ตอนที่ 68 ผ่านมติจัดตั้งฐานเพาะเลี้ยงอำเภอเฉินซาน

"เธอเนี่ยนะ สหายตัวน้อย ทำไมถึงได้ใจร้อนขนาดนี้ ไปออกหนังสือรับรองต่อหน้าผู้คนแบบนั้นทำไมกัน" หลังเลิกประชุม เลขาฯ เฝิง หรือไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่าประธานเฝิงแล้ว เขามองอวี๋ซือหยาอย่างจนใจ "เธอยังอายุน้อยขนาดนี้ ขอแค่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างมั่นคง ไม่ช้าก็เร็วก็ได้เลื่อนตำแหน่งอยู่แล้ว"

อวี๋ซือหยารู้ว่าประธานเฝิงหวังดีกับเธอ จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "เลขาฯ เฝิง เอ๊ย ประธานเฝิง หัวหน้าเก่าของฉัน คุณก็รู้ว่านิสัยฉันเป็นยังไง ถ้าไม่คิดจะทำก็แล้วไป แต่ถ้าจะทำแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด วางใจเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ งานหลังจากนี้คงต้องขอให้คุณช่วยสนับสนุนเยอะ ๆ แล้วล่ะค่ะ"

ในที่ประชุม มีมติเห็นชอบให้จัดตั้งศูนย์เพาะเลี้ยงประจำอำเภอเฉินซานด้วยคะแนนเห็นชอบ 45 เสียง คัดค้าน 28 เสียง และงดออกเสียง 3 เสียง โดยกลุ่มที่ลงคะแนนเห็นชอบมากที่สุดก็คือเหล่าเลขาธิการพรรคของแต่ละคอมมูน เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก พวกเขาเห็นคอมมูนตงเฟิงกับอีกไม่กี่แห่งที่เกาะกลุ่มตามฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจนหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ได้ทั้งซ่อมถนนทั้งมีไฟฟ้าใช้ ในขณะที่คอมมูนตัวเองยังจนกรอบจนแทบไม่มีกิน สมาชิกคอมมูนต่างก็อิจฉาคอมมูนอื่นกันถ้วนหน้า ในใจพวกเขาย่อมรู้สึกไม่ดี หากทุกคนล้าหลังเหมือนกันหมดก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ดันมีหัวกะทิโผล่ขึ้นมาแล้ว หากตัวเองยังอยู่เฉยไม่ทำอะไร ช่องว่างก็จะยิ่งถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ไปประชุมในอำเภอก็แทบจะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนี

อีกอย่าง อวี๋ซือหยาก็ตบปากรับคำต่อหน้าผู้นำคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอแล้วว่า ต่อไปเป็ดของฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งอื่นเธอจะรับซื้อไว้ทั้งหมด ถ้าเธอไม่รับซื้อ พวกเขาก็ค่อยวิ่งไปฟ้องผู้นำในอำเภอโดยตรงได้เลย

เมื่อหมดความกังวล ทุกคนจึงกล้าลงมืออย่างเต็มที่ โดยไม่สนสีหน้าบึ้งตึงของหัวหน้าเจี่ยง พากันยกมือลงคะแนนเห็นชอบ แม้หัวหน้าเจี่ยงจะมีอำนาจล้นมือ แต่คอมมูนห่างไกลพวกนี้ไม่มีภาคอุตสาหกรรมอยู่เลย เขาจึงไม่มีอำนาจมาก้าวก่ายคอมมูนเหล่านี้ได้

ทว่าโรงงานและเหมืองแร่ในตัวเมืองกลับมีความกังวลมากกว่า นอกจากสองสามแห่งที่มีความสัมพันธ์อันดีกับอวี๋ซือหยา และเห็นว่าการสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงจะนำผลประโยชน์มาให้ตนเองอย่างแท้จริงที่ลงคะแนนเห็นชอบแล้ว ส่วนที่เหลือต่างก็ไว้หน้าหัวหน้าเจี่ยงด้วยการลงคะแนนคัดค้านทั้งหมด

ถึงแม้เลขาฯ เหมยจะไม่ได้แสดงท่าทีสนับสนุนอวี๋ซือหยาอย่างเปิดเผยในที่ประชุม แต่ทันทีที่มติผ่าน เขาก็สั่งย้ายเฝิงเฉิง ซึ่งก็คืออดีตเลขาฯ หวังคนก่อน ให้มาดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการบริหารจัดการศูนย์เพาะเลี้ยงประจำอำเภอเฉินซานอย่างเด็ดขาดทันที เพื่อวางแผนและจัดการเรื่องการสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงของแต่ละคอมมูน และคอยประสานงานกับฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ

คนที่คิดจะประจบเอาใจหัวหน้าเจี่ยงเมื่อเห็นฉากนี้ต่างก็หุบปากฉับลงทันที นอกจากหัวหน้าเจี่ยงที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดงแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากส่งเสียงอีก

ในที่สุดการประชุมใหญ่นี้ก็จบลงอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ราวกับกำลังดูหนังเนื้อเรื่องยืดยาดยืดเยื้อ แต่พอถึงสิบนาทีสุดท้ายจู่ ๆ ก็กดเร่งความเร็วเสียอย่างนั้น

ทว่าสำหรับอวี๋ซือหยาแล้ว นี่นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง เธอเคยร่วมงานกับประธานเฝิงอย่างราบรื่นมาก่อน ตอนนี้ได้กลับมาจับคู่กันอีกครั้ง ย่อมดีกว่าส่งคนแปลกหน้ามาคุมตั้งเยอะ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงไปมากทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น แม้การประชุมคราวนี้จะไม่ได้เลื่อนขั้นให้เธอ แต่ตอนนี้เธอก็ก้าวข้ามระดับคอมมูนขึ้นมาประสานงานกับศูนย์เพาะเลี้ยงประจำอำเภอเฉินซานโดยตรง อำนาจที่แท้จริงขยับขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งแล้ว วันข้างหน้าไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้การควบคุมของคอมมูนอีกต่อไป หากมีความเห็นขัดแย้งกับคอมมูน อวี๋ซือหยาก็สามารถอ้างได้เต็มปากว่าเป็นความต้องการของศูนย์เพาะเลี้ยง ซึ่งทางคอมมูนก็ทำอะไรเธอไม่ได้ เพราะอย่างไรเสีย คณะกรรมการบริหารจัดการศูนย์เพาะเลี้ยงก็ควบคุมดูแลฟาร์มเพาะเลี้ยงทั่วทั้งอำเภอ สถานะย่อมอยู่เหนือกว่าระดับคอมมูนอยู่แล้ว

ประธานเฝิงรู้นิสัยของอวี๋ซือหยาดี จึงส่ายหน้าแล้วเตือนเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "หัวหน้าเจี่ยงคนนี้เป็นพวกจริงจังและเจ้าคิดเจ้าแค้น เธอไปขัดใจเขาเข้าแล้ว ต่อไปก็ระวังตัวหน่อยล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ ใครใช้ให้ฉันไปแย่งเค้กของคนอื่นเขาล่ะคะ" อวี๋ซือหยากลับมองโลกในแง่ดี ธุรกิจระดับหมู่บ้านอย่างพวกเขา จัดเป็นวิสาหกิจแบบรวมหมู่ แต่ไม่ได้สังกัดรัฐโดยตรง คณะกรรมการวางแผนย่อมเอื้อมมือมาไม่ถึง คิดจะเข้ามาก้าวก่ายก็ทำไม่ได้ และหากจะมาทำลายผลประโยชน์ของโรงงานจริง ๆ สมาชิกคอมมูนมากมายขนาดนี้ต้องไม่ยอมแน่

