ตอนที่ 69 ปัญหาเสื้อขนเป็ดและจดหมายจากเสิ่นเยวี่ย

"ผู้จัดการอวี๋คะ ผู้จัดการอวี๋..." หม่าตงอวิ๋นส่งเสียงเรียกอยู่หลายครั้ง สายตามองอวี๋ซือหยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอวี๋ซือหยาใจลอยในเวลาทำงาน "ใต้ตาคุณมีรอยคล้ำ เมื่อคืนพักผ่อนไม่พอหรือคะ"

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้น "อ๋อ เธอเรียกฉันเหรอ เมื่อกี้คิดอะไรเพลินไปหน่อย มีเรื่องอะไรหรือ"

หม่าตงอวิ๋นรีบรายงานซ้ำอีกรอบ "อาจารย์จ้าวกับพวกเขาลองใช้หลายวิธีแล้วค่ะ แต่ก็ยังทำแบบที่คุณบอกไม่ได้ คือเย็บขนเป็ดเข้าไปในเสื้อแล้วขนไม่หลุดรอดออกมา ขนเป็ดนี่ทำเสื้อผ้าได้จริงหรือคะ"

ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ที่ล้มเหลวก็ไม่พ้นฝีมือเทคนิคยังไม่ถึงขั้น หรือไม่ก็เนื้อผ้าใช้ไม่ได้

แต่การจะให้คนที่ไม่เคยเห็นเสื้อขนเป็ดมาก่อนมาประดิษฐ์เสื้อขนเป็ด ทั้งยังไม่มีประสบการณ์ให้ลอกเลียนแบบเลย ก็ถือว่าลำบากพวกเขาจริงๆ อวี๋ซือหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "งั้นให้พวกเขาลองดูไปก่อนว่ามีวิธีหรือเทคนิคคัดแยกขนอ่อน ทำความสะอาด ฆ่าเชื้อ และอบแห้งขนอ่อนได้ไหม ถ้าพัฒนาจนก้าวหน้าในด้านใดด้านหนึ่งได้ ก็มีเงินรางวัลให้เหมือนกัน เรื่องเสื้อขนเป็ดอย่าเพิ่งรีบร้อน อีกพักหนึ่งฉันต้องเข้าเมืองเอกของมณฑลสักรอบ ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าจะหาซื้อกลับมาสักสองตัวให้พวกเขาใช้เป็นตัวอย่างอ้างอิงได้ไหม"

นี่ก็นับเป็นวิธีหนึ่ง หม่าตงอวิ๋นพยักหน้า "งั้นฉันไปหาพวกอาจารย์จ้าวนะคะ"

อวี๋ซือหยาโบกมือให้อย่างหมดเรี่ยวแรง พลางยกมือกดคลึงหน้าผาก รู้สึกมึนหัวอยู่บ้าง เมื่อคืนเพราะคำพูดก่อนไปของเสิ่นเยวี่ยทำให้เธอนอนไม่หลับ หลับไม่สนิท พลิกตัวไปมาบนเตียงราวกับทอดแพนเค้ก ยื้อจนถึงค่อนคืนกว่าจะผล็อยหลับไป เป็นเหตุให้พลาดเวลาที่เสิ่นเยวี่ยออกเดินทางไปเลย

พอเธอตื่นขึ้นมา เสิ่นเยวี่ยก็ออกเดินทางไปพร้อมกับจูกั๋วหมิงแล้ว ได้ยินเสิ่นเจี้ยนตงบอกว่า ทั้งสองคนออกไปตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ ก่อนไปเสิ่นเยวี่ยทิ้งจดหมายไว้ให้เธอฉบับหนึ่ง

เธอยังจำสายตาหยอกเย้าแกมประชดประชันของเสิ่นเจี้ยนตงในตอนนั้นได้ดี

เพราะต้องรีบมาทำงาน อวี๋ซือหยาจึงยังไม่ได้เปิดอ่าน ตอนนี้งานซาลงแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลซองนั้นขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปิดหยิบกระดาษจดหมายออกมา บนกระดาษขาวสะอาดมีเพียงที่อยู่กับรหัสไปรษณีย์บรรทัดเดียว ด้านล่างลงชื่อ "เสิ่นเยวี่ย" สองคำ นอกนั้นไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

นี่เป็นการเร่งให้เธอไปเยี่ยมญาติกลายๆ สินะ ช่างมีความพยายามไม่ลดละจริงๆ

อวี๋ซือหยาคีบกระดาษจดหมายไว้ นิ่งเหม่อไปเนิ่นนาน เมื่อคืนตอนที่เสิ่นเยวี่ยถามเรื่องนี้ เธอไม่ได้ตอบ ไม่ใช่ไม่อยากตอบ แต่เธอให้คำตอบเขาไม่ได้ เธอไม่ใช่นักเรียนสาวไร้เดียงสาที่มีวันหยุดปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อนอันยาวนานพอจะมีเวลาไปทำเรื่องอื่นได้ ตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังอยู่ในช่วงพัฒนาอย่างรวดเร็ว ขาดเธอไม่ได้ เธอหยุดงานอาจจะยิ่งยุ่งกว่าวันปกติเสียอีก ต่อให้รับปากไปก็ใช่ว่าจะทำได้

พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ อวี๋ซือหยาก็ชะงักแข็งค้าง นิ้วมือกำกระดาษจดหมายแน่นขึ้นอย่างประหม่า เธอถึงกับกำลังคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างจริงจังเชียวหรือ!

"สหายเสี่ยวอวี๋ ขอรบกวนหน่อยนะ!" เสียงของประธานเฝิงดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของอวี๋ซือหยา

เธอรีบยัดกระดาษจดหมายกลับเข้าซองอย่างลนลาน เก็บใส่ลิ้นชัก จากนั้นก็ลุกขึ้นยิ้มพลางเดินออกไปต้อนรับ "ประธานเฝิง คุณมาแต่เช้าเชียวค่ะ ทำงานรวดเร็วมีประสิทธิภาพจริงๆ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางเสริม "มีชีวิตชีวา ใช่ไหมคะ"

"ใช่ มีชีวิตชีวา เธอใช้คำนี้ได้ดีทีเดียว คนในคอมมูนพวกเราใบหน้าต่างเปื้อนรอยยิ้ม เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ดูกระปรี้กระเปร่ามาก เดินไปตามทางก็กระฉับกระเฉงกันทั้งนั้น" ประธานเฝิงกล่าวอย่างอารมณ์ดี

อวี๋ซือหยายิ้มแย้มเชื้อเชิญให้เขานั่งลง แล้วรินน้ำด้วยตัวเองนำมาวางบนโต๊ะตรงหน้าเขา จากนั้นจึงเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานแล้วเอ่ยถึงเรื่องงาน "ประธานเฝิง สรุปยอดหรือยังคะว่ามีคอมมูนที่อยากตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงกี่แห่ง"

ประธานเฝิงจิบน้ำคำหนึ่ง วางแก้วลง แล้วหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้อวี๋ซือหยา "สรุปยอดได้เกือบหมดแล้วล่ะ มีทั้งหมด 41 คอมมูนที่อยากตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยง แล้วก็ยังมีอีกสองสามแห่งที่ขอดูท่าทีไปก่อน นี่เป็นรายชื่อของทั้ง 41 คอมมูน เมื่อวานเวลามีน้อย ฉันเลยทำข้อตกลงเบื้องต้นกับพวกเขาไปเท่านั้น ส่วนรายละเอียดฉันคิดว่าจะไปเยี่ยมเยียนและสำรวจพื้นที่จริงดูสักรอบ เธอคิดว่ายังไง"

