ตอนที่ 66 รายรับถล่มทลายและเคลียร์เงินเดือนคนงาน

"ผู้จัดการอวี๋ บัญชีของหน้าร้านอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วครับ ผมอยากจะรายงานคุณตั้งนานแล้ว แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนการสอบของคุณเข้า" นักบัญชีหยางยื่นสมุดบัญชีให้อวี๋ซือหยา บนใบหน้าไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้ "รายรับช่วงครึ่งเดือนกว่าของหน้าร้าน เทียบเท่ากับรายได้ทั้งปีของโรงงานหลายแห่งเลยนะครับ ทั้งยังช่วยอุดช่องโหว่ที่เราเคยติดค้างไว้ก่อนหน้านี้ได้หมด ผู้จัดการอวี๋ปราดเปรื่องจริงๆ ครับ ได้คุณมาเป็นผู้นำโรงงานของเรา โรงงานเราจะต้องเติบโตแข็งแกร่ง และกลายเป็นวิสาหกิจระดับหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเฉินซานแน่นอน!"

สมกับคำที่ว่าผู้นำเป็นเช่นไร ลูกน้องก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ อวี๋ซือหยาไม่ชอบพูดจาไร้สาระ ทำงานเน้นประสิทธิภาพ เสี่ยวหลี่ หม่าตงอวิ๋น เยี่ยเหมย และฉู่ยวี่เทาที่ติดตามเธอมานานต่างก็ติดนิสัยของเธอไปหมด มีอะไรก็พูดตรงๆ ไม่ประจบสอพลอผู้บังคับบัญชา แต่นักบัญชีหยางคนนี้มีสไตล์การทำงานที่ต่างไปจากพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ทว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ครั้งหน้าหากมีผู้นำที่ชอบความโอ่อ่า ชอบให้คนประจบยกยอมาเยือน ก็ให้นักบัญชีคนนี้ไปต้อนรับ ย่อมต้องประจบเอาใจอีกฝ่ายจนสบายอกสบายใจอย่างแน่นอน

อวี๋ซือหยายิ้มรับคำชมของเขา "นักบัญชีหยาง นั่งก่อนนะคะ ฉันขอตรวจดูสมุดบัญชีก่อน"

"ครับ" นักบัญชีหยางถือแก้วน้ำเคลือบ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอวี๋ซือหยา แล้วรอคอยอย่างอดทน

อวี๋ซือหยาไม่ได้สนใจเขาอีก เธอก้มหน้าก้มตาตรวจบัญชีอย่างละเอียด ดูยอดขายตลอดครึ่งเดือนกว่าของหน้าร้านทีละรายการ และก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ สองวันแรกมียอดขายดีที่สุด จากนั้นก็เริ่มลดลง พอถึงประมาณวันที่ห้าก็เริ่มคงที่ ยอดขายรายวันหลังจากนั้นทรงตัวอยู่ที่ประมาณสี่ถึงห้าพันหยวน

ตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา ขายไปได้ทั้งหมดเจ็ดหมื่นหนึ่งพันหยวน เมื่อรวมกับเงินกู้ยืมที่ยังใช้ไม่หมดอีกสามหมื่นกว่าหยวนแล้ว ปัจจุบันบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงจึงมีเงินค่อนข้างคล่องมือทีเดียว มีเงินสดรวมแล้วกว่าหนึ่งแสนหยวน ในยุคทศวรรษ 70 เงินจำนวนนี้นับเป็นตัวเลขที่ไม่น้อยเลยจริงๆ โรงงานส่วนใหญ่ในอำเภอคงไม่มีเงินในบัญชีมากขนาดนี้

แต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงยังติดหนี้อยู่อีกไม่น้อย หากชำระหนี้สินเหล่านี้จนหมด ก็คงเหลือเงินอยู่อีกไม่เท่าไร ดังนั้นจึงยังต้องพยายามกันต่อไป

เมื่อดูรายจ่ายต่อ ปัจจุบันรายจ่ายของฟาร์มเพาะเลี้ยงค่อนข้างคงที่ มีเงินเดือนพนักงาน ค่าอาหารสัตว์ ค่าไฟค่าน้ำมัน และยังมีค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีกบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก

เมื่อกวาดสายตาดูบัญชีจนเข้าใจภาพรวมแล้ว อวี๋ซือหยาก็พูดกับนักบัญชีหยางว่า "คุณช่วยสรุปยอดทีนะคะว่าเงินเดือนและเงินรางวัลของพนักงานประจำเดือนตุลาคมกับพฤศจิกายนรวมเป็นเท่าไร แล้วไปถอนเงินที่ที่ทำการไปรษณีย์มา ในเมื่อโรงงานฟื้นตัวแล้ว ก็จะค้างเงินเดือนคนงานไม่ได้อีก บ่ายวันนี้ก็จ่ายเงินเดือนให้เสร็จสิ้น ทุกคนจะได้กลับบ้านกันอย่างมีความสุขค่ะ!"

นักบัญชีหยางเองก็ยังไม่ได้รับเงินเดือนของเมื่อสองเดือนก่อน พอได้ยินคำนี้ ย่อมดีใจจนเนื้อเต้น "ได้ครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณดีกับพวกคนงานอย่างเราเหลือเกิน ยังจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้อีกด้วย"

ความจริงก็แค่ล่วงหน้าสามวันเท่านั้น แถมเงินเดือนเดือนตุลาคมยังคงค้างจ่ายอยู่เลย ทว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้กลับเอาชนะใจคนงานได้ง่ายดายยิ่งนัก

"ครับ ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้" นักบัญชีหยางตอบรับทันที

อาศัยช่วงเวลาที่เสี่ยวหลี่ยังมาไม่ถึง อวี๋ซือหยาก็ทยอยโทรศัพท์ไปหาฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งสามแห่ง เพื่อให้พวกเขาเข้ามารับเงินและปิดยอดบัญชีในวันนี้

ผ่านไปเพียงแค่เดือนเดียว อวี๋ซือหยาก็จะคืนเงินแล้ว เมื่อได้ยินข่าวนี้ เลขาฯ เฉียนกับพวกต่างก็ตกใจไม่น้อย วางสายโทรศัพท์แล้วก็รีบปั่นจักรยานตรงมาทันที

หลังจากแจ้งพวกเขาทีละคนจนครบ เสี่ยวหลี่ก็มาถึงพอดี

อวี๋ซือหยาชี้ไปที่เก้าอี้เป็นสัญญาณให้เสี่ยวหลี่นั่งลง แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ฉันดูบัญชีแล้ว ตอนนี้เงินทุนของฟาร์มเพาะเลี้ยงค่อนข้างคล่องตัว คุณจัดการให้คนไปซื้อเป็ดที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลมาสักรุ่นหนึ่ง จำนวนกำหนดไว้ที่หนึ่งหมื่นตัวก่อนนะคะ อีกอย่าง คุณไปตรวจนับดูนะว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเหลือผลิตภัณฑ์อยู่เท่าไร น่าจะประคองไปได้อีกนานแค่ไหน"

"ได้ครับ" เสี่ยวหลี่รีบไปจัดการทันที

รอจนเขาออกไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็เริ่มเปิดอ่านบันทึกการทำงานที่หม่าตงอวิ๋นเขียนไว้ เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาให้ละเอียดยิ่งขึ้น

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เสี่ยวหลี่ก็กลับมาพร้อมกับสมุดจด ยื่นให้อวี๋ซือหยาดู "ผู้จัดการอวี๋ครับ ผมคำนวณดูแล้ว ตามวัตถุดิบที่มีอยู่ ตอนนี้ผลิตชุดของขวัญเป็ดชิงเหอได้ประมาณสี่พันสองร้อยชุด ไส้กรอกแฮมหนึ่งหมื่นสองพันแท่ง ส่วนไข่เค็มกับไข่เยี่ยวม้าค่อนข้างมีเหลือเฟือ มีอยู่หลายหมื่นฟอง อีกอย่างความต้องการของตลาดก็ไม่ได้มากขนาดนั้นด้วยครับ"

จำนวนแค่นี้ขายไม่ถึงห้าวันก็หมดเกลี้ยงแล้ว

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "คุณส่งโทรเลขไปหาเยี่ยเหมยนะ ให้เธอเริ่มจำกัดยอดขายตั้งแต่วันที่ได้รับโทรเลข ขายเป็ดชิงเหอแค่วันละสี่ร้อยชุด ไส้กรอกแฮมวันละหนึ่งพันสองร้อยแท่ง ส่วนไข่เค็มกับไข่เยี่ยวม้าไม่จำกัดจำนวน ถ้าสองอย่างแรกหมดเมื่อไรก็ปิดร้านเก็บแผงทันที!"

เสี่ยวหลี่ไม่เข้าใจ "ผู้จัดการอวี๋ครับ มีของอยู่แล้วจะไม่ขายได้ยังไงกัน แบบนี้ลูกค้าจะไม่โกรธแย่หรือครับ ถ้าต่อไปพวกเขาไม่ซื้อของของเราแล้วจะทำยังไง"

เสี่ยวหลี่ไม่อยากให้ชื่อเสียงที่อุตส่าห์กอบกู้กลับมาได้ต้องมาพังลงแบบนี้

อวี๋ซือหยาไม่รู้จะอธิบายคำว่ากลยุทธ์การตลาดแบบขาดแคลนให้เขาฟังอย่างไรดี ถึงวิธีนี้จะดูซ้ำซากจำเจ แต่ก็ได้ผลชะงัด คิดดูว่าในยุคหลัง มีคนตั้งเท่าไรที่ยอมต่อคิวซื้อโทรศัพท์มือถือ ชานม รวมถึงพวกสินค้าที่เรียกว่ารุ่นลิมิเต็ด ถึงขั้นมีคนไปต่อคิวล่วงหน้าตั้งหลายวัน ยิ่งคนต่อคิวเยอะ ยี่ห้อนั้นก็ยิ่งดังระเบิด

มันผลิตสินค้าออกมาได้ไม่พอกับความต้องการจริง ๆ หรือ แน่นอนว่าไม่ใช่ โรงงานรับจ้างผลิตแห่งหนึ่งทำไม่ทัน ก็ยังมีอีกแห่ง โรงงานรับจ้างผลิตทั่วประเทศมีตั้งเท่าไร ยิ่งไปกว่านั้นก่อนเปิดตัวสินค้าใหม่ก็มีช่วงเวลาเตรียมการตั้งนาน เวลานานขนาดนั้นเพียงพอให้พ่อค้าแม่ค้าผลิตสินค้าออกมารองรับอยู่แล้ว โดยเฉพาะสินค้าบางตัวที่เปิดให้สั่งจองล่วงหน้าด้วยซ้ำ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะขาดแคลนสินค้าอย่างหนัก

ปีแรกอาจจะอ้างได้ว่าขาดประสบการณ์ นึกไม่ถึงว่าจะขายดีขนาดนี้เลยเตรียมตัวไม่ทัน แต่พอปีที่สอง ปีที่สาม ปีที่สี่ล่ะ เป็นแบบนี้ทุกปีมันชักจะยังไงอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีคนยอมไปต่อแถวข้ามวันข้ามคืนเพื่อซื้อ คนจำนวนไม่น้อยก็ชอบเล่นตามเกมแบบนี้แหละ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเธอก็ไม่ได้จงใจจะเล่นเกมการตลาดเสียหน่อย แต่ของมันขาดจริง ๆ การที่อวี๋ซือหยาทำแบบนี้จึงไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยแม้แต่น้อย

"หัวหน้าหลี่คะ ถ้าเราเปิดหน้าตักขายหมด สามถึงห้าวันก็เกลี้ยง แล้วจากนั้นจะทำยังไง ปิดร้านเหรอคะ แล้วถ้าวันข้างหน้าลูกค้าลืมร้านเราไปล่ะจะว่ายังไง ในเมื่อร้านปิดไม่ได้ ก็ต้องจำกัดการขายสิคะ ให้พวกเขานำของออกมาวางขายเฉพาะโควตาของแต่ละวัน ที่เหลือก็เก็บไว้ในโกดัง แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วไม่ใช่เหรอ"

พอได้ยินคำถามย้อนกลับของอวี๋ซือหยา เสี่ยวหลี่ก็พูดไม่ออก แต่ด้วยความที่เป็นคนซื่อตรง เขาก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยดีอยู่ดี "แต่ทั้งที่เรามีของอยู่แท้ ๆ กลับไม่ขาย มันจะไม่ค่อยดีเอานะครับ"

นิสัยซื่อตรงแบบนี้เหมาะกับการคุมการผลิตที่สุดแล้ว แต่ถ้าให้ไปทำงานขายคงไม่รอด และถ้าต้องเป็นผู้นำกุมบังเหียนองค์กรทั้งแห่ง ก็คงรับมือกับตลาดที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วไม่ไหวเช่นกัน

อวี๋ซือหยาไม่อาจอธิบายให้เสี่ยวหลี่เข้าใจสันดานดิบของมนุษย์ได้ว่า ยิ่งไม่มี ก็ยิ่งอยากได้และรู้สึกว่าล้ำค่า เธอจึงเคาะโต๊ะสรุป "คุณฟังฉันนะ จัดการตามนี้แหละ แล้วก็เขียนจดหมายลงทะเบียนไปหาพวกเยี่ยเหมยด้วย... ช่างเถอะ คุณต้องวุ่นกับงานผลิต เรื่องนี้ฉันให้หม่าตงอวิ๋นไปจัดการเอง คุณไปทำงานเถอะค่ะ"

เสี่ยวหลี่ขัดอวี๋ซือหยาไม่ได้ จึงทำได้เพียงเดินกลับไป

หลังจากเขาออกไปได้ไม่นาน เลขาฯ ของฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งสามแห่งก็ทยอยกันมา

คนแรกที่มาถึงย่อมเป็นเลขาฯ เฉียนที่อยู่ใกล้ที่สุด

พอเดินพ้นประตูเข้ามา เขาก็ตะโกนเสียงดังลั่น "ผู้จัดการอวี๋ แผลของคุณไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม ได้ยินว่าเดือนก่อนคุณได้รับบาดเจ็บ ตอนแรกฉันกะว่าจะไปเยี่ยมอยู่หรอก แต่ก็กลัวจะไปรบกวนคุณเข้า"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางเอ่ยตอบ "ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณเลขาฯ เฉียนที่เป็นห่วงนะคะ คุณนั่งรอสักครู่ก่อน พอทุกคนมากันครบแล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณสักหน่อยค่ะ"

"ได้สิ แล้วบาดเจ็บแบบนี้ยังไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหวหรือ" เลขาฯ เฉียนนั่งลงแล้วถามอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ไปค่ะ อุตส่าห์ทบทวนหนังสือมาตั้งนาน ถ้าไม่ไปก็คงคาใจแย่"

เลขาฯ เฉียนมองสำรวจเธอหัวจรดเท้า "ท่าทางของคุณดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาเลยนะ พวกเยาวชนลงชนบทในคอมมูนเรา พอกลับมาก็เริ่มตรวจคำตอบกันใหญ่ บ้างก็ร้องไห้บ้างก็หัวเราะ คึกคักกันน่าดู แล้วผู้จัดการอวี๋ล่ะ คุณสอบเป็นยังไงบ้าง"

อวี๋ซือหยาเปิดดูบันทึกการทำงานไปพลาง คุยสัพเพเหระกับเขาไปพลาง "ก็พอได้ค่ะ"

ลูกตาของเลขาฯ เฉียนกลิ้งกลอกไปมาอย่างมีเลศนัย "ถ้าหากผู้จัดการอวี๋ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมา แล้วฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกคุณจะส่งมอบให้ใครดูแลล่ะ"

นี่คือมาหยั่งเชิงกันสินะ อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขาอย่างขบขัน "เลขาฯ เฉียนคะ ฉันกะว่าจะสมัครมหาวิทยาลัยในเมืองมณฑล ถึงตอนนั้นก็แค่ติดโทรศัพท์ไว้ที่หน้าร้านสักเครื่อง ถ้าในโรงงานมีเรื่องอะไร ก็โทรแจ้งฉันได้เลยค่ะ"

เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง ยิ่งการสื่อสารพัฒนาต่อไป ในอนาคตจะประชุมกันทั่วโลกทุกคนก็แค่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์เท่านั้น ตอนนี้ถึงจะยังไปไม่ถึงขั้นนั้น แต่มีเครื่องมือสื่อสารอย่างโทรศัพท์แล้ว จะมีอะไรยากอีกล่ะ

"งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดีแล้ว" เลขาฯ เฉียนพลอยดีใจไปด้วย ก่อนจะถามต่อ "คืนเงินพวกเราเร็วขนาดนี้ หน้าร้านของฟาร์มพวกคุณในเมืองมณฑลยอดขายน่าจะดีมากเลยสิ"

อวี๋ซือหยาเดิมทีก็อยากจะคุยกับเขาเรื่องนี้อยู่แล้ว "ใช่ค่ะ ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย วันนี้ฉันตั้งใจจะปรึกษาเรื่องนี้กับพวกคุณอยู่พอดี พอดีเลย เลขาฯ ท่านอื่นมาถึงกันแล้ว ขาฉันไม่ค่อยสะดวก พวกเราไม่ต้องไปห้องประชุมกันหรอก ทุกคนนั่งคุยกันในห้องทำงานฉันไปพลางๆ ก่อนแล้วกันนะคะ"

หลังจากทักทายเลขาฯ แต่ละคนเสร็จ อวี๋ซือหยาก็บอกให้หม่าตงอวิ๋นไปยกเก้าอี้มารินน้ำชา

ทุกคนได้ยินอวี๋ซือหยาบอกทางโทรศัพท์ว่าให้มารับเงิน คิดไม่ถึงว่าจะให้มารับเงินจริงๆ หล่อนช่างใจกว้างและเด็ดขาดเกินไปแล้ว ผิดไปจากที่พวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์เหล่านี้คาดไว้จริงๆ ถ้าเป็นพวกเขานะ ต่อให้มีเงินในมือก็ยังต้องดึงเชิงยื้อเวลาไว้ก่อนอยู่ดี อย่างไรก็ตกลงกันไว้แล้วว่าจะจ่ายสิ้นปี

"งั้นก็ต้องขอบคุณผู้จัดการอวี๋แล้วล่ะ นิสัยใจคอของคุณ พวกเราวางใจได้เสมอ" เลขาธิการพรรคประจำคอมมูนหย่งเซิ่งพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ลืมที่จะถือโอกาสประจบเอาใจอวี๋ซือหยาไปด้วย

พอโดนแย่งตัดหน้า เลขาฯ เฉียนก็รีบพูดตามทันที "นั่นสิ ผู้จัดการอวี๋ พวกเราเป็นสหายเก่ากันทั้งนั้น ตัวฉันเหล่าเฉียนเชื่อมั่นในตัวคุณอยู่แล้ว"

ไม่ว่าจะเป็นคำจริงหรือเท็จ อวี๋ซือหยาก็ยิ้มแย้มตอบกลับไปทั้งหมด "ขอบคุณเลขาฯ ทุกท่านที่ไว้ใจค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่สนับสนุนการทำงานของฉันมาโดยตลอด วันนี้ที่เรียกทุกคนมา ยังมีอีกเรื่องหนึ่งอยากจะเปิดเผยให้ทราบ ฟาร์มของเราเป็ดไม่พออีกแล้ว กำลังจะไปซื้อมาจากฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลอีกชุด ดังนั้นปีหน้าฉันจึงวางแผนจะขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นไปอีกค่ะ"

เลขาฯ หลายคนมองหน้ากันไปมา มองเจ้ามองข้า ในที่สุดเลขาฯ เฉียนก็เอ่ยถามหยั่งเชิง "ผู้จัดการอวี๋ นี่คุณหมายความว่าจะให้พวกเราขยายขนาดเพิ่มอีกงั้นหรือ แล้วเป็ดที่พวกเราเลี้ยงน่ะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจะรับซื้อทั้งหมดเลยไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มร่าพลางตอบ "ขอแค่เป็ดไม่ป่วย เลี้ยงตามข้อกำหนดของเราจนครบสองเดือนครึ่งขึ้นไปแล้วจับออกจากเล้าได้ เราก็รับซื้อทั้งหมดค่ะ พวกเราต่างเป็นสหายเก่าแก่ ร่วมมือกันมานานขนาดนี้แล้ว ฉันก็ไม่ปิดบังทุกคนหรอกนะคะ ฉันเตรียมจะไปคุยกับทางอำเภอ เพื่อขยายขนาดการเลี้ยงเป็ด และผลักดันให้อำเภอของเรากลายเป็นฐานการเพาะเลี้ยงเป็ดค่ะ"

เมื่อจำนวนในอุตสาหกรรมการเพาะเลี้ยงมีมากเกินไป การบริหารจัดการจะยุ่งยากวุ่นวาย หลังปีใหม่อวี๋ซือหยาจะต้องย้ายจุดศูนย์กลางการทำงานไปที่เมืองมณฑล ดังนั้นจึงหวังจะกระจายอุตสาหกรรมส่วนนี้ลงไป ให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงแต่ละแห่งรับผิดชอบไป ด้วยวิธีนี้เป็ดชิงเหอก็แค่ทำหน้าที่รับซื้อเพียงอย่างเดียว ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก

ยิ่งไปกว่านั้นยังช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาอุตสาหกรรมของอำเภอเฉินซาน ทำให้เป็ดชิงเหอกลายเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่ส่งผลต่อรายได้ของคนทั้งอำเภอ เช่นนี้แล้วต่อไปทางอำเภอก็จะมีนโยบายสนับสนุนฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเขามากขึ้นด้วย

เลขาฯ หลายคนมองหล่อนด้วยความตกตะลึง เลขาฯ เฉียนอ้าปากค้างแล้วถามขึ้น "เรื่องนี้... เลขาฯ เหมยจะยอมตกลงหรือ"

แม้จะยังเหลือเวลาอีกราวหนึ่งปีกว่าจะมีการเปิดประชุมเต็มคณะครั้งที่สามของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่สิบเอ็ด และประกาศนโยบายปฏิรูปและเปิดประเทศอย่างเป็นทางการ แต่ก่อนที่นโยบายจะออกมาอย่างเป็นทางการ ย่อมต้องมีการลงพื้นที่สำรวจและศึกษาดูงานเป็นเวลานานพอสมควร ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่าจะไร้ร่องรอยให้สังเกตเห็นเสียทีเดียว

ขอแค่เลขาฯ เหมยว่องไวต่อสถานการณ์พอ เขาย่อมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์บ้านเมืองได้อย่างแน่นอน เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ลำพังแค่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เพิ่งจัดขึ้น ก็เป็นสัญญาณของการเลี้ยวโค้งครั้งใหญ่ของนโยบายแล้ว รูปแบบเดิมๆ ใช้การไม่ได้อีกต่อไป การปฏิรูปเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

อวี๋ซือหยามั่นใจว่าจะเกลี้ยกล่อมเลขาฯ เหมยได้ แต่ต่อหน้าเลขาฯ เฉียนกับพวกเขาย่อมไม่อาจพูดจารับประกันเต็มปากเต็มคำเกินไป "ฉันจะลองดูค่ะ พวกเราต่างก็อยากพาสมาชิกคอมมูนไปมีชีวิตที่ดีขึ้น เป้าหมายของทุกคนตรงกัน ฉันเชื่อว่าเลขาฯ เหมยเองก็จะสนับสนุนการทำงานของพวกเราอย่างสุดความสามารถเช่นกันค่ะ"

คนทั้งหลายไม่มีอะไรจะพูดขึ้นมาทันที ผ่านไปเนิ่นนาน เลขาฯ เฉียนจึงทอดถอนใจ "พวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณนี่ไฟแรงดีจริงๆ ต่อไปในภายหน้าก็คงเป็นโลกของพวกคุณคนรุ่นใหม่แล้วล่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "เลขาฯ เฉียนล้อเล่นแล้วค่ะ คนหนุ่มสาวอย่างพวกเราทำงานวู่วาม ยังต้องให้ผู้อาวุโสอย่างพวกคุณช่วยคุมหางเสืออยู่เลย ประสบการณ์อันล้นเหลือของพวกคุณนับเป็นสมบัติล้ำค่าของพวกเราเชียวนะคะ จริงสิ ตอนนี้ทุกคนมีเงินในมือกันแล้ว เคยคิดบ้างไหมคะว่าจะใช้เงินก้อนนี้ทำอะไร"

แม้จะขยายขนาดการเพาะเลี้ยงก็ใช้เงินไม่มากเท่าไร เพราะที่ดินเป็นของหมู่บ้าน ไม่ต้องเสียเงิน ลูกเป็ดก็ซื้อเชื่อได้ มีเพียงค่าอาหารสัตว์กับค่าแรงเท่านั้นที่ต้องใช้เงิน คำนวณดูเช่นนี้แล้ว ส่วนเกินในบัญชีของแต่ละคอมมูนจึงมีไม่น้อย เงินนอนนิ่งอยู่ในบัญชีก็ออกลูกออกหลานไม่ได้ ย่อมสมควรนำออกไปใช้จ่าย มิฉะนั้นหากทิ้งไว้นาน ย่อมก่อให้เกิดปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันได้ง่าย เพราะเมื่อมองเห็นเงินก้อนโตขนาดนั้นนอนนิ่งอยู่ในบัญชี การจะเกิดความโลภขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

คนอื่นอาจไม่เข้าใจอวี๋ซือหยาเป็นพิเศษ ทว่าเลขาฯ เฉียนรู้ดีว่าการที่อวี๋ซือหยาถามเรื่องนี้ขึ้นมาย่อมไม่ใช่การพูดลอยๆ ไร้จุดหมายแน่ เขายิ้มแล้วเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋มีข้อเสนอแนะดีๆ อะไรหรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ แล้วกล่าว "หากคอมมูนของพวกคุณวางแผนจะต่อไฟฟ้าเข้าถึงล่ะก็ คอมมูนของพวกเรามีประสบการณ์โชกโชน สามารถส่งสหายเก่าแก่ที่มีประสบการณ์ไปช่วยได้ พวกคุณแค่รับผิดชอบข้าววันละสามมื้อก็พอค่ะ"

การจะทำให้ทางอำเภอยอมตกลงส่งเสริมการเลี้ยงเป็ดในวงกว้าง ก็ต้องให้ผู้นำในอำเภอเห็นผลประโยชน์และผลงานที่จับต้องได้จริงจากการเลี้ยงเป็ดเสียก่อน มิฉะนั้นเหตุใดผู้นำถึงจะต้องเชื่อเธอและยอมเสี่ยงไปกับเธอด้วยเล่า

แต่ก่อนแต่ละคอมมูนต่างก็ยากจนจนแทบไม่มีจะกิน บัดนี้ในบัญชีกว่าจะพอมีเงินขึ้นมาได้บ้าง เงินยังไม่ทันอุ่นมือ ก็จะต้องจ่ายออกไปเสียแล้ว ทุกคนจึงรู้สึกเสียดายอยู่บ้างจริงๆ ด้วยความที่เข็ดขยาดกับความจนมานาน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เลขาฯ หวงก็เอ่ยถามอวี๋ซือหยา "ปีที่แล้วคอมมูนพวกคุณต่อไฟฟ้าใช้เงินไปเท่าไหร่หรือ"

อวี๋ซือหยากล่าว "น่าจะหลายพันไปจนถึงหลักหมื่นหยวนน่ะค่ะ ยอดเป๊ะๆ ฉันก็จำไม่ได้แล้ว ประเดี๋ยวให้นักบัญชีหยางเอาบัญชีค่าต่อไฟฟ้าของปีที่แล้วให้พวกคุณดู พวกคุณลองคิดใคร่ครวญดูนะคะ ปีนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราเจอปัญหา เงินทุนค่อนข้างตึงมือ คงไม่มีปัญญาทำผลงานอะไรออกมาได้แล้ว ได้แต่รอดูปีหน้า ปีนี้พวกคุณคงได้แซงหน้าคอมมูนพวกเราแล้วล่ะค่ะ"

คำพูดนี้ทำให้จิตใจของเลขาฯ แต่ละคอมมูนเริ่มขยับไหวอีกครั้ง เลขาฯ เฉียนถามอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ ปีหน้าพวกคุณมีแผนการอะไรหรือ"

อวี๋ซือหยาโบกมือ "ตอนนี้ยังไม่แน่นอนหรอกค่ะ ต้องดูผลประกอบการของปีหน้า อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย เดี๋ยวถ้าแพร่งพรายออกไปแล้วทำให้ทุกคนตั้งความหวังไว้สูง สุดท้ายไม่มีเงินจนต้องพับโครงการไป ก็จะทำให้ทุกคนผิดหวังเปล่าๆ"

นี่แสดงว่ามีแผนการใหญ่แน่นอน สีหน้าของเลขาฯ แต่ละคนพลันย่นยู่ด้วยความขมขื่นใจ ปีที่แล้วก็ถูกรัศมีของคอมมูนหงอวิ๋นบดบังจนแทบหายใจไม่ออก ดูท่าทางแล้วปีหน้าคงต้องกลายเป็นตัวประกอบอีกรอบ ถ้าอย่างนั้นปีนี้พวกตนควรจะลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาชนะคอมมูนหงอวิ๋นดีไหมนะ ไม่อย่างนั้นต้องรั้งท้ายทุกปีคงเสียหน้าน่าดู

ทว่าเรื่องพรรค์นี้ย่อมไม่อาจพูดกับอวี๋ซือหยาได้ เลขาฯ ทุกคนจึงต่างบอกว่าจะขอกลับไปคิดดูก่อน อวี๋ซือหยายิ้มส่งพวกเขาออกไป

ชั่วพริบตาก็กินข้าวกลางวันเสร็จเรียบร้อย หม่าตงอวิ๋นพาช่างตัดเย็บสี่คนมาหา เป็นชายสองหญิงสอง ล้วนเป็นคนในคอมมูนนี้ที่ใช้จักรเย็บผ้าเป็นและตัดเย็บเสื้อผ้าได้ ในจำนวนนั้นคนที่มีฝีมือดีที่สุดคือชายวัยกลางคนชื่อจ้าวเต๋ออัน ส่วนหญิงสาวอีกคนเป็นลูกศิษย์ของเขา

ทั้งสี่คนต่างงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้จัดการโรงงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงถึงอยากพบพวกเขา

"ผู้จัดการอวี๋ พาคนมาแล้วค่ะ" หม่าตงอวิ๋นแนะนำทีละคนให้อวี๋ซือหยารู้จัก

ช่างตัดเย็บทั้งสี่คนล้วนเป็นสมาชิกคอมมูนธรรมดา ย่อมได้ยินชื่อเสียงของอวี๋ซือหยามานานจนคุ้นหู แม้เธอจะอายุเพียงยี่สิบปี อายุน้อยกว่าพวกเขาทุกคน ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าดูแคลน ได้แต่นั่งบนเก้าอี้ด้วยความประหม่าเก้ๆ กังๆ ใบหน้าแฝงไปด้วยความซื่อและเรียบง่ายแบบชาวนา

อวี๋ซือหยาดูออกถึงความกระอักกระอ่วนของพวกเขา จึงตัดบทการทักทายปราศรัยแล้วระบุจุดประสงค์ของตนเองตรงๆ "วันนี้ที่ตามช่างทั้งสี่ท่านมา มีเรื่องอยากจะมอบหมายให้ทุกคนทำค่ะ พวกคุณคงรู้อยู่แล้วว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรามีขนเป็ดและขนดาวน์เป็ดเกิดขึ้นจำนวนมากในแต่ละปี หากทิ้งไปก็เปลืองเนื้อที่ ทั้งยังส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในหมู่บ้านด้วย ฉันจึงอยากนำของเหลือใช้มาทำให้เกิดประโยชน์ ทุกคนลองดูสิคะว่าจะใช้ขนดาวน์เป็ดพวกนี้ผลิตเป็นเสื้อผ้ากันหนาวได้หรือเปล่า"

เมื่อขนาดของฟาร์มเพาะเลี้ยงขยายใหญ่ขึ้นอีกในอนาคต ขนดาวน์และขนเป็ดที่เกิดขึ้นย่อมมีมากขึ้นเรื่อยๆ หากทิ้งไปก็น่าเสียดายแย่ ตอนนี้ในประเทศยังไม่เคยได้ยินว่ามีเสื้อขนเป็ด จึงขายไม่ออกอย่างแน่นอน อวี๋ซือหยาจึงคิดจะทำขึ้นมาเอง เพื่อใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด และในขณะเดียวกันก็เป็นการเพิ่มความสามารถในการรับมือกับความเสี่ยงของฟาร์มเพาะเลี้ยงด้วย อาหารอย่างไส้กรอกแฮม คอเป็ด ขาเป็ด พวกโรงงานเล็กๆ อื่นเลียนแบบได้ง่ายเกินไป แต่เสื้อขนเป็ดถือว่ามีเทคโนโลยีที่ซับซ้อนกว่า หากใครคิดจะทำตามก็ยากกว่ามาก

ไก่บ้านเป็ดบ้านตามชนบท พอเชือดแล้ว ขนก็เอาไปฝังดินหรือไม่ก็โยนทิ้งลงหลุมขยะทั้งนั้น เรื่องเอามาทำเสื้อผ้านี่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก แต่ละคนต่างทำหน้างงงวย "ผู้จัดการอวี๋ ขนเป็ดก็เอามาทำเสื้อผ้าได้ด้วยหรือครับ พวกเราไม่มีประสบการณ์เลย"

อวี๋ซือหยาเองก็ไม่รู้กระบวนการผลิตเสื้อขนเป็ดเหมือนกัน ทว่าในต่างประเทศมีเสื้อขนเป็ดมาตั้งแต่ยุคทศวรรษ 1940 จนถึงตอนนี้นับว่ามีประวัติยาวนานกว่าสามสิบปีแล้ว ย่อมต้องมีสายการผลิตที่สมบูรณ์แบบ เพียงแต่พวกเขาไม่มีปัญญาซื้อ และไม่มีที่ให้ซื้อด้วย จึงทำได้แค่คลำทางเอาเอง ความจริงแล้วช่วงปฏิรูปและเปิดประเทศที่ยากจนข้นแค้น โรงงานมากมายก็ค่อยๆ คลำทางสร้างตัวขึ้นมาแบบนี้ แล้วจึงค่อยๆ เติบโตและแข็งแกร่งขึ้นทีละก้าว

"ฉันพอจะรู้อยู่บ้างค่ะ ขนเป็ดทั่วไปใช้ไม่ได้ ต้องเลือกขนเส้นละเอียด ฆ่าเชื้อดับกลิ่นคาวเป็ด แล้วยัดใส่เข้าไปในเสื้อผ้า เหมือนกับเสื้อนวมของพวกเรานั่นแหละค่ะ แต่ขนดาวน์มันค่อนข้างละเอียด ถ้าฝีมือไม่ถึง ขนมันจะทะลุเล็ดลอดออกมาได้ง่าย ถ้าพวกคุณเต็มใจ ก็อยู่ลองทำดูก่อนได้ค่ะ แต่ก่อนที่ผลิตภัณฑ์จะผลิตออกมาได้ ค่าจ้างของทุกคนจะต่ำมาก เดือนละห้าหยวน มีอาหารให้สามมื้อ ถ้าสามารถผลิตเสื้อผ้าที่ตลาดให้การยอมรับได้ ทุกคนจะได้เงินรางวัลตั้งแต่ 200 ถึง 1,000 หยวนตามผลงาน แล้วยังได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ สวัสดิการและค่าตอบแทนเทียบเท่าคนงานระดับกลางค่ะ"

เงินรางวัลล่อใจย่อมมีคนกล้าอาสา เงินรางวัลนี้น่าดึงดูดใจเกินไป อีกทั้งยังได้เป็นพนักงานประจำ ขอเพียงเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานอยู่บ้างย่อมอยากลองดูทั้งนั้น

ทั้งสี่คนไม่มีใครถอยหนีเลย "ผู้จัดการอวี๋ แม้พวกเราจะไม่รู้ว่าไอ้ของที่คุณพูดถึงทำยังไง แต่พวกเราอยากลองดูครับ"

"ดีค่ะ ฉันจะให้หม่าตงอวิ๋นเคลียร์ห้องทำงานให้พวกคุณห้องหนึ่ง ขนดาวน์และขนเป็ดในโกดังหยิบใช้ได้ตามสบาย แต่ห้ามทิ้งขว้าง ใช้เท่าไหร่ก็เบิกเท่านั้น ส่วนเข็ม ด้าย ผ้า หรือของอื่นๆ ที่จำเป็น คุณบอกกับหม่าตงอวิ๋นได้เลย ทางเราจะพยายามจัดหามาให้ ครั้งหน้าที่ฉันเข้าเมืองหลวงของมณฑล จะไปติดต่อโรงงานทอผ้าประจำมณฑล ซื้อผ้าแบบต่างๆ กลับมาจำนวนหนึ่งให้พวกคุณไว้ทดลองค่ะ"

เมื่อฟังออกว่าอวี๋ซือหยาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ทั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงยังสนับสนุนทุกสิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างเต็มที่ ทั้งสี่คนจึงรู้สึกซาบซึ้งใจ ลุกขึ้นยืนให้คำมั่นสัญญา "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราจะพยายามทำเสื้อผ้าที่คุณพอใจออกมาให้ได้ครับ"

"ดีค่ะ ฉันเชื่อพวกคุณ ไปดูห้องทำงานกับสหายหม่าตงอวิ๋นเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

พอลับหลังทุกคน อวี๋ซือหยาก็บิดขี้เกียจ ช่างเป็นวันที่ยุ่งวุ่นวายจริงๆ

เธอนวดขมับ ก้มมองเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วยอมก้มหน้าก้มตาทำงานต่อแต่โดยดี

เนื่องจากขาบาดเจ็บ ขยับตัวไม่สะดวก นอกจากตอนไปเข้าห้องน้ำแล้ว อวี๋ซือหยาก็ขลุกอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้ในห้องทำงานตลอดทั้งวัน พอหมดวันก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ร่างแทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ

พอถึงหกโมงเย็น เสิ่นเยวี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู "กลับบ้านกัน"

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋ซือหยาเห็นเขาแล้วดีใจขนาดนี้ "คุณมาแล้ว ไปกันเถอะค่ะ" เธอไม่กล้าพูดออกไปว่าตัวเองนั่งจนเจ็บก้นไปหมดแล้ว

เสิ่นเยวี่ยสังเกตเห็นแววยินดีบนใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อม "ร่างกายเธอยังไม่หายดี ทำงานแค่วันละครึ่งวันก็พอแล้ว พรุ่งนี้เที่ยงฉันมารับนะ"

อวี๋ซือหยาจับแขนของเขาแล้วพยุงตัวลุกขึ้นยืน "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันต้องทำตัวเป็นแบบอย่าง อีกอย่างยังมีเรื่องต้องยุ่งอีกเยอะแยะเลย"

เธอต้องจัดการงานให้เรียบร้อยก่อนปีใหม่ มิฉะนั้นพอหลังปีใหม่เข้าไปในเมือง ฟาร์มเพาะเลี้ยงคงได้วุ่นวายกันไปหมดแน่

เสิ่นเยวี่ยรู้ว่าเธอหัวรั้น เกลี้ยกล่อมไปก็ไม่ฟัง จึงทำได้เพียงพยุงเธอไปนั่งบนจักรยานใต้บันได "ไปเถอะ กลับบ้าน"

อย่างไรเสียอวี๋ซือหยาก็เป็นถึงผู้จัดการโรงงาน ย่อมต้องรักษาภาพลักษณ์ในฟาร์มเพาะเลี้ยง เสิ่นเยวี่ยใส่ใจจุดนี้มาก เมื่อเช้าเขาก็เข็นจักรยานพาเธอมาเช่นกัน

แม้อวี๋ซือหยาจะไม่ได้พูดอะไร ทว่ารู้สึกพึงพอใจกับการจัดการอย่างรอบคอบเหมาะสมของเสิ่นเยวี่ยยิ่งนัก จึงเอ่ยขึ้นเองว่า "หรือไม่คุณก็ปั่นจักรยานเถอะค่ะ ฉันแค่ขายังไม่ค่อยคล่อง นอกนั้นก็หายดีหมดแล้ว คุณปั่นจักรยานไม่กระทบฉันหรอก"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เจี้ยนตงกำลังทำกับข้าวอยู่ที่บ้าน พวกเราไม่ต้องรีบกลับ เดินไปพลางคุยกันไปพลางดีกว่า" เสิ่นเยวี่ยปฏิเสธ ก่อนจะเอ่ยถาม "วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้าง ราบรื่นดีไหมครับ"

พอพูดถึงเรื่องงาน อวี๋ซือหยาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "ก็ดีค่ะ ยอดขายของร้านจำหน่ายสินค้าเกินกว่าที่คาดไว้มาก แค่ครึ่งเดือนกว่าก็ขายได้กว่าเจ็ดหมื่นหยวนแล้ว เสียแต่ว่าเราไม่มีของ ไม่อย่างนั้นคงเปิดได้อีกสักสาขา"

ในเมืองเอกมีประชากรตั้งหลายแสนคน ตลาดใหญ่โตขนาดนั้น ร้านเดียวครอบคลุมได้ไม่ทั่วถึงหรอก ตอนนี้สิ่งที่ขาดไม่ใช่ตลาด แต่เป็นสินค้า ยุคสมัยที่ความต้องการซื้อสูงกว่าความสามารถในการผลิตแบบนี้นี่นะ

เสิ่นเยวี่ยตกใจกับตัวเลขนี้ "เยอะขนาดนี้เลยหรือครับ"

นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าร้านค้าที่เปิดโดยกิจการระดับหมู่บ้าน แค่ครึ่งเดือนกว่าจะทำเงินได้มากมายถึงเพียงนี้ หากมีสินค้าป้อนตลอดไม่ขาดแคลน ปีหน้ามิใช่จะทำยอดขายได้เป็นล้านหยวนเลยหรือ

อวี๋ซือหยายิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ใช่ค่ะ น่าเสียดายที่ของขาด ปีหน้าพวกเราต้องขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้น พยายามส่งเป็ดชิงเหอไปขายต่างมณฑลให้ได้"

นี่นับเป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ ทว่าเสิ่นเยวี่ยกลับเชื่อมั่นว่าอวี๋ซือหยาทำได้ "คุณทำได้แน่นอนครับ ผมดูออกว่าทุกคนไว้ใจคุณมาก"

อวี๋ซือหยายิ้ม "อย่าเอาแต่ชมฉันเลยค่ะ จริงสิ แผลของคุณก็เกือบจะหายดีแล้ว แล้ววันหยุดของคุณยังเหลืออีกเท่าไรหรือคะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดอะไร คำเชิญนี้ของเสิ่นเยวี่ยไม่ได้เป็นเพียงแค่การชวนเธอไปเป็นแขกธรรมดา ๆ หากแต่เป็นการหยั่งเชิง หยั่งเชิงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง หากเธอตอบตกลง นั่นหมายความว่ายอมรับที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไป ทว่าตอนนี้เธอยังคิดไม่ตก

เมื่อเห็นเธอไม่ส่งเสียง เสิ่นเยวี่ยก็ไม่ได้เค้นถาม แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปพูดเรื่องอื่นแทน "เจี้ยนตงบอกว่าอยากตามคุณไป เดือนหน้าพวกเราลองไปเช่าบ้านในเมืองเอกดูไหมครับ เช่าอยู่ข้าง ๆ มหาวิทยาลัยประจำมณฑล คุณคิดว่ายังไง"

การอยู่ข้างมหาวิทยาลัยประจำมณฑลย่อมสะดวกสบายสำหรับตัวเธอเอง อวี๋ซือหยาจึงไม่ขัดข้องอยู่แล้ว เธอยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือคะว่าฉันจะสอบติด"

"ผมเห็นความพยายามของคุณนี่ครับ ผมเชื่อว่าคนที่พยายามจะไม่ถูกทอดทิ้ง" เสิ่นเยวี่ยเอ่ยอย่างจริงจัง

อวี๋ซือหยาประสานสายตากับดวงตาสีดำขลับลุ่มลึกของเขา ก่อนจะเบือนสายตาหนี มุมปากยกยิ้ม ใครบอกกันว่าผู้ชายยุคนี้พูดจาหวานหูไม่เป็น ดูสิว่าปากของเสิ่นเยวี่ยหวานขนาดไหน

"ขอให้สมพรปากนะคะ เดือนหน้าพวกเราค่อยเข้าไปดูในเมืองเอกกัน เจี้ยนตงอยากทำการค้า ไปตั้งแผงเล็ก ๆ ข้างมหาวิทยาลัยต้นทุนต่ำ คนเดินผ่านไปมาเยอะ สามารถลองดูก่อนได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาเริ่มพูดคุยถึงแผนการของเสิ่นเจี้ยนตง "เขาได้บอกคุณไหมคะว่าคิดไว้หรือยังว่าจะขายอะไร"

เสิ่นเยวี่ยส่ายหน้า เอ่ยหยอกเย้าว่า "เขาไม่ยอมบอกครับ บอกว่าผมไม่ประสีประสาเรื่องค้าขาย จะมาปรึกษาคุณ ผมว่าในใจของสองพี่น้องคู่นี้ ตำแหน่งของพี่สะใภ้อย่างคุณสูงกว่าผมตั้งเยอะแล้วล่ะ"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความขบขัน "นี่คุณกำลังหึงฉันอยู่หรือคะ"

เสิ่นเยวี่ยคิดในใจว่า ผมอยากจะยกพวกเขาสองคนให้คุณ เพื่อผูกมัดคุณไว้เสียด้วยซ้ำ ทว่าคำพูดนี้ตอนนี้ยังพูดออกไปไม่ได้ เขาจึงได้แต่เปลี่ยนคำพูด "เปล่าเสียหน่อยครับ เป็นเพราะคุณดีต่อพวกเขา พวกเขาถึงได้ยอมรับในตัวคุณต่างหาก!"

ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันจนกระทั่งถึงบ้าน โดยไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องไปเยี่ยมญาติขึ้นมาอีก

หลังจากสอบเสร็จ ไม่ได้หมายความว่าอวี๋ซือหยาจะผ่อนคลายลงได้ เธอยังต้องกรอกใบเลือกสาขาวิชา และง่วนอยู่กับเรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยง

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปี 1977 แตกต่างจากยุคหลัง โดยจะมีการคัดเลือกเบื้องต้นก่อน กล่าวคือคอมมูนจะแจ้งว่าใครมีโอกาสสอบติดบ้าง เทียบเท่ากับการคัดกรองคนล่วงหน้ากลุ่มหนึ่ง จากนั้นคนที่ได้รับการแจ้งเตือนจึงจะไปกรอกใบเลือกสาขาวิชา แล้วค่อยรอรับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียน

ครึ่งเดือนหลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย อวี๋ซือหยากับเยาวชนลงชนบทอีก 13 คน และสมาชิกคอมมูนอีก 4 คนในคอมมูนก็ได้รับการแจ้งเตือน ให้ไปกรอกใบเลือกสาขาวิชาที่คอมมูน

กล่าวคือ คนส่วนใหญ่ล้วนไม่ผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น และผู้เข้าสอบกลุ่มที่ผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นนี้ ก็ใช่ว่าจะสอบติดกันทุกคน นึกภาพออกเลยว่าอัตราการรับเข้าเรียนในการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีแรกนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงใด

เมื่อไปถึงคอมมูน ในช่วงที่กรอกใบเลือกสาขาวิชา ทั้ง 18 คนก็ถือโอกาสถามคะแนนของตัวเอง แต่ผลลัพธ์กลับทำให้ทุกคนผิดหวัง คะแนนยังไม่ออก ยังต้องรอต่อไป

ในยุคนี้เนื่องจากการติดต่อสื่อสารยังไม่ทั่วถึง คนจำนวนมากจึงไม่รู้ว่าทั่วประเทศมีสถาบันการศึกษาใดบ้าง ประกอบกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขาดช่วงไปถึงสิบปี ทุกคนจึงไม่คุ้นเคยกับการเลือกสาขาวิชาเอาเสียเลย ทั้งยังไม่มีประสบการณ์ ย่อมรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าควรเลือกมหาวิทยาลัยไหนดี

อวี๋ซือหยาเป็นคนแรกที่กรอกเสร็จ อันดับหนึ่งเธอเลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ส่วนอีกสามอันดับที่เหลือก็เลือกมหาวิทยาลัยชั้นนำในเมืองเอกประจำมณฑลมาสองสามแห่งตามใจชอบ ธุรกิจการงานของเธออยู่ที่เมืองเอกประจำมณฑล เธอไม่มีทางจากเมืองเอกประจำมณฑลไปไหนแน่นอน

"ผู้จัดการอวี๋ คุณกรอกเสร็จแล้วหรือคะ" หลายคนเห็นเธอวางปากกาลงอย่างคล่องแคล่วว่องไวก็พากันประหลาดใจ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ฉันเลือกในเมืองเอกประจำมณฑลทั้งหมดน่ะ พวกคุณประเมินคะแนนกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าผลสอบดีมากก็เลือกมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่ง ถ้าอยู่ในระดับปานกลางก็เลือกในเมืองเอกประจำมณฑลหรือไม่ก็มหาวิทยาลัยในบ้านเกิดสิ ทุกคนลองหารือกันดู รวบรวมรายชื่อมหาวิทยาลัยที่พวกคุณรู้จักมาปรึกษากันก่อนค่อยตัดสินใจนะ เลขาฯ หวังมีธุระจะคุยกับฉันหน่อย ฉันขอตัวก่อนล่ะ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะผู้จัดการอวี๋ ขอดูใบเลือกสาขาวิชาของคุณหน่อยได้ไหมคะ" เยาวชนลงชนบทหญิงคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อวี๋ซือหยายื่นใบเลือกสาขาวิชาให้ฉู่ยวี่เทาแล้วยิ้มพูดว่า "หลักๆ ฉันเลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑล เดี๋ยวรบกวนพวกเธอช่วยส่งให้อาจารย์แทนฉันด้วยนะ"

ฉู่ยวี่เทาตอบรับทันที "ได้ครับ"

คนอื่นๆ รับใบเลือกสาขาวิชาของเธอไปดูเทียบกับของฉู่ยวี่เทา แล้วพูดตามว่า "ในเมื่อผู้จัดการอวี๋กับสหายฉู่ยวี่เทาต่างก็เลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑล งั้นฉันก็เลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑลด้วยแล้วกัน"

มีหลายคนพากันเลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑลตาม แต่ก็มีอีกสองสามคนที่กังวลว่าตัวเองจะสอบไม่ติด จึงยังลังเลอยู่บ้าง

อวี๋ซือหยาไม่ได้สนใจพวกเขา เธอเดินไปยังห้องทำงานของเลขาฯ หวัง

เลขาฯ หวังชี้ไปที่เก้าอี้ "นั่งสิ ขาเธอหายดีแล้วใช่ไหม"

"หายดีแล้วค่ะ แค่ยังเดินไกลมากไม่ได้" อวี๋ซือหยาบอกคร่าวๆ ก่อนจะวกเข้าเรื่องงาน "เลขาฯ หวังเรียกฉันมา มีเรื่องอะไรหรือคะ"

เลขาฯ หวังประสานมือสองข้างเข้าด้วยกัน "เลขาฯ เฉียนกับพวกจะขอยืมคนจากคอมมูนเรา เห็นบอกว่าเธอเป็นคนเสนอแนะให้พวกเขาเดินสายไฟฟ้า มีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายอมรับอย่างเปิดเผย "ใช่ค่ะ คราวที่แล้วตอนเลขาฯ เฉียนกับพวกมารับเงิน ฉันได้เปรยกับพวกเขาไปคำหนึ่ง"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน เลขาฯ หวังก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ก็ว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้ จึงทำได้เพียงพูดว่า "ทำแบบนี้ คอมมูนเราก็ไม่ใช่คอมมูนเดียวในอำเภอที่มีไฟฟ้าใช้ทั่วทุกพื้นที่แล้วน่ะสิ"

อวี๋ซือหยาเข้าใจทันที เลขาฯ หวังไม่อยากถูกเลขาฯ เฉียนกับพวกแซงหน้า ปีนี้คอมมูนหงอวิ๋นแทบไม่มีผลงานที่เชิดหน้าชูตาได้เลย และดูท่าปีนี้ก็คงไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่อะไรอีก รายงานการทำงานช่วงสิ้นปีย่อมเทียบกับคอมมูนอื่นไม่ได้ เลขาฯ หวังจึงรู้สึกไม่ยอมรับอยู่บ้าง

นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แต่เขาเพิ่งลงมาประจำการได้แค่ปีเดียว วาระหนึ่งต้องอยู่ตั้งหลายปี ไม่จำเป็นต้องร้อนรนเลยสักนิด ผลงานยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "เลขาฯ หวังคะ นี่เป็นเรื่องดีนะคะ มีไฟฟ้าใช้ ชาวบ้านก็สะดวกสบาย ทางอำเภอก็จะได้เห็นพลังขับเคลื่อนของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเราด้วย"

แม้คำพูดจะฟังดูดี แต่ในใจเลขาฯ หวังก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เขาลงมาชนบทด้วยความมุ่งมั่นเปี่ยมล้น ทว่าผลงานตลอดทั้งปีนี้กลับไม่เป็นไปตามที่หวัง

ทว่าเขาก็ไม่อาจแสดงความใจแคบออกมาต่อหน้าอวี๋ซือหยาได้ จึงพยักหน้าพลางกล่าวว่า "เธอพูดก็มีเหตุผล นี่ก็นับเป็นเรื่องดีที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนเหมือนกัน"

"ใช่ไหมล่ะคะ เลขาฯ หวัง ทางฉันยังมีเรื่องดีๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนอีกเรื่องหนึ่ง คุณอยากลองฟังดูไหมคะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ในเมื่อเลขาฯ หวังอยากก้าวหน้า เธอก็จะมอบโอกาสให้เขาสักหน่อย

เลขาฯ หวังรู้สึกสนใจขึ้นมา เงยหน้าถามอวี๋ซือหยา "โอ้ เรื่องอะไรล่ะ ลองว่ามาซิ"

เลขาฯ หวังขมวดคิ้ว "ความหมายของเธอคือจะให้คอมมูนอื่นๆ สร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงเพิ่มงั้นหรือ แล้วทำไมไม่สร้างในคอมมูนเราเองล่ะ นอกจากหมู่บ้านชิงเหอแล้ว เรายังมีอีกตั้งเก้ากองพลการผลิต สร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงได้อีกตั้งเยอะแยะ"

อวี๋ซือหยาอธิบาย "เลขาฯ หวังคะ เมื่อการเพาะเลี้ยงเพิ่มขึ้น การแปรรูปผลิตก็ต้องเพิ่มขึ้นตาม ต่อไปคอมมูนเราจะรับผิดชอบขั้นตอนที่สำคัญที่สุดเป็นหลัก นั่นคือการผลิตและการจำหน่าย ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ทำเงินได้มากที่สุดค่ะ ต่อไปคนงานในคอมมูนเราจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ คนทำนาก็จะไม่พออยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนเลี้ยงเป็ดเลย อีกอย่าง คอมมูนเรามีภารกิจการผลิตทุกปี ถ้าพากันไปสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงหมดแล้วทำภารกิจการผลิตไม่สำเร็จ ก็จะโดนตำหนิเอานะคะ"

ประเด็นสุดท้ายนี้ช่วยลบล้างความคิดของเลขาฯ หวังที่จะขยายฟาร์มในคอมมูนตัวเองได้อย่างเด็ดขาด เขาพยักหน้า "เธอพูดมีเหตุผลมากทีเดียว ในขณะที่ดูแลฟาร์มเพาะเลี้ยง เราก็ลืมเรื่องการผลิตไม่ได้ ภารกิจหลักอันดับหนึ่งของคอมมูนคือการผลิต เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนจะมีข้าวกิน"

"เลขาฯ หวังพูดถูกแล้วค่ะ อีกอย่างถ้าขนาดของฟาร์มเพาะเลี้ยงขยายใหญ่ขึ้นไปอีก เรื่องอาหารสัตว์ก็จะเป็นปัญหาใหญ่ ให้คอมมูนอื่นไปปวดหัวเรื่องนี้แทนดีกว่าค่ะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

เลขาฯ หวังยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้ของอวี๋ซือหยาดียิ่งนัก ทั้งช่วยแก้ปัญหาวัตถุดิบให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงได้ และยังไม่ปล่อยให้คอมมูนพวกนั้นมาชุบมือเปิบฟรีๆ "ตกลง เอาตามที่เธอว่าก็แล้วกัน"

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างดีใจ "ขอบคุณเลขาฯ หวังที่สนับสนุนงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงนะคะ แผนงานฉันทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เลขาฯ หวังลองดูหน่อยได้ไหมคะว่าใช้ได้หรือเปล่า แล้วถ้าพรุ่งนี้เลขาฯ หวังมีเวลา พวกเราเข้าอำเภอไปรายงานเรื่องนี้กับเลขาฯ เหมยกันค่ะ"

เลขาฯ หวัง...

เดี๋ยวนะ เขาบอกตอนไหนว่าจะไปหาเลขาฯ เหมย นี่มันไม่ใช่เรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยงหรอกหรือ

อวี๋ซือหยาเห็นสีหน้างุนงงและสับสนของเลขาฯ หวัง เธอยังคงยิ้มตาหยี ทั้งยังไม่ลืมยกยอปอปั้นเลขาฯ หวังต่อ "เลขาฯ เหมยเห็นพวกเรามีความมุ่งมั่นก้าวหน้าและตั้งใจจะพากลุ่มคอมมูนพี่น้องทั่วทั้งอำเภอพัฒนาไปด้วยกันแบบนี้ ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ ค่ะ!"

ถ้าไม่ใช่เพราะเลขาฯ หวังมีความสนิทสนมกับเลขาฯ เหมย มีหรือที่เธอจะต้องมาพูดพร่ำเพรื่อกับเลขาฯ หวังมากถึงเพียงนี้ ที่ต้องร่ายยาวเสียยกใหญ่ ก็เพื่อเกลี้ยกล่อมเลขาฯ หวังให้ยอมคล้อยตามก่อน หากมีเขาคอยช่วยเสริม โอกาสที่จะโน้มน้าวเลขาฯ เหมยก็มีสูงขึ้นมากแล้ว

เลขาฯ หวังถูกอวี๋ซือหยาชักจูงจนงงงันไปหมด จึงเออออรับคำตามน้ำไป "ก็ได้ ฉันเองก็ไม่ได้เจอเลขาฯ เหมยมานานแล้วเหมือนกัน"