ประธานเฝิงเตือนสติไปประโยคหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก หันมาคุยเรื่องงานที่เป็นทางการ "สหายเสี่ยวอวี๋ เลขาฯ เหมยส่งเสริมให้ฉันมานั่งเก้าอี้ประธานคณะกรรมการประสานงานนี้ แต่เรื่องที่ว่าจะเลี้ยงเป็ดกี่ตัว ต้องเลี้ยงกันแบบไหน ก็ยังต้องให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเธอเป็นคนตัดสิน ทางเราที่เป็นฝ่ายเพาะเลี้ยงจะต้องคอยประสานให้สอดคล้องกับกำลังการผลิตของพวกเธอ เธอทำตารางร่างคร่าว ๆ ออกมาสักฉบับ แล้วฉันค่อยเอาไปปรึกษาหารือกับคอมมูนต่าง ๆ ตามนั้น"

ดูสิ นี่แหละคืออดีตผู้นำและเพื่อนร่วมงานเก่า ทำงานด้วยแล้วสบายใจอย่างที่สุด อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ได้ค่ะ ลำบากประธานเฝิงแล้วนะคะ คุณช่วยรวบรวมข้อมูลก่อนว่ามีคอมมูนไหนบ้างที่อยากสร้างฟาร์ม จะรวมกันสร้างหลายคอมมูน หรือจะสร้างแยกกันเอง ขนาดของฟาร์มจะใหญ่แค่ไหน พอได้ตัวเลขพวกนี้มาให้ฉันแล้ว เราค่อยมาวางแผนงานอย่างละเอียดกันอีกที คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

"ได้ งั้นพอฉันจัดการเรียบร้อยแล้วจะโทรหาเธออีกที" ประธานเฝิงตอบรับทันที

อวี๋ซือหยาคิดว่าต่อไปคงต้องติดต่องานกับประธานเฝิงอยู่บ่อย ๆ จึงพูดขึ้นว่า "เลขาฯ เฝิง ฉันจะรอฟังข่าวดีนะคะ อีกอย่าง พอแผนงานเคาะลงตัวแล้ว พวกเราคงต้องลงพื้นที่ตระเวนดูทำเลตามคอมมูนต่าง ๆ กันทีละแห่ง ฉันจะกันห้องทำงานไว้ให้พวกคุณสักห้องที่ฟาร์มของเรา วันข้างหน้าถ้าต้องลงพื้นที่ต่อเนื่องหลายวัน พวกคุณก็มานั่งทำงานที่ฟาร์มเราได้เลยค่ะ"

แบบนี้สะดวกขึ้นมากจริง ๆ ประธานเฝิงจึงไม่มีข้อขัดข้อง "งั้นก็ต้องรบกวนสหายเสี่ยวอวี๋แล้วล่ะ เลขาฯ เหมยบอกให้ฉันสรรหาคนเอง เดี๋ยวฉันจะไปคัดเลือกเจ้าหน้าที่สักสองคน คณะกรรมการประสานงานฐานการเพาะเลี้ยงแห่งนี้คงมีฉันเป็นแม่ทัพไร้พลคนเดียวไม่ได้หรอกนะ"

อวี๋ซือหยายิ้มตาม "ค่ะ ถ้าอย่างนั้นประธานเฝิงไปทำงานเถอะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"

หลังจากบอกลาประธานเฝิงแล้ว อวี๋ซือหยาก็นั่งรถกลับคอมมูนพร้อมกับเลขาฯ หวัง

"เธอกับเฝิงเฉิงดูสนิทสนมกันดีจังนะ" ระหว่างทาง เลขาฯ หวังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกจะอิจฉาอยู่นิด ๆ

อวี๋ซือหยาฟังออก หลังจากได้ร่วมงานกันมาระยะหนึ่ง เธอก็เข้าใจแล้วว่าเลขาฯ หวังคนนี้อาจเป็นเพราะอายุยังน้อยแต่เส้นทางราชการราบรื่นมาตลอด จึงค่อนข้างหยิ่งทะนงและกระหายอำนาจอยู่บ้าง แต่นิสัยเนื้อแท้ไม่ได้เลวร้าย ทั้งยังไม่มีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงมากพอ คนแบบนี้ยังได้รับความเอ็นดูจากเลขาฯ เหมยจนถึงขั้นปูทางให้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แสดงว่าเบื้องหลังของเขาน่าจะไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

คนพรรค์นี้ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจได้พึ่งพา นับเป็นแรงหนุนชั้นดี อวี๋ซือหยาจึงยิ้มตาหยีพลางกล่าว "ก็พอได้ค่ะ ยังไงเขาก็เป็นหัวหน้าคนแรกของฉัน ถือเป็นผู้มีพระคุณที่มองเห็นแววฉันนั่นแหละค่ะ แต่เรื่องในวันนี้ต้องขอบคุณเลขาฯ หวังจริง ๆ ที่คอยช่วยวิ่งเต้นวุ่นวายไปหมด ถ้าไม่ได้คุณ เรื่องนี้ก็คงล่มไปแล้ว คุณน่ะเป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงของเป็ดชิงเหอเราเชียวนะคะ!"

มุมปากของเลขาฯ หวังยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากแสดงออกให้อวี๋ซือหยาเห็น จึงพยายามกดรอยยิ้มที่มุมปากลง แล้วกระแอมไอเบา ๆ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เธอพูดจาเก่งขนาดนี้ ต่อให้ไม่มีฉัน เลขาฯ เหมยก็ต้องสนับสนุนเธออยู่ดี"

อวี๋ซือหยาชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง เธอเอ่ยถึงเลขาฯ เหมยเสียที่ไหนกัน มัวแต่ร้อนตัวจนเผยไต๋ออกมาเองแท้ ๆ หรือไม่แน่ว่าอีกฝ่ายอาจจะตั้งใจเปรยข้อมูลบางอย่างให้เธอรู้ก็ได้

อวี๋ซือหยาไม่สนว่าในใจเขาจะคิดอย่างไรกันแน่ จึงพูดอย่างจริงใจว่า "เลขาฯ หวังถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอก็สร้างอยู่ในคอมมูนหงอวิ๋น ย่อมผูกพันเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่ว่าพวกเราคนไหนจะลงแรง ล้วนทำเพื่อสร้างประโยชน์ให้แก่คอมมูนและฟาร์มของเราทั้งนั้น หวังว่าต่อไปพวกเราจะร่วมมือกันพัฒนาคอมมูนหงอวิ๋นให้ดียิ่งขึ้นไปอีกนะคะ!"