"ข้อเสนอของคุณดีมากค่ะประธานเฝิง ควรไปสำรวจดูจริงๆ นั่นแหละ แล้วถือโอกาสดูทำเลที่พวกเขาเลือกไว้ด้วย ฟาร์มเพาะเลี้ยงสร้างในจุดที่การคมนาคมสะดวกหน่อยจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นรถจะขนส่งของหรือไปรับเป็ดลำบาก ภายหลังจะยุ่งยากมาก เสียเวลาแล้วยังทำให้งานสะดุดอีกด้วยค่ะ" นี่เป็นเรื่องใหญ่ หากให้ประธานเฝิงไปสำรวจคนเดียว อวี๋ซือหยายังไม่ค่อยวางใจนัก หลังจากใคร่ครวญอยู่สองนาที อวี๋ซือหยากล่าวว่า "ประธานเฝิงคะ ฉันไปกับคุณด้วยดีกว่าค่ะ"

แต่ก่อนประธานเฝิงเน้นทำงานด้านการเมืองเป็นหลัก แม้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจะเติบโตขึ้นมาใต้สายตาเขา ทว่าอย่างมากเขาก็ช่วยแค่ประสานงานเป็นสะพานเชื่อม ไม่ได้มีส่วนร่วมกับการบริหารจัดการจริงๆ ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเลย พูดตามตรง ถ้าจะให้เขามาบริหารงานเศรษฐกิจจริงๆ ในใจเขาก็ยังหวั่นๆ อยู่ หากอวี๋ซือหยายินดีไปด้วยกัน ย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน

"เพียงแต่ใกล้สิ้นปีแล้ว ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงน่าจะยุ่งมาก เธอจะปลีกเวลาได้หรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ปีนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่ต้องห่วงเรื่องยอดขาย ในโรงงานก็มีหัวหน้าหลี่คอยคุม ทุกอย่างดำเนินไปตามประสบการณ์ของปีก่อนๆ ได้เลย ไม่ต้องกังวลค่ะ แต่ว่าอีกสองสามวันฉันต้องไปเมืองเอกของมณฑลสักรอบ แผนการไปสำรวจตามคอมมูนต่างๆ ของพวกเราต้องเร่งให้เร็วขึ้น เอาแบบนี้แล้วกันนะคะ ฉันจะขอยืมรถแทรกเตอร์ของคอมมูนจากเลขาฯ หวัง โดยฟาร์มเพาะเลี้ยงจะเป็นฝ่ายออกค่าน้ำมัน ให้ไปส่งพวกเราค่ะ"

ทางฝั่งหน้าร้านสาขาเธอก็เพิ่งไปมาแค่รอบเดียวตอนเปิดทำการ ตอนนี้ผ่านมาเดือนกว่าแล้วยังไม่ได้แวะไปดู ใกล้สิ้นปีแบบนี้ยังไงก็ต้องไปดูสักหน่อย แล้วยังมีเรื่องเสื้อขนเป็ดอีก ก็ต้องไปหาลู่ทางในเมืองเอก หวังว่าจะวางกรอบระเบียบขึ้นมาได้ก่อนปีใหม่ แม้ว่าปีนี้จะตามช่วงฤดูขายดีของเสื้อขนเป็ดในฤดูหนาวไม่ทัน ปีหน้าก็ยังมีทิศทางให้มุ่งมั่น ไม่อย่างนั้นพอพ้นปีใหม่ไปแล้ว เธอไปอยู่เมืองเอก จะเอาเวลาที่ไหนมาคอยตรวจดูความคืบหน้าของพวกเขาทุกวัน

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาจัดแจงไว้หมดแล้ว ประธานเฝิงก็ไม่มีข้อขัดข้อง "ตกลง งั้นเธอดูซิว่าพวกเราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่"

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืน ยัดสมุด ปากกา และกระบอกน้ำลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว "ไปตอนนี้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันไปบอกหัวหน้าหลี่สักคำ คุณรอฉันสักสองสามนาทีนะคะ"

พูดจบ เธอก็ก้าวออกจากห้องอย่างกระฉับกระเฉง เลี้ยวซ้ายตรงไปยังห้องทำงานของเสี่ยวหลี่

ประธานเฝิงเห็นภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ไม่ได้เจอกันเกินครึ่งปี สหายเสี่ยวอวี๋คนนี้ทำงานคล่องแคล่วยิ่งกว่าเดิม แถมยังเปี่ยมไปด้วยพลังเหมือนแต่ก่อนไม่มีผิด

หลังจากสั่งการมอบหมายงานในโรงงานเรียบร้อย อวี๋ซือหยาก็ปั่นจักรยานตามประธานเฝิงไปยังคอมมูน

พอไปถึงคอมมูน พวกเขาก็พบว่าในลานของคอมมูนมีผู้คนยืนอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นคนมีอายุขึ้นมาหน่อย ส่วนใหญ่ราวสี่สิบถึงห้าสิบปี คนที่อายุน้อยที่สุดก็สามสิบกว่าปีแล้ว คนพวกนี้แต่งกายซอมซ่อ แววตาแฝงความตื่นตระหนกอยู่จางๆ

"คนพวกนี้มาทำอะไรกันน่ะ" ประธานเฝิงหรี่ตามองสำรวจรอบหนึ่ง "นั่นไม่ใช่อวี๋ต้าหมิงจากหมู่บ้านเดิมของเธอหรอกหรือ"

คนที่เขาพูดถึงนั้นอวี๋ซือหยาไม่รู้จัก ในความทรงจำของร่างเดิมก็ไม่มีเรื่องนี้ หมู่บ้านหนึ่งก็คือกองพลการผลิตหนึ่ง มีคนนับพันคน จำได้ไม่หมดก็เป็นเรื่องธรรมดา

ประธานเฝิงดูสีหน้าของอวี๋ซือหยาก็รู้ว่าเธอจำอีกฝ่ายไม่ได้ จึงอธิบายว่า "เมื่อก่อนเป็นคนร้องงิ้วในคอมมูน เสียงดีเชียวล่ะ ได้ยินว่าสมัยสังคมเก่าเคยไปเป็นเด็กฝึกในคณะงิ้ว ทุกหน้าหนาวพวกเด็กๆ ชอบกันมาก เพียงแต่หลังจากนั้น..."

คำที่เหลือเขาไม่ได้พูดออกมา แต่อวี๋ซือหยาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงทำลายสี่เก่า คนเล่นงิ้วก็พลอยโดนร่างแหไปด้วย มิน่าเล่าคนพวกนี้ถึงได้ผอมกะหร่องจนหนังหุ้มกระดูกกันทุกคน และมีแววตาหวาดกลัวเช่นนั้น

"อย่างนี้นี่เองค่ะ งั้นฉันรู้แล้วว่าเลขาฯ หวังเรียกพวกเขามาทำไม" อวี๋ซือหยาเล่าเรื่องที่คอมมูนจะจัดให้คนมาร้องงิ้วให้ประธานเฝิงฟังคร่าวๆ

พอได้ยินเรื่องการจัดการนี้ ประธานเฝิงก็มองอวี๋ซือหยาด้วยความทึ่ง "เธอนี่ใจกล้าจริงๆ เลย แม้แต่เลขาฯ หวังยังพลอยเหลวไหลไปกับเธอด้วย"

แม้สถานการณ์ในตอนนี้จะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว ทว่าหลายๆ เรื่องก็ยังไม่ได้มีข้อสรุปที่แน่ชัด คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะไม่แตะต้องประเด็นที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่คนหนุ่มสาวสองคนแห่งคอมมูนหงอวิ๋นนี้ คนหนึ่งกล้าพูด อีกคนก็กล้าทำ เมื่อก่อนเขายังนึกกังวลว่าทั้งสองคนจะเข้ากันไม่ได้ ตอนนี้เห็นทีว่าเขาจะคิดมากไปเอง สหายเสี่ยวอวี๋เข้ากับใครก็ราบรื่นไปหมดจริงๆ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "จะเรียกว่าเหลวไหลได้ยังไงกันคะ เลขาฯ หวังย่อมมีการตัดสินใจของท่าน ขอแค่เนื้อหาของละครเราไม่มีปัญหาก็พอแล้ว เรื่องนี้ฉันเชื่อมั่นในตัวเลขาฯ หวังค่ะ"

