์นี้ของเขาเด็ดขาด เขาทั้งโกรธทั้งแค้น ชี้หน้าเสิ่นเยวี่ยด่า "แกอย่ามาหลอกฉัน แกตั้งใจจะทำร้ายกั๋วฮุยบ้านเราชัด ๆ คราวที่แล้วฉันยังอุตส่าห์นึกว่าแกเป็นคนดี ไม่นึกเลยว่าจิตใจจะอำมหิตขนาดนี้ แม้แต่พี่เมียยังกล้าทำร้าย ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้ากั๋วฮุยบ้านเราเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายก้อยล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

เมื่อเผชิญหน้ากับการปรักปรำของอวี๋ต้าชิ่ง เสิ่นเยวี่ยเอาแต่ส่งยิ้มและขอโทษขอโพยไม่หยุด ท่าทีช่างจริงใจจนเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์และญาติคนไข้หลายคนที่ได้ยินเสียงเอะอะแล้วออกมามุงดูอดไม่ได้ที่จะออกโรงแทนเขา "โธ่เอ๋ย สหายคนนี้ ไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน ลูกเขยคุณจะไปอยากทำร้ายลูกชายคุณทำไม ลูกเขยถูกคุณด่าเปิงขนาดนี้ยังไม่เถียงสักคำ คุณยังจะเอาอะไรอีก ถ้าเป็นคนอื่นที่อารมณ์ดีกว่านี้ ต่อไปคงไม่เหยียบเข้าบ้านคุณอีกแล้วมั้ง!"

"นั่นน่ะสิ เขาก็มีพ่อมีแม่ให้กำเนิดมาเหมือนกัน จะมาด่าว่าตามใจชอบได้ยังไง เรื่องแค่นี้เอง ลูกชายคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ ถึงขนาดต้องเกาะติดด่าลูกเขยไม่เลิกแบบนี้เชียวหรือ"

เมื่อเผชิญกับการรุมตำหนิของคนรอบข้าง อวี๋ต้าชิ่งก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนพูดไม่ออก ได้แต่ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล "พวกแกจะไปรู้อะไร มันจงใจชัด ๆ มันคิดจะทำร้ายลูกชายฉัน ฉันไม่มีลูกเขยใจดำอำมหิตแบบนี้หรอก! พูดพล่ามอะไรกัน นี่มันเรื่องในบ้านฉัน เกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย ไสหัวไป อย่ามาเสือกเรื่องของคนอื่น!"

เสิ่นเยวี่ยทำสีหน้าสลด รีบขอโทษขอโพยผู้คนที่มามุงดู "สหายทุกท่านครับ ภรรยาผมได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องนอนโรงพยาบาล พ่อตาผมอารมณ์ไม่ค่อยดี ขอให้ทุกคนช่วยให้อภัย อย่าถือโทษโกรธเคืองเขาเลยนะครับ ต้องขอโทษจริงๆ ครับ"

ยิ่งเขาพูดจาไม่คิด คนอื่นก็ยิ่งมองเขาแย่ลง แม้จะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทาชี้นิ้วใส่

อวี๋กั๋วฮุยรู้สึกอับอายอยู่บ้าง อีกทั้งไม่อยากผิดใจกับน้องสาวและน้องเขยที่มีอนาคตไกล จึงดึงแขนเขาไว้ "พ่อ อย่าพูดอีกเลย น้องเขยไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!"

อวี๋ต้าชิ่งแทบจะอกแตกตายเพราะความโมโห ฟาดฝ่ามือลงบนหัวเขาฉาดใหญ่ "ไอ้เด็กเวรนี่ กูทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร แกแยกไม่ออกหรือไงว่าใครหวังดีกับแก!"

"เอะอะโวยวายอะไรกัน เงียบๆ หน่อย คนไข้ต้องการพักผ่อน ถ้าจะทะเลาะกันก็ออกไปทะเลาะข้างนอก!" หัวหน้าพยาบาลเดินหน้าตึงเข้ามา ตวาดเสียงดุ "กลับไปกันได้แล้ว มายืนอุดกันตรงนี้ทำไม ไม่มีอะไรทำกันแล้วหรือไง"

บรรดาญาติคนไข้และพยาบาลสาวๆ ต่างพากันรีบแยกย้ายหนีไปทันที

เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยอย่างสุภาพนอบน้อมเช่นกัน "ขอโทษครับสหาย เป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราจะไม่ทำอีกแล้ว โปรดยกโทษให้พวกเราด้วยนะครับ"

หัวหน้าพยาบาลเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงฮึแล้วเดินจากไป

บนบันไดจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน

เมื่อไม่มีคนนอกแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็เก็บท่าทีที่ดูสุภาพพูดง่ายเมื่อครู่ไปจนหมด เขาตบปกเสื้อของอวี๋กั๋วฮุยเบาๆ แต่สายตากลับจ้องมองอวี๋ต้าชิ่ง พลางเอ่ยถามเนิบๆ ด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน "พ่อคิดว่า ถ้าเมื่อกี้ผมผลักเขาตกไปจริงๆ จะมีใครเชื่อพ่อไหม"

อวี๋กั๋วฮุยตกใจจนหน้าถอดสี ขาเป๋จนเกือบจะร่วงลงไปจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยคว้าตัวเขาไว้ ยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่ภรรยา บันไดมันลื่น ระวังหน่อย เดี๋ยวจะตกไปเอานะครับ!"

อวี๋กั๋วฮุยใบหน้าซีดเผือด มองเขาด้วยความหวาดกลัวจนไม่กล้าพูดจา

อวี๋ต้าชิ่งเองก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เพิ่งตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่า ที่คนตระกูลเสิ่นแอบเรียกเสิ่นเยวี่ยลับหลังว่าเป็นลูกหมาป่านั้นไม่ใช่เรื่องไม่มีมูล เด็กคนนี้อายุยังน้อยแท้ๆ แต่จิตใจกลับเหี้ยมเกรียมนัก

ทว่าเขาก็ยังเจนโลกกว่าอวี๋กั๋วฮุย จึงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว กัดฟันเค้นเสียงถามรอดไรฟันออกมา "แกคิดจะทำอะไรกันแน่"

เสิ่นเยวี่ยกลับมาทำท่าทางปกติอีกครั้ง "ไม่ได้จะทำอะไรหรอกครับ ในเมื่อพูดจาไม่เป็น ก็อย่ามารบกวนอวี๋ซือหยาเลย ไม่อย่างนั้น หากลูกชายของพ่อไปเจอนักเลงอันธพาลเข้าโดยไม่ระวังจนแขนหักขาขาด ถึงตอนนั้นจะมาเสียใจทีหลังก็สายไปแล้วนะครับ!"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว เขาก็หันหลังเดินกลับขึ้นชั้นบน

เมื่อมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างสบายอารมณ์ของเขา อวี๋กั๋วฮุยก็ฟันกระทบกันกึกๆ "พ่อ มะ...เมื่อกี้เขาตั้งใจจริงๆ เหรอ"

อวี๋ต้าชิ่งอยากจะตบกบาลมันอีกสักฉาด "เพิ่งจะรู้ตัวหรือไง!"