เมื่ออวี๋ซือหยายื่นไมตรีมาให้ เลขาฯ หวังเองก็มีใจอยากจะผูกมิตรกับเธออยู่แล้ว จึงกล่าวว่า "เธอพูดไม่ผิดหรอก คอมมูนกับฟาร์มเป็นหนึ่งเดียวกัน ในฐานะผู้นำ พวกเราควรร่วมหัวจมท้าย รวมพลังกันพัฒนาให้ก้าวหน้า"

อีกฝ่ายแสดงความจริงใจมาแล้ว ตัวเธอจะนิ่งเฉยไม่ควักอะไรออกมาเลยก็คงไม่ได้ อวี๋ซือหยาใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจป้อนความหวานให้เลขาฯ หวังบ้าง "เลขาฯ หวังคะ อีกแค่เดือนเดียวก็จะถึงปีใหม่แล้ว เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด คงไม่ทันได้ทำโครงการพัฒนาอะไรใหญ่โต ในมุมมองของฉัน ปีนี้เราเน้นเรื่องกิจกรรมบันเทิงและวัฒนธรรมกันดีกว่าค่ะ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งปีแล้ว พอถึงสิ้นปี นอกจากกิจกรรมฉายหนังกลางแปลงเหมือนปีที่แล้ว ฉันขอเสนอให้จัดตั้งคณะแสดงงิ้วขึ้นมาอีกสักคณะด้วยค่ะ ไปรวบรวมบรรดาศิลปินรุ่นเก่า ๆ มารวมตัวกัน ตอนกลางวันก็เปิดการแสดงที่คอมมูน ส่วนตอนค่ำก็ฉายหนัง ให้ชาวบ้านได้เฉลิมฉลองปีใหม่กันอย่างคึกคัก คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

มนุษย์เราชอบความครึกครื้นเป็นธรรมดา ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาทุกคนต่างอึดอัดคับข้องใจกันเกินไป ตอนนี้เริ่มค่อย ๆ ผ่อนคลายลงแล้ว การจัดกิจกรรมที่มวลชนชื่นชอบและพร้อมเปิดรับ เรื่องอื่นอาจพูดยาก แต่ที่แน่ ๆ คือจะช่วยเพิ่มระดับความพึงพอใจของสมาชิกคอมมูนที่มีต่อคอมมูนได้อย่างแน่นอน

เรื่องแบบนี้ เลขาฯ หวังย่อมไม่มีความเห็นต่างอยู่แล้ว "ผู้จัดการอวี๋พูดมีเหตุผล คุณเป็นคนจัดการเถอะครับ"

อวี๋ซือหยาไม่เอาด้วย ความคิดนี้เธอแค่คิดขึ้นมาเพื่อปัดงานให้เลขาฯ หวัง จะดึงเข้าหาตัวเองได้อย่างไร อวี๋ซือหยารีบเอ่ย "เลขาฯ หวังคะ ฉันต้องยุ่งอยู่กับการไปประสานงานเรื่องสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงกับคอมมูนอื่น จะเอาเวลาที่ไหนไปทำล่ะคะ ยังคงต้องรบกวนเลขาฯ หวังเหนื่อยแรงแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวฉันให้นักบัญชีหยางส่งงบประมาณกิจกรรมมาให้ รบกวนคุณด้วยนะคะ"

หากให้เขาเป็นคนไปจัดการ ความชื่นชอบประทับใจของมวลชนก็ย่อมตกอยู่กับตัวเขา ตกเป็นของทางคอมมูน แล้วอวี๋ซือหยาจะไม่ออกทั้งเงินออกทั้งความคิดไปฟรี ๆ หรือ เธอต้องการอะไรกันแน่?

อวี๋ซือหยาก็ดีใจมากเช่นกัน เพราะนี่แสดงว่าเลขาฯ หวังเริ่มมองเธอเป็นคนกันเองแล้ว เธอพูดพลางยิ้มว่า "คอมมูนกับฟาร์มเพาะเลี้ยงจะแบ่งแยกกันไปทำไมล่ะคะ ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ใครจะทำเรื่องนี้ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือคะ อีกอย่าง เวลาฉันร่วมงานกับใคร ฉันมีหลักการอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือต้องได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย ผลประโยชน์จะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้ ต้องให้อีกฝ่ายมีกำไรด้วย ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน มิตรภาพเช่นนี้ถึงจะยืนยาวค่ะ"

ร่วมมือกันเพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย! นี่เป็นครั้งแรกที่เลขาฯ หวังได้ยินแนวคิดนี้ ทั้งแปลกใหม่ และรู้สึกราวกับมีประตูบานใหญ่เปิดออกตรงหน้า เขาแอบนึกถึงบรรดาพันธมิตรและผู้ร่วมงานของอวี๋ซือหยาในใจอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ประธานเฝิงไปจนถึงเลขาฯ เฉียน ยังมีพวกผู้นำโรงงานหลายแห่งในอำเภอ เจ้าหน้าที่ในเมืองเอกของมณฑล แทบไม่มีใครเป็นศัตรูกับเธอเลย ไม่ว่าหลังจากนั้นจะยังร่วมมือกันต่อหรือไม่ แต่ความสัมพันธ์ดูเหมือนจะเข้ากันได้ราบรื่นมาก

ช่วงหนึ่งเขาเคยคิดว่านั่นเป็นเพราะอวี๋ซือหยาเชี่ยวชาญการเข้าสังคม แต่พอมาคิดดูตอนนี้ ยังเป็นเพราะตัวเขามองโลกแคบเกินไปเอง ไม่ใช่ญาติโกโหติกาอะไรกัน คนอื่นจะมาช่วยเกื้อหนุนคุณไปเพื่ออะไร หากไม่ใช่ผลประโยชน์ สุดท้ายแล้วการต่างฝ่ายต่างนำพาผลประโยชน์มาให้กันและกันได้ จึงจะยั่งยืนยาวนาน

หลังจากนั้น ความคิดนี้ก็ส่งผลกระทบอันลึกซึ้งต่อเลขาฯ หวังเรื่อยมา และติดตามตัวเขาไปเกือบตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องในภายหลัง หลังจากอวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังเปิดอกพูดคุยกันแล้ว ความร่วมมือของทั้งสองคนก็ยิ่งราบรื่นขึ้น เธอเสนอแนะขึ้นมาอีก "เลขาฯ หวังคะ ถึงแม้แก๊งสี่คนจะล่มสลายไปแล้ว แต่ความคิดจิตใจของผู้คนในตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิดกว้างอย่างสมบูรณ์ ต่อให้เป็นการแสดงงิ้วก็ยังต้องระวังเนื้อหาทางความคิดด้วย ฉันขอเสนอว่า ให้พวกเราผูกเรื่องราวตามคดีตัวอย่างหลาย ๆ คดีที่สหายตำรวจเคยมาบรรยายประชาสัมพันธ์ที่คอมมูนของเราในคราวก่อนดีไหมคะ ให้ทุกคนดูงิ้วไปด้วยพร้อมกับได้เรียนรู้กฎหมายไปด้วยในตัว คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

อวี๋ซือหยายังไม่ลืมเรื่องของโจวเจียซิ่ง พอมีโอกาสจึงต้องรีบปลูกฝังจิตสำนึกด้านกฎหมายให้แก่บรรดาสมาชิกคอมมูน ให้พวกเขารู้ว่าต้นทุนของการทำผิดกฎหมายและก่ออาชญากรรมนั้นสูงส่งเพียงใด

เลขาฯ หวังตบมือฉาดอย่างตื่นเต้น "ผู้จัดการอวี๋ ความคิดนี้ของคุณยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวผมจะไปหาอาจารย์ที่ส่งบทความตีพิมพ์บ่อย ๆ มาช่วยขัดเกลาบทละครนี้ จากนั้นค่อยให้เสี่ยวเสิ่นไปหาคนมาซ้อมครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ตั้งข้อเรียกร้องสูง "แบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่ว่านี่ก็เข้าสู่เดือนสิบสองแล้ว เวลากระชั้นชิด เกรงว่าจะไม่มีเวลาให้พวกเขาซ้อมสักเท่าไร ขอแค่จำบทพูดได้ก็พอ ให้แสดงไปก่อนเถอะค่ะ ทุกคนแค่ดูเอาสนุกสนานเพลิดเพลิน พอแสดงไปหลาย ๆ รอบเข้าเดี๋ยวก็ชำนาญขึ้นมาเอง พัฒนาไประหว่างการแสดงไงคะ"

ข้อเสนอนี้ดูจะหลุดกรอบไปสักหน่อย นึกไม่ถึงว่าเลขาฯ หวังกลับเห็นพ้องด้วยจริง ๆ "ผู้จัดการอวี๋ คุณพูดถูก พัฒนาไประหว่างการแสดง เดี๋ยวผมจะไปจัดการตามนี้ครับ"