"ผู้จัดการอวี๋เชื่อมั่นในตัวผมขนาดนี้ ถ้างั้นผมคงต้องทำให้เต็มที่แล้วละครับ" น้ำเสียงแจ่มใสลอยมาจากด้านหลัง เลขาฯ หวังก้าวขายาวๆ เดินเข้ามา ยิ้มทักทายประธานเฝิง "ประธานเฝิง พวกเราได้พบกันอีกแล้วนะ รถเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ให้เสี่ยวจางไปส่งพวกคุณครับ"

เสี่ยวจางเป็นคนขับรถควบงานเบ็ดเตล็ดของคอมมูน เพราะปกติรถแทรกเตอร์คันนี้ของคอมมูนไม่ค่อยได้ใช้งาน เขาจึงทำงานอื่นๆ ไปด้วย เมื่อใดที่ต้องใช้รถพวกผู้นำถึงจะเรียกหาเขา

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวว่า "ดีเลยค่ะ ขอบคุณเลขาฯ หวังมากนะคะ พวกเราเร่งรีบเรื่องเวลา ขอตัวไปก่อน ไว้ค่อยคุยกันใหม่ค่ะ"

หลังทักทายเสร็จ ทั้งสองก็เดินไปที่ลานกว้างของคอมมูน แล้วขึ้นไปนั่งบนรถแทรกเตอร์

รถแทรกเตอร์ค่อยๆ แล่นออกจากคอมมูน เสี่ยวจางเอ่ยถามว่า "เลขาฯ เฝิง ผู้จัดการอวี๋ จุดแรกพวกเราจะไปที่ไหนกันครับ"

ประธานเฝิงเอ่ยแก้ให้เขาว่า "เสี่ยวจางเอ๊ย ตอนนี้ฉันไม่ใช่เลขาฯ แล้ว เธอจะเรียกฉันว่าเหล่าเฝิง หรือประธานเฝิงก็ได้ จุดแรกพวกเราจะไปคอมมูนหย่งซิงกัน"

ประธานเฝิงหยิบสมุดออกมาดูแผนผังเส้นทาง แล้วปรึกษากับอวี๋ซือหยา "พวกเราก็ไปตามเส้นทางคอมมูนหย่งซิง คอมมูนอู่หลิง... สายนี้ ถ้าเป็นไปได้อย่างราบรื่น วันนี้จะพยายามไปสำรวจให้ได้สักสี่คอมมูน"

อวี๋ซือหยาดูการจัดสรรเส้นทางของเขาแล้วเห็นว่าค่อนข้างสมเหตุสมผล จึงพยักหน้าเห็นพ้อง

ถนนดินลูกรังชวนหงุดหงิดใจสายนี้ พอเข้าหน้าหนาวที่ฝนไม่ค่อยตกมาหลายเดือน ผิวถนนก็แห้งแล้ง ฝุ่นดินคลุ้งตลบ พอรถแล่นผ่าน นั่นนับเป็นหายนะอย่างแท้จริง

ซ่อมถนน ต้องยุยงให้พวกเขาทำถนนให้ได้ ไม่อย่างนั้นในอนาคตพอมีรถมากขึ้น คนบนถนนสายนี้มิต้องสูดกินฝุ่นเข้าไปมากเท่าไรกันเชียว

ในฐานะจุดแรกของการสำรวจ คอมมูนหย่งซิงย่อมอยู่ไม่ไกลจากคอมมูนหงอวิ๋น ข้ามผ่านคอมมูนหย่งเซิ่งไปก็ถึงแล้ว เนื่องจากไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เพื่อให้พบพวกเจ้าหน้าที่ รถจึงแล่นตรงไปยังที่ทำการคอมมูนทันที

ในยุคนี้การมีรถสักคัน ไม่ว่าจะเป็นรถอะไรล้วนเป็นของหายากทั้งนั้น พอได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์ มีคนชะเง้อมองดู พอเห็นประธานเฝิงกับอวี๋ซือหยาลงจากรถ ก็รีบวิ่งกลับไปตะโกนบอกคนในคอมมูนทันที

ไม่ถึงสองนาที เลขาธิการของคอมมูนหย่งซิงก็นำเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนเดินออกมา "ประธานเฝิง ผู้จัดการอวี๋ พวกคุณมากันแล้วหรือ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักคำ พวกเราจะได้ไปต้อนรับ"

ทั้งประธานเฝิงและอวี๋ซือหยาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบจัดพิธีรีตองอยู่แล้ว จึงรีบโบกมือ "ไม่ต้องหรอกค่ะ เลขาฯ เซียว ทางคอมมูนของคุณประชุมกันหรือยังคะ ตกลงเรื่องสถานที่สร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงได้หรือยัง ทางคอมมูนของคุณจะสร้างแยกเดี่ยวๆ หรือจะร่วมมือกับคอมมูนอื่นคะ"

พอเปิดฉากมา อวี๋ซือหยาก็ยิงคำถามเป็นชุดใส่ทันที

ทำเอาเลขาฯ เซียวถึงกับงงงัน พวกเขาไม่ค่อยชินกับรูปแบบการทำงานที่ฉับไวเด็ดขาดขนาดนี้ของอวี๋ซือหยาจริงๆ

"คือว่า ผู้จัดการอวี๋ ประธานเฝิง ไปเถอะครับ ไปที่คอมมูน ชิมชาฤดูใบไม้ร่วงของพวกเราปีนี้กันก่อน แล้วค่อยหารือกันอย่างละเอียด"

ได้ยินคำนี้ อวี๋ซือหยาก็ขมวดคิ้ว ดูท่าแล้วในหัวของเลขาฯ เซียวคงยังไม่มีการวางแผนอะไรเลยแม้แต่น้อย

ประธานเฝิงเองก็ตระหนักถึงจุดนี้เช่นกัน จึงขมวดคิ้ว "เลขาฯ เซียว อีกเดี๋ยวพวกเรายังต้องไปคอมมูนอู่หลิงต่อ คงไม่เข้าไปนั่งหรอก คุณพาพวกเราไปดูสถานที่จริงเลยเถอะ"

"เอ่อ..." เลขาฯ เซียวนึกรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง เมื่อวานพอกลับมาแจ้งพวกเจ้าหน้าที่ในคอมมูนแล้ว เช้าวันนี้ทุกคนก็เกิดข้อพิพาทขึ้นว่าควรจะสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงไว้ที่ไหน คอมมูนของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากคอมมูนหงอวิ๋น ความเปลี่ยนแปลงในช่วงสองสามปีมานี้ของคอมมูนหงอวิ๋นทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตา และทั้งหมดนี้ก็ล้วนเป็นเพราะฟาร์มเพาะเลี้ยง ดังนั้นแต่ละกองพลการผลิตจึงต่างหวังว่าจะนำฟาร์มเพาะเลี้ยงไปสร้างในกองพลของตน โต้เถียงกันไม่หยุดหย่อน ตอนนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปเลย

แม้แต่สถานที่ยังกำหนดไม่ได้ แล้วเขาจะพาประธานเฝิงกับผู้จัดการอวี๋ไปดูได้อย่างไรเล่า