แม่เจ้าโว้ย เมื่อครู่นี้ถ้าเขาก้าวถอยหลังไปอีกนิดเดียวก็ตกบันไดแล้ว บันไดตั้งสิบกว่าขั้น ตกลงไปถ้าไม่ตายก็คงหยอดน้ำข้าวต้มไปครึ่งชีวิต

เวลานี้อวี๋กั๋วฮุยไม่สนใจเรื่องจะผูกสัมพันธ์กับน้องสาวอีกต่อไป รีบคว้าแขนอวี๋ต้าชิ่งไว้แล้วบอกว่า "พ่อ พวกเรากลับกันเถอะ ในเมื่อเขาไม่ให้เราเยี่ยมซือหยา พวกเราก็ไม่ไปสิ เรารีบไปกันเถอะ"

"จะไปไหนกันล่ะ แล้วเสิ่นเยวี่ยล่ะไปไหนแล้ว" หูกุ้ยฮวาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเดินตามหาจนมาถึงบันได เอ่ยถามด้วยความงุนงง

อวี๋กั๋วฮุยรีบเข้าไปดึงแขนหูกุ้ยฮวา "แม่ พวกเรากลับกันเถอะ ที่นี่มีเสิ่นเยวี่ยอยู่แล้ว ไม่ต้องพึ่งพวกเราหรอก พวกเรารีบกลับกันเถอะ"

หูกุ้ยฮวางงเป็นไก่ตาแตก "แกมาเพื่อเยี่ยมซือหยาไม่ใช่เหรอ นี่ยังไม่ทันได้เข้าห้องพักคนไข้ก็จะกลับแล้วเหรอ ซือหยาตอนนี้บาดเจ็บไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนลำบาก แม่ต้องอยู่คอยดูแลเธอสิ"

"เขาต้องการให้แกดูแลที่ไหนกันล่ะ! บอกแกตั้งนานแล้วว่าเลี้ยงลูกสาวคนนี้เสียข้าวสุก เมื่อกี้เสิ่นเยวี่ยเกือบจะผลักกั๋วฮุยตกบันไดอยู่แล้ว ไปๆๆ ไม่ดูก็ไม่ดู คิดว่ากูอยากดูนักหรือไง ถึงจะมีอนาคตแล้วมันทำไม คนในบ้านขอให้ช่วยอะไรหน่อยก็บ่ายเบี่ยงตลอด ไม่เห็นหัวใครเลย ญาติพี่น้องลับหลังเขาว่ากูกันยังไงบ้างล่ะ" อวี๋ต้าชิ่งเดือดดาลจัด กระชากหูกุ้ยฮวาให้เดินตามไปทันที

ทั้งสามคนเดินก่นด่าสบถลงบันไดไป

พอก้าวลงไปข้างล่าง ก็ถูกแม่ของโจวอู่ที่ดักรออยู่ตรงนั้นคว้าตัวไว้ได้พอดี "หูกุ้ยฮวา ลูกชายฉันถูกลูกเขยแกซ้อมจนต้องนอนโรงพยาบาล ซี่โครงหักไปตั้งสองซี่ พวกแกต้องให้คำตอบเรื่องนี้กับฉันนะ!"

อวี๋ต้าชิ่งโมโหจนเจ็บแปลบไปถึงตับไตไส้พุง "ใครต่อยแก แกไม่รู้จักไปเอาเรื่องกับคนนั้นหรือไง มาหาพวกเราทำไมวะ!"

"นั่นมันลูกเขยพวกแกนี่! ฉันไม่สน ถ้าแกไม่สั่งให้ลูกเขยแกไปเรียกตำรวจกลับมา ไม่ยอมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกชายฉัน แล้วไม่ให้ลูกสาวแกพาลูกชายฉันกลับเข้าฟาร์มเลี้ยงสัตว์ล่ะก็ ต่อไปนี้ฉันจะไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่บ้านพวกแกทุกวัน ไม่ยอมไปไหนแน่!" แม่ของโจวอู่พูดไปพูดมาก็ทิ้งตัวลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น ขวางทางคนทั้งสามไว้ไม่ให้ไปไหน

อวี๋ซือหยาที่อยู่ในห้องผู้ป่วยได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายแว่วมาจากข้างล่าง พอเธอลืมตาขึ้นก็เห็นเสิ่นเยวี่ยเดินกลับเข้ามาพอดี ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากถาม เสิ่นเยวี่ยก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "พวกเขาบอกว่าที่บ้านยังมีธุระอยู่ เลยขอตัวกลับไปทำงานก่อน แล้วบอกให้เธอพักรักษาตัวให้ดี ๆ"

อวี๋ซือหยารู้จักนิสัยคนบ้านอวี๋เป็นอย่างดี ถ้าอวี๋ต้าชิ่งจะพูดจาเอาอกเอาใจแบบนี้ได้ ฝนคงตกเป็นเลือดแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าเสิ่นเยวี่ยใช้วิธีไหนจัดการส่งพวกเขาไปได้ แต่ก็ถือเป็นเรื่องดี ตอนนี้เธอเรี่ยวแรงถดถอย ไม่มีอารมณ์และแรงกายจะไปรับมือกับคนพวกนั้นจริง ๆ

อวี๋ซือหยาพยักหน้าแสดงว่ารับรู้แล้ว ก่อนจะถามต่อว่า "ทำไมชั้นล่างถึงมีคนร้องไห้โวยวาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่อยากให้เธอต้องกังวล "ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นคนไข้บ้านไหนรักษาไม่หาย ญาติ ๆ ก็เลยร้องไห้โวยวายละมั้ง"

อวี๋ซือหยานิ่งเงียบไป ก็จริงของเขา ที่โรงพยาบาลต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายอยู่ทุกวัน ญาติพี่น้องจะเสียใจจนร้องห่มร้องไห้ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

"นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ อย่าคิดเรื่องพวกนี้เลย" เสิ่นเยวี่ยลูบตัวเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่ม

อวี๋ซือหยารู้สึกไม่สบายตัวจริง ๆ จึงหลับตาลงแล้วผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ

พอถึงช่วงเที่ยง เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นและแกนนำในโรงงานอีกสองสามคนก็พากันมาเยี่ยมอวี๋ซือหยา

เมื่อเห็นเธอบาดเจ็บจนนอนขยับเขยื้อนไม่ได้อยู่บนเตียง น้ำตาของหม่าตงอวิ๋นก็ไหลพรากลงมาทันที "ไอ้โจวเจียซิ่งสารเลวตัวนี้ ทำไมมันไม่รีบไปตาย ๆ ซะนะ"

เสี่ยวหลี่เองก็มีสีหน้าย่ำแย่เช่นกัน "เอาละ อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวจะกระทบจิตใจของผู้อำนวยการโรงงานอวี๋เปล่า ๆ"

