ตอนที่ 65 ดักจับโจวเจียซิ่งกลางดึก

ใกล้จะเข้าสู่เดือนธันวาคม อากาศหนาวเย็นลงทุกวัน ตอนกลางวันยังมีแดดอยู่บ้าง แต่พอตกกลางคืน ลมหนาวก็พัดกระหน่ำจนยะเยือกจับขั้วหัวใจ หลังจากยืนตากลมหนาวอยู่นานถึงสามชั่วโมง หลัวหยวนเฉาจึงกระทืบเท้าคลายหนาวพลางเอ่ยถามเสิ่นเยวี่ยเสียงเบา "นายไปได้ยินมาจากไหนว่าเจ้าเด็กโจวเจียซิ่งนั่นจะหนี ซี่โครงมันโดนยานซัดหักไปสองซี่ อีกสองวันก็ต้องถูกคุมตัวไปดัดสันดานด้วยแรงงานแล้ว ป่านนี้ยังต้องนอนพักฟื้นอยู่อีกพักใหญ่เลยนะ"

เสิ่นเยวี่ยตบไหล่เขาเบาๆ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ถือว่าฉันติดหนี้น้ำใจนายครั้งหนึ่งแล้วกัน"

หลัวหยวนเฉาค้อนใส่เขาทีหนึ่ง "พวกเราพี่น้องกันสนิทกันแค่ไหน ยังต้องพูดเรื่องพวกนี้อีกเหรอ ฉันไปถามมาแล้ว ตั้งแต่ตอนทำบันทึกคำให้การคราวก่อน นายก็ไม่เคยไปแตะต้องหรือติดต่อกับโจวเจียซิ่งอีกเลย แล้วนายไปรู้ได้ยังไงว่ามันจะหนี"

เสิ่นเยวี่ยรู้ดีว่าหลัวหยวนเฉาเริ่มสงสัยเข้าแล้ว แต่เรื่องนี้ก็เป็นอย่างที่หลัวหยวนเฉาพูดจริงๆ เขาไม่เคยไปติดต่อกับสองแม่ลูกสกุลโจวเลย โจวเจียซิ่งจะหนีก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขา อย่างไรก็สืบมาไม่ถึงตัวเขาแน่นอน เขาจึงไม่ยอมรับเด็ดขาด "เดาเอาน่ะ โจวเจียซิ่งมันไม่เคยซื่อตรง เป็นพวกอันธพาล แถมยังผูกใจเจ็บน้องสะใภ้นายอยู่ มันจะยอมเข้าคุกไปง่ายๆ ได้ยังไง นายไปหลบลมตรงกำแพงโน่นไป เดี๋ยวฉันเฝ้าเอง"

เสิ่นเยวี่ยหยิบซองบุหรี่ออกมายัดใส่มือหลัวหยวนเฉา

หลัวหยวนเฉาดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ จากนั้นก็โยนซองบุหรี่กลับคืนใส่อกเสิ่นเยวี่ย "ลูกผู้ชายตัวโตๆ จะไปหลบลมทำไม เมื่อก่อนตอนพวกเราไปปฏิบัติภารกิจ ซุ่มรอทีหนึ่งตั้งหลายชั่วโมง นอนหมอบอยู่ในพงหญ้า มดแมลงไต่ตามตัวยังขยับไม่ได้สักนิด ลมแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้"

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตตอนเป็นทหาร ทั้งสองคนก็เริ่มเปิดบทสนทนา คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย จนกระทั่งหลัวหยวนเฉาสูบบุหรี่หมดมวนแล้วเหยียบดับก้นบุหรี่ ถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา "บางครั้งก็คิดถึงวันเก่าๆ เหมือนกันนะเนี่ย!"

สิ้นเสียงคำพูด เสิ่นเยวี่ยก็กระชากตัวเขาดึงเข้ามาชิดกำแพงทันที พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำ "เป้าหมายออกมาแล้ว"

หลัวหยวนเฉาเองก็มีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว มือรีบแตะปืนไว้แน่น หรี่ตามองชายร่างเตี้ยที่กำลังเดินย่องๆ ออกมาจากโรงพยาบาลอย่างมีพิรุธ แม้แสงไฟจะสลัวมาก แต่ท่าทางขลาดกลัว เหลียวซ้ายแลขวา ทำท่าลนลานเหมือนกำลังหลบหนีเช่นนั้น ก็ทำให้คนดูออกได้ทันทีว่านี่คือโจวเจียซิ่งซึ่งเป็นเป้าหมายในคืนนี้

"นายเดาถูกเผงเลยแฮะ ไอ้สารเลวนี่ไม่ยอมอยู่นิ่งจริงๆ คิดจะหนีงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ" หลัวหยวนเฉาเตรียมจะไล่ตามไป พอเห็นเสิ่นเยวี่ยจะตามไปด้วยจึงเอ่ยห้าม "พวกฉันมีสหายตำรวจอยู่ตั้งหลายคน นายไม่ต้องตามมาหรอก เดี๋ยวจะพลอยมีเรื่องพัวพันถึงนายทีหลัง"

เสิ่นเยวี่ยหยุดฝีเท้าลง แล้วตบไหล่หลัวหยวนเฉาเบาๆ "เอาอย่างนั้นก็ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ"

หลัวหยวนเฉาหัวเราะขำ "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายกลายเป็นคนจู้จี้จุกจิกแบบนี้ พวกเราผ่านการฝึกมาขนาดนี้ ยังจะจับชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เชียวเหรอ"

พูดจบเขาก็นำกำลังคนวิ่งตามออกไป

เสิ่นเยวี่ยปรายตามองแวบหนึ่งแล้วละสายตากลับมา เขาสาวเท้าเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาล พอก้าวเข้าไปข้างในก็พบว่าโรงพยาบาลที่ควรจะเงียบสงบกลับวุ่นวายโกลาหลไปหมด มีคนพูดกันว่าโจวเจียซิ่งหายตัวไป ทั้งหมอ พยาบาล และญาติคนไข้ที่มีน้ำใจต่างพากันช่วยตามหาตัวเขา

เสิ่นเยวี่ยแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินดิ่งกลับไปที่ห้องพักฟื้น อวี๋ซือหยาเป็นคนเปิดประตูให้เขา เธอสำรวจดูเขารอบหนึ่งก่อนเป็นอันดับแรก "กลับมาแล้วเหรอคะ ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"เข้าไปคุยข้างในเถอะ" เสิ่นเยวี่ยประคองตัวเธอไว้แล้วใช้มืออีกข้างปิดประตู จากนั้นจึงค่อยเอ่ยว่า "โจวเจียซิ่งหนีไปแล้ว หลัวหยวนเฉานำคนไปไล่ตาม อีกเดี๋ยวก็คงจับตัวกลับมาได้ อ้อ ใช่แล้ว หลัวหยวนเฉาก็คือเพื่อนร่วมรบของฉันเอง ครั้งนี้เขาช่วยไว้เยอะมาก รอเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว พวกเราค่อยเลี้ยงข้าวพวกเขาขอบคุณสักมื้อนะ"

อวี๋ซือหยาตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "สมควรแล้วล่ะค่ะ พอดีฉันเก็บคูปองข้าวช่วงหลายเดือนนี้เอาไว้พอดี"

เสิ่นเยวี่ยไม่แย่งเรื่องนี้กับเธอ เขาหยิบไม้เท้าช่วยพยุงออกไป แล้วประคองเธอไปที่เตียง "ดึกมากแล้ว นอนเถอะ"

เวลานี้เลยเวลาเข้านอนตามปกติของอวี๋ซือหยามาแล้ว เธอจึงนอนไม่ค่อยหลับ ได้แต่นอนแหงนหน้า ลืมตาแป๋วถามเขา "เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอยู่ข้างล่าง โจวเจียซิ่งไม่ใช่ว่าบาดเจ็บอยู่ แถมยังมีตำรวจคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูหรอกเหรอคะ เขาหนีไปได้ยังไงกัน"

ตอนเดินขึ้นบันไดมาเสิ่นเยวี่ยพอจะได้ยินเรื่องราวคร่าวๆ จึงอธิบายให้เธอฟังแบบสั้นๆ "แม่ของโจวเจียซิ่งจงใจทำกระติกน้ำร้อนแตกเพื่อลวกเท้าตัวเอง แล้วล่อให้ตำรวจที่เข้าเวรวิ่งไปช่วย โจวเจียซิ่งเลยอาศัยจังหวะนี้หนีไปน่ะ ถ้านอนไม่หลับ จะให้ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟังไหม"

อวี๋ซือหยานึกถึงเสียงอ่านหนังสือพิมพ์อันแห้งแล้งไร้อารมณ์ของเขาแล้วก็อยากจะขำ "เอาสิคะ!"