จากสีหน้าของเขา อวี๋ซือหยาดูออกว่ามีเงื่อนงำ ไม่ว่าภายในคอมมูนของพวกเขาจะถกเถียงกันอย่างไร เธอเน้นย้ำเพียงประเด็นสำคัญไม่กี่ข้อ "เลขาฯ เซียวคะ ฉันไม่รู้ผังรวมของคอมมูนพวกคุณ จึงขอไม่พูดอะไรมาก แต่ตอนที่เราสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เคยลองผิดลองถูกมาบ้าง พอจะให้ประสบการณ์เป็นแนวทางอ้างอิงได้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงใช้เลี้ยงเป็ด ความต้องการใช้น้ำจึงค่อนข้างมาก ทางที่ดีที่สุดควรสร้างไว้ริมแม่น้ำ ริมอ่างเก็บน้ำ หรือที่ที่ใกล้แหล่งน้ำ นอกจากนี้ ต่อไปการขนส่งอาหารสัตว์ ลูกเป็ด และเป็ดโตเต็มวัย ล้วนต้องมีรถวิ่งเข้าออก ฟาร์มเพาะเลี้ยงจึงควรสร้างในจุดที่การคมนาคมสะดวก ไม่อย่างนั้นต่อไปพวกคุณก็ต้องจัดคนมาคอยยกของขึ้นลงเอง นานวันเข้า นี่ถือเป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลยนะคะ"

เลขาฯ เซียวได้ฟังแล้วก็ครุ่นคิด "ผู้จัดการอวี๋พูดมีเหตุผลมาก ทุกคนเข้าไปดูแผนที่กันเถอะ ผมจะชี้สองจุดให้พวกคุณดู ลองดูสิว่าใช้ได้ไหมครับ"

ทุกคนจึงเดินตามเข้าไปในคอมมูน

เลขาฯ เซียวยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย สั่งให้คนยกน้ำชามาให้อีก ทว่าอวี๋ซือหยากับเลขาฯ เฝิงไม่มีกะจิตกะใจจะดื่มชา ภารกิจเร่งด่วน เวลาก็กระชั้นชิด พวกเขาไม่มีเวลามาเอ้อระเหยกับเลขาฯ เซียวมากขนาดนั้น สายตาของทั้งคู่จึงพุ่งตรงไปยังแผนที่คอมมูนที่แขวนอยู่บนผนัง

แผนที่นี้ดูเหมือนจะวาดขึ้นเอง ค่อนข้างหยาบ ไม่ได้เป็นไปตามมาตรฐาน สีของกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ดูท่าจะผ่านกาลเวลามานานพอสมควรแล้ว

ทั้งสองคนดูคร่าว ๆ สภาพภูมิประเทศของอำเภอเฉินซานไม่ค่อยดีนัก ภายในพื้นที่มีเนินเขาเตี้ยสูงต่ำสลับซับซ้อน ซึ่งจำกัดการพัฒนาทางการเกษตรเป็นอย่างมาก และสภาพของคอมมูนหย่งซิงเมื่อเทียบกับทั้งอำเภอก็ยิ่งย่ำแย่กว่า มีแนวเทือกเขายาวหลายพันเมตรพาดผ่าน กินพื้นที่เกือบหนึ่งในสามของคอมมูนทั้งหมด ส่งผลให้พื้นที่เพาะปลูกเฉลี่ยต่อคนของคอมมูนนี้มีเพียงครึ่งเดียวกว่า ๆ ของคอมมูนอื่นเท่านั้น

อวี๋ซือหยาพิจารณาแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่จุดสองจุด "ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ค่ะ เลขาฯ เซียวลองพิจารณาดูนะคะ สองจุดนี้ค่อนข้างราบเรียบ และมีแม่น้ำไหลผ่านอยู่ข้าง ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสภาพการคมนาคมเป็นอย่างไรบ้าง"

บนแผนที่นี้ไม่ได้วาดเส้นทางการคมนาคมเอาไว้ ความจริงก็ไม่มีอะไรให้วาด เพราะในชนบทล้วนเป็นถนนดิน อย่างมากก็แค่ดูว่าถนนกว้างหรือไม่ หากสภาพดีหน่อยก็แค่ปรับให้เรียบ ไม่มีหลุมบ่อขนาดใหญ่หรือหินก้อนโตมาขวางทาง

เลขาฯ เซียวมองตามสายตาของอวี๋ซือหยา พลางยิ้มกล่าว "สายตาผู้จัดการอวี๋เฉียบแหลมจริง ๆ สองที่นี้เหมาะสมแก่การสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงที่สุดในคอมมูนเราจริง ๆ พวกคุณอยากจะไปดูด้วยตาตัวเองสักหน่อยไหมครับ"

อวี๋ซือหยาเดิมทีคิดจะตอบตกลง แต่ถูกประธานเฝิงห้ามไว้เสียก่อน "เวลาพวกเราค่อนข้างกระชั้น ไม่ต้องไปแล้วละ เลขาฯ เซียว พวกคุณรีบกำหนดสถานที่ให้เรียบร้อยโดยเร็ว จากนั้นก็ยืนยันจำนวนเป็ดที่จะเลี้ยงโดยประมาณ ทางเราจะได้รวบรวมข้อมูล ทางฝั่งผู้จัดการอวี๋จะได้เริ่มฟักไข่ลูกเป็ดออกมา พวกเราพยายามเปิดฟาร์มเพาะเลี้ยงให้ได้ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เปิดเร็วก็ทำเงินได้เร็ว อีกสองสามวันผมจะโทรมาถามอีกทีว่าคอมมูนพวกคุณตั้งใจจะเลี้ยงเป็ดกี่ตัว"

เลขาฯ เซียวขานรับเป็นพัลวัน "อ้อ ๆ ได้ครับ ๆ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว นาน ๆ ทีประธานเฝิงกับผู้จัดการอวี๋จะมาสักครั้ง กินข้าวเสร็จค่อยไปเถอะครับ"

อวี๋ซือหยาเปิดกระเป๋าที่ป่องแน่นให้เขาดู "ขอบคุณค่ะเลขาฯ เซียว พวกเราพกหมั่นโถวมาแล้ว เวลาเร่งด่วน ไว้คราวหน้าดีกว่าค่ะ"

แล้วเลขาฯ เซียวจะพูดอะไรได้อีกเล่า

"ผู้จัดการอวี๋เตรียมตัวมาพร้อมจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่รั้งพวกคุณไว้แล้ว ยินดีต้อนรับสหายทั้งสองมาดูงานและเยี่ยมเยียนคอมมูนของเราในคราวหน้านะครับ"

สิ้นคำพูดตามมารยาท อวี๋ซือหยากับประธานเฝิงก็ก้าวขึ้นรถแทรกเตอร์อย่างคล่องแคล่ว

รอจนรถขับออกจากคอมมูนหย่งซิงแล้ว เลขาฯ เฝิงจึงเอ่ยกับอวี๋ซือหยา "อย่าไปยุ่งกับความขัดแย้งภายในคอมมูนของพวกเขาเลย เจ้าเหล่าเซียวคนนี้ไม่ซื่อ ตัวเองไม่อยากมีเรื่องผิดใจกับใคร ก็เลยดึงพวกเราไปเป็นโล่กำบังแทน"

อวี๋ซือหยาระบุเงื่อนไขไว้อย่างชัดเจนแล้ว เลขาฯ เซียวไม่ได้โง่ มีหรือจะไม่รู้ว่าที่ตรงไหนเหมาะแก่การสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงที่สุด แต่กลับเชื้อเชิญให้พวกเขาไปดู ก็เพื่อหวังจะให้พวกเขาช่วยฟันธงเลือกสถานที่ให้ ถึงเวลานั้นเขาก็จะกลายเป็นคนดี แล้วโยนเรื่องการเลือกสถานที่ทั้งหมดมาไว้ที่พวกเขา หากกองพลการผลิตไหนมีความไม่พอใจ ก็จะได้พุ่งเป้ามาที่พวกเขาแทน