อวี๋ซือหยาได้นอนพักไปค่อนวันในช่วงเช้า แม้ร่างกายจะยังเจ็บระบมอยู่ แต่ก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้บ้าง เธอจึงฮึดสู้ถามไถ่ถึงเรื่องงานในโรงงาน

เสี่ยวหลี่ตอบทีละข้อ "คนงานในโรงงานพอได้ยินว่าคุณเกิดเรื่อง ต่างก็ร้อนใจกันมาก อยากจะมาเยี่ยมคุณกันทุกคน ผมต้องคอยบอกว่าถ้ามากันเยอะจะรบกวนการพักผ่อนของคุณ พวกเขาถึงยอมตัดใจ ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ คุณพักรักษาตัวให้ดีเถอะครับ ตอนนี้ทุกอย่างในโรงงานราบรื่นดีมาก เราทำตามขั้นตอนที่วางไว้ ไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดแน่นอน"

เสี่ยวหลี่พยักหน้า "ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ คุณวางใจแล้วพักรักษาตัวเถอะครับ"

หม่าตงอวิ๋นเห็นว่าพวกเขาคุยเรื่องงานใกล้จะเสร็จแล้ว จึงแทรกขึ้นมาว่า "ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋คะ เมื่อกี้ตอนเดินขึ้นบันไดมา ฉันเห็นเมียของโจวเจียซิ่งกำลังร้องไห้อยู่ข้างล่าง แม่ของเขาก็เหมือนจะมาด้วย บ้านนี้ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน ทั้งไร้เหตุผลทั้งอันธพาล คุณต้องระวังตัวหน่อยนะคะ อย่าไปมีเรื่องมีราวกับพวกเขาเข้าล่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ อวี๋ซือหยาก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที จึงถามไปว่า "เธอรู้จักบ้านพวกเขาดีเหรอ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม"

เธอยังไม่ทันได้รู้จักศัตรูคนนี้ของตัวเองให้ดีเลยนี่นา!

หม่าตงอวิ๋นเบะปาก "คนในหน่วยผลิตย่อยพวกเรานี่แหละ หน้าฉากทำเป็นซื่อๆ ตรงไปตรงมา แต่เนื้อแท้เป็นพวกอันธพาล นิสัยเสียมาก คนในหน่วยผลิตย่อยเราตั้งเยอะตั้งแยะไม่อยากข้องแวะกับบ้านนั้น มีแต่คนข้างนอกที่ไม่รู้เรื่องถึงจะไปมาหาสู่ด้วย แม่ของโจวเจียซิ่งยิ่งปากจัดหน้าด้าน ทำได้ทุกเรื่อง ฉันว่าโจวเจียซิ่งก็ถอดแบบมาจากแม่เขานั่นแหละ"

จากการที่โจวเจียซิ่งแค่แค้นที่โดนไล่ออก ถึงกับเอาท่อนไม้มาลอบทำร้ายเธอได้ อวี๋ซือหยายังเดาออกเลยว่าคนบ้านนี้ไม่ใช่คนดีอะไร

ยุคนี้บทลงโทษค่อนข้างหนัก ตอนนี้ในเมื่อแจ้งความไปแล้ว โจวเจียซิ่งต้องติดคุกอย่างแน่นอน ตัวเขาไม่น่ากลัวเท่าไร แต่คนในครอบครัวเขานี่สิที่เป็นปัญหา หากคอยตื๊อไม่เลิกรา อาละวาดไม่หยุดหย่อน นอกจากจะเสียเวลาแล้ว อวี๋ซือหยายังกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบโจวเจียซิ่งขึ้นอีกรอบ

ด้วยความคิดที่ว่ารู้เขารู้เรา อวี๋ซือหยาจึงดึงสติแล้วเอ่ยว่า "ตงอวิ๋น เธอช่วยเล่าสถานการณ์ในบ้านของโจวเจียซิ่งให้ฉันฟังอย่างละเอียดหน่อยได้ไหม"

หม่าตงอวิ๋นย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

"โจวเจียซิ่งมีพี่สาวสามคน เขาเป็นลูกชายคนเล็กและเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขคนเดียวของบ้าน พ่อเขาเสียไปเมื่อปีก่อน ตอนนี้ที่บ้านเลยเหลือแค่ตัวเขา แม่ เมีย แล้วก็ลูกอีกสองคน แม่เขาร้ายกาจมาก ส่วนเมียเป็นคนของคอมมูนหย่งเซิ่ง อยู่ห่างจากหมู่บ้านเราไปค่อนข้างไกล ตั้งยี่สิบกว่าลี้ คนแถวนี้เขารู้สันดานแม่มันกันหมด ใครที่รักลูกสาวขึ้นมาหน่อยก็ไม่มีทางยอมให้ลูกมาทนรับความลำบากที่บ้านนี้หรอก ก็เลยต้องไปแต่งมาจากที่ไกลๆ น่ะค่ะ"

อวี๋ซือหยานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "เล่าเรื่องเมียเขาให้ฉันฟังอย่างละเอียดหน่อยสิ"

หม่าตงอวิ๋นถอนหายใจ "เมียเขาก็น่าสงสารเหมือนกัน แต่งเข้ามาแล้วคลอดลูกเป็นผู้หญิงทั้งสองคน ทางบ้านสามีเลยไม่ชอบหน้าเอามากๆ แม่เขานี่เอะอะก็ด่าเมียเขาว่าเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่ คำพูดคำจาฟังไม่ได้เลย แถมยังรังเกียจหลานสาวสองคนนั้นด้วย อ้าปากทีไรก็ด่าว่าเป็นตัวผลาญเงิน"

ในยุคสมัยนี้ ชนบทให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป แต่การทำตัวเกินเบอร์ขนาดแม่ของโจวเจียซิ่งนั้นถือว่าพบได้น้อยมาก จนแม้แต่คนในหมู่บ้านเดียวกันยังทนดูไม่ได้และพากันวิพากษ์วิจารณ์

อวี๋ซือหยาถอนหายใจออกมา "แล้วทางบ้านเดิมของเมียเขาไม่เข้ามาจัดการเลยเหรอ"

หม่าตงอวิ๋นถอนหายใจตาม "พ่อตาก็เสียไปแล้ว พวกพี่ชายน้องชายก็แยกย้ายไปมีครอบครัว มีลูกมีเมียกันหมด แถมแม่ของโจวเจียซิ่งยังเป็นพวกอันธพาลไม่กลัวใคร ทั้งหาเรื่องระราน เอะอะก็ร้องไห้โวยวายขู่จะผูกคอตาย ทำได้สารพัดเรื่อง ใครจะอยากมาข้องแวะกับตัวปัญหาแบบนี้ล่ะคะ? อีกอย่าง เมียเขาก็คลอดลูกชายไม่ได้จริงๆ ทางบ้านเดิมจะมาออกหน้าให้ก็พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ"

สรุปแล้วก็คือกลัวความยุ่งยาก ไม่อยากเอาตัวไปเกลือกกลั้วให้เปรอะเปื้อน นี่แหละคือสิ่งที่หลายคนพูดกันว่าแต่งงานออกไปแล้วพี่น้องทางบ้านเดิมจะคอยหนุนหลัง ในครอบครัวที่ให้ท้ายผู้ชาย เลี้ยงลูกชายมาราวกับไข่ในหิน ย่อมไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จะไปหวังให้เขาออกหน้าแทนพี่สาวน้องสาว มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

"อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจเธอมากนะตงอวิ๋น" อวี๋ซือหยาพอจะจับใจความสถานการณ์ของบ้านสกุลโจวได้คร่าวๆ แล้ว และในใจก็เริ่มมีแผนการรับมือขึ้นมา

หม่าตงอวิ๋นรีบส่ายหน้า "ฉันไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลยค่ะ ผู้จัดการอวี๋เกรงใจเกินไปแล้ว"

เมื่อเห็นว่าพูดคุยเรื่องที่ควรพูดกันหมดแล้ว เสี่ยวหลี่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของผู้จัดการอวี๋แล้วครับ"

อวี๋ซือหยาก้มมองเวลา "ได้ พวกเธอรีบกลับกันเถอะ พยายามไปให้ถึงบ้านก่อนฟ้าจะมืดนะ"

หลังจากส่งคนจากฟาร์มเพาะเลี้ยงกลับไป อวี๋ซือหยาก็นอนพักรักษาตัวอย่างเงียบๆ อยู่สองวัน อาการก็ค่อยๆ ดีขึ้น บาดแผลบนตัวเธอแม้จะมีมาก แต่ยกเว้นที่แผ่นหลังกับขาซ้ายแล้ว ที่เหลือก็เป็นเพียงแผลถลอกภายนอก ไม่นานก็หายดี

สภาพจิตใจของอวี๋ซือหยาก็ค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมาเช่นกัน ในช่วงไม่กี่วันนี้ มีคนแวะเวียนมาเยี่ยมเธอเรื่อยๆ เริ่มจากสองพี่น้องเสิ่นเจี้ยนตงกับเสิ่นหงอิง และยังมีอวี๋เซียงเซียง เด็กทั้งสามคนพอมาถึงโรงพยาบาลแล้วเห็นเธอนอนซูบเซียวอยู่บนเตียงคนไข้ก็พากันร้องไห้ออกมาทันที

เสิ่นเจี้ยนตงถึงกับโมโหจนคว้าข้าวของจะลงไปเอาชีวิตโจวเจียซิ่งให้ได้ ยังดีที่เสิ่นเยวี่ยดึงตัวเขาไว้แล้วพาออกไปข้างนอก สองพี่น้องคุยอะไรกันก็ไม่อาจรู้ได้ พอกลับเข้ามาแม้สีหน้าของเสิ่นเจี้ยนตงจะยังดูไม่ดีนัก แต่ก็ไม่มีไอสังหารดุร้ายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

เสิ่นหงอิงคิดอะไรได้รอบคอบกว่า เธอเห็นสภาพอันน่าเวทนาของอวี๋ซือหยาแล้วก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "พี่สะใภ้ พี่เจ็บหนักขนาดนี้ ยังจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเหรอคะ"

พอถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ขาของอวี๋ซือหยายังขยับเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่วไม่ได้แน่นอน

แต่อวี๋ซือหยากลับบอกว่า "พี่เจ็บที่หลังกับขา ไม่ได้เจ็บที่หัวกับมือสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีผลอะไรเลย"

เสิ่นหงอิงยังคงกังวลใจอย่างยิ่ง "พี่สะใภ้ ถ้าสอบไหวพี่ก็สอบเถอะนะคะ แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ ปีหน้าพวกเราค่อยสอบใหม่ก็ได้ สุขภาพร่างกายของพี่สำคัญที่สุดนะ"

ดูสิ เสื้อนวมตัวน้อยช่างรู้ใจจริงๆ อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ได้จ้ะ พี่สะใภ้รู้แล้ว พี่จะไม่ฝืนตัวเองหรอก"

หลังจากพวกเขาสามคนกลับไป เยาวชนลงชนบทที่กำลังเตรียมตัวสอบก็ส่งตัวแทนสองคนมาเยี่ยมอวี๋ซือหยา ซึ่งคนที่นำมาก็คือฉู่ยวี่เทาที่สนิทสนมกับเธอที่สุด

ฉู่ยวี่เทาได้ยินมาว่าอวี๋ซือหยาประสบอุบัติเหตุ แต่คาดไม่ถึงว่าจะรุนแรงขนาดนี้ พอเห็นสภาพของเธอเขาก็ตกใจ "เธอ...เธอไปทำอีท่าไหนถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้"

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ พลางเอ่ย "อุบัติเหตุน่ะ ทำให้ทุกคนต้องสิ้นเปลืองกันอีกแล้ว กลับไปช่วยขอบคุณทุกคนแทนฉันด้วยนะ"

พวกเยาวชนลงชนบทช่วยกันรวบรวมเงินและคูปองมาซื้อน้ำตาลทรายแดงบำรุงเลือดให้อวี๋ซือหยา รวมถึงไข่ไก่อีกสิบฟอง และยังมีลูกอมรสนมครึ่งชั่งที่ใครก็ไม่รู้หามาได้ ของพวกนี้ในยุคสมัยนี้นับเป็นของบำรุงชั้นยอดแล้ว

"คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณช่วยพวกเราไว้ตั้งเยอะแยะ ถ้าจะพูดขอบคุณก็ต้องเป็นพวกเราที่ขอบคุณมากกว่า" ฉู่ยวี่เทากล่าวอย่างจริงใจ "หลังจากนี้คุณก็ระวังตัวหน่อย โรงงานใหญ่ขนาดนี้ ผู้คนมากมายขนาดนี้ต่างก็ต้องการคุณนะ!"

อวี๋ซือหยารับรู้ถึงความหวังดีของพวกเขา "ขอบคุณนะ ต่อไปฉันจะระวังให้มากขึ้น"

ฉู่ยวี่เทาก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยถึงเรื่องการเรียน "ผู้จัดการอวี๋ คุณยังเตรียมตัวจะเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่หรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายกมือขึ้น "แน่นอนสิ มือฉันก็ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ตกลง ช่วงนี้พวกเราสรุปแนวข้อสอบกันมาบ้าง ฉันเลยคัดลอกมาให้ชุดหนึ่ง พอร่างกายดีขึ้นแล้วคุณก็ลองเปิดดูนะ" ฉู่ยวี่เทาหยิบสมุดรวบรวมข้อสอบเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

สองวันนี้ร่างกายดีขึ้นมากแล้ว เธอเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น กำลังอยากอ่านหนังสืออยู่พอดี ฉู่ยวี่เทาทำแบบนี้ก็เหมือนส่งหมอนมาให้คนกำลังง่วง ของขวัญชิ้นนี้จึงถูกใจเธอเป็นอย่างยิ่ง

เรื่องที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว ฉู่ยวี่เทาลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่รบกวนผู้จัดการอวี๋พักผ่อนแล้วล่ะ ขออวยพรให้พวกเราทุกคนสอบติดนะ"

อวี๋ซือหยารู้ว่าเวลาของพวกเขามีน้อยมาก การจะเจียดเวลาครึ่งวันมาเยี่ยมเธอเป็นพิเศษได้นับว่าไม่ง่ายเลย จึงยิ้มพลางกล่าว "ได้ แล้วพวกเราไปเจอกันที่สนามสอบนะ รีบกลับกันเถอะ"

นี่ยังไม่หมด ในช่วงหลายวันต่อมา เสิ่นเยวี่ยได้ประจักษ์อย่างแท้จริงว่าอวี๋ซือหยามีมนุษยสัมพันธ์ดีขนาดไหน ต่อมาทั้งเลขาฯ เฝิง รองหัวหน้าเว่ย รวมถึงเจ้าหน้าที่จัดซื้อจ้าว หัวหน้าหลิว และบรรดาเจ้าหน้าที่อีกมากมายต่างก็พากันมาเยี่ยมอวี๋ซือหยา ผู้คนจากหน่วยงานโรงงานและเหมืองแร่เกือบครึ่งอำเภอแทบจะแห่กันมาจนหมด ของฝากวางกองเต็มโต๊ะไปหมด

เสิ่นเยวี่ยอุทานด้วยความทึ่ง "คุณรู้จักคนเยอะจริง ๆ"

อวี๋ซือหยาเองก็นึกไม่ถึงว่าผู้คนในยุคนี้จะกระตือรือร้นกันขนาดนี้ ถึงได้พากันมาเยี่ยมเธอ เธอยิ้มแล้วตอบว่า "ล้วนเป็นคนที่เคยร่วมงานกันน่ะ ไม่ก็เป็นอดีตหัวหน้าเก่ากับเพื่อนร่วมงานเก่า"

กระทั่งเจ้าหน้าที่จากโรงงานปูนซีเมนต์ก็ยังมา เธอคาดว่าคงเป็นเพราะฟาร์มเพาะเลี้ยงสั่งซื้อปูนซีเมนต์ไปไม่น้อยเมื่อสองปีก่อนนั่นเอง

หลังจากผู้คนทยอยมาเยี่ยมจนครบ ห้องพักผู้ป่วยก็ค่อย ๆ สงบลงในที่สุด อวี๋ซือหยาเริ่มลงมือทบทวนบทเรียน เมื่อเห็นว่าเวลาการสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาทุกที อวี๋ซือหยาจึงมุ่งเน้นไปที่การทบทวนจุดสำคัญที่พวกเยาวชนลงชนบทสรุปไว้และวิชาการเมือง

เสิ่นเยวี่ยเห็นว่าแผลของเธอยังไม่หายดีก็วุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือ จึงอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม "คุณพักต่ออีกสักสองสามวันเถอะ ออกจากโรงพยาบาลแล้วค่อยอ่านก็ยังไม่สาย ไม่ได้อยู่ที่เวลาแค่ไม่กี่วันนี้หรอก"

เรื่องแบบนี้พูดยาก เผื่อว่าข้อสอบบางข้อที่อ่านทบทวนในช่วงไม่กี่วันนี้ดันออกสอบพอดีล่ะ ทว่าอย่างไรเสียอาการบาดเจ็บก็ยังไม่หายดี เรี่ยวแรงของอวี๋ซือหยาจึงเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้เลย อ่านหนังสือไปได้สองชั่วโมงก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอเอนตัวนอนลงบนเตียง หลับตาลงแล้วเอ่ยขึ้น "ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม"

หนังสือพิมพ์เป็นช่องทางหลักที่สุดในยุคนี้ที่จะทำให้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของนโยบายเบื้องบน แม้ว่าตอนนี้ข้อสอบสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่าจะออกเสร็จแล้ว แต่อวี๋ซือหยาไม่ได้เป็นแค่ผู้เข้าสอบคนหนึ่งเท่านั้น เธอยังเป็นถึงผู้จัดการโรงงาน เธอต้องเกาะติดนโยบายจากเบื้องบนอย่างใกล้ชิด ทำความเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์บ้านเมือง การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่ช่วยเรื่องการสอบวิชาการเมืองเท่านั้น แต่ยังมีผลดีไม่มีผลเสียต่อการบริหารโรงงานอีกด้วย

เสิ่นเยวี่ยกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งที "จะให้ผมอ่านจริง ๆ หรือ"

อวี๋ซือหยาเปิดตาขึ้น มองเขา "ไม่สะดวกเหรอ"

"ก็ไม่ใช่หรอก แค่ผมอ่านได้ไม่ค่อยดีเท่าไรน่ะ" เสิ่นเยวี่ยพูดอย่างขัดเขินอยู่บ้าง

อวี๋ซือหยาไม่ถือสา มีคนมาอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟังก็ดีถมไปแล้ว ยังจะเลือกมากอะไรอีก "แค่ออกเสียงชัดเจนก็พอแล้ว ขอบคุณนะ"

เสิ่นเยวี่ยหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา "ก็ได้ ดูหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลก่อนแล้วกัน ข่าวแรกคือ..."

อวี๋ซือหยาฟังไปได้ครู่หนึ่งก็พบว่า เสิ่นเยวี่ยประเมินตัวเองได้แม่นยำจริง ๆ เสียงอ่านหนังสือพิมพ์ของเขาราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นใด ๆ ทั้งแห้งแล้งไร้อารมณ์ บางคำที่ค่อนข้างยากเขาก็อาจจะไม่รู้จัก จึงต้องชะงักหยุดเป็นพัก ๆ ฟังแล้วชวนให้ง่วงงุนยิ่งนัก อวี๋ซือหยาจึงผล็อยหลับไปแบบนั้นเอง

พอตื่นขึ้นมา ไม่มีใครพูดถึงเรื่องน่ากระอักกระอ่วนใจนี้ ทว่าของสีดำชิ้นหนึ่งบนโต๊ะกลับดึงดูดความสนใจของเธอ "วิทยุ คุณซื้อมาเหรอ"

เสิ่นเยวี่ยปรับจูนคลื่นไว้เรียบร้อยแล้ว "คุณอยากรู้ข่าวไม่ใช่หรือ ฟังวิทยุเร็วกว่าหน่อย อ่านหนังสือเหนื่อยแล้วก็ฟังเสียหน่อยเถอะ"

นี่คงไม่อยากอ่านหนังสือพิมพ์แล้วสินะ อวี๋ซือหยาไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงถามว่า "คุณเอาเงินมาจากไหน" เงินทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่เธอหรอกหรือ

เสิ่นเยวี่ยลูบจมูกตัวเอง "เงินเบี้ยเลี้ยงของสองเดือนนี้ส่งมาถึงแล้วครับ"

เอาเถอะ อวี๋ซือหยาพูดอย่างดีใจ "ขอบคุณนะ ตอนนี้ของสิ่งนี้มีประโยชน์กับฉันมากจริง ๆ"

เสิ่นเยวี่ยเหลือบดูเวลา "งั้นคุณฟังวิทยุไปพลาง ๆ ก่อนนะ ผมจะไปเอาข้าวแล้ว"

พักนี้พวกเขากินข้าวที่โรงอาหารของโรงพยาบาลตลอด ถ้าไปช้ากับข้าวดี ๆ ก็จะถูกคนอื่นตักไปหมด ดังนั้นจึงต้องรีบไปแต่เนิ่น ๆ

อวี๋ซือหยาไม่มีความเห็นคัดค้าน "ได้ คุณไปเถอะ ฉันใช้วิทยุเป็น เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

พอเสิ่นเยวี่ยออกไปแล้ว เธอก็หยิบวิทยุขึ้นมาเปลี่ยนคลื่น พลันหมุนปรับเสร็จ เงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู สวมเสื้อนวมตัวเก่าที่ปะชุนเต็มไปหมด ผิวพรรณเหลืองซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง รูปร่างผอมกะหร่อง ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

อวี๋ซือหยารีบปิดวิทยุทันที คว้าไว้ในมือแล้วจ้องมองหญิงคนนั้นอย่างระแวดระวัง "คุณเป็นใคร มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

หญิงคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ทรุดเข่าลงคุกเข่าในห้องพักผู้ป่วยดังตุ้บ แล้วโขกศีรษะให้อวี๋ซือหยาติด ๆ กันสามครั้ง ทำเอาอวี๋ซือหยาถึงกับอึ้งไปเลย

"คุณลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ เถอะ ตอนนี้สังคมใหม่แล้ว ไม่นิยมทำกันแบบนี้หรอก คุณคุกเข่าอยู่แบบนี้พูดอะไรฉันก็ไม่ตกลงทั้งนั้น เร็วเข้า ลุกขึ้นมา!" อวี๋ซือหยาชักสีหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หญิงคนนั้นเงยหน้าชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอไม่สะทกสะท้านจริง ๆ ก็จำต้องลุกขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ยืนห่างจากเตียงคนไข้ราวสามสี่เมตร มองอวี๋ซือหยาอย่างขลาดกลัว "ผู้จัดการอวี๋ ได้โปรดเถอะค่ะ ยกโทษให้ผู้ชายของฉันด้วยเถอะ ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา พวกเราก็คงอยู่ไม่รอดกันแล้ว"

พอได้ยินคำนี้ อวี๋ซือหย

หญิงคนนั้นพยักหน้าหงึกๆ "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ เจียซิ่งเขารู้ตัวว่าผิดแล้ว เขาก็โดนซ้อมมาเหมือนกัน ตอนนี้ยังนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้อยู่เลย คุณยกโทษให้เขาสักครั้งเถอะนะคะ"

อวี๋ซือหยายกมือขึ้นห้ามเธอไว้ "เธอชื่ออะไร"

หญิงคนนั้นไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามเช่นนี้ เธอสูดจมูกแล้วเอ่ยเสียงเบา "อู๋ชุ่ยฮวาค่ะ"

"เอาละ สหายอู๋ชุ่ยฮวา เธอก็เห็นว่าฉันถูกโจวเจียซิ่งตีจนเป็นแบบนี้ ทุกวันต้องนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แม้แต่จะลงเดินยังลำบาก แล้วฉันจะไปทำอะไรได้ เธอมาหาผิดคนแล้ว" อวี๋ซือหยาปฏิเสธตรงๆ โจวเจียซิ่งทำร้ายเธอสาหัสขนาดนี้ ยังคิดจะให้เธอไปช่วยขอร้องให้เขาอีก ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี เธอไม่เชื่อคำผายลมเรื่องเอาความดีตอบแทนความชั่วหรอก

อู๋ชุ่ยฮวาส่ายหน้ารัวๆ "ไม่ค่ะ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณช่วยได้ ขอแค่คุณไปบอกกับตำรวจว่าไม่เอาเรื่องแล้ว พวกเขาก็จะปล่อยตัวเจียซิ่งของเรา ขอร้องเถอะนะคะ คนทั้งบ้านต้องพึ่งพาเขาประทังชีวิต ถ้าเขาเป็นอะไรไป พวกเราก็คงอยู่ไม่รอดกันแล้ว"

อวี๋ซือหยาฟังคำนี้ไม่ได้จริงๆ "เธอไม่ขึ้นเขาลงนาหาแต้มแรงงานหรือไง เธอไม่ได้ปลูกผักในแปลงที่ดินส่วนบุคคล ไม่ได้ซักผ้าทำกับข้าวทำงานบ้านหรือไง"

อู๋ชุ่ยฮวาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงถามเรื่องนี้ จึงรีบส่ายหน้า "พวกเราคนบ้านนอก มีใครบ้างไม่ลงนาล่ะคะ"

"นั่นน่ะสิ ข้าวที่เธอกินก็มาจากแต้มแรงงานที่เธอหามาได้เอง ต้องให้คนอื่นมาเลี้ยงดูที่ไหนกัน" อวี๋ซือหยาผายมือทั้งสองข้างออกแล้วย้อนถาม

ประตูมิติ: อันดับนิยายยอดนิยม | แนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ทะลุมิติเกิดใหม่โรแมนติก หงเยี่ยซื่อหั่ว

"นั่นน่ะสิ ชีวิตจะไม่มีผู้ชายได้ยังไง แต่ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นโจวเจียซิ่งเท่านั้น" อวี๋ซือหยาย้อนถาม

อู๋ชุ่ยฮวาตกใจกับคำพูดอันอาจหาญนี้จนหน้าซีดเผือด เอ่ยตะกุกตะกัก "คุณ...คุณพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน"

อวี๋ซือหยาไม่ตอบคำถามนี้ แต่ถามกลับไปว่า "โจวเจียซิ่งเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เธอจะให้ฉันช่วย อย่างน้อยก็ต้องบอกมาก่อนสิว่าตกลงมันเรื่องอะไร"

เรื่องนี้ก็จริง อู๋ชุ่ยฮวากัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "คำตัดสินของเจียซิ่งออกมาแล้ว เขาโดนข้อหาพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายโดยเจตนานี่แหละ ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ ช่างเถอะ ได้ยินมาว่าจะโดนตัดสินจำคุกสิบแปดปี ผ่านไปสิบแปดปี เขาก็แก่แล้ว ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี คุณช่วยพวกเราหน่อยเถอะนะคะ คุณเก่งกาจขนาดนี้ รู้จักเจ้าหน้าที่ระดับสูงตั้งเยอะ คุณต้องช่วยได้แน่ๆ"

อย่าว่าแต่อวี๋ซือหยาไม่มีความสามารถระดับนั้นเลย ต่อให้มี เธอก็ไม่มีทางช่วยให้โจวเจียซิ่งได้รับการลดโทษหรอก เธอมีแต่จะปรบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ อยากให้ขังโจวเจียซิ่งไปชั่วชีวิตเสียด้วยซ้ำ กฎหมายยุคนี้ช่างดีจริงๆ บทลงโทษรุนแรงและเด็ดขาด เธอจะได้ไม่ต้องกังวลว่าอีกสองสามปีข้างหน้าโจวเจียซิ่งจะออกมาตามรังควานเธออีก

"ตัดสินก็ตัดสินไปแล้ว ฉันเป็นแค่ผู้จัดการโรงงานเล็ก ๆ ในชนบท เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้? ใครให้เธอมาหาฉันกัน พูดจาเลอะเทอะสิ้นดี" อวี๋ซือหยาเอ่ยเสียงเรียบ

อู๋ชุ่ยฮวาไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรจริง ๆ ทั้งซื่อทั้งซื่อบื้อ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ "มะ...ไม่หรอกค่ะ แม่ไม่มีทางทำร้ายฉันแน่ ผู้จัดการอวี๋ คุณช่วยหน่อยเถอะนะคะ"

อวี๋ซือหยาเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว ที่แท้ก็เป็นแม่ของโจวเจียซิ่งที่บงการให้ลูกสะใภ้มาขายความน่าสงสารนี่เอง ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก อยากช่วยลูกชายแต่ก็ห่วงหน้าตาตัวเอง ขอโทษสักคำก็ไม่มี ค่ารักษาพยาบาลก็ไม่ชดใช้ แต่กลับบีบให้ลูกสะใภ้มาทำตัวน่าเวทนาเพื่อขอร้องคนอื่นแทน

ทว่าน่าเสียดายที่แม่เฒ่าโจวคำนวณพลาดไป อู๋ชุ่ยฮวาจะน่าสงสารแค่ไหนก็เป็นเพราะครอบครัวเดิมกับครอบครัวสามีของเธอทำร้ายทั้งนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับอวี๋ซือหยาเลย อวี๋ซือหยาจึงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

เพียงแต่พอเห็นอู๋ชุ่ยฮวาเป็นแบบนี้ ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน อวี๋ซือหยาก็อดที่จะสงสารเธอไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ต้องมาเจอครอบครัวเดิมและครอบครัวสามีพรรค์นี้ ตัวเองก็นิสัยซื่อตรงยอมคน วัน ๆ คงอยู่อย่างยากลำบากมาก นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ การอบรมสั่งสอนที่ได้รับมาตั้งแต่เด็กบวกกับสภาพความเป็นจริงบีบให้เธอไม่อาจขัดขืน ถึงขัดขืนไปก็ไร้ทางออก ในเมืองไม่มีงานทำ ในชนบทไม่มีที่ดินไม่มีบ้าน แล้วจะไปอยู่ที่ไหนได้?

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็เอ่ยขึ้นว่า "ฉันช่วยเธอได้อยู่นะ"

อู๋ชุ่ยฮวาเงยหน้าขึ้นขวับ มองเธอด้วยความประหลาดใจระคนยินดี "จริงหรือคะ ผู้จัดการอวี๋ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนดีมาก ขอบคุณนะคะ ฉันขอโทษแทนเจียซิ่งของพวกเราด้วยค่ะ"

อวี๋ซือหยากลัดมือห้าม "อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ ฟังฉันพูดก่อน อู๋ชุ่ยฮวา เธอพูดมาเองสิว่าพวกเขาดีกับเธอไหม? ฉันเองก็เป็นแค่คนธรรมดา ต่อให้ฉันไปช่วยพูดขอร้องให้ โจวเจียซิ่งก็คงต้องติดคุกสักแปดปีสิบปีอยู่ดี เธอเต็มใจที่จะรอเขาแบบนี้จริง ๆ หรือ? เธอยอมให้คนอื่นเรียกขานลูกสาวเธอในวันข้างหน้าว่าเป็น 'ลูกสาวของนักโทษใช้แรงงานดัดสันดาน' งั้นหรือ?"

อู๋ชุ่ยฮวามองเธอด้วยความตระหนกและลังเล ก่อนจะก้มหน้าลงพูดอย่างจนปัญญา "ฉัน...ก็ใครใช้ให้เขาเป็นผู้ชายของฉันล่ะคะ!"

อวี๋ซือหยาจึงพูดต่อว่า "ได้ เธอรอสิบปี พอกลับมาเขาจะขอบคุณเธอไหม? ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว ถึงสามสิบหรือยัง ต่อให้ยังไม่ถึงก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกมั้ง รอไปอีกสิบปี เธอก็ปาเข้าไปเกือบสี่สิบแล้ว ยังจะคลอดลูกได้อีกหรือ? พอมีลูกไม่ได้ ก็สืบสกุลให้ตระกูลโจวของพวกเขาไม่ได้ เธอคิดว่าโจวเจียซิ่งออกมาแล้วจะซาบซึ้งใจกับเธอหรือไง? ไม่มีทางหรอก เขาทำได้แค่โทษว่าเธอคลอดลูกชายไม่ได้ เผลอ ๆ อาจจะไปหาผู้หญิงสาว ๆ มาคลอดลูกให้ แล้วก็เฉดหัวเธอทิ้ง เธอคิดว่าอย่างไหนมีโอกาสเป็นไปได้มากกว่ากัน?"

อู๋ชุ่ยฮวาพูดไม่ออก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อวี๋ซือหยาพูดมีโอกาสเป็นจริงสูงมาก ทำไมชีวิตเธอถึงได้ขมขื่นขนาดนี้นะ? เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกรอบ

เมื่อเห็นดังนั้น อวี๋ซือหยาก็เติมไฟเข้าไปอีกระลอก "อู๋ชุ่ยฮวา เธอบอกมาสิว่าแม่สามีปฏิบัติต่อเธออย่างไร ปฏิบัติต่อลูกสาวเธออย่างไร? เธอเต็มใจเอาชีวิตครึ่งค่อนหลังของตัวเองไปจมปลักอยู่กับตระกูลโจว รอคอยโจวเจียซิ่ง ปรนนิบัติแม่แก่ ๆ ของเขา แล้วพอแก่ตัวไปก็โดนเฉดหัวทิ้งอย่างนั้นหรือ? ไม่แน่ว่าในอนาคตลูกสาวของเธออาจจะถูกจับแต่งงานกับคนขาเป๋ คนตาบอด หรือชายโสดแก่ ๆ เพื่อแลกกับสินสอดที่มากขึ้นด้วยซ้ำ เธอบอกสิว่าชีวิตนี้เธอต้องการอะไรกันแน่?"

ถ้อยคำเหล่านี้เปรียบเสมือนลูกศรแหลมคมที่ปักลึกลงกลางใจของอู๋ชุ่ยฮวา พูดแทงใจดำในเรื่องที่เธอทั้งกังวลและหวาดกลัวที่สุดออกมาจนหมดเปลือก เธอเอามือปิดหน้าร่ำไห้อย่างโศกเศร้า "ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพขนาดนี้นะ ชาติที่แล้วฉันไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้..."

อวี๋ซือหยารอคอยอย่างใจเย็น พอเห็นเธอร้องไห้จนเกือบพอแล้วถึงค่อยพูดเอื่อย ๆ ว่า "ความจริงไม่มีผู้ชายก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ ดูอย่างฉันสิ เมื่อสองปีก่อนมีข่าวว่าผู้ชายของฉันเสียชีวิตไม่ใช่หรือไง? เธอดูก็รู้ว่าฉันก็ผ่านมาได้เหมือนกัน แน่นอนว่าสถานการณ์ของฉันไม่เหมือนกับเธอ ผู้ชายของฉันสละชีพอย่างมีเกียรติ ฉันเป็นครอบครัวผู้พลีชีพ ไปที่ไหนก็มีหน้ามีตา คอมมูนก็คอยดูแลฉัน ไม่เหมือนผู้ชายของเธอที่เป็นนักโทษใช้แรงงานดัดสันดาน ใคร ๆ ก็ดูถูก แถมเบื้องบนฉันก็ไม่มีผู้อาวุโสตัวจริงเสียงจริงมาคอยบงการ ฉันตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้ ไม่ต้องทำงานหนักที่สุด ไม่ต้องกินของที่แย่ที่สุด แล้วก็ไม่ต้องโดนทุบตีโดนด่าทออยู่บ่อย ๆ ด้วย..."

ถ้อยคำเหล่านี้ซึมลึกเข้าสู่หูของอู๋ชุ่ยฮวา เสียงร้องไห้ค่อย ๆ แผ่วลง เธอหันไปมองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาอิจฉา "ชีวิตคุณดีจริง ๆ เลยนะคะ"

อวี๋ซือหยา "..."

ยายผู้หญิงคนนี้ช่างหัวทึบเหมือนท่อนไม้จริง ๆ พูดไปตั้งมากมาย เธอคิดได้แค่นี้เองเรอะ?

หากไม่ใช่เพราะต้องการตัดหนทางถอยของโจวเจียซิ่งให้สิ้นซากแล้วละก็ อวี๋ซือหยาไม่อยากจะสนใจผู้หญิงคนนี้เลยจริง ๆ

เธอถอนหายใจยาวพลางเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "ดวงดีอะไรกันล่ะ คนเราจะมีชีวิตยังไงล้วนต้องดิ้นรนไขว่คว้าเอาเองทั้งนั้น สองปีก่อนตอนมีข่าวว่าสามีฉันเสียชีวิตใหม่ ๆ ญาติผู้ใหญ่ทั้งฝั่งบ้านเดิมและฝั่งบ้านสามีต่างก็เร่งให้ฉันแต่งงานใหม่ ถึงขั้นดูตัวคนไว้ให้เรียบร้อยแล้วด้วย เพื่อต่อต้านการคลุมถุงชนของพวกนั้น ฉันถึงกับต้องไปร้องเรียนต่อสหพันธ์สตรีและแผนกการทหารที่คอมมูนให้ช่วยทวงความเป็นธรรม ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ทุกคนเท่าเทียมกัน พวกเราชาวนาพลิกฟื้นขึ้นมาเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองได้แล้ว ใครก็มารังแกพวกเราไม่ได้ ถ้าหากตอนนั้นฉันยอมก้มหน้าเชื่อฟังแต่งงานใหม่ ป่านนี้ก็คงต้องไปเป็นวัวเป็นม้าคอยคลอดลูกให้คนอื่นทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วจะมีวันนี้ได้เหรอ"

คำพูดนี้เปิดอกพูดอย่างตรงไปตรงมามากแล้ว อู๋ชุ่ยฮวาจึงเริ่มฉุกคิด

ทว่าเพราะคุ้นชินกับการยอมจำนนมาตลอด เธอจึงยังคงขาดความมั่นใจ "แต่ฉันไม่มีความสามารถเหมือนคุณนี่คะ คนในหมู่บ้านเวลาพูดถึงคุณ มีใครบ้างไม่ชมว่าเก่งกาจ?"

อวี๋ซือหยาจึงได้แต่ช่วยผลักดันอีกแรง "ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน เธอก็ควรเชื่อมั่นในรัฐบาล เชื่อมั่นในคอมมูน และเชื่อมั่นในสหพันธ์สตรีสิ ถ้ายังไม่วางใจ ก็แอบไปสอบถามสหายจากสหพันธ์สตรีดู พวกเขาจะช่วยออกหน้าให้เธอเอง"

หากไม่มีแรงผลักดันจากภายนอก ผู้หญิงอย่างอู๋ชุ่ยฮวาไม่มีทางกล้าลุกขึ้นสู้ด้วยตัวเองแน่

อู๋ชุ่ยฮวาเริ่มโอนอ่อนตาม ทว่าก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง

"ค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของผู้จัดการอวี๋แล้วนะคะ" อู๋ชุ่ยฮวาเดินใจลอยออกจากห้องพักผู้ป่วยไป เธอหลงลืมจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ไปจนหมดสิ้น ในหัวมีแต่คำพูดเหล่านั้นของอวี๋ซือหยาผุดขึ้นมาไม่หยุด

และเพราะเธอมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ จึงไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ข้างกำแพงตรงนั้น

รอจนเธอเดินลงบันไดไปแล้ว เสิ่นเยวี่ยถึงค่อยเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย

อวี๋ซือหยารับข้าวมาทานจนอิ่ม จากนั้นก็หยิบกระดาษกับปากกาออกมาอย่างกระปรี้กระเปร่า "ฉันจะเขียนจดหมายถึงหัวหน้าเหวิน เดี๋ยวคุณช่วยเอาไปส่งให้หน่อยนะ"

เสิ่นเยวี่ยปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "หัวหน้าเหวิน? หัวหน้าสหพันธ์สตรีประจำคอมมูนน่ะเหรอ"

อวี๋ซือหยารู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร จึงหัวเราะแหะ ๆ "ใช่แล้ว ฉันจะวานให้หัวหน้าเหวินช่วยประสานงาน ดึงเอาภรรยากับลูกสาวของโจวเจียซิ่งออกมาให้หมด พอเขาพ้นโทษออกมาจะได้ไม่เหลืออะไรสักอย่าง คนสารเลวพรรค์นั้น ไม่คู่ควรจะมีลูกมีเมียหรอก"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขายกยิ้มมุมปากแล้วมองเธอด้วยสายตาขบขัน "ตกลงว่าการไม่มีสามีนี่มันดีมากเลยสินะ"

อวี๋ซือหยาเอามือปิดหน้าทันควัน ถ้อยคำที่เธอใช้กล่อมหลอกล่ออู๋ชุ่ยฮวา เขาได้ยินมันทั้งหมดเลยหรือนี่