เสิ่นเยวี่ยสอดมือของเธอเข้าไปใต้ผ้าห่ม ทั้งยังกดกระชับให้ เพื่อให้ตัวเธอซุกอยู่ข้างในอย่างมิดชิด จากนั้นจึงหยิบหนังสือพิมพ์ของช่วงหลายวันก่อนขึ้นมาอ่าน

เขาอ่านได้ไม่น่าฟังเอาเสียเลย เทียบกับผู้ประกาศข่าวชายในวิทยุไม่ได้เลยสักนิด ทว่าไม่รู้ทำไม อวี๋ซือหยากลับรู้สึกว่าเสียงอ่านหนังสือพิมพ์ในคืนนี้ช่างไพเราะจับใจเป็นพิเศษ ราวกับสายธารน้อยๆ ที่ไหลรินเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของเธอจนกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น

เมื่อมองดูใบหน้าคมสันที่ดูห่างไกลจากความอ่อนโยนของเสิ่นเยวี่ยใต้แสงไฟสลัว อวี๋ซือหยากลับรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น เธอคล้ายจะเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกมา "ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ"

คำตอบของเสิ่นเยวี่ยคืออะไร อวี๋ซือหยาง่วงเกินกว่าจะทนไหวจนผล็อยหลับไปเสียก่อน จึงจำไม่ได้แล้ว

ตื่นมาในวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องสว่าง ท้องฟ้านอกหน้าต่างกระจกแจ่มใสไร้เมฆหมอก อารมณ์ของคนเราก็คล้ายจะโบยบินตามท้องฟ้าอันปลอดโปร่งไปด้วย

พอกินข้าวเช้าเสร็จ อวี๋ซือหยาก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว

เมื่อเก็บของเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลก่อน จากนั้นจึงกลับมาแบกเธอลงบันได พอเดินมาถึงชั้นหนึ่ง อวี๋ซือหยาก็พบว่าคราวนี้ที่หน้าห้องพักฟื้นของโจวเจียซิ่งมีตำรวจยืนเฝ้าอยู่ถึงสองคน

เธอถามเสียงเบา "จับโจวเจียซิ่งกลับมาได้แล้วเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า "จับกลับมาได้ตั้งแต่ตีสามตีสี่เมื่อคืน ตอนนี้กำลังสอบสวนอยู่ คราวนี้เขาไม่เพียงแต่หลบหนี แต่ยังทำร้ายตำรวจด้วย โทษคงจะหนักขึ้น"

นี่ช่างเป็นข่าวดีจริงๆ อวี๋ซือหยาจึงถามต่อ "เขาทำร้ายใครเหรอคะ แล้วพวกตำรวจเป็นอะไรกันไหม"

"ไม่เป็นไร โดนต่อยไปหมัดเดียว ไม่ต้องห่วงหรอก" เสิ่นเยวี่ยพูดเรียบๆ แผลแค่นี้สำหรับผู้ชายอย่างพวกเขาแล้วไม่นับเป็นอะไรเลย ที่นับรวมไปด้วยก็เพื่อจะเพิ่มโทษให้โจวเจียซิ่งเท่านั้น

อวี๋ซือหยาโล่งอก "ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ"

"ยังมีข่าวดีอีกเรื่องนะ อยากฟังไหม" พอเดินพ้นประตูโรงพยาบาล เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยขึ้นอย่างจงใจ

อวี๋ซือหยามองท้ายทอยเขาอยู่สองวินาที พลางคิดในใจว่าคนคนนี้รู้จักทำเป็นมีลับลมคมในตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่เเธอไม่รังเกียจที่จะสนองความสนุกเล็กๆ น้อยๆ นี้ของเขา จึงตอบเสียงดัง "อยากค่ะ!"

เสิ่นเยวี่ยหลุดขำกับปฏิกิริยาของเธอ แล้วก็ไม่เล่นแง่อีก "แม่ของโจวเจียซิ่งมีส่วนพัวพันในการช่วยเขาหลบหนี ก็จะถูกตัดสินโทษเหมือนกัน คาดว่าน่าจะโดนขังอยู่หลายปี"

"จริงเหรอคะ" อวี๋ซือหยาดีใจเป็นพิเศษ "แบบนี้ดีเลย คนชั่วย่อมได้รับผลกรรม!" แม่ของโจวเจียซิ่งนี่รนหาที่ตายแท้ๆ ทำตัวเองจนต้องเข้าไปอยู่ในคุกด้วยเลย

ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยชอบอาละวาดเล่นแง่พาลระรานแบบแม่ของโจวเจียซิ่ง คงต้องบุกไปโวยวายที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงแน่ และไม่มีทางปล่อยอู๋ชุ่ยฮวาไปง่ายๆ แน่ แต่ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว พอถูกขังอยู่หลายปีแล้วออกมา ถึงตอนนั้นอู๋ชุ่ยฮวาก็หย่ากับโจวเจียซิ่งไปนานแล้ว ลูกสาวสองคนก็โตแล้ว พอยัยแก่ตระกูลโจวออกมา ไม่แน่ว่าบ้านช่องอาจจะพังถล่มไปแล้ว แม้แต่เงาของอู๋ชุ่ยฮวาก็คงหาไม่เจอ ทั้งยังไร้ที่ซุกหัวนอน นึกดูแล้วก็สาสมใจจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยได้ยินน้ำเสียงดีใจของเธอ ก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

อวี๋ซือหยามักจะทำตัวเป็นแบบอย่างเสมอ เธอจึงไม่ได้ให้พานหย่งคังขับรถมารับ ทั้งสองคนจึงต้องไปขึ้นรถโดยสารประจำทาง ช่วงใกล้ปีใหม่อย่างนี้ บนรถคนแน่นขนัด ที่นั่งมีน้อยเหลือเกิน เสิ่นเยวี่ยแบกอวี๋ซือหยาขึ้นไปบนรถ วางเธอนั่งลงบนเบาะ แล้วเขาก็ยืนอยู่ข้างๆ คอยช่วยบังคนที่ยืนเบียดเสียดอยู่ตรงทางเดินให้เธอ

รถโดยสารโยกเยกไปมา วิ่งๆ หยุดๆ ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงเต็มจึงถึงคอมมูนหงอวิ๋น เสิ่นเยวี่ยรีบแบกอวี๋ซือหยาลงจากรถทันที

พอมาถึงคอมมูน ผู้คนไม่น้อยเห็นอวี๋ซือหยากลับมา ต่างก็พากันเข้ามาทักทาย "ผู้จัดการอวี๋ ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ไอ้คนสมควรตายอย่างโจวเจียซิ่ง ดันทำเรื่องไร้มโนธรรมแบบนี้ได้ลงคอ"

อวี๋ซือหยาไม่สนใจว่าคนพวกนี้จะพูดจากใจจริงหรือแค่แกล้งทำ เธอทำเพียงยิ้มแย้มกล่าวขอบคุณไปตามมารยาท

พอกลุ่มคนทักทายเสร็จแล้วแยกย้ายกันไป เสิ่นเยวี่ยจึงค่อยเอ่ยถามอวี๋ซือหยา "พวกเราจะตรงกลับบ้านเลย หรือว่าจะไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงก่อนดี"

อวี๋ซือหยานิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า "ไปที่คอมมูนก่อนค่ะ ฉันจะไปคุยกับเลขาฯ หวังหน่อย"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้ซักไซ้ว่าเรื่องอะไร เขาแบกเธอตรงไปยังห้องทำงานของเลขาฯ หวังทันที จากนั้นจึงพูดว่า "ฉันออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกก่อนนะ"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยารู้ว่าเขาจงใจหาข้ออ้าง เพื่อจะได้ไม่รบกวนเวลาคุยงาน จึงรับคำทันที

รอจนเขาออกไปแล้ว เลขาฯ หวังมองไม้เท้าที่พิงอยู่ข้างเก้าอี้ของอวี๋ซือหยาพลางถามด้วยความห่วงใย "ผู้จัดการอวี๋ ร่างกายคุณไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ขอบคุณค่ะเลขาฯ หวัง ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แค่ตอนนี้เดินยังไม่ค่อยสะดวก ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ"

"งั้นก็ดีแล้ว ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงผมแวะไปดูวันเว้นวัน ตอนนี้ทุกอย่างราบรื่นดี ไว้ค่อยให้หัวหน้าหลี่ไปรายงานความคืบหน้าที่บ้านคุณ คุณไม่ต้องลำบากถ่อไปที่ฟาร์มทุกวันหรอก พักรักษาตัวให้หายดีก่อนเถอะ" เลขาฯ หวังเอ่ยอย่างเป็นกันเอง

อวี๋ซือหยาก็เห็นพ้องด้วย "ดีค่ะ เลขาฯ หวังรอบคอบจริง ๆ วันนี้ฉันมายังมีอีกเรื่องอยากปรึกษาเลขาฯ หวังด้วยค่ะ"

เลขาฯ หวังตั้งใจฟัง มองเธอพลางถาม "เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาสิ"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าว "เรื่องของโจวเจียซิ่งน่ะค่ะ เขาถูกตัดสินจำคุกสิบแปดปีในข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยเจตนา เมื่อคืนคิดจะหลบหนีจนถูกจับกลับมาได้ คาดว่าโทษคงหนักขึ้นกว่าเดิม ส่วนแม่เขาที่ช่วยให้หนี ได้ยินว่าถูกจับไปแล้วเหมือนกัน น่าจะต้องติดคุกด้วย นี่เป็นคดีที่ร้ายแรงมาก ฉันเลยอยากปรึกษาเลขาฯ หวังว่า ตอนประชุมสมาชิกคอมมูนครั้งหน้า จะประกาศผลคดีนี้ให้ทุกคนรู้ เพื่อเตือนสติไม่ให้ใครทำผิดกฎหมายบ้านเมืองอีก คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

เลขาฯ หวังไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมเข้าใจเจตนาของอวี๋ซือหยาได้ในทันที เธอตั้งใจจะเตือนสติสมาชิกในคอมมูนอย่างเห็นได้ชัด เชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อให้ทุกคนเห็นจุดจบของโจวเจียซิ่ง วันหน้าถ้าใครคิดจะแก้แค้นส่วนตัวจะได้มีสติยับยั้งชั่งใจและคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา ไม่ทำตามอย่างโจวเจียซิ่งที่วู่วามชั่ววูบจนต้องเอาชีวิตครึ่งหลังของตัวเองมาทิ้ง

แม้อวี๋ซือหยาจะมีเจตนาส่วนตัวแอบแฝงอยู่บ้าง แต่ข้อเสนอนี้ก็ไม่มีผลเสียต่อคอมมูนเลย วันนี้ไม่ว่าจะอวี๋ซือหยาหรือคนอื่นที่ถูกทำร้าย ล้วนเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างยิ่งที่ส่งผลกระทบต่อความสงบเรียบร้อยของคอมมูน หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของคอมมูนหงอวิ๋นก็คงจะพลอยด่างพร้อยไปด้วย

ด้วยเหตุนี้เลขาฯ หวังจึงเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้อย่างยิ่ง "ผู้จัดการอวี๋ คุณพูดถูกจริง ๆ ไว้ผมจะปรึกษากับหัวหน้าแผนกโจวสักหน่อย พอถึงคราวประชุมสมาชิกคอมมูนครั้งหน้า เราจะประกาศประณามโจวเจียซิ่งต่อหน้าทุกคน"

ช่วงเวลานี้ตามชนบทมักมีการใช้กำลังวิวาทกันอย่างรุนแรง ภาพคนสองหมู่บ้านยกพวกตีกันเพราะแย่งที่ดินแย่งแหล่งน้ำมีให้เห็นถมไป ผู้คนจึงไม่รู้สึกว่าการลอบทำร้ายใครลับหลังเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ในความคิดของคนจำนวนมาก ใครลงมือตีมา ก็แค่ตีกลับไปให้สาสมเท่านั้น ในหัวยังไม่มีสำนึกเรื่องกฎหมาย อวี๋ซือหยาจึงเห็นว่าควรจะเผยแพร่ความรู้พื้นฐานทางกฎหมายให้ทุกคนเข้าใจว่าอะไรควรทำและอะไรไม่ควรทำ นี่คือสังคมใหม่ สังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ไม่ควรใช้กำลังมาแก้ปัญหากันอีกแล้ว

"ห้องเรียนให้ความรู้เรื่องกฎหมายงั้นหรือ" เลขาฯ หวังได้ยินชื่อนี้แล้วรู้สึกแปลกใหม่ดี หลังไตร่ตรองดูครู่หนึ่งก็ถามขึ้นด้วยความสนใจ "คุณลองเล่ารายละเอียดมาซิ เดี๋ยวก่อนนะ เสี่ยวเสิ่น ไปตามหัวหน้าแผนกโจวมาที ฉันมีเรื่องจะปรึกษาเขาหน่อย"

เสี่ยวเสิ่นขานรับมาจากห้องทำงานข้าง ๆ

เลขาฯ หวังลุกขึ้นรินน้ำชาให้อวี๋ซือหยาหนึ่งถ้วยพลางยิ้มกล่าว "พวกเรารอสักเดี๋ยวนะ เรื่องนี้ยังไงก็ข้ามหน้าหัวหน้าแผนกโจวไปไม่ได้ รอเขามาถึงแล้วค่อยมาปรึกษากัน"

หัวหน้าแผนกโจวกำลังคุมการฝึกซ้อมของกองกำลังพลเรือนอยู่พอดี ทั้งยังอยู่ในคอมมูน จึงเดินมาถึงภายในไม่กี่นาที พอเข้าประตูมาก็ตะโกนเสียงดังลั่น "เลขาฯ หวัง มีธุระอะไรเรียกผมหรือครับ"

เลขาฯ หวังชี้ไปทางอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋มีข้อเสนอดี ๆ เรามาช่วยกันปรึกษาหน่อยสิ"

อวี๋ซือหยาจึงรับช่วงต่อทันที "หัวหน้าแผนกโจว เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ ฉันเสนอว่าให้คอมมูนของเราจัดห้องเรียนให้ความรู้เรื่องกฎหมายขึ้น กระจายเสียงเกี่ยวกับกฎหมายระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ วันละครึ่งชั่วโมง ให้ทุกคนเข้าใจอย่างชัดเจนว่าสิ่งไหนทำได้และสิ่งไหนทำไม่ได้ คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

หัวหน้าแผนกโจวกลับไม่เห็นว่าเข้าท่าเท่าไร "ในคอมมูนเราไม่มีใครท่องจำเรื่องพวกนี้ได้หรอกนะ ผู้จัดการอวี๋"

เรื่องนี้อวี๋ซือหยากะไว้แล้ว "ไม่เป็นไรค่ะหัวหน้าแผนกโจว เราคัดเลือกสหายในคอมมูนที่พูดจาฉะฉาน ออกเสียงชัดเจนมาทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์เรื่องนี้ได้ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปร้านหนังสือซินหัวในอำเภอ ซื้อหนังสือทำนองนี้มาสักสองเล่ม พ้นช่วงยุ่ง ๆ นี้ไปค่อยเชิญสหายจากสถานีตำรวจอำเภอลงพื้นที่มาเปิดบรรยาย ให้พวกเขาเอาเคสจริงมายกตัวอย่าง สมาชิกคอมมูนจะได้เข้าใจชัดเจนขึ้น คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

หัวหน้าแผนกโจวยังไม่ทันได้อ้าปาก เลขาฯ หวังก็จับความรู้สึกได้ไวแล้วว่านี่คือผลงานชิ้นหนึ่งเชียวนะ หากทำได้ดี ตอนรายงานผลงานกับทางอำเภอย่อมโดดเด่นสะดุดตาอย่างแน่นอน อีกทั้งยังเป็นที่เดียวในอำเภอที่ทำอีกด้วย จึงเอ่ยอย่างยินดีว่า "ผมเห็นว่าข้อเสนอของผู้จัดการอวี๋เข้าท่ามาก มีความหมายสำคัญยิ่ง หัวหน้าแผนกโจวว่ายังไงล่ะ"

สองเสียงต่อหนึ่งเสียง หัวหน้าแผนกโจวจะพูดอะไรได้อีกล่ะ เขามองอวี๋ซือหยา "เธอจะไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วหรือไง"

อวี๋ซือหายิ้มตาหยีพลางตอบ "ต้องสอบสิคะ"

"แล้วยังจะหาเรื่องมาใส่หัวอีกมากมายขนาดนี้เนี่ยนะ" หัวหน้าแผนกโจวไม่รู้ว่าเธอเอาความคิดสารพัดมาจากไหน เรี่ยวแรงเหมือนใช้ไม่มีวันหมด มีเรื่องโน้นเรื่องนี้ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะใช่หน้าที่ของตัวเองหรือไม่ก็ไม่เคยหยุดพักเลย

อวี๋ซือหยาหุบรอยยิ้มลง "นี่ก็เพราะไม่อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันไปเกิดซ้ำกับคนอื่นอีกไม่ใช่หรือคะ อีกอย่างฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของเราต้องเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน ฉันเองก็ต้องการให้พวกเขารู้กฎหมายและเคารพกฎหมาย เป็นคนมีระเบียบวินัยกันทุกคน"

พอเธอพูดเช่นนี้ หัวหน้าแผนกโจวจึงรู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที "ฉันดูแลพวกเขาได้ไม่ดีเอง"

อวี๋ซือหยาไม่ได้เออออด้วย ความคิดของหัวหน้าแผนกโจวเป็นแบบผู้นำครอบครัวใหญ่เกินไป ลำพังตัวเขาคนเดียวจะไปคุมคนตั้งมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร เรื่องแบบนี้ต้องใช้ระเบียบข้อบังคับและกฎหมายมาควบคุมพฤติกรรมของสมาชิกคอมมูนต่างหาก

เลขาฯ หวังไม่ได้คิดซับซ้อนอย่างหัวหน้าแผนกโจว เขาเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "ถ้างั้นหัวหน้าแผนกโจวก็ไม่คัดค้านแล้วนะ พวกเรามาปรึกษากันหน่อย วางระเบียบข้อบังคับขึ้นมาสักฉบับ"

อวี๋ซือหยาเห็นว่าเลขาฯ หวังสนใจมาก จึงไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายอีก "เลขาฯ หวังคะ คุณปรึกษากับหัวหน้าแผนกโจวไปก่อนเถอะค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้ว ฉันต้องกลับไปอ่านหนังสือทบทวนแล้วล่ะ"

เลขาฯ หวังกำลังเครื่องติด ย่อมไม่อยากปล่อยให้อวี๋ซือหยาไป แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องใหญ่ เวลาเองก็กระชั้นชิด เขาจึงทำได้เพียงยอมถอย "เอาเถอะ งั้นเธอกลับไปทบทวนหนังสือเถอะ เดี๋ยวผมปรึกษากับหัวหน้าแผนกโจวเอง ร่างระเบียบข้อบังคับขึ้นมาสักฉบับ พอเธอสอบเสร็จค่อยมาช่วยพวกเราดูอีกที"

หากพวกเขารอได้อีกสักสิบกว่าวัน อวี๋ซือหยาก็ไม่ขัดข้อง "ได้ค่ะ งั้นเลขาฯ หวัง หัวหน้าแผนกโจว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"

เธอค้ำไม้เท้าเดินออกจากห้องทำงานของเลขาฯ หวัง

เสิ่นเยวี่ยที่รออยู่ตรงระเบียงทางเดินเห็นเธอออกมา ก็รีบตรงเข้ามาช่วยประคองทันที "ทำไมไม่เรียกผมล่ะ"

"แค่ไม่กี่ก้าวเอง" อวี๋ซือหยาเงยหน้ายิ้มมองเขาแล้วพูด "จากนี่ไปถึงบ้านตั้งสองสามลี้ ไกลขนาดนั้น หารถสักคันบรรทุกฉันกลับเถอะ"

ไม่อย่างนั้นถ้าต้องให้เสิ่นเยวี่ยแบกกลับไปตลอดทางแบบนี้ จะต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนมากขนาดไหนกัน อวี๋ซือหยารู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

เสิ่นเยวี่ยไม่ยอม "ทางดินเส้นเล็กเดินลำบาก จะกระเทือนเกินไป อีกอย่างยืมรถมาเดี๋ยวก็ต้องเอาไปคืน ยุ่งยากเปล่า ๆ ไปเถอะ ขึ้นมา ตัวแค่นี้แบกสบายมาก"

อวี๋ซือหยาเบะปาก ขึ้นก็ขึ้น อย่ามานึกเสียใจทีหลังแล้วกัน ทางตั้งสองสามลี้ แบกคนหนักตั้งร้อยกว่าชั่ง จะรอดูว่าจะเหนื่อยไหม

เธอถือไม้เท้าไว้ แล้วปีนขึ้นหลังเขา

เสิ่นเยวี่ยแบกเธอเดินออกจากคอมมูน พลางเดินพลางถาม "ผมไปส่งคุณที่จุดเยาวชนลงชนบทดีไหม ไปอ่านทบทวนกับพวกเขาน่าจะมีประสิทธิภาพมากกว่า ตอนเที่ยงผมเอาข้าวไปส่งให้ ตอนเย็นค่อยไปรับกลับ คุณคิดว่ายังไง"

อวี๋ซือหยาคิดดูก็เห็นว่ามีเหตุผล "ตกลง งั้นรบกวนเธอหน่อยนะ"

สิบกว่าวันที่เธอนอนพักรักษาตัวอยู่นี้ ทำให้เสียเวลาไปมากจริง ๆ ไปที่จุดเยาวชนลงชนบทเพื่อติวโค้งสุดท้ายก็นับว่าเข้าท่า อีกอย่างจะมีอะไรสร้างสายสัมพันธ์ได้ดีไปกว่าการร่วมทุกข์ร่วมสุข มุ่งมั่นพยายามเพื่อเป้าหมายเดียวกันอีกล่ะ ขอแค่มีโอกาส เธอต้องไปสร้างความประทับใจต่อหน้าพวกเยาวชนลงชนบทเอาไว้ก่อน พอคนกลุ่มนี้ได้ย้ายกลับเข้าเมืองเมื่อไร นั่นก็คือเส้นสายเครือข่ายของเธอทั้งนั้น

เสิ่นเยวี่ยจึงเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังจุดเยาวชนลงชนบท

เดินไปได้ระยะหนึ่ง อวี๋ซือหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามเขาขึ้นมา "เธอไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าฉันคุยอะไรกับพวกเลขาฯ หวังบ้าง"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้อยากรู้อยากเห็นจริง ๆ นั่นแหละ "เรื่องงานของคุณ ถ้าคุณคิดว่าจำเป็นก็คงบอกผมเอง ถ้าไม่ได้บอก ก็อาจจะไม่เหมาะที่ผมจะรู้"

เป็นคำตอบที่ไร้ช่องโหว่อย่างแท้จริง บางทีพวกคนที่อยู่ในกองทัพคงมีจิตสำนึกเรื่องการรักษาความลับค่อนข้างสูง ทว่าเนื้อหาที่คุยกันในวันนี้ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง อวี๋ซือหยาจึงเริ่มเล่าให้เขาฟังอย่างเจื้อยแจ้ว

หลังจากฟังจบ เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยชม "กิจกรรมนี้มีความหมายมากนะ ถ้าจำเป็น ผมช่วยติดต่อหลัวหยวนเฉาให้ได้ ให้เขาจัดส่งสหายตำรวจสักคนสองคนลงมาเผยแพร่ความรู้กฎหมายในชนบท เรียกว่าเผยแพร่ความรู้กฎหมายใช่ไหม" เขาจำได้ว่าเมื่อครู่อวี๋ซือหยาใช้คำนี้

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ใช่ เผยแพร่ความรู้กฎหมาย ทางที่ดีควรแทรกคดีที่พวกเขาเคยพบเจอในการทำงานลงไปด้วย เพื่อให้ทุกคนเกิดความตระหนักและระมัดระวัง แต่เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก เลขาฯ หวังกำลังกระตือรือร้นมากเลยล่ะ ฉันเห็นว่าเขาอยากทำเรื่องนี้ให้เป็นผลงานที่มีความหมาย เมื่อก่อนเขาเคยเป็นเลขาฯ ของเลขาฯ เหมย รู้จักคนไม่น้อย ให้เขาไปหาคนเอาเองเถอะ ทำไมพวกเราต้องเอาบุญคุณไปผูกกับเขาด้วยล่ะ"

แม้ว่าตอนนี้อวี๋ซือหยาจะเข้ากับเลขาฯ หวังได้ค่อนข้างดี แต่ก็ยังเทียบกับมิตรภาพที่มีต่อเลขาฯ เฝิงไม่ได้อยู่ดี ด้วยเหตุนี้ อวี๋ซือหยาจึงไม่อยากลงแรงมากเกินไป พูดกันตามตรง ถ้าเรื่องนี้ทำสำเร็จและออกมาดี มันก็คือผลงานของเลขาฯ หวัง การที่เธอช่วยเสนอแนะแนวทางให้ก็นับว่าดีมากแล้ว

เสิ่นเยวี่ยเคยได้ยินเสิ่นเจี้ยนตงเล่าเรื่องเลขาฯ หวังมาบ้าง รู้ว่าเขากับอวี๋ซือหยาเคยมีเรื่องขัดแย้งกัน จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ "ได้ ตามใจคุณ"

ระหว่างพูดคุยกันก็มาถึงจุดเยาวชนลงชนบท

เหล่าสหายเยาวชนลงชนบทที่กำลังทบทวนหนังสืออยู่เห็นอวี๋ซือหยามาก็พากันดีใจ รีบวางหนังสือลงแล้วถามเธอ "สหายอวี๋ซือหยา คุณไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม"

"ไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ยังต้องพักฟื้นอีกสักระยะ" อวี๋ซือหยาเลื่อนตัวลงมาจากหลังของเสิ่นเยวี่ย ยิ้มแย้มพลางเอ่ยตอบโดยไม่มีการวางมาดแม้แต่น้อย

พวกเยาวชนลงชนบทถามต่ออีก "ตอนนี้คุณเดินเหินไม่สะดวก ยังจะเข้าสอบมหาวิทยาลัยอยู่อีกเหรอ"

"แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาทบทวนหนังสือกับพวกเธอทำไมล่ะ ยินดีต้อนรับฉันไหมล่ะ" อวี๋ซือหยาหยิบหนังสือของตัวเองขึ้นมาแกว่งไปมา

พวกเยาวชนลงชนบทตอบกลับทันที "ยินดีสิ ยินดีต้อนรับผู้จัดการโรงงานอวี๋เป็นอย่างยิ่ง ไปเถอะ ที่นั่งของคุณพวกเรายังเก็บไว้ให้อยู่นะ"

สหายหญิงสองคนเดินเข้ามาช่วยพยุงอวี๋ซือหยา

เสิ่นเยวี่ยเห็นพวกเขากระตือรือร้นเช่นนี้ ทั้งยังมีความหวังดีต่ออวี๋ซือหยา จึงยอมปล่อยมือพลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อย่างนั้นรบกวนพวกคุณช่วยดูแลซือหยาด้วยนะครับ ผมจะกลับไปเก็บกวาดบ้าน ตอนเที่ยงจะเอาข้าวมาส่งให้เธอ"

"ไม่รบกวนหรอก ไม่รบกวนเลย ให้ผู้จัดการโรงงานอวี๋กินด้วยกันกับพวกเรานี่แหละ คุณไม่ต้องมาส่งหรอก" พวกเยาวชนลงชนบทร้อนรนเอ่ยขึ้น

เวลานี้เสบียงอาหารมีค่ายิ่ง สภาพความเป็นอยู่ของพวกเยาวชนลงชนบทก็ไม่ได้ดีเด่อะไร เสิ่นเยวี่ยย่อมไม่ยอมตกลง "ขอบคุณในความหวังดีของทุกคนครับ แต่แผลของซือหายังไม่หายดี ต้องกินอาหารรสอ่อนหน่อย ผมทำแยกมาให้เธอเองดีกว่า ฝากซือหยาไว้กับพวกคุณด้วยนะครับ"

กำชับเสร็จเรียบร้อย เขาถึงค่อยกลับบ้าน

พอผลักประตูเปิดออก เสิ่นหงอิงก็เงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความประหลาดใจ "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ล่ะ ทำไมไม่กลับมาพร้อมพี่ล่ะ"

เสิ่นเยวี่ยเห็นเธอก็ประหลาดใจเช่นกัน "เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไร"

เสิ่นหงอิงเบะปาก "ช่วงนี้พวกเรามีวันหยุด เช้าตรู่วันนี้ฉันกับเซียงเซียงก็เก็บข้าวของไปหาพวกพี่ที่โรงพยาบาล ผลปรากฏว่าได้ยินว่าพี่สะใภ้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว จากนั้นพวกเราขึ้นรถโดยสารไม่ทัน เลยต้องขอติดรถที่วิ่งผ่านมากลับมา นึกว่าพวกพี่จะมาถึงก่อนฉันเสียอีก ที่ไหนได้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย"

พอบ่นเสร็จ เธอก็ดึงตัวอวี๋เซียงเซียงมาแนะนำ "พี่ นี่คือน้องสาวของพี่สะใภ้ เซียงเซียง เธออยู่หอพักเดียวกับฉัน"

อวี๋เซียงเซียงเพิ่งเคยเจอเสิ่นเยวี่ยเป็นครั้งที่สอง จึงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เธอเอามือถูกับเสื้อเบา ๆ ก่อนจะเรียกเสียงค่อย "พี่เขย"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า "อืม ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองเถอะ"

"พี่ พี่ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าพี่สะใภ้ไปไหน คงไม่ได้ไปวุ่นวายเรื่องงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกหรอกนะ" เสิ่นหงอิงอดไม่ได้ที่จะถามซ้ำอีกรอบ

เสิ่นเยวี่ยถึงตอบว่า "เปล่า ไปทบทวนหนังสือที่จุดเยาวชนลงชนบทน่ะ อีกไม่กี่วันก็จะสอบมหาวิทยาลัยแล้ว เธออย่าไปรบกวนพี่สะใภ้ล่ะ ให้เธอมีสมาธิทบทวนหนังสือไป เธอหุงข้าวก่อนเถอะ แล้วค่อยทำกับข้าวสักหน่อย เดี๋ยวฉันจะไปดูว่ามีเนื้อกับปลาขายบ้างไหม"

มื้อเที่ยงวันนี้เสิ่นหงอิงเป็นคนทำ มีทั้งปลา ทั้งเนื้อ และผัก เสิ่นเยวี่ยไปค่อนข้างช้า เลยซื้อมาได้แค่ปลาจี้หยูตัวขนาดเท่าฝ่ามือตัวเดียว เสิ่นหงอิงจึงเอาปลาตัวนี้มาต้มเป็นซุปปลาจี้หยูน้ำข้นสีขาวนวลไปส่งให้อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาเปิดกล่องข้าวสองกล่อง พอเห็นกับข้าวก็เดาออกทันที "หงอิงกลับมาแล้วเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยเงียบไปสองวินาที "ดูออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ จะเป็นผมทำไม่ได้หรือไง"

อวี๋ซือหยาเอามือปิดปากแอบหัวเราะ "ฝีมือคุณกับเจี้ยนตงไม่ได้ดีขนาดนี้นี่คะ หงอิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ช้ากว่าพวกเรานิดหน่อย ตอนพวกเราเพิ่งออกมา เธอกับเซียงเซียงก็ไปถึงโรงพยาบาลแล้ว" เสิ่นเยวี่ยตอบสั้น ๆ

อวี๋ซือหยาได้ยินชื่อน้องสาวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณกลับไปช่วยหยิบเงินสองหยวนให้เซียงเซียง...ช่างเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งให้เลย ไว้ตอนจะกลับโรงเรียนค่อยให้หงอิงเอาไปให้ดีกว่า" จะได้ไม่ต้องพกกลับไปจนคนบ้านอวี๋เห็น แล้วมีเรื่องวุ่นวายตามมาอีกเป็นพรวน

เสิ่นเยวี่ยรู้สันดานพ่อแม่บ้านอวี๋ดีแล้ว จะว่าดีก็ไม่เชิง จะว่าเลวก็ไม่ใช่ ทำให้รู้สึกเหมือนก้างขวางคอ น่ารำคาญใจเป็นที่สุด

"ถ้าคุณไม่วางใจ ก็ให้เซียงเซียงอยู่บ้านเรา เป็นเพื่อนกับหงอิงสิ" อย่างไรเสียเงินเดือนของพวกเขาสองคนก็ไม่น้อย เลี้ยงเด็กผู้หญิงสองคนได้สบายอยู่แล้ว

อวี๋ซือหยากลอกตามองเขา "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่มีอะไรไม่วางใจหรอก ถึงอย่างไรปีหนึ่งเธอก็อยู่บ้านนอกไม่กี่วัน กลับมาถึงคอมมูนแล้วแท้ ๆ แต่ไม่ยอมกลับบ้าน วันหน้าคนอื่นจะมองเซียงเซียงยังไง"

เสิ่นเยวี่ยไม่เถียงกับเธอ "งั้นก็ตามใจคุณ กินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด"

เพื่อไม่ให้รบกวนการทบทวนหนังสือของอวี๋ซือหยา พอกินเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ถือกล่องข้าวเปล่ากลับไป

วันต่อ ๆ มาก็เป็นเช่นนี้ อวี๋ซือหยาจมดิ่งอยู่กับการทบทวนหนังสืออย่างเต็มที่ กับข้าวกับปลาและงานบ้านมีพี่น้องบ้านเสิ่นจัดการให้หมด ชีวิตสุขสบายเป็นพิเศษ

พริบตาเดียวผ่านไปห้าวัน ในช่วงสองวันก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ในที่สุดทางอำเภอก็มีข่าวส่งมา โจวเจียซิ่งเพราะหลบหนีและทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ จึงถูกเปลี่ยนคำพิพากษาเป็นจำคุกตลอดชีวิต ส่วนแม่ของโจวเจียซิ่งเพราะช่วยเหลือลูกชายหลบหนี ถูกตัดสินจำคุกหกปี

ในวันนั้น หัวหน้าแผนกโจวก็ประกาศเรื่องนี้ผ่านทางลำโพงทันที ทำให้เกิดความฮือฮาไปทั่วคอมมูน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้

ทว่าพวกเยาวชนลงชนบทที่กำลังง่วนอยู่กับการทบทวนหนังสืออย่างตึงเครียดกลับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

พอถึงช่วงพลบค่ำ อวี๋ซือหยาเดินออกจากจุดเยาวชนลงชนบทโดยมีเสิ่นเยวี่ยช่วยพยุง ก็เห็นอู๋ชุ่ยฮวาพาลูกสองคนที่ผอมโซมายืนรออยู่ริมทาง พอเห็นเธอ อู๋ชุ่ยฮวาก็จูงลูกวิ่งเข้ามา แล้วคุกเข่าลงด้วยความตื้นตัน "ผู้จัดการอวี๋ ขอบคุณนะคะ!"

อวี๋ซือหยาเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ทำเอาพูดไม่ออกไปเลย "คุณรีบลุกขึ้นเถอะค่ะ มีอะไรก็ลุกขึ้นมาคุย คุกเข่าแบบนี้ดูเป็นยังไงกัน"

เสิ่นเยวี่ยตีหน้าขรึมเช่นกัน เขายื่นมือออกไปข้างหนึ่ง คว้าแขนของอู๋ชุ่ยฮวาแล้วดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นมา "ถ้าไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนให้ซือหยา ก็อย่าทำตัวไร้สาระแบบนี้"

อวี๋ซือหยารู้ว่าอู๋ชุ่ยฮวาไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงพูดปนยิ้มว่า "ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรคุณมากมาย เป็นตัวคุณเองที่ลุกขึ้นสู้กับโชคชะตาที่ไม่เป็นธรรมจนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ พาลูกกลับไปใช้ชีวิตให้ดีเถอะค่ะ ถ้าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมาในภายหลัง ก็อย่ากลับมาที่คอมมูนหงอวิ๋นอีกเลย"

อู๋ชุ่ยฮวาชะงักไป "ฉัน ฉันยังอยากจะปลูกผักในแปลงที่ดินส่วนบุคคลอยู่เลย ปล่อยทิ้งไว้ก็น่าเสียดายแย่!"

แปลงที่ดินส่วนบุคคลของบ้านโจวมีไม่น้อย รวม ๆ แล้วมีมากกว่าหนึ่งไร่จีน ของที่ปลูกในที่ดินพวกนี้ไม่ต้องส่งเข้าคลังหลวง ปลูกได้เท่าไหร่ก็เป็นของตัวเองทั้งหมด เธอสามารถปลูกข้าวโพด มันเทศ หรืออะไรทำนองนี้ แล้วก็ปลูกผักที่เก็บไว้ได้นานอีกนิดหน่อย จะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันไปได้มากโข

"ถ้าวันหน้าอยากมีเรื่องคาราคาซังกับแม่ของโจวเจียซิ่ง คุณก็ปลูกไปเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดอะไรมากความ

อู๋ชุ่ยฮวานึกถึงแม่สามีตัวแสบขึ้นมาก็ตัวสั่นเทิ้ม "ช่างเถอะ ไม่ปลูกแล้ว ปล่อยให้มันรกร้างไปนั่นแหละ"

"ค่ะ กลับไปเถอะ เก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วรีบไปทำงานแต่เนิ่น ๆ" อวี๋ซือหยาไม่ได้สนิทสนมอะไรกับอู๋ชุ่ยฮวา ที่ช่วยก็แค่เห็นว่าน่าสงสารเลยช่วยดึงขึ้นมาสักครั้ง ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรจากเธอ

อู๋ชุ่ยฮวากล่าวขอบคุณซ้ำอีกรอบ แล้วจึงยอมเดินจากไป

พอถึงวันรุ่งขึ้น สมาชิกคอมมูนก็พบว่าบ้านตระกูลโจวว่างเปล่าเสียแล้ว ประตูใหญ่ลงกลอนแน่นหนา ของมีค่ากับเสบียงอาหารหายเกลี้ยง อู๋ชุ่ยฮวากับลูกทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าไปไหน บ้านและแปลงที่ดินส่วนบุคคลของตระกูลโจวจึงถูกปล่อยทิ้งร้างไว้อย่างนั้น

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของมณฑลนี้จัดขึ้นในวันที่ 5 และ 6 สนามสอบที่ใกล้พวกเขาที่สุดตั้งอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายและโรงเรียนมัธยมต้นอีกสองสามแห่งในตัวอำเภอ พอถึงวันที่ 4 ทุกคนจึงทยอยเก็บข้าวของ เตรียมตัวเดินทางไปเตรียมสอบที่ตัวอำเภอ

คนที่เตรียมตัวเข้าสอบของคอมมูนหงอวิ๋นมีไม่น้อย เยาวชนลงชนบทรวมกับคนหนุ่มสาวในคอมมูนมีอยู่ราว ๆ ร้อยกว่าคน ซึ่งมากกว่าคอมมูนรอบข้างทั้งหมด

คนเยอะขนาดนี้ รถโดยสารประจำทางไม่มีทางยัดลง อวี๋ซือหยาจึงให้พานหย่งคังขับรถบรรทุกมาช่วยขน โดยแบ่งเป็นสองเที่ยวเพื่อพาทุกคนไปส่งที่ตัวอำเภอ ขาของเธอยังไม่หายดี เดินเหินไม่สะดวก เสิ่นเยวี่ยไม่วางใจจึงตามไปตัวอำเภอด้วยกัน

พอขึ้นรถ ทุกคนก็นั่งเบียดเสียดกันอยู่บนกระบะท้ายที่ปูด้วยฟางข้าว แม้ลมหนาวจะพัดปะทะใบหน้า แต่ละคนกลับฮึกเหิมอย่างยิ่ง มีเยาวชนลงชนบทจับมือกันแล้วเริ่มร้องเพลง "บทเพลงเยาวชนปัญญาชนขึ้นเขาลงชนบท" อีกทั้งยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบฮาร์โมนิกาขึ้นมาจรดริมฝีปาก เป่าบรรเลงคลอไปกับเสียงเพลงของพวกเขา

เสียงร้องเพลงที่เปี่ยมชีวิตชีวาและซาบซึ้งกินใจดังก้องไปตลอดทางจนถึงตัวอำเภอ อวี๋ซือหยาพลอยได้รับอิทธิพลไปด้วย เธอจำเนื้อร้องไม่ได้ จึงได้แต่ฮัมทำนองตามทุกคนและปรบมือให้จังหวะ ร้องเพลงแล้วเพลงเล่าจนกระทั่งถึงเรือนรับรองจึงค่อยหยุดลง

อวี๋ซือหยาถูกเสิ่นเยวี่ยแบกลงจากรถ เธอเกาะอยู่บนหลังของเขาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี "วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ ไม่ว่าจะสอบติดหรือไม่ติด ฉันก็มีความสุขอยู่ดี แต่ฉันก็อยากให้พวกเขาสอบติดกันทุกคนนะคะ"

เธอไม่จำเป็นต้องอาศัยการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาเปลี่ยนชะตาชีวิต การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับเธอเป็นเพียงการแต่งเติมดอกไม้บนผืนแพรไหม แต่สำหรับเยาวชนปัญญาชนที่ถูกยุคสมัยฉุดรั้งไว้เหล่านี้ พวกเขากลับต้องการการสอบครั้งนี้อย่างยิ่งยวด เพื่อมาเปลี่ยนชีวิตที่สูญเปล่าไปถึงสิบปี

หัวใจของเสิ่นเยวี่ยอ่อนยวบลงอย่างถึงที่สุด คนรักของเขาภายนอกดูแข็งแกร่งไร้เทียมทาน เด็ดขาดฉับไว ทว่าเนื้อแท้แล้วกลับมีจิตใจที่อ่อนโยน เปี่ยมด้วยความเมตตาแต่ไม่ได้อ่อนแอ

"พวกคุณพยายามกันขนาดนี้ ต้องสอบติดกันทุกคนแน่" นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเยวี่ยพูดอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล ทั้งที่รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะสอบติด ทว่าเขาก็ยังอยากปลอบโยนเธอ

อวี๋ซือหยาขานรับแผ่วเบา "อื้อ!"

เมื่อเข้าพักในเรือนรับรอง ทุกคนก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย แม้จะเหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งวันก่อนการสอบ แต่หลังจากจัดแจงที่พักเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ยังเลือกที่จะขลุกอยู่ในห้องเพื่ออ่านหนังสือและทำโจทย์กันต่อ

อวี๋ซือหยาก็ไม่เว้น เธอเอาแต่นั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ในห้อง กินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็ยังถือหนังสืออ่านไม่ยอมวางมือ

เพื่อประหยัดเงิน ประกอบกับเรือนรับรองในตัวอำเภอมีห้องพักไม่พอ บรรดาเยาวชนลงชนบทจึงต้องนอนเบียดกันห้องละสองสามคน แต่เพราะเสิ่นเยวี่ยตามมาด้วย ทุกคนจึงไม่ได้ไปเบียดกับอวี๋ซือหยา และยกห้องเดี่ยวให้พวกเขาหนึ่งห้อง

พอกินข้าวเสร็จ ตักน้ำเรียบร้อย และล้างกล่องข้าวเสร็จแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็สวมเสื้อโค้ตทหารตัวยาวแล้วพูดกับอวี๋ซือหยาว่า "ตอนนอนอย่าลืมลงกลอนประตูด้วยนะ คนไม่รู้จักก็อย่าเปิดประตูให้ กลางคืนก็ห่มผ้าดี ๆ พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับคุณไปสนามสอบ"

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ มองเขาด้วยความประหลาดใจ "ดึกขนาดนี้แล้วคุณจะไปไหนคะ เรือนรับรองไม่มีห้องว่างแล้วนะ"

"ผมจะไปนอนบ้านหลัวเยวี่ยนเฉา คุณอ่านหนังสืออีกสักพักก็รีบนอนเถอะ" เสิ่นเยวี่ยติดกระดุมเสร็จก็เอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ

อวี๋ซือหยาจ้องมองเขานิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะเบือนสายตาหลบ แล้วพูดด้วยสีหน้าราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ดึกป่านนี้แล้ว อย่าไปรบกวนบ้านคนอื่นเขาเลยค่ะ คุณนอนที่นี่เถอะ เตียงกว้างตั้งขนาดนี้ พอนอนสองคนอยู่แล้ว"

นี่เป็นข้อเสนอที่เย้ายวนใจจริง ๆ เสิ่นเยวี่ยหวั่นไหวอย่างยิ่ง ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่อยากไปไหนเลยด้วยซ้ำ เขาบีบใบหูที่แดงระเรื่อของอวี๋ซือหยาเบา ๆ "ผมมีธุระต้องคุยกับเขาด้วยน่ะ พรุ่งนี้เช้าก็กลับมาแล้ว"

พูดจบเขาก็เดินออกไป หากไม่รีบไปตอนนี้ เขากลัวว่าตัวเองจะเปลี่ยนใจ

พอเขาเดินไปถึงหน้าประตู อวี๋ซือหยาก็เรียกเขาไว้ "เสิ่นเยวี่ย ขอบคุณนะคะ"

เธอรู้ดีแก่ใจว่า เสิ่นเยวี่ยกลัวว่าการที่ทั้งคู่แยกห้องนอนกันมาตลอด จู่ ๆ จะต้องมานอนร่วมเตียงเดียวกัน เธอจะรู้สึกอึดอัดจนนอนไม่หลับแล้วกระทบกับการสอบในวันพรุ่งนี้ เขาถึงได้ยอมถ่อไปนอนบ้านสหายร่วมรบกลางดึกแบบนี้

เสิ่นเยวี่ยยิ้มให้เธอแล้วกำชับอีกรอบ "ปิดประตูหน้าต่างให้ดี ๆ นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

อวี๋ซือหยาถูกรอยยิ้มอ่อนโยนของเขาทำเอาตาพร่า พอได้สติกลับมา คนก็ไม่อยู่แล้ว เธอเม้มปากพลางยกมุมปากขึ้น แล้วแย้มยิ้มออกมาเงียบ ๆ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นเยวี่ยก็กลับมาพร้อมไข่ต้มสองฟอง น้ำเต้าหู้หนึ่งชาม และซาลาเปาไส้หมูอีกสองลูก

"ล้างหน้าบ้วนปากหรือยัง กินมื้อเช้าเถอะ พอกินเสร็จฉันจะไปส่งเธอที่สนามสอบ" เสิ่นเยวี่ยวางของไว้บนตู้ข้างเตียง จากนั้นก็เดินไปตักน้ำตรงสุดทางเดินเข้ามา ผสมน้ำร้อนให้เรียบร้อย เพื่อให้อวี๋ซือหยาได้ล้างหน้าแปรงฟัน

พอง่วนกับทุกอย่างเสร็จ อวี๋ซือหยาก็รีบเดินทางไปยังสนามสอบ เธอถูกจัดให้ไปสอบที่โรงเรียนมัธยมต้นแห่งที่สองประจำอำเภอ เสิ่นเยวี่ยส่งเธอได้แค่หน้าประตูโรงเรียนเท่านั้น ส่วนที่เหลือเธอต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินเข้าไปเอง

การสอบตลอดสองวันเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนสอบวิชาหนึ่งเสร็จก็ยังไม่กล้าผ่อนคลาย พอกินข้าวเสร็จก็เริ่มทบทวนวิชาต่อไปทันที

เวลาสองวันผ่านพ้นไปด้วยความตึงเครียดเช่นนี้ บ่ายวันที่สองพอสอบวิชาสุดท้ายเสร็จสิ้น ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพื่อเป็นการประหยัดเงิน ทุกคนเตรียมตัวจะกลับกันในวันนั้นเลย พอไปถึงเกสต์เฮาส์ก็เริ่มเก็บข้าวของและเทียบคำตอบกัน มีทั้งคนที่สมหวังและคนที่เศร้าใจ

พลอยขึ้นรถมาได้ อวี๋ซือหยาก็เหนื่อยล้าไม่น้อย เธอพิงไหล่เสิ่นเยวี่ยแล้วหลับตาลง ท่องกันว่าครั้งแรกเคอะเขิน ครั้งที่สองคุ้นเคย พอทำบ่อยเข้า เธอก็ชินชาไปเสียแล้ว เสิ่นเยวี่ยเองก็เคยชินเช่นกัน เขาเลื่อนมือไปประคองศีรษะเธอไว้ บังแสงให้ดวงตาของเธอแล้วเอ่ยเบา ๆ "งีบสักพักเถอะ"

มีคนหนุ่มสาวที่เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงเหมือนเธออยู่ไม่น้อย ทุกคนต่างหาจังหวะงีบหลับ บนรถจึงเต็มไปด้วยเสียงกรนและเสียงกระซิบกระซาบ

กระทั่งรถแล่นมาจอดที่คอมมูน มีคนร้องตะโกนว่า "ถึงแล้ว" ทุกคนถึงได้หยิบสัมภาระลงจากรถด้วยความดีใจ แล้วพากันกล่าวลาแยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มสองสามคน

เนื่องจากขาของอวี๋ซือหยาไม่สะดวก เพื่อไม่ให้ชนกระแทกกับใคร เธอจึงลงจากรถเป็นคนสุดท้าย

เห็นดังนั้น พานหย่งคังจึงเสนอขึ้น "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ขาคุณยังไม่หายดี ให้พวกเราไปส่งคุณกลับบ้านดีกว่าไหมครับ"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก ทางไปบ้านฉันยังซ่อมไม่เสร็จ รถมอเตอร์ไซค์พ่วงวิ่งลำบาก ถ้าตกลงไปในนาก็จะยิ่งยุ่งยากเปล่า ๆ"

พานหย่งคังจึงจำต้องยอมล้มเลิกไป

เสิ่นเยวี่ยแบกอวี๋ซือหยาลงมาจากรถ ยังไม่ทันได้ก้าวเดิน ก็เห็นเสี่ยวหลี่วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามา คำแรกที่เอ่ยถามคือ "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ สอบเป็นอย่างไรบ้างครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้เทียบคำตอบกับพวกเยาวชนลงชนบท แต่ด้วยความที่ชาติก่อนเคยผ่านการเรียนอย่างเป็นระบบมาแล้ว ชาตินี้ก็อ่านหนังสือเตรียมตัวล่วงหน้ามาเป็นปีสองปี ในใจจึงค่อนข้างมั่นใจ ข้อสอบส่วนใหญ่เธอทำได้ ดังนั้นจึงไม่ได้กังวลเท่าไรนัก "ก็พอใช้ได้ค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้วครับ สอบเสร็จแล้วคุณก็ไม่มีธุระอะไรแล้วใช่ไหมครับ" เสี่ยวหลี่ถามพลางถูมือไปมา

อวี๋ซือหยาดูออกว่า เสี่ยวหลี่คงตั้งใจมารอพบเธอที่คอมมูน จึงพูดตรง ๆ "มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ"

เสี่ยวหลี่ถอนหายใจแล้วยิ้มเจื่อน "ปิดคุณไม่ได้จริง ๆ เลยครับ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ยอดขายทางเมืองเอกของมณฑลขายดีเป็นเทน้ำเทท่ามาก สินค้าขาดสต็อกไปตั้งแต่สี่วันก่อนแล้วครับ ผมกลัวว่าจะกระทบกับการสอบของคุณ เลยไม่กล้าไปรบกวน"

พอได้ยินเช่นนี้ อวี๋ซือหยาก็ยิ้ม "นั่นเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอคะ รีบให้คนทำงานล่วงเวลาเร่งผลิตสิ ถ้าคนไม่พอก็รับสมัครคนงานเพิ่มอีกชุด ถือโอกาสช่วงที่กำลังขายดีตอนนี้ทำกำไรก้อนโตเสียเลย"

เสี่ยวหลี่พูดอย่างจนปัญญา "ไม่ใช่ปัญหาเรื่องคนหรอกครับ แต่ของมันไม่พอ เป็ดตัวใหญ่ในฟาร์มเพาะเลี้ยงเหลือไม่เท่าไรแล้ว เป็ดรุ่นที่ไปรับซื้อมาจากฟาร์มสองแห่งข้างเคียงเมื่อคราวก่อนก็เชือดไปจนเกลี้ยงแล้ว เป็ดตัวใหญ่ในฟาร์มเราก็แทบไม่เหลือแล้วเหมือนกัน รุ่นต่อไปกว่าจะโตเต็มที่พร้อมจับก็ต้องรอถึงต้นเดือนหน้าเลย ยังเหลือเวลาอีกตั้งนาน เราควรไปซื้อเป็ดตัวใหญ่จากฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลมาบ้างดีไหมครับ"

นี่เป็นวิธีหนึ่งจริง ๆ แต่มันไม่ใช่ทางแก้ปัญหาระยะยาว พวกเขาต้องขยายขนาดฟาร์ม ทว่าการขยายขนาดต้องใช้เงิน ตอนนี้พวกเขายังติดหนี้อยู่ไม่ใช่น้อย บัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงสองแห่งนั้นก็ต้องเคลียร์ให้จบ วันที่ 10 ยังต้องจ่ายเงินเดือนรวบสองเดือนอีก ไม่รู้ว่าในบัญชีจะเหลือเงินอยู่อีกเท่าไร

ปัจจุบันฟาร์มเพาะเลี้ยงกู้เงินจากธนาคารมาแล้วกว่าเจ็ดหมื่นหยวน หากคิดจะกู้เพิ่มคงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป ดังนั้นการขยายตัวในก้าวต่อไปจึงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

อวี๋ซือหยาไม่ได้เข้าไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงมาสิบกว่าวันแล้ว จึงไม่แน่ชัดว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ จึงเอ่ยขึ้น "หัวหน้าหลี่ คุณให้นักบัญชีหยางเตรียมสมุดบัญชีไว้เถอะค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปดูที่โรงงาน พอดูเสร็จแล้วพวกเราค่อยมาคุยกันอีกที"

เมื่อมีเธอคอยตัดสินใจ เสี่ยวหลี่ก็เบาใจ รีบตอบรับทันที "ได้ครับ ผมจะรีบกลับไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" อวี๋ซือหยาเรียกเขาไว้ "คุณบอกหม่าตงอวิ๋นให้หาคนที่ตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นสักสองสามคน แล้วพาไปพบฉันที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงพรุ่งนี้นะคะ"

เสี่ยวหลี่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อคิดว่าอวี๋ซือหยาไม่มีทางทำเรื่องไร้ประโยชน์อย่างแน่นอน อีกทั้งฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว จึงไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ "ได้ครับ ตอนนี้ผมจะไปแจ้งหม่าตงอวิ๋นเลย"