อวี๋ซือหยาก็ตระหนักในจุดนี้เช่นกัน "ไม่เป็นไรหรอกค่ะประธานเฝิง สองคอมมูนอยู่ห่างกันตั้งสิบกว่าลี้ ต่อให้สมาชิกคอมมูนไม่พอใจ ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเราหรอกค่ะ"

อวี๋ซือหยาใคร่ครวญแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยค่ะประธานเฝิง คุณพูดก็มีเหตุผล พวกเราแค่ร่วมมือกัน แต่ละคอมมูนเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ การมาเที่ยวนี้ของพวกเราก็แค่มาสืบหาข้อมูล ถือโอกาสดูสภาพการณ์ของแต่ละคอมมูนไปด้วย ไม่จำเป็นต้องเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป พวกเราไม่ได้ขาดแคลนแค่หนึ่งหรือสองคอมมูนนี้สักหน่อยค่ะ"

"แบบนี้สิถึงจะถูก คนหนุ่มสาวอย่างเธอทำงานมีไฟ มีความรักความยุติธรรมสูง นี่ไม่ใช่เรื่องแย่หรอกนะ แต่ต้องปกป้องตัวเองให้ดีก่อน โดยเฉพาะเธอยังเป็นหญิงสาวอายุน้อยอยู่นะ" ประธานเฝิงตักเตือนด้วยความจริงใจ

อวี๋ซือหยาก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะไม่รับฟังคำแนะนำ เธอคิดทบทวนอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดของเธอหลายครั้งยังคงติดอยู่ในยุคหลัง ยังติดอยู่ในเมืองใหญ่ ทว่าชนบทนั้นเป็นอีกระบบนิเวศหนึ่ง ทั้งดิบเถื่อน ระดับการศึกษาล้าหลัง และแนวคิดยังคร่ำครึโบราณ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เธอเองก็ควรปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานของตัวเองให้เหมาะสม

"ค่ะ ประธานเฝิง คุณพูดมีเหตุผล ต่อไปฉันจะระวังให้มากขึ้นค่ะ"

เรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคอมมูนหย่งซิงผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นความกระตือรือร้นในการทำงานของคอมมูนอู่หลิงถือว่าค่อนข้างสูง ได้กำหนดสถานที่ตั้งคร่าว ๆ และขนาดพื้นที่ของฟาร์มเพาะเลี้ยงไว้เรียบร้อยแล้ว จากพื้นที่ตรงนี้สามารถคำนวณขีดจำกัดสูงสุดในการเลี้ยงเป็ดของฟาร์มเพาะเลี้ยงได้โดยประมาณ แต่เนื่องจากปีแรกยังเป็นการคลำก้อนหินข้ามน้ำ ย่อมต้องทำแบบระมัดระวังรอบคอบกว่า ดังนั้นสุดท้ายคอมมูนอู่หลิงจึงกำหนดจำนวนการเลี้ยงไว้ที่ไตรมาสละสามพันตัวสำหรับปีหน้า

ค่อนวันมานี้ พวกเขาลงพื้นที่ไปครบสี่คอมมูนตามแผนการ สำหรับประสิทธิภาพระดับนี้ ทั้งอวี๋ซือหยาและประธานเฝิงต่างก็ยังไม่พอใจ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กว่าจะไปครบทุกคอมมูน คงต้องใช้เวลาเป็นสิบวัน ช้าเกินไปแล้ว

ดังนั้นระหว่างทางกลับ พวกเขาจึงปรึกษากันว่าจะออกเดินทางให้เช้าขึ้นในวันพรุ่งนี้ ประธานเฝิงก็ไม่กลับบ้านแล้ว พักค้างแรมชั่วคราวที่คอมมูน ทุกคนนัดแนะกันว่าจะออกเดินทางตอนเจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้า เช่นนี้แล้วพอไปถึงคอมมูนแรกก็จะเป็นเวลาราวแปดโมงตรงเท่านั้น

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา อวี๋ซือหยาติดตามประธานเฝิงเดินทางตระเวนสำรวจคอมมูนที่เหลืออีกสามสิบกว่าแห่งโดยไม่หยุดพัก ผ่านการสัมผัสคลุกคลีในช่วงเวลานี้ เธอมีความเข้าใจต่อระบบนิเวศในชนบทลึกซึ้งยิ่งขึ้น และมีประสบการณ์ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบด้านเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

ยิ่งคนมาก ย่อมมีคนทุกรูปแบบ ในคอมมูนเหล่านี้มีบางแห่งที่อยากพัฒนาฟาร์มเพาะเลี้ยงอย่างจริงใจ อยากนำพาคอมมูนไปสู่ความร่ำรวย แต่ก็มีบางแห่งที่เห็นว่าเลขาฯ เหมยสนับสนุนเรื่องนี้อย่างยิ่ง ด้วยความกลัวว่าตัวเองจะล้าหลังจึงลงชื่อไว้ก่อน ทว่าสุดท้ายเมื่อเอ่ยถึงการลงมือปฏิบัติจริงกลับผัดวันประกันพรุ่ง ไม่มีความกระตือรือร้นเลยแม้แต่น้อย และยังมีเจ้าหน้าที่คอมมูนบางคนถึงกับแอบถามอวี๋ซือหยาเป็นนัย ๆ ว่าพวกเขาจะได้ประโยชน์อะไรบ้าง ด้วยท่าทางทำนองว่าถ้าไม่มีผลประโยชน์ก็ไม่ทำ

เมื่อเทียบกันแล้ว คนที่ลื่นไหลอย่างเลขาฯ เซียว ซึ่งไม่อยากล่วงเกินใคร แต่งานอื่น ๆ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดียิ่งนั้น นับว่าไม่เป็นปัญหาอะไรเลย

อวี๋ซือหยาได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง และได้รู้จักคนพิลึกกึกกือไปหลายคน สำหรับคนประเภทนี้ เธอรับฟังคำแนะนำของประธานเฝิง เบื้องหน้ายิ้มแย้ม ทว่าพอกลับไปก็คัดชื่อคอมมูนเหล่านี้ออกจากรายชื่อผู้ร่วมมือทันที

ฐานเพาะเลี้ยงแห่งนี้ของพวกเขายึดหลักการความสมัครใจ คอมมูนมีสิทธิ์เลือกเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ และสามารถปฏิเสธได้ เช่นนั้นแล้วฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเขาก็มีสิทธิ์เลือกคนเช่นกัน คอมมูนที่ไม่เข้าตา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกเรื่องมากย่อมไม่เอาแน่นอน

ทว่าแค่นี้ยังไม่พอ การพบเจอกันเพียงครั้งเดียวเป็นการยากที่จะรู้จักนิสัยใจคอของคนได้อย่างถ่องแท้ เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย หลังจากเดินสายเสร็จสิ้น อวี๋ซือหยาจึงเสนอว่า "ประธานเฝิงคะ คำพูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน วันหน้าหากมีข้อพิพาทขึ้นมาก็จะไม่มีอะไรยืนยัน ฉันเสนอว่าให้พวกเราทั้งสองฝ่ายลงนามในข้อตกลง ร่างสัญญามาตรฐานขึ้นมาฉบับหนึ่ง เงื่อนไขของทุกคอมมูนเหมือนกันหมด ต่างกันแค่ขนาดพื้นที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงกับจำนวนเป็ดที่เลี้ยง นอกนั้นเหมือนกันทุกประการ จากนั้นนำสัญญาฉบับนี้ไปให้ผู้นำระดับอำเภอตรวจดูก่อน แล้วค่อยทยอยเซ็นสัญญากับคอมมูนทีละแห่ง คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

ช่วงนี้ประธานเฝิงวิ่งวุ่นจนเหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ และได้เจอเจ้าหน้าที่รับมือยากมาหลายคน พอได้ยินข้อเสนอของอวี๋ซือหยาจึงตบมือชื่นชม "สหายเสี่ยวอวี๋ เธอนี่ความคิดความอ่านเยอะจริง ๆ ถูกต้อง พวกเราร่างสัญญาขึ้นมาสักฉบับ พวกเขาอยากเซ็นก็เซ็น ไม่อยากเซ็นก็ช่าง พวกเรายึดหลักความสมัครใจอยู่แล้ว!"

ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกัน จึงขลุกอยู่ในห้องทำงานปรึกษาหารือกันอยู่วันกว่า ๆ ถึงได้ร่างสัญญาฉบับใหม่ออกมา ความจริงสัญญานี้ก็คล้ายกับความร่วมมือที่อวี๋ซือหยาเคยทำกับเลขาฯ เฉียนและคนอื่น ๆ เพียงแต่ระบุข้อกำหนดได้ละเอียดขึ้น ควบคุมสิทธิและหน้าที่ของทั้งสองฝ่ายให้ชัดเจนขึ้น

หลังจากกำหนดเนื้อหาในสัญญาเรียบร้อย เลขาฯ เฝิงก็เข้าอำเภอไปพบผู้นำ ส่วนอวี๋ซือหยากลับมาวุ่นวายกับเรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยงต่อ

ปีนี้สินค้าผลิตไม่ทันตามความต้องการ ด้านการผลิตมีเสี่ยวหลี่คอยดูแลอยู่ อวี๋ซือหยาจึงไม่ต้องเป็นกังวลมากนัก เรื่องที่เธอยังคงพะวงอยู่ก็คือปัญหาเรื่องเสื้อขนเป็ด

เพื่อจะได้รู้ความคืบหน้าของเสื้อขนเป็ด อวี๋ซือหยาจึงไปที่ห้องทำงานของพวกอาจารย์จ้าวด้วยตัวเอง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป อวี๋ซือหยาก็ขมวดคิ้วมุ่น "กลิ่นนี้แรงเกินไปค่ะ ต่อให้อุ่นแค่ไหน คนอื่นก็คงไม่อยากใส่เสื้อผ้ากลิ่นแรงขนาดนี้ออกจากบ้านหรอก"

อาจารย์จ้าวเกาศีรษะ พลางยิ้มเจื่อนกล่าวว่า "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราคิดหาวิธีตั้งเยอะแยะแล้ว แต่ก็ไม่มีทางดับกลิ่นนี้ได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อขนเป็ดเลยครับ"

ดูท่าแล้วคงต้องใช้วิธีทางเคมี จะพึ่งพาแต่ช่างตัดเย็บเสื้อผ้าพวกนี้อย่างเดียวไม่ได้ อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ตอนนี้พวกคุณตัดตัวอย่างออกมาบ้างหรือยังคะ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ"

อาจารย์จ้าวหยิบเสื้อตัวหนึ่งออกมาอย่างไม่มั่นใจแล้วยื่นให้อวี๋ซือหยา อวี๋ซือหยารับมาลองขยำดูเบา ๆ ขนอ่อนก็พากันแย่งทะลักออกมาจากเนื้อผ้า เนื้อผ้านี่ก็แย่เกินไป ถึงกับใช้ผ้าพื้นเมืองที่ชาวบ้านทอเองในชนบท

อวี๋ซือหยาส่งเสื้อคืนให้อาจารย์จ้าว "พวกคุณพักผ่อนกันสักสองวันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันลองคิดหาวิธีดู"

อาจารย์จ้าวกับคนอื่น ๆ รู้สึกผิดและไม่สบายใจ "ขอโทษด้วยครับผู้จัดการอวี๋ พวกเราเสียเวลาตั้งนานขนาดนี้ยังทำเสื้อขนเป็ดไม่สำเร็จเลย หรือคุณลองไปจ้างคนอื่นดูเถอะครับ พวกเราไม่ขอรับค่าจ้างหรอก"

อวี๋ซือหยามองอาจารย์จ้าวอย่างประหลาดใจ นับว่าเป็นคนซื่อตรงมีน้ำใจทีเดียว

"อาจารย์จ้าว อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ถ้าไม่ได้มาทำเสื้อขนเป็ดที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง พวกคุณรับตัดเสื้อให้คนในชนบท เดือนหนึ่งก็ได้มากกว่าห้าหยวนเสียอีก ค่าจ้างเป็นสิ่งที่พวกคุณสมควรได้รับแล้ว ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ เสื้อขนเป็ดเป็นของแปลกใหม่ จะสำเร็จง่าย ๆ ได้อย่างไร วันนี้ยังไม่ได้ พวกเราก็ทดลองกันต่อไป เดือนหนึ่งไม่ได้ สองเดือนไม่ได้ สามเดือนล่ะ หรือครึ่งปีล่ะคะ อย่างไรก็ต้องทำเสื้อขนเป็ดออกมาได้แน่" อวี๋ซือหยาปลอบประโลมพวกเขาอย่างใจเย็น

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจเธอก็ร้อนรน ขนเป็ดกองแทบจะล้นโกดังแล้ว หากเทคโนโลยีนี้ยังไม่ก้าวหน้า ปีหน้าโกดังคงยัดไม่ลง และการจะจัดการกับสิ่งเหล่านี้ล้วนต้องเสียเวลาและเปลืองแรงไม่น้อย

เพื่อแก้ปัญหาทางเทคนิคของเสื้อขนเป็ดให้ลุล่วงโดยเร็ว วันต่อมาอวี๋ซือหยาจึงเดินทางเข้าเมืองเอกของมณฑล

เธอแวะไปเดินดูที่หน้าร้านก่อนรอบหนึ่ง พบว่าเมื่อใกล้ถึงช่วงเทศกาลปีใหม่ กิจการของร้านก็ยิ่งคึกคักขึ้นทุกวัน พอไม่ต้องห่วงเรื่องยอดขายแล้ว เธอก็หันหลังเดินไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองซึ่งอยู่เยื้อง ๆ กัน

เมื่อเมิ่งหลานเห็นอวี๋ซือหยาก็รู้สึกประหลาดใจมาก "เธอไม่ได้มาเมืองเอกตั้งนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

ช่วงก่อนหน้านี้ทั้งเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งเรื่องถูกคนลอบทำร้าย เสียเวลาไปไม่ใช่น้อย อวี๋ซือหยาไม่ได้เล่าลงลึกในรายละเอียด เพียงตอบว่า "ขอโทษด้วยนะคะ ยุ่งมากจริง ๆ เกือบสองเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอผู้จัดการเมิ่ง พอว่างปุ๊บฉันก็รีบเข้าเมืองมาเลยค่ะ"

เมิ่งหลานนับว่าเป็นคนที่ติดต่อข้องแวะกับอวี๋ซือหยาค่อนข้างบ่อย ย่อมรู้นิสัยของเธอดีว่าไม่มีธุระคงไม่มาหา จึงวางถ้วยชาลงแล้วกล่าวว่า "เธอนี่นะว่างที่ไหน มีงานใหม่ให้ต้องวุ่นวายอีกล่ะสิ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ปิดบังอะไรผู้จัดการเมิ่งไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ครั้งนี้ฉันเข้าเมืองมามีเรื่องอยากจะปรึกษาผู้จัดการเมิ่งอยู่เรื่องหนึ่ง คุณรู้จักเสื้อขนเป็ดไหมคะ ที่ร้านค้าชาวจีนโพ้นทะเลมีขายหรือเปล่า"