อวี๋ซือหยารู้สึกขบขันเหลือเกิน แต่ก็ปล่อยให้เขาทำไป อย่างไรเสียจะจัดเตรียมอย่างไร เลขาฯ หวังย่อมค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนเอาเองได้

พอพูดคุยเรื่องงาน เวลาจึงมักผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงคอมมูนแล้ว

ทันทีที่ลงจากรถ อวี๋ซือหยาก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ที่หน้าประตูคอมมูน ในปากคาบบุหรี่ไว้ตัวหนึ่ง ดูเหมือนกำลังรอเธออยู่

พอเลขาฯ หวังเห็นเข้าก็หยอกเย้าขึ้นว่า "ผู้จัดการอวี๋ อยู่ที่ไหนก็มีสหายเสิ่นอยู่ที่นั่นจริง ๆ นี่เพิ่งจะช่วงบ่ายเอง เขาก็ไม่วางใจ รีบมารอคุณเสียแล้ว คิดถึงตอนแรกที่ผมเจอสหายเสิ่น ผมยังรู้สึกว่าคนคนนี้เหมือนกระบี่ที่ชักออกจากฝัก เข้าถึงยากมาก ใครจะรู้ว่า... ผมกลับไปที่ห้องทำงานก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนพวกคุณสองคนสามีภรรยาครับ"

อวี๋ซือหยาถูกเลขาฯ หวังแซวเข้าจนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอโบกมือให้เขา แล้วเดินตรงไปหาเสิ่นเยวี่ย แต่พอเข้าไปใกล้ อวี๋ซือหยาก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเสิ่นเยวี่ยดูผิดปกติไป

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางลง เธอสบตาเขาด้วยความเป็นห่วงพลางถามขึ้น "เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ วันนี้คุณมารอฉันเร็วขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า"

เสิ่นเยวี่ยคว้ามือของอวี๋ซือหยาเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ซือหยา ขอโทษนะ ผมคงต้องผิดคำพูดแล้ว ปีนี้คงอยู่ฉลองปีใหม่กับพวกคุณไม่ได้แล้วละ"

พูดจบ เขาก็ยื่นโทรเลขฉบับหนึ่งให้อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองคร่าว ๆ มีเพียงข้อความสั้น ๆ ประโยคเดียวว่า 'พม่าเวียดนามเปิดศึก ด่วน กลับด่วน!'

เมื่อเห็นข่าวนี้ เธอก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ มีสงครามเกิดขึ้นอีกแล้ว แม้จะไม่ใช่ในประเทศเรา แต่ทั้งสองประเทศนี้ต่างก็มีพรมแดนติดกับทางใต้ของเราทั้งสิ้น ในฐานะคนที่รู้ประวัติศาสตร์ดี เธอรู้ว่าสงครามยังต้องใช้เวลาอีกหนึ่งปีกว่าลามมาถึงประเทศเรา ทว่าคนในยุคนี้ย่อมไม่มีทางรู้ เบื้องบนต้องวางกำลังป้องกันแน่ การเรียกตัวเสิ่นเยวี่ยกลับไปอย่างเร่งด่วนในเวลานี้จึงสมเหตุสมผลแล้ว

อวี๋ซือหยารู้เพียงข้อมูลกว้าง ๆ เกี่ยวกับสงครามสั่งสอนเวียดนามเท่านั้น แต่รายละเอียดความเป็นมาหรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เธอไม่ได้รู้ลึกซึ้งอะไรมาก ทว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ในหนังสือพิมพ์น่าจะมีลงข่าวไว้บ้าง

"คุณรอเดี๋ยวนะคะ ฉันจะเข้าไปเอาหนังสือพิมพ์ที่คอมมูนสักสองสามฉบับ" อวี๋ซือหยารีบวิ่งเข้าไปในคอมมูน ค้นหาหนังสือพิมพ์ช่วงไม่กี่วันนี้ ในที่สุดก็พบข่าวที่เกี่ยวข้องในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง 'วันที่ 31 ธันวาคม ปี 1977 กองทัพเวียดนาม 5 กองพลเปิดฉากโจมตีพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชาอย่างดุเดือด'

อวี๋ซือหยารีบคว้าหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นวิ่งออกไป ยัดใส่มือของเสิ่นเยวี่ย

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองแวบหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะไม่แปลกใจเลยสักนิด ก่อนจะยิ้มเจื่อนแล้วเอ่ยว่า "ความขัดแย้งของสองประเทศนี้มีมานานแล้ว ตลอดปี 77 ก็เคยเกิดการปะทะย่อย ๆ มาหลายครั้งแล้วด้วย"

"ไปเถอะค่ะ กลับบ้านกันก่อน คุณตั้งใจจะออกเดินทางเมื่อไหร่" เดิมทีอวี๋ซือหยาตั้งใจจะกลับไปที่โรงงาน แต่ในเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ย่อมต้องกลับบ้านก่อนเป็นอันดับแรก

พอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยวี่ยก็ยิ่งรู้สึกผิด "เกรงว่าพรุ่งนี้ก็ต้องไปแล้ว จูกั๋วหมิงก็น่าจะได้รับโทรเลขเหมือนกัน ผมคงต้องออกเดินทางพร้อมกับเขา"

"กระชั้นชิดขนาดนี้เลยเหรอคะ" ตอนแรกยังไม่ทันรู้สึกอะไร แต่พอจู่ ๆ ได้ยินว่าเขาต้องไปแล้ว ในใจของอวี๋ซือหยาก็พลันโหวงเหวงขึ้นมาจนบอกไม่ถูก

เสิ่นเยวี่ยลูบผมของเธออย่างรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะ ทั้งที่บอกว่าจะอยู่กับพวกคุณจนผ่านพ้นปีใหม่แท้ ๆ..."

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ไม่ใช่ว่าคุณอยากให้เป็นแบบนี้เสียหน่อย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่สองประเทศนั้นไม่ยอมอยู่อย่างสงบ ประเทศก็เล็กแค่นั้นแท้ ๆ วัน ๆ เอาแต่เพ้อฝันอยากจะกลืนกินฝ่ายตรงข้าม อยากจะครองความเป็นใหญ่" อวี๋ซือหยาเอ่ยขัดเขา

เสิ่นเยวี่ยหลุดหัวเราะกับคำพูดของเธอ "คุณพูดถูกแล้ว ต้องโทษพวกเขานั่นแหละ"

อวี๋ซือหยาไม่มีอารมณ์จะมาล้อเล่นกับเขา "ไปเถอะค่ะ กลับบ้านกันก่อน ไปดูว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง"

"ไม่ต้องหรอก คุณมีงานยุ่งอยู่ ไปทำงานเถอะ ผมต้องไปหาจูกั๋วหมิงก่อน จะได้นัดแนะเรื่องออกเดินทางพร้อมกันพรุ่งนี้" เสิ่นเยวี่ยตั้งใจมารอที่คอมมูน ก็เพราะกังวลว่าหากตนเองไปหาจูกั๋วหมิงแล้วกลับมาช้าเกินไป อวี๋ซือหยาจะเป็นห่วงเอาได้

อวี๋ซือหยาได้ยินว่าเขามีธุระสำคัญก็ไม่ได้ขัดขวาง หันหลังเดินกลับเข้าคอมมูน "พวกเราไปขอยืมจักรยานกันเถอะค่ะ คุณขี่จักรยานไปจะได้เร็วกว่า"

อวี๋ซือหยายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "ไม่ต้องหรอกค่ะ วันนี้งานฉันไม่ยุ่งเท่าไหร่ คุณไปหาจูกั๋วหมิงเถอะ ฉันจะไปดูที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ว่ายังมีเนื้อเหลืออยู่ไหม ตอนเย็นจะได้กลับไปกินข้าวที่บ้านเร็วหน่อย"

เสิ่นเยวี่ยจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง "อืม ผมจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุดนะ"

หลังจากเขาจากไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เฮ้อ ช่างกะทันหันเหลือเกินจริง ๆ เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยแม้แต่น้อย เวลานี้ก็ปาเข้าไปป่านนี้แล้ว จะเตรียมข้าวของอะไรก็คงไม่ทันการแล้ว

อวี๋ซือหยาตรงไปที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ซื้อเนื้อติดมันมาได้เพียงก้อนเดียว คนอื่นมักจะไม่ชอบกัน แต่เธอกลับค่อนข้างพอใจ ทั้งยังซื้อเศษกระดูกที่เหลืออยู่อีกนิดหน่อย จากนั้นก็แวะไปที่สหกรณ์จำหน่าย ดูว่าพอจะมีอะไรซื้อให้เสิ่นเยวี่ยพกไปกินระหว่างทางในวันพรุ่งนี้ได้บ้าง แต่น่าเสียดาย เพราะสิ่งของขาดแคลน อาหารที่ไม่ต้องใช้คูปองในสหกรณ์จำหน่ายจึงมีน้อยจนน่าใจหาย มีเพียงไข่แห้ง ลูกอมรสผลไม้ และบิสกิตอีกเล็กน้อยเท่านั้น แถมกรรมวิธีการผลิตก็ยังค่อนข้างหยาบอีกด้วย

อวี๋ซือหยาค่อนข้างจะนึกรังเกียจอยู่บ้าง แต่ก็ยังซื้อบิสกิตมาหนึ่งชั่ง ลำพังของแค่นี้คงไม่พอ อวี๋ซือหยานึกขึ้นได้ว่าพวกตนผลิตอาหารอยู่นี่นา จึงรีบกลับไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง ใช้เงินซื้อไส้กรอกแฮมมาสิบชั่ง แกะห่อชุดของขวัญเป็ดชิงเหอมาสิบชุด ไข่เค็มแพ็กสองฟองเอามาห้าสิบถุง และเป็ดพะโล้อบแห้งอีกสิบตัว พริบตาเดียวก็จ่ายเงินไปร้อยกว่าหยวน

ของมากมายขนาดนี้ เสิ่นเยวี่ยกินบนรถไฟคนเดียวไม่หมดแน่นอน ส่วนที่เกินมานี้อวี๋ซือหยาตั้งใจให้เสิ่นเยวี่ยนำไปฝากคนอื่น อย่างไรเสียก็นานๆ ทีจะได้กลับบ้านสักครั้ง ย่อมต้องนำของดีพื้นบ้านติดไม้ติดมือไปให้เพื่อนร่วมรบได้ลิ้มลองบ้าง ก็เหมือนกับตอนเปิดเทอมเข้ามหาวิทยาลัยแล้วต้องพกของอร่อยๆ ไปแบ่งกันนั่นแหละ

ท้องถิ่นของพวกเขาก็ไม่มีของพื้นบ้านอะไรที่เก็บรักษาไว้ได้นาน ต่อให้มี อวี๋ซือหยาก็ทำไม่เป็น ทำได้เพียงแก้ปัญหาด้วยวิธีง่ายๆ ตรงไปตรงมาอย่างการใช้เงินซื้อเอาเท่านั้น

แต่ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงินเนี่ย มันช่างสะใจดีแท้

พอหิ้วของสองถุงใหญ่ที่หนักอึ้งกลับไป ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตูบ้านก็เจอกับเสิ่นเจี้ยนตงเข้าพอดี

เสิ่นเจี้ยนตงรีบกระโดดลงจากรถจักรยาน "พี่สะใภ้ ทำไมถือของมาเยอะขนาดนี้ล่ะครับ ทั้งหมดนี่ของโรงงานพี่ทั้งนั้นเลย พี่เอาของพวกนี้กลับบ้านมาทำไมกัน?"

อวี๋ซือหยายื่นของให้เขา พลางมองดูเขาเอาใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง แล้วนวดมือที่ถูกหูหิ้วรัดจนขึ้นรอยแดง "พี่ชายเธอได้รับแจ้งด่วน พรุ่งนี้ก็ต้องกลับเข้ากรมแล้ว พี่เลยซื้อของพื้นบ้านมานิดหน่อย ให้เขาเอาไปฝากพวกเพื่อนๆ"

เสิ่นเจี้ยนตงได้ยินคำนี้ก็ถึงกับยืนอึ้งไปทันที "ไหนตกลงกันไว้ว่าจะอยู่จนพ้นปีใหม่แล้วค่อยไปไงครับ ทำไมเขาถึงต้องรีบกลับไปอีกล่ะ?"

อวี๋ซือหยามองดูท่าทางที่เหมือนแทบจะร้องไห้ของเขาแล้วเอ่ยปลอบ "พี่ชายเธอเขาได้รับคำสั่งมา มันช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าเธอคิดถึงเขา วันหน้าก็ค่อยไปเยี่ยมเขาก็ได้"

เสิ่นเจี้ยนตงปาดตาหนึ่งที แล้วตะโกนออกมาอย่างแง่งอน "ใครจะไปคิดถึงเขากันล่ะ เขาไม่อยู่ก็ไม่มีใครมาคอยคุมผม ผมออกจะสบายใจกว่าด้วยซ้ำ"

เด็กหนุ่มก็มักจะปากไม่ตรงกับใจแบบนี้แหละ อวี๋ซือหยารู้ว่าเขาทำใจไม่ได้ที่จะต้องจากเสิ่นเยวี่ย จึงไม่ได้พูดอะไรมาก เอื้อมมือไปตบไหล่เขาเบาๆ "ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านไปเชือดไก่สักตัว เลี้ยงส่งพี่ชายเธอกัน พี่เองก็เพิ่งรู้เรื่อง ไปโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ก็ซื้อเนื้อดีๆ ไม่ทันแล้ว กลับบ้านไปเชือดไก่สักตัวเถอะ"

เสิ่นเจี้ยนตงยังคงพึมพำอย่างดื้อดึง "จะเชือดไก่ทำไมกัน เราต้องเก็บไว้ให้ออกไข่นะ"

เจ้าเด็กคนนี้นี่ อวี๋ซือหยาผลักเขาไปทีหนึ่ง "รีบไปได้แล้ว ขาพี่เมื่อยจะแย่อยู่แล้ว"

"พี่สะใภ้ พี่รีบขึ้นมาเลยครับ" เสิ่นเจี้ยนตงรีบประคองรถจักรยานให้มั่นคง

อวี๋ซือหยาก้าวขึ้นนั่งซ้อนท้าย ร่างกายของเด็กหนุ่มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา แผ่นหลังยังดูผอมบางอยู่บ้าง ไม่เหมือนกับความรู้สึกยามนั่งรถจักรยานตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเลยสักนิด ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายใจขนาดนี้นับตั้งแต่ได้ยินว่าเสิ่นเยวี่ยจะต้องไป ที่แท้ก็เพราะความเคยชินนี่เอง ชินกับการได้เห็นหน้าคนผู้นี้อยู่ทุกวัน พอจู่ๆ จะต้องจากกันไป ย่อมทำใจให้ปรับตัวไม่ทันเป็นธรรมดา

เสิ่นเจี้ยนตงปากก็บอกว่าไม่ยอม แต่พอกลับถึงบ้านเรื่องเชือดไก่กลับวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน เขาเริ่มจากต้มน้ำร้อน จากนั้นก็เชือดไก่ นั่งถอนขนอยู่ในลานบ้านคนเดียว ส่วนอวี๋ซือหยาออกไปเก็บผักที่แปลง พอกลับมา เขาก็จัดการทำความสะอาดไก่เรียบร้อยแล้ว

นี่เป็นแม่ไก่แก่ที่เลี้ยงมาสองสามปีแล้ว เนื้อจึงค่อนข้างเหนียว สุกช้ามาก อวี๋ซือหยาจึงเสนอว่า "เอาแม่ไก่ไปตุ๋นน้ำแกงเถอะ"

เสิ่นเจี้ยนตงตักน้ำจากบ่อมาถังหนึ่ง ใส่ไก่ลงไป แล้วเอ่ยขึ้นว่า "พี่สะใภ้ พี่ไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

อวี๋ซือหยามีใจอยากจะช่วย แต่จนใจที่ฝีมือทำอาหารเข้าขั้นห่วยแตก จึงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขา

พอยกหน้าที่ทำกับข้าวให้เสิ่นเจี้ยนตงรับช่วงต่อแล้ว อวี๋ซือหยาก็พบว่าตนเองไม่มีอะไรให้ทำเสียอย่างนั้น ความจริงยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการเก็บสัมภาระ แต่เธอก็ไม่สะดวกใจที่จะบุ่มบ่ามเข้าไปจัดของให้ในห้องนอนของเสิ่นเยวี่ย ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองยังไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น

ช่างเถอะ ก็แค่เสื้อผ้าไม่กี่ตัว ให้เขากลับมาจัดการเองก็แล้วกัน อวี๋ซือหยาเริ่มลงมือจัดของที่จะต้องพกไปกินระหว่างทาง เธอแยกส่วนหนึ่งออกมาไว้กินบนรถไฟ ส่วนที่เหลือก็ห่อรวมกันไว้สำหรับนำไปที่ค่ายทหาร

เสิ่นเยวี่ยบอกว่าจะรีบกลับมาเร็วๆ แล้วเขาก็กลับมาเร็วมากจริงๆ พอฟ้าใกล้จะมืด เขาก็กลับมาด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ทั้งๆ ที่เป็นช่วงหน้าหนาวแท้ๆ แต่กระทั่งเส้นผมยังเปียกชุ่ม

พออวี๋ซือหยาเห็นเข้าก็ค้อนใส่เขาไปหนึ่งที "ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ กลับบ้านช้าหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก คุณเอาผ้าขนหนูไปเช็ดตัวก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปรินน้ำร้อนให้ คุณจะได้อาบน้ำ"

เสิ่นเยวี่ยขยับเข้าไปใกล้หน้าเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนใบหน้าของอวี๋ซือหยา "ทำไม รังเกียจว่าตัวผมเหม็นเกินไปเหรอครับ?"

อวี๋ซือหยาผลักศีรษะร้อนผ่าวของเขาออกไป "เหม็นไม่เหม็นฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้าคุณยังไม่อาบน้ำอีกล่ะก็ เตรียมตัวเป็นหวัดได้เลยค่ะ"

"ร่างกายผู้ชายของคุณไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอกครับ" เสิ่นเยวี่ยบีบแก้มเธอเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะก้าวยาวๆ กลับห้องไปหยิบเสื้อผ้าแห้ง

อวี๋ซือหยายกมือขึ้นลูบตรงจุดที่เขาเพิ่งบีบไปเมื่อกี้ รู้สึกว่าวันนี้เสิ่นเยวี่ยมีความรุกหนักขึ้นมาก อาจเป็นเพราะพรุ่งนี้ก็ต้องไปแล้ว เขาจึงสูญเสียความอดทนเหมือนในวันวาน ท่าทางและคำพูดคำจาจึงดูเร่งร้อนขึ้นไม่น้อย

คนคนนี้นี่นะ เธอยังนึกว่าเขาจะสุขุมคุมอารมณ์เก่งกว่านี้เสียอีก!

พอน้ำท่าเสร็จเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เสิ่นเจี้ยนตงก็ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะแล้ว อาหารอุดมสมบูรณ์มากเทียบเท่าวันปีใหม่ได้เลย มีทั้งต้มซุปแม่ไก่ ปลาเค็มตากแห้ง หมูหมักรมควัน วางเต็มโต๊ะไปหมด มีแต่เนื้อทั้งนั้น

เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าเด็กเสิ่นเจี้ยนตงคนนี้ ปากก็บ่นงอนไม่คุยกับพี่ชาย แต่ในใจยังไงก็เป็นห่วงและปวดใจแทนพี่ชายอยู่ดี

อวี๋ซือหยาดูออกแต่ไม่ได้พูดทำลายบรรยากาศ เธอเอ่ยยิ้มๆ ว่า "เสิ่นเยวี่ย รีบมากินข้าวเร็ว ดูสิว่าเจี้ยนตงทำของอร่อยอะไรไว้บ้าง"

เสิ่นเยวี่ยนั่งลงข้างเธอ พลางหยิบตะเกียบขึ้นมา พอเห็นซุปไก่ก็ขมวดคิ้วพูดว่า "ทำไมถึงเชือดแม่ไก่ล่ะ ตัวนี้เก็บไว้ให้ออกไข่นี่นา"

อวี๋ซือหยาคีบน่องไก่ชิ้นโตให้เขา "หลังปีใหม่พวกเราก็ต้องไปเมืองเอกแล้ว ไก่ตัวนี้ช้าเร็วก็ต้องเชือดอยู่ดี กินเถอะค่ะ"

จู่ๆ เสิ่นเยวี่ยก็คีบน่องไก่ส่งมาไว้ในชามของเธอ ส่วนอีกข้างหนึ่งเสิ่นเจี้ยนตงก็คีบมาใส่ชามของเธอด้วยเหมือนกัน

"พวกเธอทำอะไรกันเนี่ย?"

"พี่เหนื่อยมามากแล้ว พี่กินเถอะ!" สองพี่น้องพูดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อวี๋ซือหยาอดขำพวกเขาสองคนไม่ได้อีกครั้ง "ฉันจะไปกินหมดเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ พวกเธอกินเถอะ เจี้ยนตงกำลังโต ส่วนเสิ่นเยวี่ยพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางไกลแล้ว พวกเธอสองคนควรบำรุงให้มากๆ ต่างหาก"

เสิ่นเยวี่ยคีบน่องไก่อีกข้างกลับไปใส่ชามของเสิ่นเจี้ยนตงอย่างสุขุม จากนั้นก็พูดตัดบทปิดท้าย "กินข้าวเถอะ ผมชอบกินปีกไก่"

เกี่ยงกันไปมาก็ดูไม่งาม อีกทั้งยังมีเนื้อไก่อีกตั้งเยอะ อวี๋ซือหยาจึงไม่แย่งกับเขา เพียงแต่ตอนคีบน่องไก่ขึ้นมาก็พลันนึกถึงเรื่องสมัยเด็ก ชาติก่อนตอนที่เธอยังเด็กมาก น่องไก่ยังไม่ได้มีขายเกลื่อนกลาดตามท้องถนน ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจะมีเนื้อไก่ให้กินก็แค่ช่วงปีใหม่ เด็กหลายสิบคนต่างแย่งกันกิน เพื่อความยุติธรรม เนื้อจึงถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่มีน่องไก่มาเป็นชิ้นเต็มๆ

แต่เธอได้ยินเพื่อนร่วมชั้นเล่าว่า น่องไก่ที่บ้านของพวกเขานั้นเป็นน่องเต็มๆ พ่อแม่พอตุ๋นซุปเสร็จก็จะเก็บน่องไก่ไว้ให้พวกตนสองพี่น้องกินคนละข้าง ตอนนั้นอวี๋ซือหยาอิจฉามาก เพราะช่วงปีใหม่เธอแบ่งเนื้อไก่ได้อย่างมากที่สุดแค่หนึ่งถึงสองชิ้น หากมีใครยอมยกน่องไก่น่องใหญ่ให้เธอบ้างก็คงจะดี

คิดไม่ถึงว่าความปรารถนาในวัยเด็กของชาติก่อน บัดนี้จะได้กลายเป็นจริงขึ้นมาแล้ว

เสิ่นเจี้ยนตงเป็นพวกปากแข็ง แม้จะยอมรับน่องไก่ไป แต่ก็ยังไม่ยอมคุยกับเสิ่นเยวี่ย ตั้งแต่เริ่มกินข้าวก็เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมเอ่ยปากพูดกับเสิ่นเยวี่ยสักคำ

เสิ่นเยวี่ยคนนี้มีความสามารถในการสังเกตที่ดีอยู่หรอก ทว่าก็ยังมีความสะเพร่าตามประสาผู้ชาย ดูเหมือนเขาจะไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเท่าไรนัก ได้แต่นั่งกินข้าวเงียบๆ คุยกับอวี๋ซือหยาบ้างเป็นครั้งคราว

พอกินข้าวเสร็จ สีหน้าของเสิ่นเจี้ยนตงก็ดำคล้ำมืดมนยิ่งกว่าก้นกระทะเสียแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางเหมือนพร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อของเขา พอเขาเดินไปห้องครัว อวี๋ซือหยาก็รีบสะกิดเสิ่นเยวี่ยแล้วกระซิบบอก "เจี้ยนตงได้ยินว่าคุณจะไป ทำใจไม่ได้ที่ต้องแยกจากคุณ เลยกำลังงอนคุณอยู่น่ะ ฉันกลับเข้าห้องก่อนนะ คุณก็เกลี้ยกล่อมเขาดีๆ ล่ะ"

ระหว่างที่กำลังพูดกัน เสิ่นเจี้ยนตงก็เดินกลับมาพอดี อวี๋ซือหยารีบลุกขึ้นยืน ขยิบตาเป็นสัญญาณให้เสิ่นเยวี่ย แล้วพูดว่า "ฉันขอตัวกลับห้องไปเคลียร์งานก่อนนะคะ"

พูดจบก็กลับเข้าห้องแล้วปิดประตู ปล่อยพื้นที่ให้สองพี่น้องได้อยู่กันตามลำพัง

เสิ่นเยวี่ยลุกขึ้นยืน ช่วยเสิ่นเจี้ยนตงเก็บถ้วยชามตะเกียบ

เสิ่นเจี้ยนตงยังคงไม่สนใจเขา เสิ่นเยวี่ยจึงเดินตามเข้าไปในครัว

คราวนี้เสิ่นเจี้ยนตงโมโหขึ้นมาแล้ว "พี่ยังไม่รีบกลับไปเก็บของอีก มาทำอะไรตรงนี้ ชามไม่กี่ใบ ฉันล้างเองได้"

"ยอมพูดกับพี่แล้วเหรอ" เสิ่นเยวี่ยขยี้หัวเสิ่นเจี้ยนตง "เป็นห่วงพี่ล่ะสิ สบายใจได้ พี่ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน จะไม่ทิ้งพวกเธอไปหรอก"

คำพูดนี้แทงใจดำเสิ่นเจี้ยนตงเข้าอย่างจัง เขาขยี้ตาแล้วกัดริมฝีปากแน่นอย่างดื้อรั้น "ใคร ใครเป็นห่วงพี่กัน พี่อยากจะกลับหรือไม่กลับก็แล้วแต่พี่เถอะ ยังไง...ยังไงฉันก็มีพี่สะใภ้อยู่แล้ว"

เสิ่นเยวี่ยอายุยี่สิบกว่าปีแล้ว มีหรือจะดูไม่ออกว่าภายใต้อารมณ์ฉุนเฉียวของน้องชายนั้นแฝงไปด้วยความกังวลและความอาลัยอาวรณ์ เขาลดน้ำเสียงลงพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน "เอาละ นายมีพี่สะใภ้แล้ว ฉันรู้ เจี้ยนตง พอพ้นปีใหม่นี้นายก็อายุเต็มสิบห้าแล้ว เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว พอฉันไม่อยู่ บ้านก็ต้องพึ่งนายแล้วนะ เรามาคุยกันหน่อย"

เสิ่นเจี้ยนตงเก็บชามที่ล้างสะอาดกลับเข้าตู้กับข้าว แล้วเช็ดมือจนแห้ง "เรื่องนี้ยังต้องให้นายมาบอกอีกเหรอ"

เจ้าเด็กคนนี้ยังคงดื้อรั้นไม่เปลี่ยน

เสิ่นเยวี่ยทำได้เพียงลูบตามน้ำ "ได้ ฉันรู้ว่าเจี้ยนตงของพวกเราเก่งที่สุด หลังจากฉันไป ผู้หญิงสองคนในบ้านก็ต้องพึ่งนายดูแลแล้วนะ ฉันฝากพวกเธอไว้กับนาย นายต้องปกป้องพี่สะใภ้กับพี่สาวให้ดีล่ะ"

คำพูดนี้ทำเอาเสิ่นเจี้ยนตงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ตอนนี้เป็นพี่สะใภ้ที่คอยปกป้องพวกเขาต่างหาก แต่ต่อหน้าพี่ชายตัวเอง เขาก็ไม่อยากเสียหน้า จึงเชิดหน้าขึ้น "ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องให้นายมายุ่งหรอก นายจะไปก็รีบไปเถอะ คิดว่าใครอยากจะรั้งนายไว้กัน"

"เจี้ยนตงไม่อยากให้อยู่จริงๆ เหรอ แต่พี่อยากอยู่กับพวกนายมากนะ" เสิ่นเยวี่ยผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลงพลางลูบศีรษะเขาเบาๆ "

เสิ่นเจี้ยนตงยิ่งฟังก็ยิ่งขมขื่นในอก น้ำตาที่เพิ่งกลั้นเอาไว้เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่อยากให้เสิ่นเยวี่ยเห็น จึงเบือนหน้าหันหลังให้อย่างกระเง้ากระงอด

เสิ่นเยวี่ยเห็นดังนั้นจึงกดไหล่เขาไว้แน่น แล้วดึงตัวเข้ามากอดเต็มรัก "เจี้ยนตง พี่สัญญาว่าจะกลับมาหาพวกเธอแบบครบสามสิบสอง ตอนไปเป็นแบบไหน ตอนกลับมาก็จะเป็นแบบนั้น เธอต้องเชื่อใจพี่นะ!"

เด็กหนุ่มไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป สะอึกสะอื้นออกมา "พี่พูดแล้วนะ อย่าทำให้พวกเราตกใจเหมือนคราวที่แล้วอีกล่ะ พวกเรา...พวกเรารอพี่กลับมานะ"

"ได้" เสิ่นเยวี่ยตบหลังเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดอารมณ์ของเสิ่นเจี้ยนตงก็สงบลง เขามองเสิ่นเยวี่ยอย่างขัดเขิน "ฉัน...เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ พี่..."

เสิ่นเยวี่ยตบไหล่เขาแล้วพูดขัดขึ้น "พี่รู้แล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว อย่ามาแย่งเวลาพี่ไปอยู่กับเมียสิ"

เสิ่นเจี้ยนตง "..."

เขาชักสงสัยแล้วว่านี่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเขาหรือเปล่า มีใครพูดจาแบบนี้กันบ้าง!

เสิ่นเยวี่ยยิ้มให้เขา "รีบเข้านอนได้แล้ว"

พูดจบก็เดินออกไป

[

วันนี้จริง ๆ แล้วอวี๋ซือหยาไม่ได้เอางานกลับมาทำที่บ้าน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงแล้ว แผนงานก็ส่งไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันนี้ งานในมือจึงถือว่าเสร็จสิ้นไปเปลาะหนึ่ง

เธอกลับเข้าห้องมาก็ไม่มีอะไรให้ทำ จะให้นอนแต่หัวค่ำขนาดนี้ก็นอนไม่หลับ คิดไปคิดมาจึงเปิดวิทยุฟังรายการไปเรื่อยเปื่อย

ฟังไปได้ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้อง

อวี๋ซือหยากดปิดวิทยุ ลุกขึ้นไปเปิดประตู พอเห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่คนเดียว จึงถามเสียงเบา "เป็นไงบ้างคะ เจี้ยนตงไม่เป็นไรใช่ไหม"

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกน้อยใจนิดหน่อย พรุ่งนี้เขาจะต้องไปแล้ว แต่อวี๋ซือหยายังมัวห่วงแต่อารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจของเจ้าเด็กเสิ่นเจี้ยนตง การกลับมาเยี่ยมบ้านรอบนี้ช่างล้มเหลวไม่เป็นท่าจริง ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง"

"งั้นเหรอคะ..." อวี๋ซือหยาพลันไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี บรรยากาศกลมเกลียวที่เคยมีระหว่างทั้งสองคนถูกการจากลาที่กะทันหันนี้ทำลายลง คิดดูแล้ว เธอก็หาเรื่องคุยแก้เก้อ "คุณนัดกับจูกั๋วหมิงหรือยังคะว่าจะออกเดินทางกันตอนไหน"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า "ตกลงกันแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าเขาจะมารับผม คืนนี้เขาอยากอยู่เป็นเพื่อนคนที่บ้านก่อน"

"แล้วคุณล่ะ" จู่ ๆ เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

อวี๋ซือหยาตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ "ฉันทำไมเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายร้อนแรง แล้วเอ่ยย้ำเสียงแผ่วอีกครั้ง "คุณจะคิดถึงผมไหม"

อวี๋ซือหยาไม่นึกว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้ ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันควัน สายตาหลุกหลิกหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาเขา

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เขาคิดว่าหลังจากใช้ชีวิตร่วมกันมาสองเดือน เธอคงค่อย ๆ ยอมรับเขาแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป

"เอ่อ กระเป๋าเดินทางของคุณยังไม่ได้เก็บใช่ไหมคะ ลองดูสิว่าต้องเอาอะไรไปบ้าง ฉันเตรียมของกินระหว่างทางไว้ให้คุณบ้างแล้ว แล้วก็มีพวกของฝากให้เพื่อนทหารด้วย ฉันพาคุณไปดูนะ" อวี๋ซือหยารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้

เสิ่นเยวี่ยยิ้มเจื่อน ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาตรงๆ ก็นับว่ายังพอมีความหวัง ไม่อยากจะบีบคั้นอวี๋ซือหยา เขาจึงเออออตามน้ำไปว่า "ได้ ลำบากเธอแล้วนะ"

อวี๋ซือหยาเดินไปที่ห้องโถง เปิดไฟ แล้วหยิบห่อของขนาดใหญ่สองห่อที่เตรียมไว้ออกมา พลางชี้ไปที่ถุงเล็กกว่าเล็กน้อย "ในนี้มีขนมปังกรอบครึ่งกิโลกรัม แล้วก็ลูกอมนมตรากระต่ายขาวสองร้อยห้าสิบกรัม ไส้กรอกแฮมสิบแท่ง กับพวกน่องเป็ดคอเป็ดอีกสิบกว่าซองเล็ก เอาไว้ให้พวกคุณกินระหว่างทาง ฉันหยิบแบบที่เผ็ดหน่อยมาให้ ซื้อหมั่นโถวไปกินแกล้มระหว่างทางด้วยล่ะ ส่วนอีกถุงหนึ่งก็เป็นไส้กรอกแฮม เป็ดชิงเหอ แล้วก็เป็ดพะโล้อบแห้ง คุณเอาไปให้เพื่อนๆ ชิมดู เวลากระชั้นชิดเกินไป ไม่ได้เตรียมอย่างอื่นไว้เลย ก็เลยซื้อมาจากโรงงานน่ะ"

"แค่นี้ก็ดีมากแล้ว" เสิ่นเยวี่ยพูดจากใจจริง "นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเตรียมของกินระหว่างทางให้ผมเยอะขนาดนี้ แถมยังเผื่อของฝากไปให้เพื่อนร่วมรบด้วย"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความประหลาดใจ "เมื่อก่อนแม่คุณไม่ได้เตรียมให้เหรอคะ"

ชาติก่อนตอนเธอเรียนมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่เปิดเทอม แม่ๆ ของเพื่อนร่วมห้องมักจะเตรียมของพื้นเมืองมาให้มากมาย เพื่อให้ลูกสาวเอามาแบ่งปันกับรูมเมต หวังจะให้ลูกสาวเข้ากับเพื่อนๆ ได้ดี

บนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ยปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันแวบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไปในชั่วพริบตา แล้วเขาก็พูดขึ้นอย่างเป็นปกติ "ขอบคุณนะ ไว้ผมจะบอกพวกเขาว่า นี่ผลิตมาจากโรงงานของภรรยาผมเอง"

น้ำเสียงนั้นภาคภูมิใจอย่างยิ่ง จนทำเอาอวี๋ซือหยาเขินอยู่บ้าง "ของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละค่ะ จริงสิ เสื้อผ้าของคุณยังไม่ได้เก็บใช่ไหม รีบไปจัดการให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวจูกั๋วหมิงมาถึงแล้วจะต้องมารอคุณอีก"

"ไม่ต้องหรอก ทางใต้อากาศอบอุ่น หน้าหนาวก็แทบไม่มีวันที่หนาวจัด เสื้อคลุมหนาๆ แทบไม่ได้ใส่ ที่กองทัพผมยังมีอีกตัว ตัวนี้ก็ทิ้งไว้ที่บ้านเถอะ เอาไว้หน้าหนาวกลับมาค่อยใส่ เก็บแค่ชุดเปลี่ยนสักชุดเดียวก็พอแล้ว" เสิ่นเยวี่ยกลับมาช่วงหน้าหนาว จึงใส่เสื้อผ้าค่อนข้างหนา พอไปถึงแดนใต้ เสื้อผ้าพวกนี้ก็ไม่มีโอกาสได้ใส่เลย

อวี๋ซือหยารู้เรื่องความแตกต่างของสภาพอากาศระหว่างภาคเหนือกับภาคใต้อยู่แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรมาก "เอาเถอะค่ะ ถ้างั้นคุณก็รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก"

"ครับ" เสิ่นเยวี่ยผูกห่อของทั้งสองห่อให้แน่น วางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินตามอวี๋ซือหยาออกมาข้างนอก พอเดินมาส่งเธอถึงหน้าประตู เขาก็หยุดฝีเท้าลง

อวี๋ซือหยาจับที่จับประตูไว้ แล้วยิ้มให้เขา "รีบนอนนะ"

เสิ่นเยวี่ยดันบานประตูไว้ สายตาจับจ้องมองอวี๋ซือหยาอย่างเร่าร้อน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ปีใหม่จะไปเยี่ยมญาติที่ค่ายไหม ทางนั้นอบอุ่นมากนะ"