ตอนที่ 64 ความทุกข์ระทมของอู๋ชุ่ยฮวาในบ้านตระกูลโจว

อู๋ชุ่ยฮวาเดินลงบันไดมาก็เห็นแม่สามีจ้องมองตนตาเขียวปั๊ด "เป็นยังไง เรื่องเรียบร้อยไหม"

"เอ๊ะ" อู๋ชุ่ยฮวาเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "แม่คะ หล่อนไม่ยอมตกลงค่ะ!"

เพียะ!

ฝ่ามือหนึ่งฟาดเปรี้ยงเข้าที่หน้าของอู๋ชุ่ยฮวา แต่แม่ของโจวยังไม่หายโมโห ก่นด่าไม่หยุดปาก "นังไม่ได้ความ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ จะเอาแกไว้ทำไมกัน ตระกูลโจวของเราไปก่อเวรกรรมอะไรไว้นักหนา ถึงได้แต่งนังตัวไร้ประโยชน์อย่างแกเข้ามา แต่งเข้าบ้านมาสิบปีก็ยังคลอดลูกชายให้ฉันไม่ได้สักคน แกคิดจะทำให้ตระกูลโจวของเราสิ้นตระกูลหรือไง"

คำพูดพรรค์นี้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาอู๋ชุ่ยฮวาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนจนด้านชาไปหมดแล้ว เธอได้แต่ก้มหน้าก้มตา ถือกระโถนไปเทเงียบๆ จากนั้นก็กลับมาล้างกล่องข้าวที่กินค้างไว้เมื่อตอนเย็น

แม่ของโจวนั่งอยู่ข้างๆ ในมือกำเมล็ดแตงโมมาแทะ แทะแล้วก็ถ่มเปลือกลงพื้นเกลื่อนกลาด สายตาที่มองอู๋ชุ่ยฮวาราวกับมองศัตรูคู่อาฆาต "นังตัวซวย วันๆ เอาแต่ทำหน้าเหมือนกินยาขม ทำยังกับใครไปติดหนี้แกอย่างนั้นแหละ ก็เพราะแกเอาแต่ทำตัวซังกะตายแบบนี้ทุกวันถึงได้ฉุดดวงบ้านเราให้ตกต่ำ ฉันจะบอกแกให้นะ เจียซิ่งเป็นผัวแก ถ้าเขาต้องติดคุก แกก็ไม่มีผัว แกต้องหาทางเอาตัวเขาออกมาให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นต่อไปก็ไม่ต้องกินข้าว ปล่อยให้อดตายไปเลย"

พอพูดถึงจุดที่อารมณ์ขึ้น แม่ของโจวก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของอู๋ชุ่ยฮวาเข้าอย่างจัง

อู๋ชุ่ยฮวาถูกจิ้มจนเจ็บหนังศีรษะ น้ำตาแทบจะไหลรินออกมา แต่เธอไม่กล้าร้องไห้ หากร้องออกมา แม่ของโจวก็จะยิ่งดุด่ารุนแรงกว่าเดิม

"ทำไมทื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ ฉันพูดกับแกอยู่นะ ได้ยินไหม!" แม่ของโจวเห็นเธอไม่ตอบคำ ก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก

อู๋ชุ่ยฮวากัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาที่จวนเจียนจะหยดกลับไป ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าปริปากส่งเสียงแม้แต่น้อย

ขนาดแม่สามีที่ดุร้ายกาจขนาดนี้ยังไม่มีปัญญาเอาตัวโจวเจียซิ่งออกมาได้ แล้วเธอจะมีปัญญามาจากไหนกัน วันนี้ที่ไปหาอวี๋ซือหยา เธอก็เฝ้าดูลาดเลาอยู่ตั้งหลายวัน รู้ว่าเสิ่นเยวี่ยจะไปรับข้าวเวลานั้น ถึงได้ค่อยๆ แอบย่องไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ผู้ชายคนนั้นชัดๆ ว่าเอาแต่ยิ้มแย้ม สวมเครื่องแบบทหารที่ดูสง่าผ่าเผยแท้ๆ แต่พอเธอเห็นเขาทีไรก็กลัวทุกที

วันนี้ไปหาอวี๋ซือหยา แค่สองสามประโยคก็ถูกอวี๋ซือหยาพูดชักจูงจนเฉไฉไปไกล เธอไม่กล้าไปหาอีกฝ่ายอีกแล้ว อู๋ชุ่ยฮวาแม้จะไม่ฉลาด แต่เธอก็รู้กำลังตัวเองดีและมีสัญชาตญาณของสัตว์ตัวเล็กๆ ในใจเธอรู้กระจ่างดีว่าเรื่องนี้ไปหาอวี๋ซือหยาก็ไร้ประโยชน์

ทว่าแม่สามีไม่ยอมถอดใจ บังคับให้เธอต้องไปหาให้ได้ แต่ตัวเองกลับไม่ยอมขยับทำอะไรสักอย่าง

พร่ำพูดอย่างไร ลูกสะใภ้ก็ยังทื่อมะลื่อเหมือนท่อนไม้ แม่ของโจวจึงเดือดดาล "ทำตัวเหมือนคนตายซาก จะเอาแกไว้ทำไมกันนะ ตอนนั้นแต่งตัวไร้ค่าอย่างแกเข้ามาได้ยังไง"

"แม่ ใจเย็นๆ เถอะ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพเปล่าๆ" โจวเจียซิ่งที่นอนเงียบอยู่บนเตียงมาตลอดเอ่ยปากปลอบแม่ของตนคำหนึ่ง

จากนั้นก็นอนอยู่บนเตียงเหลือบตาตวัดมองอู๋ชุ่ยฮวา "น้ำหมดแล้ว ยังไม่รีบไปตักน้ำมาอีก จะทำอะไรต้องให้คนอื่นคอยบอกคอยสั่งตลอด เห็นน้ำหมดแล้วไม่รู้จักไปตักหรือไง"

อู๋ชุ่ยฮวาตกใจราวกับกระต่ายตื่นตูม รีบขานรับลนลาน "จ้ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดพลางลนลานคว้ากระติกน้ำร้อนวิ่งออกไปทันที

แม่ของโจวเห็นแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว บ่นด้วยความไม่พอใจ "ตอนนั้นไปสู่ขอนังนี่มาได้ยังไง ถ้ารับเมียแบบอวี๋ซือหยามาก็คงดี ช่างโชคดีตกเป็นของพวกแซ่เสิ่นจริงๆ"

ถึงแม้โจวเจียซิ่งจะผูกใจเจ็บอวี๋ซือหยา แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่แม่พูดนั้นมีเหตุผล หากได้แต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้น ตนเองก็คงนอนรอเสวยสุขกินดีอยู่ดีไปแล้ว

"อย่าไปพูดถึงนังผู้หญิงสารเลวนั่นเลย เป็นเพราะมันแท้ๆ ที่ทำให้ฉันต้องตกอับขนาดนี้ กูไม่ยอมจบกับมันง่ายๆ แน่!"

แม่ของโจวก็ร่วมบ่นผสมโรง "นั่นสิ ผู้หญิงน่ะควรจะอยู่บ้านเลี้ยงดูลูกปรนนิบัติผัวให้ดีอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ใครเขาทำตัวออกหน้าออกตาไม่รู้จักกาลเทศะแบบหล่อนกัน มีแต่ไอ้เสิ่นเยวี่ยนั่นแหละที่เห็นหล่อนเป็นแก้วตาดวงใจ เจียซิ่ง เรื่องพวกนี้แกอย่าเพิ่งพูดถึงเลย พวกเรามาช่วยกันคิดหาทางเถอะ แกจะเข้าไปติดคุกไม่ได้นะ ตั้งสิบแปดปี ถ้าแกเข้าไปแล้ว ชาตินี้แม่ยังจะได้เห็นหน้าแกอีกไหมเนี่ย"

แน่นอนว่าโจวเจียซิ่งไม่อยากติดคุก แต่ตอนนี้เขานอนรักษาแผลอยู่บนเตียงคนไข้ หน้าประตูก็มีตำรวจคอยเฝ้าอยู่ จะหนีก็หนีไม่พ้น ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่แม่ของตน "แม่ แม่ต้องช่วยผมให้ได้นะ ลูกยังอยากอยู่ดูแลแม่จนถึงบั้นปลายชีวิตอยู่นะครับ!"

แม่โจวร้องไห้พลางถอนหายใจ "แม่ก็อยากสิลูก แม่ให้อีเมียไม่ได้เรื่องของแกไปขอร้องคนอื่นเขา แต่ผลคือไม่ได้เรื่องอะไรเลย น่าตีตัวซวยคนนี้ให้ตายจริง ๆ"

พอโจวเจียซิ่งได้ยินอย่างนั้นก็กลอกตาไปมา เตือนแม่เสียงเบา "แม่ วันหลังอย่าไปตีเธออีกล่ะ ผมตั้งสิบแปดปีกว่าจะได้ออกมา ถ้าเกิดเธอหนีไปล่ะ!"

"หนีเหรอ มันกล้าเรอะ ถ้ามันกล้าหนี แม่จะหักขาเสียให้เข็ด บ้านมันรับสินสอดจากพวกเราไปตั้งห้าสิบหยวน อยากจะหนีก็ได้ เอาเงินคืนมาก่อนสิ มันคือของที่พวกเราควักเงินซื้อกลับมา ก็ถือเป็นคนของบ้านเรา ต้องฟังพวกเรา" แม่โจวไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย ซ้ำยังคิดว่าเรื่องนี้ถูกต้องสมควรแล้ว "อีกอย่าง ไม่ใช่ว่ายังมีนังตัวผลาญเงินสองตัวนั่นอยู่หรอกหรือ ถ้ามันกล้าหนี แม่จะเอานังตัวผลาญเงินสองตัวนั้นไปขาย มันตัดใจไม่ลงหรอก"

เวลาแม่โจวพูดไม่ได้เกรงใจใครเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงก็ไม่ยอมเบาลง อู๋ชุ่ยฮวาที่ถือกระติกน้ำร้อนกลับมาจึงได้ยินเข้าเต็มสองหู ในใจพลันเย็นเยียบขึ้นมา คำพูดของอวี๋ซือหยาผุดขึ้นมาในหัว 'ลูกสาวของเธอต้องถูกยกให้แต่งกับคนขาเป๋ คนตาบอด หรือตาแก่ไร้คู่ ก็เพื่อที่จะได้โก่งค่าสินสอดให้ได้มากขึ้น' เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอรู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้พูดเล่น เพราะในสายตาของคนพวกนี้ ลูกสาวก็คือตัวผลาญเงิน เป็นการช่วยคนอื่นเลี้ยงดู แน่นอนว่าใครให้ค่าสินสอดมากกว่าก็ย่อมขายให้คนนั้น ตัวเธอเองก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรอกหรือ

เมื่อเห็นว่าอู๋ชุ่ยฮวาได้ยินเข้า แม่โจวก็หาได้สนใจไม่ ตวาดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ยืนทึ่มอยู่ตรงประตูทำไม ฉันกระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว รินน้ำสิ"

อู๋ชุ่ยฮวากำหูกระติกน้ำร้อนแน่น ก้มหน้าเดินเข้ามา รินน้ำให้แม่โจวอย่างว่าง่าย จากนั้นก็หยิบไม้กวาดมากวาดพื้น ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมกับเมื่อก่อน

แม่โจวเองก็รู้ว่าหล่อนเป็นคนหัวอ่อน ไม่มีปัญญาไปก่อคลื่นลมอะไรได้ จึงเบะปากไม่ใส่ใจ แล้วปรึกษากับลูกชายต่อว่าจะทำอย่างไรถึงจะรอดพ้นจากชะตากรรมติดคุก

อู๋ชุ่ยฮวาไม่พูดไม่จา รอจนทำงานเสร็จเงียบ ๆ แล้วจึงเอ่ยขึ้น "แม่คะ ที่บ้านมีแค่พวกเสี่ยวฮวาอยู่กันสองคน นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ฉันไม่ค่อยวางใจ พรุ่งนี้ฉันกลับไปดูหน่อยนะคะ"

เดิมทีแม่โจวไม่อยากยอม แต่ในมือพวกตนไม่มีเงินแล้ว ถึงแม้ค่ารักษาพยาบาลจะหักจากกองพลการผลิตได้ ทว่าสองแม่ลูกต้องกินข้าววันละสามมื้อ ยังไงก็ต้องใช้เงินอยู่ดี

"ก็ดีเหมือนกัน กลับไปดูแม่ไก่แก่ที่บ้านเราหน่อย ถ้าออกไข่แล้วก็ต้มเอามาส่งที่นี่ ให้เจียซิ่งได้บำรุงเยอะ ๆ แล้วก็ไปบ้านพี่สาวคนโต พี่สาวคนรอง พี่สาวคนที่สามของแก ให้พวกนั้นช่วยกันรวบรวมเงินกับไข่ไก่มา ให้เอามาบำรุงน้องชายของพวกมัน" แม่โจวไม่ลืมสั่งให้อู๋ชุ่ยฮวาไปขอของจากบ้านลูกสาวทั้งสามคน

อู๋ชุ่ยฮวาชินชาเสียแล้ว จึงขานรับไปอย่างซื่อ ๆ

งานในห้องผู้ป่วยไม่มีอะไรเหลือแล้ว การที่อู๋ชุ่ยฮวายืนอยู่ตรงหน้าช่างขวางหูขวางตา แม่โจวจึงรำคาญหล่อน "ขึ้นไปหาอวี๋ซือหยาที่ชั้นบนอีกรอบ คิดหาวิธีให้หล่อนช่วยพูดจาดี ๆ ให้เจียซิ่งหน่อย ฉันได้ยินมาว่าขอแค่หล่อนยอมยกโทษให้ เจียซิ่งก็จะได้ลดโทษ ได้ออกมาเร็วขึ้น ไม่อย่างนั้นแกก็นอนรอเป็นม่ายทั้งเป็นไปเถอะ"

อู๋ชุ่ยฮวาไม่มีทางเลือก จำต้องขึ้นไปชั้นบน แต่เธอไม่อยากไปหาอวี๋ซือหยา จึงเดินวนเวียนไปมาอยู่ตรงทางเดินราวกับวิญญาณ จนพยาบาลต้องเหลียวมองเธออยู่หลายหน

ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานเท่าใด จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกเธอไว้ "เธอมาหาซือหยาเหรอ"

อู๋ชุ่ยฮวาเงยหน้าขึ้นเห็นเสิ่นเยวี่ย จึงรีบส่ายหน้าทันที "ปะ เปล่าค่ะ"

"ไม่ใช่ก็ดีแล้ว เธอไม่ค่อยสบาย ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วยังต้องทบทวนหนังสืออีก คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องอย่าไปรบกวนเธอจะดีกว่า เธอว่าจริงไหม" เสิ่นเยวี่ยมีรอยยิ้มบนใบหน้า เพียงแต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา ผู้หญิงแบบอู๋ชุ่ยฮวานี้เขาเคยเห็นมามากนัก แต่เขาไม่ได้ใจดีเกินเหตุเหมือนอย่างอวี๋ซือหยา

อู๋ชุ่ยฮวาเป็นคนไวต่อความรู้สึก จับได้ถึงความไม่พอใจของเสิ่นเยวี่ย จึงรีบพยักหน้ารับ "ค่ะ ฉะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

พูดพลางเดินไปทางบันได พอใกล้จะลงบันได เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเสิ่นเยวี่ย แต่งงานเป็นเมียคนอื่นเหมือนกัน แต่อวี๋ซือหยากลับมีคนคอยปกป้อง ทว่าตัวเธอสามวันดีสี่วันไข้ก็ต้องโดนด่าโดนทุบตี หลายวันมานี้เธอขึ้นมาชั้นบนบ่อยๆ แอบเห็นอยู่หลายครั้งว่าเวลาเสิ่นเยวี่ยไปเอาข้าวมา เขามักจะยกของอร่อยให้อวี๋ซือหยา ยกกะละมังรินน้ำให้ ล้างเท้าซักเสื้อผ้าให้ ไม่มีท่าทีรำคาญใจเลยสักนิด ผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่ารูปร่างบึกบึนกว่าโจวเจียซิ่ง และดูอารมณ์ร้ายไม่เบา แต่กลับไม่เคยเอาอารมณ์มาลงกับผู้หญิงเลย

เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมชะตาชีวิตของแต่ละคนถึงต่างกันลิบลับขนาดนี้ เธอเกิดมาชะตากรรมอาภัพ ก่อนแต่งก็ลำบาก แต่งงานแล้วยิ่งลำบากกว่าเดิม สู้ไม่มีผัวยังจะดีเสียกว่า

จริงสิ ไม่มีผัว...

หัวใจของอู๋ชุ่ยฮวากระตุกวูบ ความคิดพิเรนทร์ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน หากโจวเจียซิ่งไม่ได้ออกมาตลอดไปก็คงดี อย่างนั้นก็จะได้มีคนทุบตีเธอน้อยลงไปอีกคน

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ลุกลามจนฉุดไม่อยู่ เธอไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้คิดไปทางนี้ได้เลย

"ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ" เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ยอมไป เสิ่นเยวี่ยจึงเดินเข้ามาถาม

อู๋ชุ่ยฮวาเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างเร่งรีบ แล้วกดเสียงต่ำลง "โจวเจียซิ่งบอกว่า ถ้าเขาออกมาได้จะไม่ปล่อยผู้จัดการโรงงานอวี๋ไว้แน่"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว อู๋ชุ่ยฮวาก็รีบวิ่งลงบันไดไป พอวิ่งไปถึงที่ที่ไม่มีคน เธอก็เอาแผ่นหลังพิงกำแพง หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่หยุด ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เสิ่นเยวี่ยเห็นภาพนี้ นอกจากจะไม่โมโหแล้วยังยิ้มออกมา อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงกับหมดหนทางเยียวยา ดังนั้นต่อให้รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังใช้ประโยชน์จากเขา เขาก็ไม่โกรธเคืองเลยสักนิด

พอตกเย็น หลังผลัดเวรกันแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เฝ้ามาทั้งวันก็ก้าวยาวๆ ออกจากโรงพยาบาล พอเดินมาถึงถนนก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ริมทาง

"สหายเสิ่น สวัสดีครับ มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะครับ"

เสิ่นเยวี่ยล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมามวนหนึ่งส่งให้เขา แล้วเอ่ยตรงไปตรงมา "มารอนายนั่นแหละ เสี่ยวต่ง ช่วยเล่าอาการของโจวเจียซิ่งให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม พอคำตัดสินลงมาแล้ว เขาในห้องผู้ป่วยมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง"

เสิ่นเยวี่ยเป็นสหายร่วมรบของหัวหน้าทีมพวกเขา นับว่าเป็นคนกันเอง เสี่ยวต่งย่อมยินดีจะให้ไมตรีจิตนี้ เขารับบุหรี่ไปแล้วพูดว่า "สองแม่ลูกนั่นด่าเมียตัวเองในห้องพักผู้ป่วยทุกวัน แถมยังสั่งให้เมียไปขอร้องพวกคุณด้วย ผมดูแล้วโจวเจียซิ่งคนนี้ยังไม่หลาบจำ เกรงว่าจะผูกใจเจ็บพี่สะใภ้ พูดอยู่ตั้งหลายครั้งว่าจะไม่ปล่อยพี่สะใภ้ไปแน่ แต่เขาก็โดนตัดสินตั้ง 18 ปี ออกมาแล้วก็ไม่รู้จะอยู่ในสภาพไหน คงได้แค่พล่ามปากดีไปอย่างนั้นแหละครับ"

คำพูดก็พูดอย่างนั้น ทว่าเสิ่นเยวี่ยไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง ไอ้สวะอย่างโจวเจียซิ่ง ต้องเหยียบให้จมดินในคราวเดียว ไม่อย่างนั้นมันจะยังกระโดดโลดเต้นขึ้นมาอีก

เสิ่นเยวี่ยฟังจบก็ยิ้ม เหมือนไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ "ขอบใจมากนะเสี่ยวต่ง ถ้าพวกนั้นพูดอะไรที่เป็นผลร้ายต่อคนรักของฉันอีก รบกวนช่วยบอกฉันหน่อย ฉันจะได้เตรียมตัวไว้ นายก็รู้นี่ ครั้งนี้คนรักของฉันต้องทนลำบากไปไม่น้อยเลย"

เสี่ยวต่งตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "ได้ครับ วางใจเถอะสหายเสิ่น คนของเราผลัดเวรกันเฝ้าอยู่ตลอด เขาหนีไม่รอดหรอกครับ"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า ตบไหล่เขาเบาๆ "ลำบากนายแล้ว ดึกป่านนี้แล้ว ฉันไม่รบกวนเวลาแล้วล่ะ เจอกันใหม่นะ"

เสี่ยวต่งรีบกลับบ้าน จึงยิ้มตอบ "งั้นผมกลับก่อนนะครับ"

เสิ่นเยวี่ยยิ้มมองส่งจนอีกฝ่ายลับสายตาไปตรงหัวมุมถนน จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม ทว่ากลับไม่ได้มุ่งหน้ากลับโรงพยาบาล

อวี๋ซือหยาอ่านเอกสารทบทวนบทเรียนไปได้สองหน้าถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าครั้งนี้เสิ่นเยวี่ยออกไปนานพอดู เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา สองทุ่มแล้ว ตอนนี้ฟ้ามืดเร็วขึ้นเรื่อยๆ หกโมงเย็นก็มืดสนิทไปหมด มืดตื๋อขนาดนี้เขาไปไหนกันนะ

รออยู่อีกสักพัก เธอถึงได้เห็นเสิ่นเยวี่ยพาไอหนาวเหน็บเต็มตัวก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย

เสิ่นเยวี่ยทรุดตัวลงนั่ง ดึงสมุดบันทึกไป "แค่ออกไปเดินเล่นรอบๆ เจอคนรู้จักสองคนเลยคุยกันหน่อย ยังจะอ่านต่ออีกไหม ถ้าไม่อ่านแล้วก็นอนเถอะ"

คนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ไหนจะนอนตั้งแต่สองทุ่มกว่า อวี๋ซือหยาดึงสมุดกลับมา "ฉันขอดูต่ออีกหน่อย ถ้าคุณง่วงก็นอนก่อนได้เลย"

ในห้องผู้ป่วยยังมีเตียงว่างอยู่อีกเตียง เสิ่นเยวี่ยนอนเตียงนั้นมาตลอด

เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก "เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำล้างเท้ามาให้"

พอยกน้ำกลับมา ทั้งสองคนก็ล้างหน้าล้างเท้า จัดการธุระเสร็จ อวี๋ซือหยาก็อ่านหนังสือต่ออีกพักหนึ่งแล้วต่างคนต่างเข้านอน

ไม่กี่วันต่อมา ทุกอย่างสงบราบรื่น ไม่มีใครมารบกวนการอ่านหนังสือทบทวนของอวี๋ซือหยาอีก อาการบาดเจ็บของเธอก็ดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แล้วค่อยกลับมาตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลอีกระยะหนึ่ง

ได้ยินข่าวนี้ อวี๋ซือหยาก็ดีใจอย่างยิ่ง นอนอยู่ในโรงพยาบาลมาเจ็ดแปดวัน เธอแทบจะอุดอู้อยู่จนเป็นบ้า ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านเสียที

วันนี้แดดดีมาก ทั้งยังไม่มีลม อุณหภูมิค่อนข้างอุ่นสบาย เสิ่นเยวี่ยไม่รู้ว่าไปเอาไม้เท้ามาจากไหน ถามอวี๋ซือหยาว่า "อุดอู้อยู่แต่ในห้องพักตั้งหลายวัน อยากลงไปเดินเล่นข้างล่างหน่อยไหม"

อวี๋ซือหยาเริ่มใจแกว่ง แต่ห้องพักผู้ป่วยของเธออยู่ชั้นสอง ขึ้นลงไม่สะดวก จึงได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเสียดาย "ช่างเถอะ พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว"

เสิ่นเยวี่ยส่งไม้เท้าให้เธอ "ถือไว้"

พูดจบก็ย่อตัวลงตรงหน้าเตียงผู้ป่วย "ขึ้นมา ซ้อมไว้ก่อนล่วงหน้า"

เอาเถอะ อวี๋ซือหยาถือไม้เท้าแล้วทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังของเขา พลางพูดอย่างไม่วางใจว่า "ถ้าแบกไม่ไหวก็วางฉันลงนะ ฉันใช้ไม้เท้ายันผนังเดินเองได้"

"เธอดูถูกเรี่ยวแรงฉันเกินไปหรือเปล่า" เสิ่นเยวี่ยหันหน้ากลับมามองเธออย่างขำๆ เพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ เขาใช้มือข้างเดียวประคองขาของอวี๋ซือหยาไว้ ส่วนอีกมือยังหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างแปลกใจ "คุณหยิบหนังสือไปทำไม"

"ไปอ่านข้างนอกไง ไม่ใช่บอกว่าข้างนอกอากาศดีเหรอ ไม่แน่อาจจะอ่านได้เร็วกว่าเดิมก็ได้" เสิ่นเยวี่ยพูดอย่างมีเหตุมีผลน่าเชื่อถือ

แม้อวี๋ซือหยาจะรู้สึกว่าเขาแถ แต่เปลี่ยนที่อ่านหนังสือบ้างก็ดีเหมือนกัน เธอเอียนห้องผู้ป่วยสีขาวโพลนห้องนี้เต็มทีแล้ว

เสิ่นเยวี่ยแบกอวี๋ซือหยาลงบันไดมา แล้วก็ประจวบเหมาะเจอฉากเด็ดเข้าพอดี มีผู้หญิงแบกตะกร้าสะพายหลังสามคนกำลังยืนร้องไห้ด่าทอไปพร้อมกับแม่ของโจวเจียซิ่ง

ยืนฟังอยู่ไม่กี่ประโยค อวี๋ซือหยาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในใจพลันยินดี "อู๋ชุ่ยฮวายังไม่ถึงกับโง่จนกู่ไม่กลับนี่นา ในที่สุดก็ตัดสินใจหย่ากับโจวเจียซิ่งจนได้"

ที่แท้ ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนที่อู๋ชุ่ยฮวาหาข้ออ้างกลับบ้านนอกไป เธอก็ไม่เคยโผล่มาที่โรงพยาบาลอีกเลย แม่ของโจวเจียซิ่งชะเง้อคอมองจนตาแทบหลุด รอให้ลูกสะใภ้เอาของกินของใช้เข้าเมืองมาคอยปรนนิบัติตนเองกับโจวเจียซิ่ง ทว่ารอแล้วรอเล่า แทนที่จะได้ลูกสะใภ้ กลับได้ลูกสาวสามคนมาแทน ถึงได้รู้ความจริงว่า นังผู้หญิงอย่างอู๋ชุ่ยฮวากล้าวิ่งโร่ไปหาสหพันธ์สตรี ร้องขอให้ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับคนสันดานชั่วอย่างโจวเจียซิ่ง ขอหย่าขาดจากกัน!

ลูกสะใภ้ที่ว่านอนสอนง่ายมาตลอดจู่ๆ จะขอหย่ากับลูกชาย แม่ของโจวเจียซิ่งจะทนได้อย่างไร ไม่สนใจด้วยซ้ำว่านี่คือโรงพยาบาล มีคนมุงดูอยู่ตั้งมากมาย อ้าปากได้ก็ด่ากราด สรรหาคำหยาบคายสารพัดออกมาสาดใส่ จนคนไข้และญาติพากันโผล่หน้าออกมาดูเรื่องสนุกกันเต็มไปหมด นางไม่ได้รู้สึกว่าน่าอับอายเลยสักนิด กลับยิ่งด่าก็ยิ่งได้ใจ ลูกสาวทั้งสามคนห้ามเท่าไรก็เอาไม่อยู่

เห็นอวี๋ซือหยายิ้มหน้าระรื่นเหมือนจิ้งจอกตัวน้อยที่แผนการสำเร็จ เสิ่นเยวี่ยก็นึกสงสัย เขารู้ดีว่าการที่คนขี้ขลาดและยอมคนอย่างอู๋ชุ่ยฮวาจะกล้าก้าวออกมาถึงจุดนี้ได้มันยากเย็นเพียงใด จึงถามอวี๋ซือหยาว่า "จดหมายฉบับนั้นเธอเขียนอะไรไปน่ะ"

อวี๋ซือหยารูดตัวลงจากหลังของเขา นั่งลงบนม้านั่งหินที่มีเสื้อผ้าเก่าๆ รองไว้ ทอดสายตามองสวนหย่อมโกร๋นๆ ในโรงพยาบาลแล้วยิ้มตาหยี "ก็ไม่มีอะไร แค่ขอให้หัวหน้าเหวินช่วยประชาสัมพันธ์เรื่องเสรีภาพในการแต่งงาน เสรีภาพในการหย่าร้าง ผู้หญิงก็แบกรับฟ้าไว้ได้ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน แล้วก็แน่นอน ข้อสำคัญที่สุด สหพันธ์สตรีคือองค์กรที่คอยช่วยเหลือผู้หญิงและเด็ก ถ้าแม่ลูกสามคนของอู๋ชุ่ยฮวาไม่มีที่ไป สหพันธ์สตรีจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยหาที่อยู่และจัดหางานให้พวกเธอ"

ประโยคสุดท้ายต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญ มีงานก็หมายถึงมีรายได้ที่มั่นคง อู๋ชุ่ยฮวาถึงจะสามารถเช่าบ้านเลี้ยงดูลูกสาวสองคนได้ด้วยตัวเอง เธอถึงจะกล้าตีตัวออกห่างจากตระกูลโจว ข้อนี้คงเป็นตัวกระตุ้นที่ทำให้อู๋ชุ่ยฮวาเด็ดเดี่ยวขึ้นมาได้ ทว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สหพันธ์สตรีใจดีถึงขนาดรับผิดชอบหางานให้ด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผู้หญิงและเด็กสาวที่โดนรังแกทั่วทั้งคอมมูนคงพากันเหยียบธรณีประตูสหพันธ์สตรีจนพังไปแล้ว

นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นเยวี่ยก็ถามขึ้น "เธอคิดจะดึงอู๋ชุ่ยฮวาไปอยู่ฟาร์มเพาะเลี้ยง แล้วมอบงานให้เธออย่างนั้นเหรอ ทำแบบนี้ไม่ดีนะ ถ้าเกิดมีคนอื่นเอาอย่างขึ้นมาจะทำยังไง"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้สนใจหรอกว่าอู๋ชุ่ยฮวาจะได้งานหรือไม่ เขาแค่กังวลว่าอวี๋ซือหยาจะได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ต่างหาก ทุกวันนี้งานมีค่ามากเกินไปสำหรับสมาชิกคอมมูน จึงยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีคนอิจฉาตาร้อน แล้วพากันเอาอย่างตามมา

อวี๋ซือหยาเอียงคอมองเขา "จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ ถ้าเธอมาอยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง แม่ของโจวเจียซิ่งคงได้มาอาละวาดที่ฟาร์มวันเว้นวันแน่ อีกอย่างช่วงนี้ฟาร์มเราไม่ได้เปิดรับคน ฉันจะทำลายกฎไม่ได้หรอกค่ะ เป็นโรงงานอาหารประจำอำเภอต่างหาก พอดีฉันมีความสัมพันธ์อันดีกับทางนั้นอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ สหกรณ์จำหน่ายในอำเภอยกเลิกความร่วมมือกับฟาร์มเราไปแล้ว แต่โรงงานอาหารอยากร่วมมือกับโรงงานเรา คราวก่อนโทรมาหาฉันเองด้วยซ้ำ แต่ฉันยังไม่ได้รับปาก รอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จค่อยคุยเรื่องนี้ ถึงตอนนั้นค่อยถือโอกาสขอโควตาคนงานชั่วคราวให้อู๋ชุ่ยฮวาสักตำแหน่ง หลังจากนั้นจะเป็นยังไงก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาก็ช่วยดึงเธอขึ้นมาได้แค่นี้ หนทางที่เหลือเธอต้องเดินด้วยตัวเอง

หลังจากเสิ่นเยวี่ยฟังจบ เขาก็มองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาซับซ้อน "เธอคนนั้นเป็นถึงเมียของโจวเจียซิ่งนะ ลูกสาวสองคนนั่นก็เป็นสายเลือดของโจวเจียซิ่งด้วย เธอช่วยศัตรูของตัวเองขนาดนี้มันจะดีเหรอ"

อวี๋ซือหยาฟังออกว่าเขากำลังตำหนิว่าเธอใจอ่อนแบบผู้หญิง

แต่อวี๋ซือหยาไม่คิดอย่างนั้น "ไม่ดีตรงไหนกัน คนที่ทำร้ายฉันคือโจวเจียซิ่ง ไม่ใช่อู๋ชุ่ยฮวากับลูกสาวเสียหน่อย มันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วย ยุคนี้เขาไม่ลงโทษเหมารวมทั้งโคตรกันแล้ว อีกอย่าง ขอแค่สามแม่ลูกอู๋ชุ่ยฮวาได้เปิดหูเปิดตา เห็นโลกกว้างขึ้น และสมองไม่ได้พังไปเสียก่อน พวกเธอก็รังแต่จะซาบซึ้งในบุญคุณของฉัน แล้วยิ่งเกลียดชังโจวเจียซิ่งมากขึ้น พวกเธอก็เป็นคนน่าสงสาร เป็นเหยื่อเหมือนกัน ในขอบเขตที่ฉันพอจะช่วยได้ การยื่นมือไปดึงพวกเธอขึ้นมา นอกจากจะได้ช่วยคนแล้ว ยังเป็นการตัดหนทางข้างหลังของโจวเจียซิ่งด้วย พอมันพ้นโทษออกมาก็กลายเป็นคนตัวคนเดียว ไม่แน่ว่าบ้านช่องก็อาจจะพังถล่มไปแล้ว แบบนี้ไม่เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหรอกเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยตกตะลึงไปชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเธออย่างไม่วางตา ริมฝีปากขยับเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

อวี๋ซือหยาจับสังเกตได้ว่าอารมณ์ของเขาดูผิดปกติ จึงถามด้วยความเป็นห่วง "คุณ...คุณเป็นอะไรไปคะ"

"เปล่าหรอก ใกล้จะสอบแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องทบทวนหนังสือหรือไง อ่านหนังสือเถอะ" เสิ่นเยวี่ยกลับคืนสู่อาการปกติอย่างรวดเร็ว ราวกับความเสียกิริยาเพียงแวบเดียวเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตาของเธอเท่านั้น

อวี๋ซือหยาตั้งใจจะถามให้กระจ่าง แต่เมื่อเห็นชัดเจนว่าเสิ่นเยวี่ยไม่อยากพูดถึงอีก จึงไม่ได้เซ้าซี้ "ก็ได้ค่ะ ฉันอ่านหนังสือก่อนละกัน ถ้าคุณมีธุระก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยให้พยาบาลช่วยพยุงกลับ อีกอย่างฉันมีไม้เท้าอยู่นี่นา!"

เสิ่นเยวี่ยรู้ดีว่าการที่ตนนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไปจะรบกวนสมาธิในการอ่านหนังสือของเธอ เขาจึงลุกขึ้นยืน "อืม งั้นผมจะลงไปดูที่ชั้นหนึ่งของตึกผู้ป่วยในสักหน่อย มีเรื่องอะไรก็เรียกผมนะ ตะโกนดังๆ ผมก็ได้ยินแล้ว"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความประหลาดใจ เสิ่นเยวี่ยไม่เหมือนพวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเลยสักนิด จู่ๆ กลับจะวิ่งไปดูเรื่องสนุกของแม่โจว ช่างน่าแปลกจริงเชียว

ความคิดนั้นแล่นผ่านไปเพียงชั่ววูบ ด้วยความที่ร้อนใจอยากทบทวนหนังสือ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมากแล้วเปิดสมุดอ่านต่อ

เสิ่นเยวี่ยเดินกลับมาที่ตึกผู้ป่วยใน คนตรงชั้นหนึ่งลดลงไปมากแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว หรือว่าพยาบาลเพิ่งมาไล่ไปรอบหนึ่งกันแน่

แม่โจวเองก็คงด่าจนเหนื่อยแล้ว จึงไม่ได้ออกรสออกชาติดังเดิม นางนั่งแปะอยู่กับพื้น ร้องไห้ไปพลางก่นด่าไปพลาง ซึ่งก็หนีไม่พ้นเรื่องทำนองว่า "นังแพศยาอู๋ชุ่ยฮวาใจคอโหดเหี้ยม ผัวยังนอนอยู่โรงพยาบาลแท้ๆ ก็คิดจะหย่า ตระกูลโจวของพวกเขาไม่มีวันยอมหย่าเด็ดขาด"

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดูท่าจะรำคาญเต็มทน ไม่รู้ว่าเป็นคู่อริกับแม่โจวหรือเปล่า จึงแหวขึ้นมาเสียงแหลม "ไม่จบไม่สิ้นเสียที ก็ใครใช้ให้ลูกชายแกทำตัวไม่ดีเองเล่า โดนตัดสินโทษต้องไปใช้แรงงานดัดสันดานแท้ๆ ใครจะอยากอยู่กับนักโทษดัดสันดานกันล่ะ ถ้าเป็นลูกสาวฉัน ฉันก็สั่งให้หย่าเหมือนกัน!"

แม่โจวคุ้นชินกับการทำตัวกร่าง ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้ามาพูดจาใส่หน้าแบบนี้ จึงถลึงตาที่ลุกเป็นไฟจ้องหญิงวัยกลางคนผู้นั้น "แกบอกว่าใครเป็นนักโทษดัดสันดานหา!"

หญิงคนนั้นไม่ได้เกรงกลัวนางเลยแม้แต่น้อย กลับหัวเราะเยาะอย่างสะใจ "คนทั้งโรงพยาบาลเขารู้กันหมดแล้วว่าลูกชายแกโดนตัดสินโทษ ต้องไปใช้แรงงานดัดสันดาน เห็นนั่นไหมล่ะ...ก็นั่นไง ไอ้คนที่ขาขาดไปข้างหนึ่งนั่นน่ะ ก็เป็นนักโทษดัดสันดาน ติดคุกอยู่สิบปี พอกลับมาขาก็ด้วนไปข้างหนึ่งแล้ว ลูกชายแกต้องติดคุกตั้งสิบแปดปีใช่ไหม พอกลับมาขาสองข้างจะยังอยู่ดีหรือเปล่าก็ไม่รู้"

แม่โจวมองตามทิศทางที่นิ้วของหญิงวัยกลางคนชี้ไป ตรงนั้นมีแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่กำลังเดินโซซัดโซเซ ขากางเกงข้างซ้ายลีบแบนว่างเปล่า ในมือค้ำท่อนไม้อยู่ท่อนหนึ่ง ทุกย่างก้าวดูยากลำบากแสนเข็ญ หากเจียซิ่งของนางกลับมาแล้วต้องกลายเป็นแบบนี้จะทำอย่างไรดีเล่า

พวกคนเฒ่าคนแก่ข้าง ๆ ยังคงซุบซิบนินทากันไม่หยุดว่าคนนั้นคนนี้ไปติดคุกแล้วพอกลับมากลายเป็นสภาพอย่างไร นอกจากขาขาดแล้วยังมีแขนขาด บ้างก็กลายเป็นบ้าไปเลยก็มี ยิ่งไปกว่านั้นบางคนก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย สารพัดจะพูดกันไปต่าง ๆ นานา บรรยายเสียจนเห็นภาพ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

พวกเขาอาจไม่ได้เคยเห็นมากับตาจริง ๆ ก็ได้ ก็แค่ฟังต่อ ๆ กันมาแล้วพูดตามน้ำไปเท่านั้น

ทว่าคำพูดที่ยากจะแยกแยะว่าจริงหรือเท็จเหล่านี้กลับทำให้แม่โจวหวาดผวาจนตัวสั่น นางเคยเห็นนักโทษประหารที่ถูกยิงเป้า ตอนที่ถูกคุมตัวไปลานประหาร ทุกคนต่างรุมล้อมปาก้อนหินใส่ก็ไม่มีใครห้ามปราม แม้ลูกชายของนางจะไม่ถึงขั้นถูกยิงเป้า แต่ก็เป็นนักโทษเหมือนกัน การต้องไปติดคุกก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร สิบแปดปีเชียวนะ หากลูกชายถูกซ้อมจนตายอยู่ในคุกจะทำอย่างไรเล่า

ไม่ได้เด็ดขาด นางมีลูกชายแค่คนเดียว ยังต้องหวังพึ่งให้เขาอยู่เลี้ยงดูและฝังศพยามแก่เฒ่า จะเกิดเรื่องกับเขาไม่ได้เป็นอันขาด

ตอนนี้แม่โจวไม่มีแก่ใจจะไปยืนเถียงกับหญิงวัยกลางคนพวกนั้นแล้ว นางเกาะกำแพงพยุงตัวลุกขึ้น คว้าแขนลูกสาวทั้งสามคนไว้ "ไป พวกเราเข้าไปหาน้องชายของพวกแกกัน"

สี่แม่ลูกเดินเข้าไปในห้อง ก็พบว่าสีหน้าของโจวเจียซิ่งมืดมนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"อู๋ชุ่ยฮวาไปเอะอะโวยวายที่สหพันธ์สตรี จะขอหย่ากับผมงั้นเหรอ" เขาเอ่ยถามพลางกัดฟันกรอด

แม่โจวพยักหน้า พลางก่นด่าไม่ขาดปาก "ดูถูกนังแพศยานี่เกินไปจริง ๆ กล้าดียังไงถึงได้กำแหงขนาดนี้ คอยดูเถอะ พอกลับไปแม่จะสั่งสอนมันให้เข็ด ริอ่านจะปีนเกลียว ตระกูลโจวของเราไม่เคยมีใครหย่าเมียทั้งนั้น"

โจวเจียซิ่งรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นิสัยของเขาเดิมทีก็ย่ำแย่ เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นและใจแคบ ขนาดอวี๋ซือหยาไล่เขาออก เขายังกล้าไปล้างแค้น นับประสาอะไรกับอู๋ชุ่ยฮวาที่ยอมตามใจเขาทุกอย่างมาโดยตลอด

"ไม่ได้ ไปเรียกนังผู้หญิงคนนั้นมา ผมยังไม่ได้เข้าไปข้างในแท้ ๆ มันก็คิดจะเหิมเกริมไม่เห็นหัวใครแล้ว ผมจะทำให้มันรู้ว่า ถ้าคิดจะหนีไปจากกูละก็ ฝันไปเถอะ!"

แม่โจวเห็นลูกชายโมโหจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาบนหน้าผาก จึงรีบตบหลังมือเขาเบา ๆ เพื่อเกลี้ยกล่อม "ช่างมันเถอะ มันก็แค่แหกปากโวยวายไปอย่างนั้น หย่าแล้วมันจะไปไหนรอด พวกเรามาพูดเรื่องของแกก่อนดีกว่า ไว้ค่อยกลับไปจัดการมันทีหลัง เจียซิ่งเอ๊ย เมื่อกี้แม่เพิ่งได้ยินมาว่า ไปดัดสันดานน่ะต้องโดนทุบตีด้วยนะ ผู้ชายดี ๆ คนหนึ่งเข้าคุกไป พอสิบปีผ่านไปออกมา ขาก็ด้วนไปข้างหนึ่งแล้ว แม่ไม่อยากเห็นแกกลายเป็นแบบนั้นเลย พวกเราต้องหาทางช่วยนะ แกจะไปติดคุกไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าแกเป็นอะไรไป แกจะให้แม่ทำยังไงเล่า"

โจวเจียซิ่งได้ยินข่าวนี้ก็ตะลึงงันไปเหมือนกัน แต่เขากลับไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อย เมื่อก่อนตอนที่มีการประจานวิพากษ์วิจารณ์พวกปัญญาชนเน่าเหม็น เขาก็เคยขว้างก้อนหินใส่ และพวกที่ถูกส่งมาดัดสันดานก็มักจะโดนด่าทอทุบตีอยู่เป็นประจำ การติดคุกก็น่าจะยิ่งทารุณโหดร้ายกว่านั้นเสียอีก เช่นนั้นแล้วการจะถูกซ้อมจนแขนหักขาขาดก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเลย

ไม่ได้ คนร่างกายครบสามสิบสองอย่างเขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองต้องมาพิการแขนขาดขาด้วนหรอก อีกทั้งเขายังหนุ่มแน่นขนาดนี้ หากต้องไปติดคุกถึงสิบแปดปี พ้นโทษออกมาก็แก่หงำเหงาพอดี

"พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พวกพี่ช่วยคิดหาทางช่วยผมหน่อยสิ พาผมหนีออกไปที ผมไม่อยากติดคุก"

สามพี่น้องตระกูลโจวทำหน้าเบี้ยวด้วยความทุกข์ใจ "น้องเล็ก พวกพี่จะมีปัญญาไปทำอะไรได้ล่ะ"

พวกนางต่างเป็นชาวไร่ชาวนาผู้ซื่อสัตย์ ครอบครัวสามีที่แต่งเข้าไปก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป

แต่สองแม่ลูกตระกูลโจวไม่สนเรื่องนั้น แม่โจวจับมือลูกสาวทั้งสามเอาไว้พลางพูดว่า "พวกแกมีน้องชายคนนี้แค่คนเดียวนะ เขายังไม่มีลูกชายสืบสกุลเลย พวกแกต้องหาทางช่วยเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเขารอจนออกมาก็อายุสี่สิบห้าสิบแล้ว ตระกูลโจวของเรามิต้องสิ้นไร้ทายาทหรอกหรือ พวกแกคิดหาทางเข้าเร็วสิ"

สามพี่น้องตระกูลโจวคิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก เค้นสมองอยู่นานถึงนึกออกวิธีหนึ่ง "หรือว่าพวกเราจะไปขอร้องผู้จัดการโรงงานอวี๋ดูล่ะ เธอรู้จักคนเยอะ ต้องมีหนทางแน่ ๆ !"

แม่โจวถลึงตาใส่ลูกสาวคนโต "ก็เพราะมันไม่ใช่หรือไงที่ทำให้น้องชายแกต้องกลายเป็นแบบนี้ ยังจะไปขอร้องมันอีก แกอยากไปขอก็ลองไปดูสิ!"

เคยไปอ้อนวอนมาแล้ว แต่ไม่ได้ผลอะไรเลยสักนิด พี่ใหญ่คิดแผนการเฮงซวยอะไรขึ้นมากัน!

สามพี่น้องตระกูลโจวโดนแม่เอ็ดเข้าให้ยกใหญ่จึงยอมหุบปากสงบคำแต่โดยดี จนกระทั่งถึงเวลาเดินทางกลับก็ยังไม่มีใครเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์ออกมาได้เลยสักอย่าง

หลังจากพวกลูกสาวกลับไปแล้ว แม่โจวก็นั่งไม่ติดที่ เดินกระสับกระส่ายไปมารอบห้องผู้ป่วย ปากก็พึมพำบ่นพึมพำไม่หยุด "ตาเฒ่า แกช่วยคุ้มครองเจียซิ่งของเราด้วยเถอะนะ..."

โจวเจียซิ่งรำคาญเสียงพึมพำของนางจนทนไม่ไหว "พอทีเถอะ เลิกบ่นเสียที ผมอยากกินน้ำ ไปรินน้ำมาให้ผมแก้วหนึ่ง"

แม่โจวรีบรินน้ำให้ลูกชายแล้วยื่นส่งไปให้

แม่โจวเบิกตากว้าง มองเขาด้วยความประหลาดใจ "นี่... มันจะได้ผลหรือ"

โจวเจียซิ่งคว้ามือของนางไว้แล้วพูดอย่างมั่นใจ "ทำไมจะไม่ได้ผล มีตำรวจเฝ้าผมอยู่แค่คนเดียว แม่ช่วยล่อเขาออกไป ผมก็อาศัยจังหวะนั้นหนี แม่ ช่วยผมหน่อยนะ"

แม่โจวยังคงไม่วางใจ "แต่ว่า แผลแกยังไม่หายเลย จะหนีได้ยังไง"

โจวเจียซิ่งไม่สนอะไรมากขนาดนั้นแล้ว อีกสองวันเขาก็ต้องถูกคุมตัวเข้าคุก หากจะหนีก็มีแต่ต้องอาศัยจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเขายังมีแผลอยู่ และการเฝ้าเวรยามยังไม่เข้มงวดขนาดนั้นรีบหนีไป

"แม่ ผมเจ็บซี่โครง ไม่ได้เจ็บขา เดินเหินไม่มีปัญหา แม่ช่วยผมเถอะ แม่ก็คงไม่อยากเห็นลูกชายต้องติดคุกใช่ไหม" โจวเจียซิ่งจับมือแม่โจวพลางถาม

แม่โจวรีบพยักหน้า "แน่สิ แกเป็นลูกที่แม่คลอดออกมาอย่างยากลำบาก แม่จะทนเห็นแกไปทนทุกข์ทรมานพวกนั้นได้ยังไงกัน"

โจวเจียซิ่งพูดอย่างซาบซึ้ง "แม่ ผมรู้อยู่แล้วว่าแม่ดีกับผมที่สุด แม่ฟังผมนะ พวกเรา..."

สองแม่ลูกปิดประตู แล้วแอบกระซิบกระซาบปรึกษากันอยู่ครึ่งค่อนวัน จนวางแผนการหลบหนีเรียบร้อย

อวี๋ซือหยานั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนหย่อมเกือบครึ่งวัน จนรู้สึกปวดคอนิดหน่อยถึงได้เงยหน้าขึ้นนวดคอ แล้วก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ไม่ไกล

เธอถามอย่างประหลาดใจ "คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"เพิ่งมาครู่หนึ่ง ดื่มน้ำสักหน่อยสิ" เสิ่นเยวี่ยเดินเข้ามาใกล้ ยื่นกระติกน้ำทหารที่เพิ่งไปหยิบมาจากห้องผู้ป่วยส่งให้เธอ

อวี๋ซือหยารับมาดื่มไปอึกหนึ่ง เห็นดวงอาทิตย์คล้อยต่ำทางทิศตะวันตก อากาศเริ่มไม่ค่อยอบอุ่นแล้ว จึงพูดขึ้นว่า "พวกเรากลับกันเถอะ อีกเดี๋ยวฟ้าจะมืดแล้ว"

"อืม" เสิ่นเยวี่ยรับกระติกน้ำมาปิดฝา จากนั้นก็ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ แล้วแบกเธอขึ้นหลังเดินมุ่งหน้าไปยังตึกผู้ป่วยใน

พอเดินมาถึงชั้นหนึ่ง รอบด้านเงียบสงบ ไม่มีเสียงเอะอะโวยวายเหมือนตอนขาลงมา อวี๋ซือหยาจึงพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง "บ้านโจวสงบลงแล้วเหรอเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยมองบานประตูห้องผู้ป่วยของโจวเจียซิ่งที่ปิดสนิท แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "ใช่ สงบแล้ว"

อวี๋ซือหยาใจจดจ่ออยู่หลายเรื่อง ยังคงคิดถึงโจทย์ข้อสอบที่เพิ่งอ่านไปเมื่อบ่าย จึงไม่ได้สังเกตน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเขา แล้วเอ่ยปากชวนคุยเรื่องอื่นตามใจ "คุณหิวหรือยัง ไม่รู้ว่าโรงอาหารคืนนี้จะมีอะไร กับข้าวที่โรงพยาบาลรสจืดเกินไปแล้ว"

อาจเป็นเพราะมีคนป่วยมาก กับข้าวของโรงพยาบาลจึงใส่น้ำมันและเกลือน้อยมาก รสชาติจืดชืดเป็นพิเศษ กินติดต่อกันหลายวัน อวี๋ซือหยาก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เสิ่นเยวี่ยปลอบเธอ "รออีกไม่กี่วันเถอะ รอให้แผลของเธอหายดีก่อนค่อยกินอย่างอื่น อดทนอีกหน่อย พรุ่งนี้กลับบ้านไปจะให้เจี้ยนตงทำปลาให้เธอกิน"

พอพูดถึงปลา อวี๋ซือหยาก็น้ำลายสอขึ้นมาจริง ๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย "พวกเราเป็นผู้ใหญ่สองคน ให้เจี้ยนตงที่เป็นเด็กคนเดียวคอยทำกับข้าวตลอดแบบนี้ คงไม่ค่อยดีมั้งคะ"

เสิ่นเยวี่ยได้ยินคำนี้แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี อวี๋ซือหยาเกลียดการทำกับข้าว ล้างจาน และทำงานบ้านเป็นที่สุด ตอนนี้ยังได้รับบาดเจ็บอยู่อีก การที่เธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ย่อมไม่ใช่ว่าเธอจะไปหัดทำกับข้าวเองแน่นอน มีแต่จะเป็นการเร่งรัดเขาทางอ้อมเท่านั้น

เฮ้อ ใครใช้ให้เธอเป็นภรรยาของเขากันล่ะ เสิ่นเยวี่ยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วยอมรับชะตากรรม "พอกลับไปฉันจะตั้งใจเรียนรู้ให้ดี"

อวี๋ซือหยาหัวเราะแหะ ๆ "แหม จะดีเหรอคะ คุณเป็นผู้ชายตัวโตต้องมาทำกับข้าวทุกวัน คนอื่นเขาจะหัวเราะเยาะเอาไหมนะ"

เสิ่นเยวี่ยคิดในใจ ดูไม่ออกสักนิดว่าเธอจะเกรงใจตรงไหน แต่ไม่ได้ หากพูดแบบนั้นออกไป ภรรยาต้องโกรธแน่นอน เขาจึงได้แต่แสดงท่าทีอย่างเด็ดขาด "ไม่หรอก ใครทำกับข้าวก็เหมือนกันทั้งนั้น บนฝาหม้อในครัวก็ไม่ได้เขียนไว้เสียหน่อยว่ามีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่แตะต้องได้ อีกอย่างเวลาในหมู่บ้านจัดงานเลี้ยง คนทำอาหารก็เป็นผู้ชายตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือ"

"คุณพูดมีเหตุผล งั้นก็ต้องรบกวนสหายเสิ่นเยวี่ยแล้วนะคะ" อวี๋ซือหยาพอใจเป็นอย่างยิ่ง จึงพูดด้วยความดีใจ

ทั้งสองคนตกลงเห็นพ้องต้องกันด้วยประการฉะนี้ พอกลับถึงห้องผู้ป่วย ก็ไปเอาข้าวมากิน แล้วอ่านหนังสือต่อ

พอล่วงเลยถึงสามทุ่มกว่า เสิ่นเยวี่ยก็เร่งอวี๋ซือหยา "คืนนี้รีบนอนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้ต้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันมีธุระนิดหน่อย ต้องออกไปข้างนอกสักพัก เธอลงกลอนประตูด้านในไว้ด้วยล่ะ ถ้าตอนดึกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอะไร อย่าเปิดออกไปนะ"

อวี๋ซือหยาได้ยินประโยคสุดท้ายก็จับสังเกตได้ถึงความผิดปกติ จึงคว้าตัวเขาไว้แล้วถาม "เกิดอะไรขึ้น คุณรู้อะไรมาใช่ไหม"

เสิ่นเยวี่ยกุมมือเธอไว้ แล้วโน้มตัวไปแนบข้างหูเธอ ลดเสียงลงต่ำพลางกระซิบว่า "สองวันนี้โจวเจียซิ่งน่าจะคิดหลบหนี"

อวี๋ซือหยาตกใจจนสะดุ้ง ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าท่าทางของทั้งสองคนใกล้ชิดกันขนาดไหน เธอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "แผลเขายังไม่หายดีเลย จะหนีได้ยังไง แล้วจะหนีไปไหนได้ ข่าวนี้ของคุณแน่ใจเหรอ สหายตำรวจรู้หรือยัง"

เสิ่นเยวี่ยบีบมือเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ฉันเดาเอาน่ะ ไม่มีหลักฐานก็เลยไม่ได้บอกตำรวจ ถ้าตอนนี้เขาไม่หนี อีกสองวันถูกขังเข้าคุกไป อยากจะหนีก็ไม่มีโอกาสแล้ว คืนนี้กับคืนพรุ่งนี้คือโอกาสสุดท้ายของเขา"

"แล้วคุณจะไปทำอะไร จะไปขวางเขาเหรอ" อวี๋ซือหยาถามด้วยความกังวล

เสิ่นเยวี่ยปล่อยมือเธอ "ไม่ใช่แน่นอน เธอนอนหลับให้สบายใจเถอะ ลงกลอนประตูข้างในไว้ด้วย เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว"

จากนั้นเขาก็ตรวจดูหน้าต่างรอบหนึ่งอย่างไม่วางใจ และกำชับอวี๋ซือหยาอีกครั้งว่าต้องลงกลอนประตูจากข้างในให้แน่นหนาแล้วรีบนอนแต่หัวค่ำ จึงค่อยผละจากไป

แต่พอได้รู้เรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว อวี๋ซือหยาจะไปหลับลงได้อย่างไร เธอใช้ไม้เท้าพยุงตัวไปลงกลอนประตูด้านใน จากนั้นก็ไม่ได้ปิดไฟ แต่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไปพลาง คอยเงี่ยหูฟังสรรพเสียงที่ชั้นล่างไปพลาง ในหัวก็เริ่มขบคิดไม่หยุด โจวเจียซิ่งใจกล้าบ้าบิ่นมาจากไหน ถึงได้กล้าหลบหนี แล้วเสิ่นเยวี่ยรู้ล่วงหน้าได้อย่างไรกัน หรือว่าการที่โจวเจียซิ่งคิดหนีกะทันหันจะเกี่ยวข้องกับเขา

รอจนถึงห้าทุ่ม ในตอนที่ความง่วงงุนเริ่มจู่โจมจนอวี๋ซือหยาแทบจะทนไม่ไหวอยากจะหลับเต็มที ในที่สุดชั้นล่างก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแว่วมา เป็นเสียงกรีดร้องของแม่โจว

"ร้อนเหลือเกิน ร้อนจะตายอยู่แล้ว... เท้าฉันโดนลวก สหายตำรวจช่วยฉันด้วย..." แม่โจวกอดขาตัวเองไว้พลางร้องโอดโอยไม่หยุดปาก

ตำรวจหนุ่มที่เข้าเวรอยู่หน้าห้องได้ยินเสียงก็ผลักประตูเข้ามา เปิดไฟ แล้วมองดูกระติกน้ำร้อนที่ล้มคว่ำอยู่บนพื้น รวมถึงหลังเท้าของแม่โจวที่แดงแจ๋ เอ่ยถามอย่างร้อนรนว่า "เกิดอะไรขึ้น เท้าคุณไปโดนลวกได้ยังไง"

แม่โจวร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางบอก "สหายตำรวจ ฉันลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ไม่ทันระวังไปเตะโดนกระติกน้ำร้อนเข้า กระติกแตก น้ำร้อนเลยลวกใส่เท้าฉัน คุณรีบพาฉันไปเปิดน้ำเย็นราดหน่อยเถอะ"

ตำรวจหนุ่มเห็นว่าหลังเท้าของเธอโดนลวกหนักเอาการจริงๆ จึงรีบอุ้มแม่โจวไปยังห้องก๊อกน้ำตรงทางเดิน เปิดก๊อกแล้วเอาน้ำเย็นราดลงบนหลังเท้าของเธอ

สหายตำรวจผู้ซื่อตรงรีบตอบรับทันที "ได้ครับ"

เขายังใจดีปลอบประโลมแม่โจวอีกว่า "ป้าครับ อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็หายปวดแล้ว"

"จ้ะ ขอบใจนะพ่อหนุ่ม เธอช่างมีน้ำใจจริงๆ" แม่โจวเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

ราดน้ำไปได้ราวสิบถึงยี่สิบนาที จนแม่โจวหนาวสั่นงันงก น้ำมูกใสๆ ไหลย้อยออกมา ตำรวจหนุ่มจึงเอ่ยว่า "ป้าครับ ผมพากลับห้องนะ หนาวเกินไปแล้ว เดี๋ยวป้าจะจับไข้เอา"

แม่โจวกลอกตาไปมา "ไม่เป็นไรหรอก สหายตำรวจ ช่วยราดให้อีกสักสองสามนาทีเถอะ หลังเท้าฉันยังปวดอยู่นิดหน่อย เธอเองก็รู้นี่ว่า นังลูกสะใภ้ตัวแสบนั่นตอนนี้ไม่สนใจพวกเราแล้ว ถ้าเท้าฉันเป็นอะไรขึ้นมาอีก แล้วใครจะมาคอยดูแลปรนนิบัติเราสองคนแม่ลูกล่ะ เท้าฉันจะเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ"

ด้วยเหตุนี้จึงต้องราดน้ำเย็นต่อไปอีกพักหนึ่ง หนาวเสียจนฟันของแม่โจวกระทบกันกึกๆ ทนหนาวต่อไปไม่ไหวจริงๆ ในที่สุดจึงยอมเอ่ยปาก "สหายตำรวจ เท้าฉันดีขึ้นมากแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"

"ครับ" ตำรวจหนุ่มผู้นิสัยซื่ออุ้มแม่โจวกลับมาที่ห้องผู้ป่วยอย่างว่าง่าย วางตัวเธอลงบนเตียง พอเขายืดตัวขึ้นยืนตรงถึงได้พบว่า ผ้าห่มบนเตียงฝั่งตรงข้ามถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ บนนั้นว่างเปล่าไร้เงาคน

ตำรวจหนุ่มรีบกวาดตามองหาทั่วห้องผู้ป่วยทันที "เอ๊ะ แล้วโจวเจียซิ่งล่ะ"

แม่โจวตื่นตระหนกจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก "อาจจะ

"ไปห้องน้ำก็ไม่บอกสักคำ เดี๋ยวผมไปตามหาเขา ถ้าเขากลับมา คุณช่วยบอกให้เขาอยู่แต่ในห้องผู้ป่วยดีๆ อย่าเพ่นพ่านล่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าตรวจพบว่าคิดหลบหนี จะต้องโดนเพิ่มโทษเอานะ" ตำรวจหนุ่มพูดพลางเดินออกไปข้างนอก

แม่โจวได้ยินคำนี้ ในใจก็ยิ่งตื่นตระหนก ได้แต่ภาวนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าขออย่าให้ตำรวจหนุ่มคนนี้จับได้เลย

แม้ตำรวจหนุ่มจะเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่ถึงสองปีและยังขาดประสบการณ์ แต่หัวก็ไม่ได้ทึบ พอไปดูที่ห้องน้ำแล้วไม่เจอโจวเจียซิ่ง เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบตรงไปถามพยาบาลเวรที่เคาน์เตอร์พยาบาล "เห็นโจวเจียซิ่งบ้างไหมครับ"

พยาบาลส่ายหน้า "ไม่เห็นเลยค่ะ เขาบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ หลายวันนี้เข้าห้องน้ำยังต้องให้คุณช่วยพยุงอยู่เลย เขาจะไปไหนได้กันล่ะคะ"

นั่นสิ ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้ ไม่อยู่ในห้องผู้ป่วยแล้วก็ไม่ได้อยู่ในห้องน้ำ จะไปไหนได้ ตำรวจหนุ่มตระหนักได้ทันทีว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแล้ว จึงรีบพูดขึ้นว่า "ให้ทุกคนช่วยกันตามหาดูว่าโจวเจียซิ่งอยู่แถวนี้ไหม แล้วส่งคนไปแจ้งความที่สถานีตำรวจอีกคน โจวเจียซิ่งน่าจะหนีไปแล้ว!"