เมิ่งหลานส่ายหน้า "ไม่มีนะ ไม่เคยเห็นเลย มีอะไรหรือ"

อวี๋ซือหยาแกล้งกุเรื่องขึ้นมา "ช่วงก่อนฉันฟังวิทยุ บังเอิญได้ยินรายการหนึ่งบอกว่าขนเป็ดเอามาทำเป็นเสื้อขนเป็ดได้ คุณก็รู้นี่คะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราสิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือขนเป็ด จะปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ ก็เสียดายแย่ ฉันก็เลยลองคิดดูว่าจะหาวิธีทำเป็นเสื้อขนเป็ดได้ไหม"

เมิ่งหลานพอนึกถึงจำนวนเป็ดมหาศาลที่พวกเขาเชือดในแต่ละปี ก็พยักหน้าเห็นด้วย "ความคิดนี้ของเธอไม่เลวเลยนะ ถ้าทำสำเร็จ ขนเป็ดก็มีที่ไปเสียที เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันช่วยสืบ ๆ ดูให้"

"ขอบคุณค่ะผู้จัดการเมิ่ง ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ" อวี๋ซือหยากล่าวอย่างซาบซึ้ง ทว่าในใจกลับไม่ได้หวังไว้มากเท่าไร เมิ่งหลานในเมืองเอกของมณฑลน่าจะจัดอยู่ในชนชั้นกลางค่อนไปทางสูง ฐานะทางบ้านดีมาก ทั้งยังมีญาติทำงานอยู่ต่างประเทศ ขนาดเธอยังไม่เคยเห็น คนในเมืองเอกที่เคยเห็นเสื้อขนเป็ดคงมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

เมิ่งหลานโบกมือ "ยังไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะขอบคุณทำไมกัน อ้อ จริงสิ รอบนี้เธอมาเมืองเอกคงอยู่อีกหลายวันใช่ไหม ถ้าว่างก็แวะไปนั่งเล่นที่บ้านบ้างนะ คุณย่ากับเด็ก ๆ สองคนบ่นคิดถึงเธอบ่อย ๆ เชียว"

"ได้สิคะ งั้นฉันขอหน้าหนาไปรบกวนคุณย่าอีกรอบแล้วกันค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "พอดีเลย ฉันมีปัญหาอยากจะขอคำปรึกษาจากหัวหน้าเถียนอยู่เหมือนกัน"

เมิ่งหลานจึงว่า "งั้นรอฉันเลิกงานแล้วพวกเราค่อยไปด้วยกัน"

"ตกลงค่ะ งั้นฉันกลับไปตรวจบัญชีก่อนนะคะ" อวี๋ซือหยาชี้ไปทางฝั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ กัน

หลังบอกลากัน อวี๋ซือหยาก็ขลุกอยู่ในห้องทำงานเล็กด้านหลังหน้าร้านเพื่อตรวจบัญชีของสองเดือนนี้ ยุ่งอยู่แบบนี้จนถึงห้าโมงกว่า เยี่ยเหมยเดินเข้ามาเรียกเธอ "ผู้จัดการอวี๋คะ ผู้จัดการเมิ่งมารออยู่ข้างนอกแล้วค่ะ"

"จ้ะ มาแล้ว" อวี๋ซือหยารีบหิ้วของที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าเมื่อตอนบ่าย แล้วหยิบไส้กรอกแฮม คอเป็ด น่องเป็ด และอื่น ๆ จากในร้านติดมือไปด้วยอีกหน่อย

เธอหิ้วของสองห่อใหญ่ก้าวเร็ว ๆ ออกจากประตู ยิ้มทักทายเมิ่งหลาน "ผู้จัดการเมิ่ง รอนานไหมคะ"

เมิ่งหลานมองดูของสองห่อใหญ่ในมือเธอแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ "เธอจะหอบของอะไรมาเยอะแยะ เป็นเพื่อนเก่ากันแท้ ๆ ทำแบบนี้เกรงใจกันเกินไปแล้ว"

อวี๋ซือหยายกห่อของขึ้นพลางยิ้มตาหยี "ผู้จัดการเมิ่งคะ นี่เป็นของที่ฉันตั้งใจเอามากตัญญูต่อคุณย่า คุณอย่าปฏิเสธเลยค่ะ บ้านฉันไม่มีคนแก่ ถ้าคุณไม่รับไว้ เสื้อผ้าพวกนี้ฉันเอากลับไปก็ใส่ไม่ได้อยู่ดีนะ"

พอพูดมาถึงขั้นนี้ เมิ่งหลานจึงจำต้องตามใจเธอ พลางเอ่ยปากบ่นอีกสองสามประโยคว่าเธอทำตัวเหินห่างเกินไป

อวี๋ซือหยาวกเรื่องเข้าสู่เรื่องงานของหัวหน้าเถียนทันที

พอพูดถึงเรื่องนี้ เมิ่งหลานก็ถามขึ้น "เธอคิดจะให้เหล่าเถียนประดิษฐ์เครื่องจักรตัวไหนขึ้นมาอีกงั้นเหรอ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะร่า "ไม่มีอะไรปิดผู้จัดการเมิ่งได้จริง ๆ ค่ะ ฉันอยากจะถามหัวหน้าเถียนดูว่าพอจะสร้างเครื่องคัดแยกขนเป็ดได้ไหม แยกขนเป็ดกับขนอ่อนเป็ดออกจากกัน แล้วก็ยังมีเครื่องอบแห้งที่ใช้คู่กันอีก..."

อวี๋ซือหยานับนิ้วมือดู พบว่าเครื่องจักรที่จำเป็นต้องใช้นั้นมีไม่น้อยเลย พวกเธอไม่มีเงินและไม่มีเส้นสายที่จะนำเข้าสายการผลิตล้ำสมัยมาจากต่างประเทศ จึงทำได้เพียงหาทางประดิษฐ์ขึ้นมาใช้เอง

ด้วยความที่สามีทำงานในโรงงานเครื่องจักรมาสิบยี่สิบปี เมิ่งหลานจึงพอรู้เรื่องเทคนิคพวกนี้แบบงู ๆ ปลา ๆ อยู่บ้าง ทั้งสองคนจึงเริ่มแลกเปลี่ยนพูดคุยกันไปตลอดทาง

เมื่อถึงบ้าน หัวหน้าเถียนก็กลับมาถึงแล้ว เมิ่งหลานจึงเล่าสิ่งที่อวี๋ซือหยาอยากทำให้อีกฝ่ายฟัง

หัวหน้าเถียนไม่เหมือนคนยุคหลังหลายคนที่ทำอาชีพไหนก็เกลียดอาชีพนั้น เขารักงานของตัวเองมากจริง ๆ ทั้งยังชื่นชอบเครื่องจักรกลเป็นชีวิตจิตใจ ความต้องการแปลกใหม่ของอวี๋ซือหยาจุดประกายความสนใจของเขาขึ้นมาทันที "ผู้จัดการอวี๋ เรามาคุยรายละเอียดกันหน่อยดีกว่า"

อวี๋ซือหยาเห็นเขาหยิบสมุดกับปากกาออกมาก็รู้สึกกดดันอย่างหนัก เธอเป็นแค่พวกเก่งแต่ทฤษฎีเท่านั้น รู้แค่ว่ามีของสิ่งนี้และขั้นตอนการทำงานคร่าว ๆ เป็นอย่างไร แต่เธอไม่ประสีประสาเรื่องการประดิษฐ์เครื่องจักรเลยจริง ๆ

ทว่าวันนี้เป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือ หัวหน้าเถียนยิ่งกระตือรือร้นก็ยิ่งเป็นผลดีกับเธอ อวี๋ซือหยาจึงเดินเข้าไปร่วมปรึกษาหารือกับเขา โดยเน้นอธิบายถึงสิ่งที่ตนเองต้องการเป็นหลัก

