ตอนที่ 67 เสนอแผนงานใหญ่ต่อเลขาฯ เหมย

เลขาฯ คนใหม่ที่มารับช่วงงานต่อจากเลขาฯ หวังแซ่หู มีใบหน้าอ่อนเยาว์ ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน ดูแล้วน่าจะมีอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ เท่านั้น

ตอนส่งมอบงาน เลขาฯ หวังยังเคยสอนงานเขาอยู่ช่วงหนึ่ง ดังนั้นเลขาฯ หูจึงเกรงใจและสุภาพกับรุ่นพี่คนนี้มาก "เลขาฯ หวัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณมาหาเลขาฯ เหมยหรือครับ ตอนนี้ท่านกำลังติดประชุมอยู่ น่าจะอีกสักครึ่งชั่วโมงถึงจะเสร็จครับ"

เลขาฯ หวังตอบอย่างสุภาพ "ได้ รบกวนเลขาฯ หูแล้ว พวกเราจะนั่งรอตรงนี้ก่อน อ้อ จริงสิ คนนี้คือสหายอวี๋ซือหยา ผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของคอมมูนเรา"

อวี๋ซือหยายิ้มทักทาย "สวัสดีค่ะ เลขาฯ หู"

ก่อนหน้านี้เลขาฯ หูเคยได้ยินชื่อเสียงของอวี๋ซือหยามาบ้างแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะยังสาวขนาดนี้ ตัวเขาหน้าเด็กจนดูอายุน้อยมากแล้ว แต่สหายหญิงคนนี้กลับดูอ่อนกว่าเขาอีกตั้งหลายปี ช่างตัดสินคนจากหน้าตาไม่ได้จริงๆ

อายุน้อยเพียงนี้ก็ได้เป็นถึงผู้จัดการโรงงาน แถมรุ่นพี่อย่างเลขาฯ หวังยังดูท่าทางปกป้องเธออยู่ไม่น้อย เลขาฯ หูจึงไม่กล้าดูแคลนอวี๋ซือหยาเลยแม้แต่นิด เขายิ้มตอบอย่างมีมารยาท "ที่แท้ก็คือผู้จัดการอวี๋ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ"

หลังจากจับมือทักทายกันแล้ว เขาก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "วันนี้พวกคุณมาหาเลขาฯ เหมย มีงานอะไรจะรายงานหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมจะได้ไปแจ้งเลขาฯ เหมยไว้ก่อน"

เลขาฯ หวังชิงพูดขึ้นก่อน "มีงานอยู่นิดหน่อยน่ะ เกี่ยวกับแผนงานขั้นต่อไปของฟาร์มเพาะเลี้ยงเรา เรื่องนี้เกี่ยวข้องเป็นวงกว้าง จำเป็นต้องให้ทางอำเภออนุมัติ พวกเราก็เลยตั้งใจมาขอความเห็นจากเลขาฯ เหมยดู"

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้วมองเลขาฯ หวัง แม้ว่าเขาจะบริหารงานกิจการไม่ค่อยเอาไหน แต่เรื่องเล่นการเมืองนี่ถือว่าเชี่ยวชาญจริงๆ ดูสิ คำพูดคำจาฟังดูน่าฟังเสียเหลือเกิน

เลขาฯ หูไม่ได้ซักไซ้เรื่องงานให้ลึกซึ้ง เขารินน้ำชาให้ทั้งสองคน "ได้ครับ พวกคุณนั่งรอสักครู่นะครับ"

เห็นได้ชัดว่าเลขาฯ หวังสนิทสนมกับอีกฝ่าย จึงไม่ได้เกรงใจอะไรมาก "เลขาฯ หู คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเราหรอก พอเลขาฯ เหมยว่างพบพวกเราแล้ว ค่อยรบกวนคุณมาบอกพวกเราอีกทีก็แล้วกัน"

เลขาฯ หูเองก็มีงานต้องสะสางจริง จึงยิ้มตอบ "ได้ครับ พวกคุณนั่งรอไปก่อนนะ"

เมื่อเขาออกไปแล้ว ในห้องรับแขกก็เหลือเพียงอวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังสองคน

เลขาฯ หวังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข ดึงคอเสื้อไปมา รู้สึกอึดอัดแน่นคอไปหมด แต่ประเดี๋ยวจะต้องพบหัวหน้าเก่า เขาจึงไม่กล้าปลดกระดุมออก ได้แต่ดึงคอเสื้อทีหนึ่งแล้วก็ปล่อยมือ จากนั้นยกถ้วยชาขึ้นมาพลางกระซิบถามอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ คุณว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พัวพันไปทั่วทั้งอำเภอ เลขาฯ เหมยจะยอมตกลงกับพวกเราหรือ"

ในใจของเลขาฯ หวังไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย แต่ไหนแต่ไรมาเขาเคยชินกับการเป็นผู้รับคำสั่ง นี่นับเป็นครั้งแรกที่ริเริ่มมาขอให้เลขาฯ เหมยช่วยจัดการเรื่องให้ หากทำพังขึ้นมา แล้วเลขาฯ เหมยเกิดความประทับใจที่ไม่ดีต่อเขาจะทำอย่างไร

คราวก่อนเรื่องฟาร์มเพาะเลี้ยง เขาเป็นฝ่ายยอมรับผิดเองและเขียนรายงานสำนึกผิดไปแล้ว ตอนนั้นเลขาฯ เหมยไม่ได้ว่าอะไร ซ้ำยังเอ่ยชมประโยคหนึ่งว่า รู้จักผิดแล้วแก้ไขก็เป็นสหายที่ดี แต่ใครจะรู้เล่าว่าเลขาฯ เหมยจะผิดหวังในตัวเขาเพราะเรื่องนั้นหรือไม่

อวี๋ซือหยามองท่าทางหวาดระแวงวิตกกังวลของเขาแล้วก็พูดไม่ออกไปพักใหญ่ ความจริงเลขาฯ หวังก็ไม่ใช่คนไม่ประสีประสาต่อโลก เพียงแต่ขลาดเขลาเกินไป หรือพูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ หวงแหนทุกสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้มากเกินไป ทั้งตำแหน่ง ชื่อเสียง รวมถึงความประทับใจที่หัวหน้ามีต่อตัวเขา

อาจเป็นเพราะยังหนุ่มแน่น อนาคตยังอีกยาวไกล จึงพะว้าพะวัง กลัวว่าหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวจะกระทบกระเทือนต่ออนาคต ไม่เหมือนสหายรุ่นเก่าอย่างเลขาฯ เฝิงที่กล้าได้กล้าเสียมากกว่า

"น่าจะตกลงนะคะ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนเกลี้ยกล่อมเลขาฯ เหมยเอง คุณแค่ช่วยพูดเสริมให้ฉันตามจังหวะที่เหมาะสมก็พอค่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยปลอบใจเขา

เลขาฯ หวังพยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว ให้ฉันพูดจริงจัง ฉันก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน ข้อเสนอนี้มีแต่คุณที่เข้าใจดีที่สุด หวังว่าเลขาฯ เหมยจะยอมเห็นชอบนะ"

อวี๋ซือหยาพอใจแล้ว เลขาฯ หวังคนนี้มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือเป็นคนรักษาคำพูด ตกลงแล้วก็จะไม่กลับคำ เพื่อไม่ให้เลขาฯ หวังเครียดเกินไป เธอจึงยกถ้วยชาขึ้นพลางเอ่ยว่า "มาค่ะ ดื่มน้ำชาเสียหน่อยก่อน จริงสิคะ ห้องรับแขกนี้แต่ก่อนก็จัดแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่าคะ"

ทั้งสองดื่มชาจนหมด และคุยสัพเพเหระถึงที่มาที่ไปของของตกแต่งทุกชิ้นในห้องรับแขกจบไปรอบหนึ่ง ในที่สุดเลขาฯ หูก็กลับมา "เลขาฯ หวัง ผู้จัดการอวี๋ เลขาฯ เหมยรอพวกคุณอยู่ในห้องทำงานแล้ว เชิญตามผมมาครับ"

เขาพาคนทั้งสองเดินเข้าห้องทำงาน รินชาใหม่ให้ทีละคน จากนั้นจึงล่าถอยออกไป

เลขาฯ เหมยค่อนข้างยุ่ง บนโต๊ะทำงานยังมีกองเอกสารที่รอให้เขาเซ็นชื่ออยู่อีกเป็นตั้ง เขาเปิดฝาปากกาหมึกซึม พลางพลิกเอกสารและเอ่ยถามอวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังว่า "เสี่ยวหูบอกว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอมีแผนงานใหม่ เกี่ยวข้องกับหลายภาคส่วน ลองเล่าให้ฟังซิ"

อวี๋ซือหยาลงถ้วยชา ยิ้มพลางกล่าวว่า "เลขาฯ เหมยคะ เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ เมื่อเดือนก่อนฟาร์มเป็ดของเราเปิดร้านค้าจำหน่ายในเมืองเอก ยอดขายเพิ่มขึ้นมากจนของไม่พอขาย ตอนนี้เพราะสินค้าไม่พอส่ง จึงต้องใช้วิธีจำกัดปริมาณการขายในแต่ละวันแล้วค่ะ เพื่อรับประกันเรื่องการส่งสินค้า เราจึงเตรียมที่จะขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นอีก แต่จำนวนเป็ดของฟาร์มเรายืนพื้นอยู่ที่หมื่นห้าพันตัวขึ้นไปตลอดทั้งปีมาโดยตลอด หากเพิ่มจำนวนขึ้นไปอีก จะกลายเป็นภาระหนักมากสำหรับฟาร์มเรา อีกอย่าง เราจะพัฒนาแค่คอมมูนเราคอมมูนเดียวก็ไม่ได้ ไม้ซีกไม่อาจเป็นป่า ให้แค่ประชาชนในคอมมูนเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องดูแลพี่น้องคอมมูนข้างเคียงด้วย ฉันก็เลยคิดวิธีใหม่ออกมา นั่นคือจัดตั้งฐานเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอขึ้นในอำเภอเฉินซานของเรา นี่คือรายงานแผนงานของฉัน ขอเลขาฯ เหมยช่วยพิจารณาด้วยค่ะ"

เมื่อฟังจบ เลขาฯ เหมยก็ปิดฝาปากกา พยักหน้ารับ "เอามานี่สิ"

อวี๋ซือหยายื่นรายงานแผนงานส่งให้ด้วยสองมือ

เลขาฯ เหมยไม่ได้รีบอ่าน กลับมองอวี๋ซือหยาด้วยรอยยิ้มแล้วถามขึ้นว่า "ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเธอเกิดปัญหา เงินทุนหมุนเวียนติดขัด ตอนนี้แก้ปัญหาได้หมดแล้วหรือ"

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเลขาฯ หวังก็เปลี่ยนไป สองมือจับถ้วยชาแน่นโดยไม่รู้ตัว

อวี๋ซือหยายังคงยิ้มพลางตอบว่า "ใช่ค่ะ ในกระบวนการบริหารจัดการของเราเกิดปัญหาขึ้นบ้างจริงๆ ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันกับเลขาฯ หวังต่างก็เป็นมือใหม่ทั้งคู่ ไม่มีประสบการณ์ เป็นการคลำหินข้ามน้ำ จึงเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนี้ปัญหาพวกนี้ได้รับการแก้ไขหมดแล้วค่ะ ค่าแรงที่ค้างคนงานก็จ่ายไปแล้ว เงินค่าสินค้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกสามแห่งก็เคลียร์บัญชีให้พวกเขาทั้งหมดแล้วเช่นกัน ได้ยินว่าเลขาฯ เฉียนกับพวกเตรียมจะเอาเงินก้อนนี้ไปเดินสายไฟฟ้าเข้าหมู่บ้าน ช่วงก่อนหน้านี้เหมือนยังมาขอยืมกำลังคนจากเลขาฯ หวังอยู่เลย ใช่ไหมคะเลขาฯ หวัง"

เลขาฯ หวังที่ถูกเอ่ยชื่อขึ้นมากะทันหันรีบพยักหน้ารับ "ใช่ครับ มีเรื่องนี้จริงๆ เลขาฯ เฉียนกับพวกบอกว่าอยากเรียนรู้ประสบการณ์จากคอมมูนเราเมื่อปีกลาย อยากให้เราส่งสหายเก่าที่มีประสบการณ์ไปช่วยสักสองสามคน ผมสั่งให้แต่ละกองผลิตจัดแจงให้แล้วครับ"

พูดจบ เลขาฯ หวังก็อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง แต่ก่อนเขาเคยคิดว่าตนเองอายุยังน้อยก็ได้เป็นถึงเลขาฯ ของผู้นำเบอร์หนึ่งแห่งคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ ความรู้ความสามารถย่อมเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมากนัก จนกระทั่งมาเจออวี๋ซือหยา ถึงได้ถูกตอกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วันนี้เปิดหูเปิดตาอีกแล้ว ขนาดเคลมผลงานยังทำได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอยขนาดนี้ ได้วิชาจริงๆ

เป็นไปตามคาด พอเลขาฯ เหมยได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจมาก "ต่อไฟฟ้าได้น่ะดี ต่อไฟแล้วชาวบ้านเราจะได้มีไฟฟ้าใช้ ไม่ต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด นี่เป็นเรื่องดี แต่คอมมูนหยางหมิงกับพวกเขาสร้างถนนเมื่อปีกลาย กู้เงินจากธนาคารไป ใช้คืนหมดหรือยังล่ะ"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างเกรงใจว่า "เรื่องนี้ฉันไม่ทราบแน่ชัดค่ะ แต่คิดว่าเลขาฯ ทั้งสามท่านคงมีตัวเลขในใจอยู่แล้ว อีกอย่างพอถึงสิ้นปีพวกเขาก็ต้องขายเป็ดอีกรุ่น น่าจะราวๆ ห้าพันตัว คงมีรายได้หมื่นกว่าหยวน เงินก้อนนี้พอที่จะชำระหนี้เงินกู้ของปีกลายแล้วล่ะค่ะ"

ได้ยินคำนี้ เลขาฯ เหมยก็จมลงสู่ห้วงความคิด ครู่หนึ่งถึงได้รำพึงออกมา "ดูท่าเปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงนี่ทำเงินดีทีเดียวนะ"

อวี๋ซือหยาถ่อมตัวว่า "ก็พอใช้ได้ค่ะ ต้นทุนของฟาร์มพวกเขาสองสามแห่งนั้นค่อนข้างต่ำ หลักๆ มีแค่ค่าแรงคนเลี้ยงกับค่าอาหารสัตว์ ไม่เหมือนโรงงานของเราที่ยังต้องเลี้ยงดูคนงานอีกสองร้อยกว่าชีวิต ภาระของพวกเขาเลยเบากว่าค่ะ"

กิจการระดับหมู่บ้าน ต้องเลี้ยงดูคนงานถึงสองร้อยกว่าคน ไม่ง่ายเลยจริงๆ เลขาฯ เหมยวางปากกาลง "พวกเธอก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ นั่นแหละ งั้นฉันขอดูแผนงานหน่อยแล้วกัน"

"ได้ค่ะเลขาฯ เหมย แผนงานนี้ฉันเป็นคนเขียนเอง ขาดประสบการณ์ จุดไหนที่เขียนไม่เป็นระเบียบหรือยังไม่รอบคอบ ขอเลขาฯ เหมยช่วยชี้แนะด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

เลขาฯ เหมยพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรมากแล้วเปิดเอกสารแผนงานออกดู

ที่บอกว่าเป็นแผนงาน เอาเข้าจริงมีแค่สามหน้ากระดาษ บรรยายแนวคิดฐานเพาะเลี้ยงอำเภอเฉินซาน โดยใช้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเป็นศูนย์กลาง ขยายกิจการเพาะเลี้ยงไปยังหกสิบกว่าคอมมูนทั่วทั้งอำเภอ ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจะรับผิดชอบจัดหาลูกเป็ดและให้การสนับสนุนทางเทคนิค ทั้งยังรับซื้อเป็ดตามราคาตลาด

ต่อจากนั้น แผนงานยังแสดงให้เห็นถึงภาพอนาคต ร่างเค้าโครงของผลพวงจากการรวมกลุ่มทางอุตสาหกรรม และผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่จะสร้างให้แก่คอมมูนต่าง ๆ ในปีหน้า ทั้งยังคาดหวังถึงวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่ที่จะตัดถนนและต่อไฟฟ้าให้ครอบคลุมทั่วทั้งอำเภอ

จะว่าไปแล้วคำว่าวิสัยทัศน์ก็ไม่ค่อยจะตรงนัก ในแผนงานนั้น อวี๋ซือหยาได้วางเป้าหมายที่จะตัดถนนและต่อไฟฟ้าให้ถึงทุกหมู่บ้านภายในปี 1980 ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังคำนวณไว้อีกด้วยว่าหากเปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงขนาดห้าพันตัว คอมมูนจะมีกำไรปีละประมาณเท่าไร กำไรเหล่านี้สามารถนำไปทำอะไรได้บ้าง ในขณะเดียวกัน การปูถนนและต่อสายไฟจะช่วยส่งเสริมอุตสาหกรรมปูนซีเมนต์ อิฐแดง กรวดหิน สายไฟ ตลอดจนงานก่อสร้างทั่วทั้งอำเภอได้มากเพียงใด ช่วยสร้างตำแหน่งงานใหม่ ๆ ได้อย่างไรบ้าง

นี่หากจะบอกว่าเป็นเอกสารแผนงาน สู้เรียกว่าเป็นพิมพ์เขียวการวางผังอุตสาหกรรมยังจะเหมาะกว่า เสียแต่ว่าสั้นไปหน่อย เลขาฯ เหมยผู้คุ้นชินกับการได้รับรายงานยาวเกินห้าหน้าเป็นประจำ อีกทั้งรายงานหนาหลายสิบหน้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก พอปิดแผนงานลงจึงยังรู้สึกค้างคาใจอยู่บ้าง "มีแค่สามหน้านี้เองหรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "เวลากระชั้นชิดค่ะ แล้วฉันก็ไม่มีประสบการณ์ด้วย เลยทำออกมาแบบเรียบง่ายไปหน่อย เลขาฯ เหมยยังมีอะไรที่อยากทราบเพิ่มเติมไหมคะ"

เธอขี้เกียจทำรายงานยาวเหยียดที่ดูหรูหราแต่ไม่มีเนื้อหาสาระ วกไปวนมาเสียเวลาเปล่า

เลขาฯ เหมยลองใคร่ครวญดู รายงานนี้แม้จะสั้นเรียบง่าย แต่ประเด็นที่ควรพูดก็พูดครบหมด แถมยังประมาณการตัวเลขคร่าว ๆ ของวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการสร้างถนนและต่อไฟฟ้าเอาไว้ด้วย การจะทำเช่นนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ลำพังแค่การคำนวณตัวเลขทางสถิติก็เป็นงานช้างแล้ว ซ้ำยังต้องรวบรวมข้อมูลของคอมมูนตั้งมากมายทั่วทั้งอำเภออีก นี่ไม่ใช่งานสบายเลยจริง ๆ

เลขาฯ เหมยยกเอกสารแผนงานขึ้นแกว่งเบา ๆ พลางถามด้วยความสนใจ "ทั้งหมดนี้เธอทำคนเดียวหรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มบาง ๆ ตอบว่า "เลขาฯ หวังกับเลขาฯ เฝิง ไม่สิคะ ต้องเรียกว่าหัวหน้าเฝิง ก็ช่วยฉันไว้มากค่ะ ฉันไม่ได้เข้าใจสภาพการณ์ของคอมมูนต่าง ๆ ทั่วทั้งอำเภอดีนัก ต้องขอบคุณข้อมูลที่พวกท่านช่วยจัดหาให้ค่ะ"

ต่อให้เป็นเช่นนั้น ปริมาณการคำนวณก็ไม่ใช่น้อย ๆ อยู่ดี เลขาฯ เหมยคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางแผนงานลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงหันไปพูดกับอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ เดี๋ยวให้เสี่ยวหูพาพวกเธอไปยืมเอกสารบางส่วนที่ห้องเก็บเอกสารนะ เธอทำแผนงานที่ละเอียดรอบคอบกว่านี้มาใหม่อีกฉบับ ไว้ฉันส่งข่าวคุยกับพวกผู้นำในอำเภอก่อน แล้วเราค่อยกำหนดเวลาเรียกประชุมคณะทำงานของแต่ละคอมมูนเพื่อมาหารือเรื่องนี้กันอีกที"

อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังต่างเผยสีหน้าดีใจ "ขอบคุณค่ะ/ครับเลขาฯ เหมย!"

เลขาฯ เหมยโบกมือ "ต่างก็ทำเพื่อส่วนรวมทั้งนั้นแหละ ไปเถอะ"

ทั้งสองคนลุกขึ้นกล่าวลาเลขาฯ เหมย จากนั้นเสี่ยวหูก็พาพวกเขาไปยังห้องเก็บเอกสารเพื่อค้นหาข้อมูล

ระหว่างทาง เสี่ยวหูมีเจตนาผูกมิตร จึงเอ่ยแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม "ยินดีด้วยครับเลขาฯ หวัง ผู้จัดการอวี๋ แผนงานของพวกคุณยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ถ้าทำได้จริงละก็ อุตสาหกรรมทั่วทั้งอำเภอของเราคงได้ก้าวขึ้นไปอีกขั้นเลย"

แม้ช่วงเวลานี้ยังเป็นยุคเศรษฐกิจแบบแผน แต่แต่ละมณฑล นคร และอำเภอก็ยังต้องประชันขันแข่งระดับทางอุตสาหกรรมกันอยู่ดี ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในเกณฑ์หลักของการประเมินผลงานของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น

อวี๋ซือหยากล่าวตอบอย่างสุภาพ "นี่ต้องยกความดีความชอบให้กับการสนับสนุนจากพวกผู้นำค่ะ เป้าหมายของพวกเราทุกคนก็เหมือนกันทั้งนั้น นั่นคือรับใช้ประชาชน"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสี่ยวหูก็หัวเราะออกมา "ใช่ครับ รับใช้ประชาชน ผู้จัดการอวี๋ เลขาฯ หวัง ตรงนี้คือห้องเก็บเอกสารแล้วครับ เลขาฯ หวังน่าจะคุ้นเคยกับห้องเก็บเอกสารดีอยู่แล้ว ผมยังมีงานต้องทำ ขอตัวไม่เข้าไปด้วยนะครับ"

ใครจะกล้าให้คนโปรดข้างกายเลขาฯ เหมยมาคอยเฝ้าพวกเขากันล่ะ อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณค่ะเลขาฯ หู เชิญคุณไปทำงานเถอะค่ะ พวกเราค่อย ๆ ดูกันเองได้"

"ได้ครับ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาผมที่ตึกข้าง ๆ ได้นะ" เลขาฯ หูแจ้งเรื่องกับเจ้าหน้าที่ดูแลห้องเก็บเอกสาร ให้อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังลงชื่อเสร็จแล้วจึงเดินจากไป

อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังเดินเข้าไปในห้องเก็บเอกสารด้วยกัน

ห้องเก็บเอกสารของอำเภอไม่ใหญ่นัก มีทั้งหมดสองห้อง พื้นที่น่าจะราวสี่สิบถึงห้าสิบตารางเมตร มีชั้นวางตั้งเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ บนชั้นเต็มไปด้วยเอกสารประเภทต่างๆ รวมถึงหนังสือประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของอำเภอ

อวี๋ซือหยาต้องการทำความเข้าใจขนาด แผนที่การกระจายตัว ตลอดจนอุตสาหกรรมหลักของคอมมูนต่างๆ ในอำเภอเป็นหลัก จึงหันไปถามเลขาฯ หวัง "แผนที่ของอำเภออยู่ที่ไหนคะ รวมถึงข้อมูลการกระจายตัวของอุตสาหกรรม จำนวนประชากร และปริมาณผลผลิตธัญพืชของแต่ละคอมมูนด้วยค่ะ"

อย่างไรเสียเลขาฯ หวังก็เคยเป็นเลขานุการมาหลายปี จึงคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างดี "คุณตามผมมา"

เขาเดินมาหน้าชั้นวาง หยิบแผนที่ที่พับไว้ออกมาแผ่นหนึ่ง คลี่ออกส่งให้อวี๋ซือหยา "นี่เป็นแผนที่ทั่วทั้งอำเภอ เขียนขึ้นเมื่อปี 1962 น่าจะยังไม่เปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ บนนี้ย่อส่วนตามมาตราส่วน คุณดูเข้าใจไหม"

อวี๋ซือหยาหยิบปากกา สมุดบันทึก และไม้บรรทัดอันเล็กออกมา "แน่นอนสิคะ บนนี้ก็มีเขียนไว้ไม่ใช่หรือ แผนที่มาตราส่วน 1:100,000 คุณอย่าเพิ่งพูดนะ ให้ฉันคำนวณดูก่อน"

เฮ้อ ไม่มีเครื่องคิดเลขหรือคอมพิวเตอร์นี่ไม่สะดวกจริงๆ ยังต้องมานั่งคำนวณปากเปล่าคิดเลขในใจเองทั้งหมด

อวี๋ซือหยาขลุกอยู่ในห้องเก็บเอกสารตลอดทั้งวัน มีเพียงช่วงเที่ยงเท่านั้นที่ออกไปกินข้าวกลางวันมื้อหนึ่ง จากนั้นก็กลับเข้ามาเปิดดูแฟ้มเอกสาร ตรวจสอบข้อมูล พร้อมกับจดบันทึกไปเรื่อยๆ

เลขาฯ หวังช่วยเธอหาข้อมูลที่ต้องการออกมาจนครบแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก อวี๋ซือหยาเห็นเขานั่งอยู่ข้างๆ ดูท่าทางเบื่อหน่าย จึงเอ่ยเร่งเร้า "เลขาฯ หวัง อุตส่าห์มาถึงตัวอำเภอทั้งที คุณไม่อยากไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าบ้างหรือคะ"

เลขาฯ หวังเริ่มเข้าใจอวี๋ซือหยาขึ้นมาบ้างแล้ว คนคนนี้ไม่เคยทำเรื่องไร้ประโยชน์ และไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ย่อมไม่ใช่แค่บอกให้เขาไปเยี่ยมเพื่อนเก่าตามความหมายตรงตัวแน่นอน ตอนนี้ทั้งสองคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว เลขาฯ หวังจึงไม่วางท่าอีกต่อไป ถามตรงๆ ว่า "คุณอยากให้ผมทำอะไร"

อวี๋ซือหยายกยิ้มมุมปาก "ไม่ใช่ว่าฉันเห็นคุณนั่งว่างๆ อยู่ตรงนี้แล้วเบื่อหรอกหรือคะ ไปหาเพื่อนเก่า สานสัมพันธ์กันไว้หน่อย วันหน้าคอมมูนเรามีเรื่องอะไรต้องขอให้เพื่อนเก่าช่วยจะได้คุยกันง่ายขึ้น คุณว่าจริงไหมคะ มิตรภาพน่ะ ต้องคอยดูแลรักษานะ"

เลขาฯ หวังพูดไม่ออกอีกครา สามารถพูดเรื่องการสร้างเส้นสายให้ฟังดูสง่างามได้ขนาดนี้ ผู้จัดการอวี๋ช่างเป็นยอดคนจริงๆ ไม่ว่าคำพูดแบบไหน พอออกมาจากปากเธอแล้วก็กลายเป็นคำดีงามไปเสียหมด

"เอาเถอะ ผมกำชับสหายที่เฝ้าห้องเก็บเอกสารไว้แล้ว ถ้าคุณต้องการข้อมูลอะไรแล้วหาไม่เจอ ก็ถามเขาได้" เลขาฯ หวังลุกขึ้นยืน นานๆ ทีจะได้มาตัวอำเภอสักครั้ง เขาก็ควรจะไปพบปะพูดคุยกับเครือข่ายความสัมพันธ์เดิมไว้บ้างจริงๆ

เลขาฯ หวังออกไปนั่งคุยดื่มชากับเพื่อนเก่า ส่วนอวี๋ซือหยาก็ก้มหน้าก้มตาจดบันทึกต่อ ในใจนึกคิดถึงระบบคอมพิวเตอร์ประมวลผลข้อมูลในยุคหลังเหลือเกิน อยากได้อะไรก็แค่ค้นหา ไม่ต้องมาคอยเปิดหาทีละหน้าเหมือนอย่างตอนนี้

เลขาฯ หวังทำงานเป็นเลขานุการมาก่อน ย่อมรู้จักผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ระดับแกนนำในอำเภอเป็นส่วนใหญ่ ทั้งยังมีอีกหลายคนที่สนิทสนมกันดี พอคุยกันไปเรื่อยๆ พริบตาเดียวก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่าแล้ว เขาคาดว่าอวี๋ซือหยาน่าจะดูข้อมูลใกล้เสร็จ จึงบอกลาเพื่อนแล้วเตรียมตัวกลับไปหาเธอ

พอเดินลงบันไดมา ปรากฏว่าก็บังเอิญเจอกับเลขาฯ เหมยเข้าพอดี

เมื่อเห็นอดีตเลขานุการของตน เลขาฯ เหมยก็เลิกคิ้วขึ้น "เสี่ยวหวัง วันนี้ดูว่างดีนี่ ไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงานฉันหน่อยไหม"

เลขาฯ หวังรีบเดินตามไปทันที

พอมาถึงห้องทำงาน เลขาฯ เหมยก็เอ่ยด้วยท่าทางเป็นกันเองและเปี่ยมด้วยความเมตตา "นั่งสิ คราวก่อนฉันค่อนข้างยุ่ง พวกเราเลยยังไม่ได้คุยกันยาวๆ สักเท่าไหร่ ว่าอย่างไร อยู่ที่คอมมูนหงอวิ๋นเป็นอย่างไรบ้าง ผ่านไปปีหนึ่งแล้ว ปรับตัวได้หรือยัง"

เลขาฯ หวังก้มหน้าลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตัวเอง "คุณอาเหมย ผมสบายดีครับ การลงชนบทคราวนี้ทำให้ผมได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เมื่อก่อนที่ผมได้เป็นเลขาฯ ของคุณอา ทางบ้านมีส่วนช่วยผลักดันอย่างไม่อาจปฏิเสธได้เลยครับ"

เลขาฯ เหมยมองเขาด้วยความปลาบปลื้มใจ "ดูท่าการลงไปเคี่ยวกรำฝึกฝนคราวนี้จะไม่เสียเปล่า นายเติบโตขึ้นมาก ไม่ต้องท้อใจไปหรอก อวี๋ซือหยาเป็นคนพิเศษ เธอมีสัญชาตญาณทางธุรกิจที่เป็นพรสวรรค์แบบที่คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่มี ทั้งยังมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ความคิดยืดหยุ่น เก่งกาจเรื่องการดึงเอาทรัพยากรทุกอย่างรอบตัวมาบูรณาการใช้ นายได้ร่วมงานกับเธอ จะได้เรียนรู้อะไรอีกเยอะ"

เลขาฯ หวังรีบพยักหน้ารับ "ครับ คุณอาพูดถูก เธอมีจุดที่ควรค่าแก่การเรียนรู้สำหรับผมอยู่มากจริงๆ ครับ"

เลขาฯ เหมยเห็นว่าเขาละทิ้งความเย่อหยิ่งทระนงตนแต่ก่อนไปได้แล้ว ก็รู้สึกยินดีมาก "แล้วนายมองแผนการนี้ของอวี๋ซือหยายังไง แผนงานเล่มนี้ เธอได้ปรึกษากับนายล่วงหน้าหรือเปล่า"

เลขาฯ เหมยเข้าใจท่าทีของเขาแล้ว จึงยิ้มอย่างมีความหมาย "ดูท่าเลขาฯ กับผู้จัดการโรงงานอย่างพวกนายสองคน ตอนนี้จะลงเรือลำเดียวกันแล้วสินะ"

เลขาฯ หวังตกใจ รีบชี้แจง "คุณอาเหมยครับ ผมแค่รู้สึกว่าสิ่งที่อวี๋ซือหยาทำล้วนทำเพื่อฟาร์มเพาะเลี้ยง เพื่อประโยชน์ของสมาชิกคอมมูนทั้งนั้น บอกตามตรงเลยนะครับ เมื่อเดือนตุลาคมผมเคยตรวจบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยง ตั้งแต่ก่อตั้งฟาร์มมาสองปีกว่า ทุกรายการในบัญชีชัดเจนโปร่งใสมาก อวี๋ซือหยาใช้เงินไปไม่น้อยกับการตัดถนน ต่อไฟฟ้า ระดมทุนสร้างห้องสมุดโรงเรียน ฉายภาพยนตร์เพื่อยกระดับชีวิตจิตใจและวัฒนธรรมของสมาชิกคอมมูน ค่าใช้จ่ายแต่ละก้อนนี้ไม่ใช่น้อยๆ รวมกันแล้วเป็นเงินก้อนโตทีเดียว แต่ตัวเธอกลับไม่เคยฮุบเอาของฟาร์มเพาะเลี้ยงไปแม้แต่สตางค์แดงเดียว แม้แต่ซื้อเป็ดพะโล้อบแห้งตัวหนึ่งกลับไปให้พ่อแม่ก็ยังจ่ายเงินเอง แถมยังไม่เคยยัดเยียดญาติพี่น้องคนไหนเข้ามาทำงานในฟาร์ม พนักงานทุกคนเปิดรับสมัครอย่างโปร่งใส ผมรู้สึกว่าบางครั้งก็มองเห็นความยึดมั่นแบบพวกอุดมคตินิยมในตัวเธอครับ"

เลขาฯ เหมยหัวเราะ "ดูท่าทางนายจะเลื่อมใสในตัวเธอไม่น้อยเลยนะ สหายเสี่ยวอวี๋คนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจคนไม่เบาจริงๆ เหล่าเฝิงคนก่อนหน้านาย ทุกครั้งที่พูดถึงเธอก็ชมไม่ขาดปากเหมือนกัน งั้นนายลองว่ามาซิ แผนงานฉบับนี้ของเธอ มีความเป็นไปได้ไหม"

เลขาฯ หวังพลันคิดได้เหมือนตาสว่าง "น่าจะได้นะครับ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ลองดูคอมมูนตงเฟิง คอมมูนหยางหมิง และคอมมูนอื่นๆ อีกสองสามแห่งที่เปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงทำตามพวกเราสิครับ ช่วงนี้เงินทุนของคอมมูนเหล่านั้นคล่องตัวขึ้นมาก แถมยังพัฒนาคอมมูนได้ดียิ่งขึ้นด้วย"

เลขาฯ เหมยเข้าใจท่าทีของเขาแล้ว "ดี ฉันจะพิจารณาดูอย่างรอบคอบ ในเมื่อนายเองก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ ก็ร่วมมือกับผู้จัดการโรงงานอวี๋ทำแผนงานออกมาให้ดี พยายามเกลี้ยกล่อมผู้นำคนอื่นๆ ในที่ประชุมใหญ่ให้คล้อยตามให้ได้"

"ครับ ขอบคุณครับคุณอาเหมย" เลขาฯ หวังกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ

เลขาฯ เหมยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "ห้องเก็บเอกสารใกล้จะปิดแล้ว นายไปหาสหายอวี๋ซือหยาเถอะ ถ้ายังดูข้อมูลไม่เสร็จ ฉันจะให้เสี่ยวหูไปบอกทางห้องเก็บเอกสารไว้ พรุ่งนี้พวกนายค่อยมาใหม่"

เลขาฯ หวังรีบลุกขึ้นยืน "ครับ ขอบคุณครับคุณอาเหมย งั้นผมขอตัวไปห้องเก็บเอกสารก่อนนะครับ"

เมื่อเขาไปถึงห้องเก็บเอกสาร ก็พบว่าอวี๋ซือหยายังคงก้มหน้าก้มตาจดอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่จริงๆ

"ห้องเก็บเอกสารจะปิดแล้วนะ ถ้ายังมีข้อมูลที่ยังไม่ได้ดูอีกเยอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาใหม่" เลขาฯ หวังเตือนอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ "ไม่ต้องหรอกค่ะ เหลืออีกนิดเดียว จดเสร็จก็ไปแล้ว"

เธอไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกทั้งวันหรอกนะ

"งั้นก็ได้" เลขาฯ หวังหมุนตัวเดินออกจากห้อง ไปคุยเล่นกับสหายรุ่นน้องที่ดูแลห้องเก็บเอกสารข้างนอก

ผ่านไปอีกราวๆ ยี่สิบนาที ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็ปิดสมุดลง จัดเรียงเอกสารวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย จากนั้นก็สะพายกระเป๋ารีบเดินออกมา "ขอโทษด้วยนะคะสหาย เอกสารที่ฉันดูเสร็จแล้ววางไว้บนโต๊ะ รบกวนช่วยเก็บเข้าที่ด้วยค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ผมค่อยมาจัดการ" สหายรุ่นน้องห้องเก็บเอกสารพูดจาง่ายๆ ไม่ถือสา

อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังจึงค่อยเดินออกจากที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ เวลานี้พระอาทิตย์ตกดินแล้ว แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องการค้างคืนที่ตัวอำเภอเลยสักคน

เลขาฯ หวังมีเส้นสายในตัวอำเภอกว้างขวาง เขาจึงบอกว่า "เดี๋ยวผมไปถามดูว่ามีรถผ่านมาไหม พวกเราจะได้ขอติดรถกลับไปด้วย"

บังเอิญว่ามีรถแทรกเตอร์บรรทุกอิฐกำลังจะไปชนบทอยู่คันหนึ่งพอดี ทั้งสองคนจึงอาศัยรถคันนั้นกลับชนบท แล้วเดินต่ออีกระยะหนึ่งจึงถึงคอมมูน

พอกลับถึงคอมมูน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว เลขาฯ หวังนึกถึงเรื่องที่อวี๋ซือหยาถูกลอบทำร้ายเมื่อช่วงก่อนหน้าขึ้นมาได้ จึงเอ่ยอาสา "ผู้จัดการอวี๋ ดึกมากแล้ว คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวเดินกลับมันอันตราย ให้ผมไปส่งเถอะครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกค่ะ เสิ่นเยวี่ยเขามารับฉันแล้ว"

เลขาฯ หวังมองตามสายตาเธอไป ก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนรออยู่ที่ทางแยกที่จะมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชิงเหอ จึงยิ้มแล้วกล่าว "ได้ครับ งั้นผมกลับก่อนนะ"

หลังกล่าวลากัน อวี๋ซือหยากระชับกระเป๋าสะพายแล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปหาเสิ่นเยวี่ย "รอนานไหม"

เสิ่นเยวี่ยรับกระเป๋าจากไหล่ของเธอ "ไม่นาน เพิ่งมาถึงได้ครู่เดียว ทำไมกลับดึกขนาดนี้ เรื่องเรียบร้อยดีไหม"

อวี๋ซือหยานวดไหล่ วันนี้ก้มหน้าจดบันทึกอยู่ท่าเดิมตลอดเวลา กระดูกคอเลยปวดเมื่อยไปหมด "ก็ดีค่ะ ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว เลขาฯ เหมยให้ฉันกลับมาทำรายงานฉบับละเอียด อีกไม่กี่วันค่อยไปรายงานที่อำเภอ"

"ถ้าอย่างนั้นเลขาฯ เหมยก็ไม่ได้คัดค้าน โอกาสก็มีมากทีเดียว เหนื่อยหน่อยนะ คืนนี้เจี้ยนตงต้มหัวปลาใส่เต้าหู้กับผัดเนื้อใส่ต้นกระเทียมฉลอง รอคุณคนเดียวเลย ไปกันเถอะ" เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางกล่าว

อวี๋ซือหยากรายตาค้อนเขา "ถ้าไม่สำเร็จ ก็คงทำของอร่อยมาปลอบใจฉันสินะ นี่คุณกะจะปั้นเจี้ยนตงให้เป็นพ่อครัวเลยหรือไง"

เสิ่นเยวี่ยก็ไม่ได้ปฏิเสธ "ได้ยินมาว่าอาหารในโรงอาหารมหาวิทยาลัยเป็นข้าวหม้อใหญ่ ไม่ค่อยมีเนื้อมีหนัง เจี้ยนตงทำกับข้าวเป็นพอดี ผมเลยให้เขาทำของอร่อยบำรุงคุณสัปดาห์ละสองมื้อ"

อวี๋ซือหยาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปเลยทีเดียว "พ้นปีใหม่เจี้ยนตงก็เพิ่งจะสิบห้า คุณนี่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขาจริงๆ"

"เด็กผู้ชายก็ต้องฝึกฝนให้มาก วางใจเถอะ เจ้าเด็กนี่เต็มใจทำเอง ไม่ใช่ผมบังคับเสียหน่อย" เสิ่นเยวี่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เด็กหนุ่มอายุสิบห้าในชนบทก็นับเป็นหนึ่งแรงงานแล้ว คนที่มีเรี่ยวแรงเยอะหน่อยก็เก็บแต้มแรงงานได้เต็มแล้ว

เอาเถอะ สองพี่น้องเขาไม่ขัดข้องอะไร เธอก็อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า

พอกลับถึงบ้าน ก้าวเข้าลานบ้าน อวี๋ซือหยาก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อผัดต้นกระเทียม ฝีมือเจี้ยนตงดีวันดีคืนจริงๆ น่าสงสารเธอกับเสิ่นเยวี่ยที่ยังคงเป็นพวกไม่ได้เรื่องเรื่องงานครัว ไม่ได้ความยิ่งกว่าเด็กเสียอีก

กินข้าวเสร็จ อวี๋ซือหยาแค่วางชามลงก็กลับเข้าห้องไปจัดระเบียบข้อมูลของวันนี้ เลขาฯ เหมยไม่ได้ระบุวันแน่นอนที่จะให้พวกเขาไปรายงานที่อำเภอ แต่มีแต่ทางพวกเขาต้องรอผู้นำ ไม่มีเหตุผลที่พอผู้นำโทรศัพท์มาตาม แล้วคุณยังบอกว่าตัวเองยังเตรียมตัวไม่พร้อม

ดังนั้น เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ทางอำเภอแจ้งให้ไปประชุมแล้วแผนงานฉบับใหม่ยังไม่เสร็จ อวี๋ซือหยาจึงตัดสินใจเริ่มลงมือทำตั้งแต่ตอนนี้ ทำงานล่วงเวลา พยายามทำแผนงานให้เสร็จเร็วขึ้นและคัดลอกไว้หลายๆ ชุด

เห็นอวี๋ซือหยากลับถึงบ้านก็มุดเข้าห้องทำงานทันที เสิ่นเจี้ยนตงก็เบะปาก พลางเก็บโต๊ะพลางกระซิบว่า "พี่ แผลของพี่สะใภ้ก็หายดีแล้ว เมื่อไรพี่จะพิชิตใจพี่สะใภ้ได้เสียทีเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยเพิ่งจัดเก้าอี้เสร็จ พอได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเขา "แกเป็นเด็กจะไปรู้อะไร"

เสิ่นเยวี่ยขำจนพูดไม่ออก ล็อกคอเขาไว้ "ไอ้หนู ตัวแค่นี้คิดอะไรเยอะแยะ หาว่าฉันไม่ได้เรื่องงั้นสิ ไป ออกไปประลองกันข้างนอกสักตั้ง!"

เขาไม่ได้กลับมาสองปี เจ้าเด็กนี่จะเหิมเกริมเกินไปแล้ว

ร่างกายของเสิ่นเจี้ยนตงยังไม่โตเต็มที่ จะไปสู้เสิ่นเยวี่ยได้อย่างไร จวนเจียนจะล้มอยู่รอมร่อ เขารีบจับแขนเสิ่นเยวี่ยไว้ "ไม่เอา พี่ ถ้าพี่ยังรังแกฉันอีก ฉันจะตะโกนเรียกพี่สะใภ้ดังๆ แล้วนะ"

เสิ่นเยวี่ยคลายแขนออก ปล่อยตัวเขาพลางแค่นหัวเราะ "ยังมีหน้าไปฟ้องผู้ปกครอง เด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ อย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่"

เสิ่นเจี้ยนตงไม่ยอม ยิ้มระรื่นอย่างได้ใจ "งั้นพี่ก็อย่ากลัวฉันไปฟ้องสิ"

เสิ่นเยวี่ยดีดนิ้วชี้ใส่หน้าผากเขาเบาๆ "เอาล่ะ ฉันรู้ตัวดี พี่สะใภ้แกก็รู้ตัวดี เธอไม่ใช่คนที่จะถูกคำหวานล่อลวงเอาไปได้ง่ายๆ แกอย่ามาป่วนเลย ในเมื่อชอบพี่สะใภ้ ก็ต้องเคารพเธอ ต่อไปอย่าพูดจาแบบวันนี้อีก"

เสิ่นเจี้ยนตงแลบลิ้น พี่ชายนี่นับวันยิ่งน่าเบื่อ ทำตัวเหมือนคนแก่หัวโบราณไปได้ ชิ ที่เขาทำไปทั้งหมดนี่เพื่อใครกันล่ะ

"ถือเสียว่าฉันแส่ไม่เข้าเรื่องก็แล้วกัน" เสิ่นเจี้ยนตงพูดจบก็ยกชามและตะเกียบมุ่งหน้าไปยังห้องครัว

เสิ่นเยวี่ยเดินตามไป แล้วบอกให้เขาไปคุมไฟเตา "ฉันล้างชามเอง เจี้ยนตง ฉันคุยกับพี่สะใภ้แกไว้แล้ว เดือนหน้ารอใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของพี่สะใภ้แกออกมาก่อน พวกเราค่อยไปเช่าห้องแถวมหาวิทยาลัยสักสองห้อง แกห้อง

เสิ่นเจี้ยนตงได้ยินว่าพวกเขามีแผนเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วถึงค่อยยิ้มออก "ตกลง พี่น่าจะบอกตั้งนานแล้ว วางใจเถอะ ผมจะช่วยพี่ดูแลพี่

"เอาละ เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าคิดฟุ้งซ่าน พวกเราผู้ใหญ่รู้เรื่องรู้ราวดี พี่สะใภ้เธอช่วงนี้งานสำคัญมาก อย่าเอาเรื่องขี้ปะติ๋วพวกนี้ไปกวนใจพี่เขาล่ะ" เสิ่นเยวี่ยกำชับอีกครั้ง

เสิ่นเจี้ยนตงจุดไม้ขีดไฟพลางพึมพำ "ผมรู้แล้วล่ะ พี่วางใจเถอะ ผมไม่ไปพูดพล่อย ๆ ต่อหน้าพี่สะใภ้หรอกครับ"

อวี๋ซือหยาใช้เวลาสามวันทำรายงานขึ้นมาใหม่อีกฉบับ รายงานฉบับนี้ยาวถึงแปดหน้า ละเอียดลออและมีเนื้อหาสาระมากกว่าฉบับหยาบ ๆ ก่อนหน้านี้เยอะมาก มีทั้งเหตุผลและหลักฐานรองรับ ทั้งยังยกตัวเลขข้อมูลประกอบอย่างชัดเจน

หลังจากเธอรวบรวมรายงานฉบับนี้เข้าเล่มเสร็จ ก็นำไปโรเนียวแปดชุด เตรียมจะนำติดตัวไปด้วยเมื่อถึงเวลา เสียดายที่เครื่องพิมพ์ในยุคนี้คุณภาพไม่ค่อยดี หมึกที่พิมพ์ออกมาค่อนข้างเลือนราง แถมยังมีกลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกึก สุดท้ายอวี๋ซือหยาจึงตัดใจยอมทิ้งไป แล้วลงมือคัดลอกด้วยลายมือตัวเองสองชุด เพื่อเตรียมเอาไว้ให้ทุกคนในที่ประชุมส่งต่อกันอ่าน

ทุกอย่างพร้อมสรรพ เหลือเพียงรอการแจ้งเตือนเท่านั้น

น่าเสียดายที่ประสิทธิภาพการทำงานในยุคนี้ไม่อาจเอ่ยปากชมได้จริง ๆ เธอรออยู่อย่างนั้นถึงสิบกว่าวัน จนกระทั่งผ่านพ้นวันปีใหม่สากลไปแล้ว อวี๋ซือหยาถึงได้รับแจ้งจากเลขาฯ หู ว่าให้พวกเขาเดินทางเข้าตัวอำเภอในวันที่ 2 มกราคม

การประชุมครั้งนี้มีขนาดใหญ่มาก มีสหายมาร่วมงานรวมเจ็ดถึงแปดสิบคน นอกจากเลขาธิการพรรคจากคอมมูนต่าง ๆ หกสิบกว่าคนแล้ว ยังมีผู้นำระดับอำเภออีกสิบกว่าท่าน รวมถึงเลขาฯ เหมย นายอำเภอที่ดูแลฝ่ายเศรษฐกิจ เจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการวางแผน และผู้รับผิดชอบจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องซึ่งสามารถช่วยขับเคลื่อนตามที่อวี๋ซือหยาเคยกล่าวถึงคราวก่อน

เลขาฯ เหมยซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะกล่าวเปิดการประชุม "สหายทุกท่าน วันนี้การประชุมของเราคือการหารือเกี่ยวกับการจัดตั้งฐานเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ ก่อนหน้านี้เสี่ยวหูได้ชี้แจงสถานการณ์คร่าว ๆ ให้พวกท่านฟังไปบ้างแล้ว แต่สำหรับรายละเอียดรูปธรรม ขอเชิญผู้จัดการโรงงานอวี๋จากฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอมาอธิบายให้พวกเราฟัง ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้จัดการโรงงานอวี๋ครับ"

ทุกคนต่างปรบมือตาม

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืน หยิบแผนงานที่เตรียมไว้ล่วงหน้าส่งให้ทางซ้ายและทางขวาฝั่งละชุด เพื่อให้ทุกคนได้เปิดดูพลางกล่าวว่า "สวัสดีค่ะท่านผู้นำทุกท่าน ฉันชื่ออวี๋ซือหยา เป็นผู้รับผิดชอบฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอค่ะ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับความไว้วางใจจากเลขาฯ เหมย ให้มาชี้แจงแผนการจัดตั้งฐานเพาะเลี้ยงให้ทุกท่านฟัง ฉันได้ทำบทวิเคราะห์ข้อมูลอย่างละเอียดไว้แล้ว ทุกท่านสามารถส่งต่อกันอ่านได้ ระหว่างนั้นฉันจะอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมให้ฟังค่ะ"

จากนั้นอวี๋ซือหยาก็อธิบายแผนงานของตน ทั้งในแง่ความต้องการของตลาด ประโยชน์ที่จะตกถึงคอมมูน และการขับเคลื่อนการพัฒนาของอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง ในระหว่างนั้นยังได้ยกตัวเลขข้อมูลอย่างละเอียดพร้อมประมาณการผลประโยชน์คร่าว ๆ ออกมาด้วย

เลขาฯ เหมยตั้งใจฟังจนจบกระบวนความ ก็พบว่าอวี๋ซือหยาได้เพิ่มเติมเนื้อหาลงในแผนงานอีกมากมาย เมื่อเทียบกับรายงานฉบับแรกที่ยังหยาบอยู่ รายงานฉบับนี้แทบไม่ต้องแก้ไขอะไรอีกแล้ว สามารถยื่นเสนอขึ้นเบื้องบนได้โดยตรงทันที

เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สหายรุ่นเยาว์คนนี้ทำงานจริงทำจังอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

เลขาธิการพรรคของคอมมูนอื่น ๆ และผู้นำหน่วยงานที่เคยร่วมงานกับอวี๋ซือหยาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจเช่นกัน ใครเล่าจะรังเกียจเงินทอง แผนการของอวี๋ซือหยานี้ไม่มีข้อเสียต่อพวกเขาเลยสักนิด ซ้ำยังช่วยเพิ่มผลกำไรให้หน่วยงานของตนได้อีก หากผลประกอบการดี ตนเองก็มีผลงาน ยามรายงานก็มีหน้ามีตา มีแต้มต่อไว้เลื่อนตำแหน่ง ทั้งพนักงานในสังกัดยังได้รับผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรม

ทว่ามีอยู่แผนกหนึ่งที่ไม่พอใจ นั่นก็คือผู้นำของคณะกรรมการวางแผน

หัวหน้าเจี่ยงแห่งคณะกรรมการวางแผนขมวดคิ้วมองแผนงานแล้วพูดขึ้น "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ แผนการของคุณคือจะขยายไปทั่วทั้งคอมมูนในอำเภอเพื่อสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยง คุณเคยคำนวณดูไหม ปีหน้าฟาร์มของพวกคุณจะขายเป็ดได้มากเท่าไรกันเชียว ถ้าทั้งอำเภอหันมาเลี้ยงเป็ดกันหมดแล้วขายไม่ออกจะทำยังไง สหายรุ่นเยาว์ คุณเคยคิดถึงปัญหานี้บ้างหรือเปล่า คุณจะรับผิดชอบไหวไหม แล้วการทำแบบนี้มันไปรบกวนแผนการผลิตของโรงงานต่าง ๆ ถึงตอนนั้นจะแก้ปัญหายังไง คนหนุ่มสาวมีความกระตือรือร้นมีไฟในการทำงานน่ะเป็นเรื่องดี แต่จะมาทำอะไรสะเปะสะปะตามอำเภอใจไม่ได้นะ"

อวี๋ซือหยามองตรงไปโดยไม่หลบสายตา สำหรับสถานการณ์ในวันนี้เธอคาดการณ์ไว้ล่วงหน้านานแล้ว ในเมื่อเส้นทางที่เธอจะเดินคือเส้นทางของระบบตลาด พูดให้ชัดก็คือการไปลิดรอนอำนาจของคณะกรรมการวางแผน พวกเขาจะยอมทนดูอยู่เฉย ๆ ก็แปลกแล้ว

เหตุผลที่เศรษฐกิจในยุคนี้ถูกเรียกว่าเศรษฐกิจแบบวางแผน ก็เพราะแผนการผลิตของโรงงานและเหมืองแร่ทุกแห่งล้วนถูกกำหนดโดยคณะกรรมการวางแผน ซึ่งประเมินจากยอดขายและความต้องการของปีก่อนหน้าเพื่อวางแผนการผลิตสำหรับปีใหม่ จากนั้นจึงส่งมอบให้องค์กร แล้วค่อยติดต่อผู้จัดส่งวัตถุดิบต้นน้ำและปลายน้ำตามปริมาณการผลิตนี้ กระบวนการเช่นนี้ไม่เพียงแต่สิ้นเปลืองเวลาและกำลังคน แต่ยังแข็งทื่อ ไม่ยืดหยุ่น ปริมาณการผลิตไม่ใช่สิ่งที่สถานประกอบการจะตัดสินใจเองได้ มักทำให้เกิดการสิ้นเปลืองทรัพยากรและสินค้าขาดตลาดอยู่บ่อยครั้ง

เวลานี้ยังไม่มีนโยบายจากเบื้องบนลงมา อวี๋ซือหยาจึงยังไม่อาจเอ่ยถึงระบบเศรษฐกิจแบบกลไกตลาดที่ให้ตลาดเป็นตัวกำหนดการผลิตได้

เธอแย้มยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ความกังวลของหัวหน้าเจี่ยงสมเหตุสมผลมากค่ะ แต่ตลอดระยะเวลาสองปีกว่าที่ผ่านมา ผลงานจากความร่วมมือระหว่างฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอกับอีกเก้าคอมมูน เช่น คอมมูนตงเฟิง คอมมูนหยางหมิง และคอมมูนหย่งเซิ่ง ทุกคนต่างก็เห็นเป็นประจักษ์ นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเส้นทางนี้ใช้การได้ อำเภอของเราไม่มีโรงงานอุตสาหกรรมหรือเหมืองแร่ขนาดใหญ่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ ทั้งไม่มีทรัพยากรแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ จึงไม่อาจอาศัยป่าเขากินป่าเขาได้ มีแต่พวกเราต้องพึ่งพาตนเองและสร้างจุดเด่นขึ้นมาเอง ซึ่งเป็ดชิงเหอก็เป็นจุดเด่นที่ดีมาก ยี่ห้อของเราสร้างชื่อเสียงจนติดตลาดในเมืองเอกของมณฑลแล้ว สินค้าผลิตไม่ทันขาย เราควรใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียงให้อำเภอเฉินซานของเรา สร้างกลุ่มอุตสาหกรรมขึ้นมาเพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาของอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง และก้าวหน้าไปด้วยกันค่ะ"

คำพูดนี้มีเหตุผลอยู่บ้าง ทว่าหัวหน้าเจี่ยงกลับไม่ยอมรับ แค่นเสียงฮึออกมา "พูดน่ะมันง่าย สหายตัวน้อย เธอเป็นแค่ผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเล็กๆ ไม่รู้หรอกว่าการควบคุมเศรษฐกิจทั่วทั้งอำเภอและการจัดวางแผนการผลิตในแต่ละปีมันสำคัญขนาดไหน การทำมั่วซั่วแบบนี้ สิ่งที่จะได้รับผลกระทบไม่ได้มีแค่หน่วยงานเดียว เลขาฯ เหมยครับ เรื่องนี้ไม่สอดคล้องกับหลักการทำงานของคณะกรรมการวางแผนของพวกเรา ผมเสนอให้ยกเลิกเรื่องนี้ไปเลยครับ!"

พอคำนี้หลุดออกมา หลายคนก็มีสีหน้าครุ่นคิด แม้คำพูดของหัวหน้าเจี่ยงจะฟังดูระคายหู แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเพิ่งจะเจอปัญหามาเมื่อไม่นานนี้ หากปีหน้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกจะทำอย่างไร ใครจะมารับผิดชอบผลที่ตามมา แม้ทุกคนจะปรารถนาผลงาน ทว่าก็ยิ่งต้องการความมั่นคงมากกว่า หากจะพูดด้วยคำพูดที่เข้าใจง่ายที่สุด ก็คือไม่ขอมีผลงานความชอบ ขอแค่ไม่ทำผิดพลาดเป็นพอ

อวี๋ซือหยายืนอยู่เพราะกำลังพูด จึงมองเห็นได้กว้างไกลกว่า เธอเก็บสีหน้าของทุกคนไว้ในสายตา เธอเข้าใจดีว่าคณะกรรมการวางแผนมีน้ำหนักมากเพียงใด เพราะกรรมการข้างในส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้นำจากหน่วยงานและสถานประกอบการสำคัญๆ สิทธิ์ในการออกเสียงของพวกเขาจึงมีอิทธิพลอย่างยิ่ง ทุกคนจำเป็นต้องคิดทบทวนให้ดี

เมื่อเทียบกันแล้ว หญิงสาวอายุน้อยที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการอย่างเธอย่อมมีน้ำหนักในการโน้มน้าวใจไม่มากพอ ต่อให้เธอยกตัวเลขข้อมูลออกมา และมีตัวอย่างความสำเร็จมาก่อน แต่สำหรับคนหัวโบราณเหล่านี้แล้ว มันก็ยังไม่น่าเชื่อถืออยู่ดี

ทว่าการที่สามารถเปิดการประชุมในวันนี้ได้ ก็แสดงว่าเลขาฯ เหมยยืนอยู่ข้างเธอ หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้คัดค้านแผนงานนี้ของเธอ เช่นนั้นก็ยังมีโอกาสให้ต่อสู้ช่วงชิงอยู่

อวี๋ซือหยาแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มพลางมองไปยังหัวหน้าเจี่ยง "ที่หัวหน้าเจี่ยงพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้างค่ะ แต่ฉันมีความมั่นใจในเป็ดชิงเหอของเราเป็นอย่างยิ่ง ปีหน้ายังวางแผนจะเปิดรับสมัครคนงานเพิ่ม เปิดหน้าร้านในเมืองเอกอีกหนึ่งสาขา และขยายตลาดเป็ดชิงเหอไปยังมณฑลและเมืองข้างเคียงด้วย ดังนั้นฉันจึงมองเห็นอนาคตที่สดใสมาก หากทางอำเภอไม่อาจอนุมัติแผนการนี้ได้ เป็ดชิงเหอของเราก็คงทำได้เพียงไปหาคอมมูนแถบชานเมืองเอกเพื่อร่วมมือกันผลิตแล้วละค่ะ การขยายกำลังการผลิตของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของเราเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างแน่นอน"

หากไม่ใช่เพราะการไปตระเวนหาคอมมูนทีละแห่งเพื่อร่วมมือนั้นยุ่งยากเกินไป ซ้ำภายหน้ายังมีตัวแปรมาก และไม่ง่ายต่อการประชาสัมพันธ์ยี่ห้อสินค้าแล้วล่ะก็ อวี๋ซือหยาคงไม่ยอมมาเปลืองแรงถกเถียงกับหัวหน้าเจี่ยงเช่นนี้หรอก

หัวหน้าเจี่ยงโกรธจนหนวดกระดิกตาค้าง "หมายความว่ายังไง ยายเด็กเมื่อวานซืนอย่างเธออายุแค่นิดเดียว คุยโตโอ้อวดเก่งนักนะ นี่คิดจะข่มขู่พวกเราหรือไง"

อวี๋ซือหยาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด "จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรคะ ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อการพัฒนาของโรงงาน และหวังว่าอำเภอเฉินซานของเราจะพัฒนาได้ดีเช่นกันค่ะ"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกัน เลขาฯ เหมยจึงเอ่ยถามขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋ คุณรับประกันได้ไหมว่า ไม่ว่าทุกคนจะเลี้ยงเป็ดมาเท่าไร ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกคุณจะรับซื้อได้ทั้งหมด"

อวี๋ซือหยายกมือขึ้นรับประกัน "เลขาฯ เหมยคะ ฉันขอให้คำมั่นสัญญาตรงนี้เลยค่ะ ปีหน้าไม่ว่าทุกคนจะเลี้ยงเป็ดมาเท่าไร ขอเพียงไม่ป่วย และเลี้ยงมาเกินสองเดือนครึ่ง ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราจะรับซื้อไว้ทั้งหมด ถ้าทำไม่ได้ ทางอำเภอจะปลดฉันออกจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงานนี้ได้เลยค่ะ!"

พอประโยคสุดท้ายนี้หลุดออกมา ห้องประชุมขนาดใหญ่พลันเงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก เลขาฯ เฉียนและเลขาฯ หวังต่างมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ ความตกตะลึงในแววตาฉายชัดจนไม่อาจปิดบัง

เห็นได้ชัดว่าเธอประสบความสำเร็จเกินกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันไปไกลลิบแล้ว ขอเพียงเธอเดินไปตามขั้นตอนทีละก้าว ไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม อนาคตก็สว่างไสวไร้ขีดจำกัด เหตุใดจึงต้องมาให้คำมั่นสัญญาแบบเอาตำแหน่งมาเดิมพันในที่ประชุมใหญ่เช่นนี้ เธอรู้ตัวหรือไม่ว่า หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดของเธอจะสูญเปล่าไปในพริบตา