เมื่อฟังจบ หัวหน้าเถียนก็ครุ่นคิด "ที่จริงถ้าจะแยกมันก็ไม่ได้ยากอะไร ใช้เครื่องพัดลมเป่าแกลบแบบที่ใช้แยกข้าวสารกับรำข้าวในชนบทนั่นก็ได้ อันไหนหนักกว่าก็ให้ตกลงมาจากช่องก่อน ส่วนอันที่เบากว่าก็ปลิวออกทางช่องลมด้านหลังสุดไป เพียงแต่ขนอ่อนเป็ดนี่น้ำหนักเบามาก ถ้าทำแบบนั้นคงปลิวว่อนไปทั่วฟ้าแน่ ยิ่งถ้ามีลมพัดมาวูบหนึ่ง ยิ่งจะปลิวฟุ้งไปทั่วทุกทิศทุกทาง"

ผู้เชี่ยวชาญก็คือผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ อวี๋ซือหยารีบพยักหน้าทันที "ใช่ค่ะ หัวหน้าเถียนพูดมีเหตุผลมาก พวกเราต้องหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้ แล้วก็ ฉันอยากให้ตัวเครื่องขับเคลื่อนด้วยน้ำมันดีเซลหรือเบนซินค่ะ หากใช้แรงคน นอกจากประสิทธิภาพจะต่ำแล้ว แรงของแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน ความถี่และแรงในการหมุนเครื่องจักรที่ต่างกันก็จะทำให้คุณภาพของขนอ่อนเป็ดไม่สม่ำเสมอตามไปด้วย ถ้าใช้พลังงานขับเคลื่อนอย่างดีเซลหรือเบนซินน่าจะเสถียรกว่าค่ะ"

หัวหน้าเถียนเกาศีรษะ "ขอผมคิดดูหน่อย"

เขาหยิบปากกาขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ ไม่นานก็วาดแบบแปลนเครื่องจักรที่ซับซ้อนออกมาภาพหนึ่ง แต่ยังไม่ทันที่อวี๋ซือหยาจะได้ดูให้ชัด เขาก็กากบาททิ้ง แล้วพลิกไปอีกหน้าเพื่อเริ่มขบคิดใหม่อีกรอบ

คืนนั้นทั้งสองคนมัวแต่ถกเถียงเรื่องนี้กัน จนทำให้อวี๋ซือหยาแทบไม่มีโอกาสได้คุยกับแม่เฒ่าเถียนเพิ่มอีกสองสามคำเลย

แต่ผลดีก็เห็นได้ชัดเจนเช่นกัน ตอนที่เธอกลับ หัวหน้าเถียนบอกว่าสามารถลองดูได้ ไว้มีความคืบหน้าแล้วจะแจ้งให้เธอทราบอีกที

ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอปวดหัวที่สุดยังคงเป็นเรื่องเสื้อขนเป็ด แม้แต่หัวหน้าเถียนก็ไม่เคยเห็นเสื้อขนเป็ดมาก่อน ทว่าพอได้ฟังอวี๋ซือหยาบรรยาย เขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งตอนไปประชุมที่ระดับมณฑล ได้เห็นสหายคนหนึ่งสวมเสื้อสีเหลืองเข้ม เนื้อผ้าค่อนข้างเรียบลื่น ดูคล้ายกับเสื้อขนเป็ดที่อวี๋ซือหยาพูดถึงอยู่บ้าง เขาจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ ช่วงนั้นหิมะตกบ่อยจนกองหนาถึงข้อเท้า เหยียบลงไปทีก็เป็นรอยประทับหนึ่งรอย วันนั้นทุกคนล้วนสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ พากันห่อตัวด้วยเสื้อนวมหนาๆ มีเพียงสหายคนนั้นที่ดูเหมือนจะสวมเสื้อผ้าค่อนข้างบาง แต่ในขณะที่ทุกคนต่างประคองแก้วเคลือบใส่น้ำร้อนมาอังมือคลายหนาว เขากลับดูเหมือนไม่หนาวเลยสักนิด

น่าเสียดายที่ตอนนั้นหัวหน้าเถียนยังไม่ได้เป็นหัวหน้า เป็นเพียงคนงานธรรมดาคนหนึ่งที่ติดตามผู้นำไปร่วมประชุม จึงไม่รู้จักอีกฝ่าย และหลังจากนั้นก็ไม่เคยพบคนผู้นั้นอีก ทำให้ไม่อาจช่วยอะไรเธอได้มากกว่านี้

เมื่อได้ยินข่าวนี้ แม้อวี๋ซือหยาจะรู้สึกเสียดาย ทว่าก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง นั่นแสดงว่ายังมีเสื้อขนเป็ดจำนวนเล็กน้อยหลุดเข้ามาในประเทศ เช่นนั้นเธอย่อมมีวิธีหามาได้สักตัวสองตัว

คิดแล้วก็ลงมือทำ วันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาก็นำป้ายประกาศแผ่นใหญ่ที่เขียนด้วยพู่กันไปปิดไว้ที่หน้าประตูร้านจำหน่าย "ประกาศรับซื้อ ทางร้านรับซื้อเสื้อขนเป็ดสองตัว ของใหม่ตัวละสองร้อยหยวน ของเก่าตัวละหนึ่งร้อยหยวน ขอให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ไม่มีรอยปะชุน หากมีรอยปะชุนสามารถเจรจาต่อรองราคากันได้!"

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาติดประกาศไว้ที่หน้าประตูใหญ่ เยี่ยเหมยจึงเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "ผู้จัดการโรงงานอวี๋คะ เสื้อขนเป็ดคืออะไรเหรอคะ ทำไมถึงแพงขนาดนี้"

ตัวละสองร้อยหยวน เทียบเท่ากับเงินเดือนเกือบครึ่งปีของคนงานธรรมดาคนหนึ่งเลยทีเดียว

อวี๋ซือหยาปัดมือไปมา "เป็นเสื้อผ้าชนิดหนึ่งน่ะ ไว้เห็นแล้วเธอก็รู้เอง ถ้ามีคนเอามาขาย เธออย่าเพิ่งรับซื้อ ให้นัดเวลากับอีกฝ่ายไว้ เดี๋ยวฉันจะมาดูด้วยตัวเอง"

พวกเธอเองก็ไม่เคยเห็นเสื้อขนเป็ดมาก่อน อวี๋ซือหยากลัวว่าเยี่ยเหมยจะถูกคนหลอก จึงตัดสินใจที่จะมาตรวจสอบด้วยตัวเอง

ข่าวนี้ไม่เพียงดึงดูดความสนใจของพนักงานในร้าน แม้แต่ลูกค้าทุกคนที่มาซื้อเป็ดชิงเหอ เมื่อได้เห็นต่างก็พากันถามว่านี่คืออะไร ทำไมถึงมีราคาแพงขนาดนี้

เยี่ยเหมยจึงปฏิบัติตามคำสั่งของอวี๋ซือหยา อธิบายให้อีกฝ่ายฟังอย่างใจเย็น และพูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างเป็นมิตร "คุณป้าคะ รบกวนช่วยหน่อยนะคะ ถ้าเกิดรู้ว่าใครมีเสื้อขนเป็ด ช่วยติดต่อแนะนำให้พวกเราที ผู้จัดการโรงงานอวี๋ของเราบอกว่า ถ้าใครช่วยเรื่องนี้ได้ จะมีสินน้ำใจตอบแทนให้อย่างงามแน่นอนค่ะ!"

ราคาที่สูงลิ่วเกินจริง ทำให้ข่าวเรื่องที่ร้านจำหน่ายเป็ดชิงเหอรับซื้อเสื้อขนเป็ดในราคาสูงถูกกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว