ตอนที่ 70 ทาบทามศาสตราจารย์เหยียนยอดฝีมือ

"เธอได้รับหนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้าเรียนหรือยังจ๊ะ" ศาสตราจารย์กงวางถ้วยชาลงตรงหน้าอวี๋ซือหยาพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

อวี๋ซือหยาใส่หน้า "ยังเลยค่ะ ช่วงก่อนเพิ่งกรอกใบเลือกอันดับไป ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวเลย"

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนี้กระชั้นชิดเกินไป เตรียมการไม่พร้อม หนังสือแจ้งผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในตอนนี้จึงส่งมาถึงเร็วช้าไม่เท่ากัน ไม่มีกำหนดเวลาแน่นอน

ถึงอย่างนั้นศาสตราจารย์กงก็ยังค่อนข้างมั่นใจในตัวอวี๋ซือหยา "จดหมายคราวก่อนยวี่เทาบอกว่าพื้นฐานเธอค่อนข้างดี น่าจะแค่หนังสือแจ้งยังมาไม่ถึงนั่นแหละ ในตัวเมืองมณฑลของเราเองก็เพิ่งจะมีคนได้รับประปราย ส่งไปถึงชนบทแถวบ้านเธอคงต้องรออีกสักพัก"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยาพยักหน้าเห็นพ้อง ที่จริงเธอไม่ได้กังวลเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่าไรนัก วันนี้มาหาศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงก็เพราะมีธุระอื่น "ศาสตราจารย์กงคะ พวกอาจารย์พอจะรู้จักอาจารย์ภาควิชาเคมีบ้างไหมคะ ฉันอยากรบกวนช่วยแนะนำให้หน่อย ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรามีปัญหาทางเทคนิคบางอย่าง อยากจะขอคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญด้านเคมีน่ะค่ะ"

ในเมื่อพักอยู่ในหมู่อาคารพักอาศัยของบุคลากร แม้ศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงจะเพิ่งกลับมาได้แค่ครึ่งปี แต่ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปี ย่อมรู้จักเพื่อนเก่าไม่น้อย พอได้ยินว่าอวี๋ซือหยาต้องการคนช่วย ศาสตราจารย์กงจึงวางถ้วยชาลงทันทีแล้วชี้ไปทางห้องข้างๆ "คนที่อยู่ห้อง 208 ก็คือเหล่าเหยียนจากภาควิชาเคมี เขากลับมาก่อนพวกเราครึ่งเดือนกว่า ฝีมือน่ะไม่มีที่ติหรอก แต่นิสัยใจคอแปลกพิลึก ไม่สนใจใครเลย เจอหน้ากันตรงทางเดิน ทักทายเขา เขาก็เอามือไพล่หลังเดินหนีไปเฉยๆ ถ้าเธอจะไปหาเขาก็คงลำบากหน่อย เหล่าหยวนยังรู้จักอาจารย์สอนเคมีอีกคนหนึ่ง แต่ไม่ได้พักอยู่แถวอาคารพักอาศัยนี้ เธอรออีกประเดี๋ยวเถอะ พอกลับมาแล้วจะให้เขาพาไป"

คนหนึ่ง "ฝีมือไม่มีที่ติ" อีกคน "พอจะรู้จัก" อวี๋ซือหยาย่อมหมายตารายแรกอย่างไม่ต้องสงสัย เวลานี้ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังรอการฟื้นฟู คนที่มีความรู้ความสามารถจะช่วยเหลืองานใหญ่ในวันข้างหน้าได้มาก ไม่ใช่แค่เรื่องฆ่าเชื้อขนเป็ดเท่านั้น ทว่ายังรวมถึงการถนอมอาหารของผลิตภัณฑ์ในอนาคตด้วย ล้วนต้องพึ่งพาบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญทั้งสิ้น หากสามารถผูกสัมพันธ์อันดีกับศาสตราจารย์เหยียนผู้นี้ได้ ย่อมมีประโยชน์มหาศาล

อวี๋ซือหยาจึงถามโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "ศาสตราจารย์กงคะ ตอนนี้ศาสตราจารย์เหยียนอยู่ไหมคะ ฉันอยากไปเยี่ยมคารวะเขาสักหน่อย"

ศาสตราจารย์กงชะงักไป "น่าจะอยู่นะ นอกจากเวลาไปสอนแล้ว ปกติเขาก็มักจะขลุกอยู่แต่ในบ้าน ไม่ยอมไปไหนเลย"

อวี๋ซือหยาถามต่อ "แล้วศาสตราจารย์เหยียนคนนี้มีงานอดิเรกหรือชอบอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

ศาสตราจารย์กงทอดถอนใจยาว "เมื่อก่อนชอบร้องรำทำเพลง เขาเคยไปเรียนเมืองนอก พูดได้คล่องทั้งภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส นิสัยก็ร่าเริง แต่พรากกันไปสิบปี ได้ยินว่าภรรยาของเขาตายอยู่ที่ชนบท ลูกชายก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา ตอนนี้ทั้งคนเลยกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่เหลืองานอดิเรกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เอาแต่ดื่มเหล้าทั้งวัน นอกจากเวลาสอนหนังสือแล้ว ส่วนใหญ่ก็กอดขวดเหล้าอยู่แต่ในบ้าน"

ช่างเข้าถึงยากจริงๆ ทว่าอวี๋ซือหยาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เธอผุดลุกขึ้นแล้วเอ่ย "ขอบคุณค่ะศาสตราจารย์กง ฉันอยากจะลองดูสักตั้ง"

ศาสตราจารย์กงรู้ว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไป หากแต่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น จึงกล่าวว่า "เอาเถอะ ถ้าเธอทำให้เหล่าเหยียนกลับมาฮึดสู้อีกครั้งได้จริงก็ถือเป็นเรื่องดี เขาเองก็น่าสงสาร เป็นคนชะตากรรมอาภัพเหมือนกัน"

คิดแล้วก็ลงมือทำ อวี๋ซือหยานั่งใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกจากบ้านของศาสตราจารย์กงไปก่อนมื้อเที่ยง จากนั้นก็ไปร้านค้าเพื่อซื้อเหมาไถมาหนึ่งขวด ให้ตายสิ ในยุคนี้เหล้าเหมาไถก็ไม่ใช่ถูกๆ ขวดละ 7 หยวน เทียบเท่ากับค่าแรงหนึ่งสัปดาห์ของคนทั่วไปเลยทีเดียว

มีแต่เหล้าดีไม่มีกับแกล้มชั้นยอดคงไม่ได้ อวี๋ซือหยาจึงแวะไปซื้อยำหูหมูเย็นสำหรับเป็นกับแกล้มจากร้านอาหารของรัฐมาอีกหนึ่งห่อ แล้วหิ้วตรงไปยังบ้านของศาสตราจารย์เหยียน

เคาะประตูอยู่หลายที ชายชราใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ผิวพรรณทั้งเหลืองซีดทั้งหยาบกร้าน และมีกลิ่นสุราคลุ้งไปทั้งตัวก็เปิดประตูออกมา เขามองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ น้ำเสียงแหบห้าว "มาหาใคร"

อวี๋ซือหยายิ้มแย้มพลางเอ่ย "สวัสดีค่ะศาสตราจารย์เหยียน ฉันเป็นเพื่อนของศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กง เป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอแห่งอำเภอเฉินซาน วันนี้มาหาศาสตราจารย์เหยียนเพราะอยากรบกวนขอให้อาจารย์ช่วยวิจัยน้ำยาฆ่าเชื้อชนิดหนึ่งค่ะ เรื่องค่าตอบแทน..."

ยังไม่ทันที่อวี๋ซือหยาจะได้ตอบสนอง เสียงฝีเท้าตึงตังก็ดังใกล้เข้ามา จากนั้นชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งก็ดันประตูไม้ไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พ่อครับ พวกเราทำกับข้าวเสร็จแล้ว วันนี้พ่อไปกินข้าวที่บ้านผมเถอะนะ..."

พอเห็นลูกชาย ศาสตราจารย์เหยียนก็ยิ่งฉุนเฉียวขึ้น คว้าไม้กวาดตรงมุมห้องฟาดใส่เขาทันที "ไสหัวไป ใครเป็นพ่อแก ลูกฉันตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ฉันไม่มีลูกอย่างแก ไสหัวไปซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าแก..."

มีคนนอกอย่างอวี๋ซือหยาอยู่ด้วย แต่ตาแก่กลับไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด ชายคนนั้นเริ่มมีน้ำโห "พ่อ พ่อก็เป็นคนดื้อดึงแบบนี้แหละ ตอนนั้นถ้าพ่อไม่ดื้อขนาดนั้น ให้ชี้เบาะแสก็ชี้ไปซะ มันจะมีเรื่องราวตามมาพวกนี้หรือ แม่ก็ไม่ต้องตามพ่อไปลำบากที่ชนบทด้วย..."

คำพูดนี้ไม่เพียงแตะเกล็ดต้องห้ามของชายชรา แต่ยังทำให้อวี๋ซือหยาโกรธจัดอีกด้วย เดิมทีนี่เป็นเรื่องในครอบครัวระหว่างพ่อลูก ไม่ใช่กงการอะไรที่คนนอกอย่างเธอจะสอดมือเข้าไปยุ่ง แต่ดูเอาเถอะว่าผู้ชายคนนี้พูดจาอะไรออกมา ผ่านไปสิบปีแล้ว เขาไม่เคยคิดว่าพ่อตัวเองคือผู้เคราะห์ร้ายที่บริสุทธิ์ ไม่มีความสำนึกผิดและละอายใจอย่างจริงใจแม้แต่น้อย ซ้ำยังโทษพ่อว่าตอนนั้นไม่ยอมทรยศคนอื่นเพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง ช่างเป็นเศษสวะจริงๆ!

"คุณทำเป็นกตัญญูเหลือเกินนะ ตอนนั้นเป็นไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวไหนกันที่แจ้งจับศาสตราจารย์เหยียน หลายปีมานี้คุณเคยไปเยี่ยมพ่อแม่ เคยส่งของให้พวกเขาบ้างไหมล่ะ ไม่มีเลยใช่ไหม เพราะคุณกลัวจะพาลโดนร่างแหไปด้วยไงล่ะ แล้วตอนนี้ทำไมถึงแล่นมาหาศาสตราจารย์เหยียนอีกล่ะ โลภอยากได้ห้องพักหลังใหญ่ขนาดนี้ที่เขาได้จัดสรรมาคนเดียว หรือว่าตาลุกวาวกับเงินเดือนที่ไม่น้อยในแต่ละเดือนของเขา เลยอยากมาขูดรีดเอาผลประโยชน์ หรือว่าเห็นฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เลยอยากวิ่งเต้นหาเส้นสายให้ลูกหลาน ญาติพี่น้อง หรือหัวหน้าของตัวเองกันล่ะ..."

"เธอ... เธอเป็นใครกัน ฉันคุยกับพ่อของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับเธอ หลบไป ไม่อย่างนั้นฉันไม่สนหรอกนะว่าเป็นผู้หญิง ฉันต่อยไม่เลี้ยงแน่!" ไม่รู้ว่าถูกอวี๋ซือหยาแทงใจดำในส่วนที่มืดมิดที่สุดเข้าหรืออย่างไร ชายคนนั้นถึงได้อับอายจนกลายเป็นโทสะ หน้าแดงก่ำ แผดเสียงข่มขวัญอย่างดุร้าย

แต่อวี๋ซือหยาไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย "เชื่อสิ ฉันเชื่ออยู่แล้ว คนที่แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังทรยศได้ มีอะไรที่ทำไม่ลงอีกละ อยากต่อยก็ต่อยสิ ขอแค่แกกล้าแตะตัวฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจว่าแกทำอนาจารฉัน!"

อวี๋ซือหยาเชิดหน้า เดินประจันหน้าเข้าไป แล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม

พอชายคนนั้นได้ยินคำว่า "ทำอนาจาร" ก็รีบหดคอถอยกรูด มองอวี๋ซือหยาอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง "นังผู้หญิงหน้าด้านมาจากไหนกันเนี่ย!"

อวี๋ซือหยาแค่นหัวเราะ "ถ้าพูดถึงความหน้าด้าน ฉันยังสู้คุณไม่ได้หรอก ตอนนั้นแจ้งจับพ่อแท้ๆ ตอนนี้ยังซัดส่ายเหมือนหมามาเยือนถึงหน้าประตูเพื่อขอผลประโยชน์จากพ่อบังเกิดเกล้า คนที่มีจิตสำนึกยางอายอยู่บ้างคงไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้ลงหรอก"

"จริงด้วย สองผัวเมียเหล่าเหยียนเป็นคนซื่อสัตย์ใจบุญแท้ๆ ทำกรรมอะไรไว้นะ ถึงได้คลอดไอ้ตัวแบบนี้ออกมา!"

"นั่นสิ แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังทำร้ายได้ ตอนนี้ยังมีหน้าแบกหน้ามาหาเหล่าเหยียนอีก"

"ได้ยินว่าตอนนั้นขายพ่อตัวเอง สุดท้ายก็ได้เป็นแค่เสมียน ผ่านมาสิบกว่าปีก็ยังเป็นแค่เสมียนอยู่นั่นแหละ นี่ไงล่ะ พอเห็นเหล่าเหยียนพ้นมลทิน ก็รีบแจ้นมาขอส่วนบุญ เหล่าเหยียนเป็นใครกันล่ะ ตอนนั้นเขาเป็นตัวเต็งตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาเชียวนะ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกลูกชายแจ้งจับ ป่านนี้คงได้เป็นหัวหน้าภาควิชาไปแล้ว!"

เพื่อนบ้านชั้นเดียวกันรวมถึงชั้นบนชั้นล่างต่างพากันวิ่งมามุงดู แล้วชี้ไม้ชี้มือใส่ชายหนุ่ม แม้ว่าเขาจะหน้าหนาใจดำ แต่ก็ทนรับเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างโจ่งแจ้งของพวกลุงป้าไม่ไหว จึงตวัดสายตาอาฆาตใส่อวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีลงบันไดไปเหมือนหมาจนตรอก เผ่นแน่บไปด้วยความอับอายขายหน้า

เมื่อตัวการหนีไปแล้วคนหนึ่ง อวี๋ซือหยาก็รีบเอ่ยว่า "คุณลุงคุณป้าคะ เที่ยงแล้ว ทุกคนกลับไปทำกับข้าวกินข้าวกันเถอะค่ะ"

พอเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ทุกคนจึงทยอยแยกย้ายกันไป

ทว่าสีหน้าของศาสตราจารย์เหยียนยังคงไม่ดีขึ้น เขาปรายตามองอวี๋ซือหยาด้วยแววตาหม่นหมอง "อย่าคิดว่าช่วยพูดแทนฉันแล้วฉันจะช่วยเธอ ไม่มีทาง รีบไสหัวไปซะ!"

ช่างเป็นตาแก่ที่รับมือยากจริง ๆ อวี๋ซือหยาลูบจมูก ยิ้มตาหยีพลางยื่นขวดเหล้ากับหูหมูที่ห่อไว้ส่งไปให้ "ศาสตราจารย์เหยียนคะ ฉันจริงใจที่จะจ้างคุณมาเป็นที่ปรึกษาด้านเคมีของฟาร์มเราจริง ๆ ค่ะ ไม่ว่าคุณจะตอบตกลงหรือไม่ ก็ไม่เห็นต้องปฏิเสธเหล้าดีกับเนื้ออร่อยนี่เลยนี่คะ ของพวกนี้คุณรับไว้เถอะค่ะ ฉันไม่รบกวนเวลากินมื้อเที่ยงของคุณแล้ว"

พูดจบอวี๋ซือหยาก็ยัดของใส่มือเขาอย่างว่องไว แล้วช่วยดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ รวดเร็วเสียจนศาสตราจารย์เหยียนตั้งตัวไม่ทัน

รู้อยู่แล้วว่าคงเอาชนะใจศาสตราจารย์เหยียนไม่ได้ในเวลาอันสั้น อวี๋ซือหยาเตรียมใจทำศึกยืดเยื้อไว้แล้ว พอคิดจะเดินกลับ ที่สุดปลายทางเดิน ศาสตราจารย์กงก็กวักมือเรียกเธอ

อวี๋ซือหยารีบเดินเข้าไปหา

ศาสตราจารย์กงดึงเธอเข้าไปในห้อง กวาดตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"ศาสตราจารย์กงคะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ คนเยอะขนาดนั้น เขาไม่กล้าลงไม้ลงมือกับฉันหรอกค่ะ" อวี๋ซือหยาหัวเราะแหะ ๆ

ศาสตราจารย์กงถึงยอมปล่อยมือ "เที่ยงแล้วพอดี ฉันทำกับข้าวเผื่อไว้หน่อย เธอก็กินด้วยกันกับพวกเรานี่แหละ เหล่าหยวนก็กลับมาแล้วเหมือนกัน"

ศาสตราจารย์หยวนล้างมือสะอาดแล้วเดินออกมา เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ผู้จัดการอวี๋ กินข้าวด้วยกันสิ เดี๋ยวฉันจะเล่าเรื่องของเหล่าเหยียนให้ฟัง"

อวี๋ซือหยากำลังต้องการอยู่พอดี จึงช่วยศาสตราจารย์กงยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ กินไปพลางพูดคุยกับผู้เฒ่าทั้งสองท่านไปพลาง

เมื่อก่อนเคยอยู่บ้านพักด้วยกัน เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทั้งยังเป็นศาสตราจารย์เหมือนกัน ศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์เหยียนจึงไปมาหาสู่กันค่อนข้างบ่อย เขาถอนหายใจพลางเอ่ย "ผู้จัดการอวี๋ เธออย่าถือสาเหล่าเหยียนเลยนะ เขาเองก็ผ่านความลำบากมามากเหลือเกิน ฉันได้ยินมาว่าที่ชนบทที่เขาไปอยู่นั้น ปฏิบัติต่อเขาแย่มาก ตอนนี้พอถึงวันฝนตกทีไรหัวเข่าเขาก็ปวด สองสามปีแรกที่เพิ่งไปถึง พอถึงช่วงว่างจากงานทำนาก็มีคนลากตัวไปโกนหัวประจานวิพากษ์วิจารณ์ ไม่เหมือนฉันกับศาสตราจารย์กง ยังได้เจอเด็กดี ๆ อย่างเธอกับยวี่เทา หัวหน้ากองพลการผลิตก็ไม่เคยสร้างความลำบากให้พวกเรา แค่ให้ไปอยู่คอกวัวพอเป็นพิธี ให้เขียนรายงานสำนึกผิดบ้าง ทำให้พวกเราสองเฒ่าประคับประคองตัวรอดปลอดภัยครบสมบูรณ์จนได้กลับเข้าเมือง"

เมื่อเอ่ยถึงความหลังเรื่องนี้ ขอบตาของศาสตราจารย์หยวนและศาสตราจารย์กงก็พากันรื้นน้ำตา

อวี๋ซือหยาไม่อยากให้บรรยากาศหดหู่ จึงรีบเอ่ยว่า "ฉันเข้าใจค่ะ ศาสตราจารย์หยวนวางใจเถอะค่ะ ฉันไม่ได้โกรธศาสตราจารย์เหยียนเลย จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนจิตใจดีนะคะ ตอนแรกก็ไล่ฉันอย่างดุดันมาก แต่พอฉันตอกกลับลูกชายเขาไปสองสามประโยค ท่าทีที่เขามีต่อฉันก็เปลี่ยนไปเห็นได้ชัด ยังบอกเลยว่าจะไม่ยอมตกลงเพราะฉันช่วยเขาไว้ครั้งนี้หรอก"

ถึงแม้ตาเฒ่าคนนี้จะดุ แต่ก็ไม่ได้คว้าไม้กวาดมาไล่ตีเธอเสียหน่อย กับลูกชายเนรคุณใจหมาป่าคนนั้นต่างหากที่เขาเด็ดขาดจริง ๆ

ได้ยินเรื่องนี้แล้ว อวี๋ซือหยาก็ครุ่นคิดขึ้นมา ทันใดนั้นก็เสนอความคิดที่อาจหาญออกมา "ศาสตราจารย์หยวน ศาสตราจารย์กงคะ ถ้าฉันจะดึงตัวศาสตราจารย์เหยียนมาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรา พวกคุณคิดว่าเป็นยังไงคะ"

ศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงตกใจจนเห็นได้ชัด เมื่อเช้ายังบอกว่าจะมาขอให้ศาสตราจารย์เหยียนช่วยทำยาฆ่าเชื้อที่ไม่เป็นพิษและไร้สารตกค้างอยู่เลย ไหงตอนนี้กลายเป็นการดึงตัวคนไปเลยล่ะเนี่ย

ปัญญาชนย่อมมีความหยิ่งทะนงและรักศักดิ์ศรี ศาสตราจารย์เหยียนคงไม่มีทางตกลงง่าย ๆ แน่ เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายกำลังใจของอวี๋ซือหยา ศาสตราจารย์กงจึงเอ่ยเตือนอย่างนุ่มนวล "ผู้จัดการอวี๋ ศาสตราจารย์เหยียนน่าจะชอบสภาพแวดล้อมในมหาวิทยาลัยมากกว่านะ"

แต่อวี๋ซือหยากลับไม่คิดเช่นนั้น "นั่นก็ไม่แน่หรอกค่ะ ฉันดูจากสภาพศาสตราจารย์เหยียนแล้ว อายุน่าจะห้าสิบกว่าแล้ว ร่างกายเขาก็ไม่ค่อยแข็งแรง ทำงานได้อีกไม่กี่ปีก็คงต้องเกษียณ สำหรับบางคนการเกษียณอาจเป็นการพักผ่อน แต่สำหรับศาสตราจารย์เหยียนคงไม่ใช่ เขาตัดขาดกับลูกชายแล้ว ไม่มีญาติพี่น้อง ภรรยาก็จากไป พอเกษียณแล้วไม่มีอะไรทำ อยู่คนเดียวโดดเดี่ยวในบ้านเก่าหลังนี้ มันจะเหงาและน่าเบื่อขนาดไหนกันคะ แถมยังต้องคอยทนกับการระรานของลูกชายอยู่เรื่อย ๆ อีก ถ้าไปอยู่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรา ได้เปลี่ยนไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ สามารถทำงานต่อไปได้เรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะไม่อยากทำเอง มันจะไม่ดีหรือคะ แม้อุปกรณ์การทดลองในฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราจะไม่ครบครันเท่ามหาวิทยาลัย แต่ขอแค่เป็นสิ่งที่เขาต้องการและพอจะหาซื้อได้ ฟาร์มของเราจัดหาให้ได้หมดแน่ค่ะ สภาพแวดล้อมไม่มีทางด้อยไปกว่าที่นี่สักเท่าไหร่หรอกค่ะ"

สองสามีภรรยาศาสตราจารย์กงครุ่นคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าคำพูดของอวี๋ซือหยาใช่ว่าจะไร้เหตุผล การเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหม่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่สำหรับศาสตราจารย์เหยียน

ศาสตราจารย์หยวนจึงเอ่ยอาสาขึ้นมา "เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนบ่ายฉันจะไปคุยกับเหล่าเหยียนสักหน่อย เอาความคิดของเธอไปบอกเขา แล้วช่วยเกลี้ยกล่อมดู ในเมื่อตอนนั้นเธอยังมีน้ำใจให้คนแก่อย่างตาเฒ่ายายเฒ่าไร้ประโยชน์สองคนนี้ได้ ฉันก็เชื่อว่าถ้าเหล่าเหยียนไปอยู่กับเธอ เธอจะดูแลเขาเป็นอย่างดีแน่นอน"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "แน่นอนอยู่แล้วค่ะ หากศาสตราจารย์เหยียนยอมไปโรงงานเรา เขาก็จะเป็นคนที่มีความรู้สูงที่สุดของโรงงานเรา เป็นผู้กำหนดระดับการวิจัยและพัฒนา และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญอันเป็นเสาหลักจิตวิญญาณของโรงงานเราเลยนะคะ"

ศาสตราจารย์หยวนยิ้มพลางพยักหน้า "แม่หนูคนนี้นี่พูดจาได้ชวนให้เบิกบานใจจริง ๆ คุยกับเธอแล้วเหมือนฉันเด็กลงไปอีกตั้งหลายปี"

ในเมื่อศาสตราจารย์หยวนบอกว่าจะช่วย อวี๋ซือหยาก็ไว้ใจเขามาก จึงฝากฝังเรื่องนี้ไว้กับเขา พอกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายไปจัดการธุระเรื่องอื่นต่อ

หลายวันต่อมา อวี๋ซือหยาตระเวนทำธุระอยู่ในเมืองเอกของมณฑลตลอด แต่ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ทุกเที่ยงวันเธอก็จะนำอาหารกลางวันไปส่งให้ศาสตราจารย์เหยียนหนึ่งมื้อ ทว่าไม่มีเหล้าแล้ว มีเพียงข้าว กับข้าว และเนื้อสัตว์ที่ซื้อมาจากร้านอาหารของรัฐ

ทุกครั้งที่ไปส่ง เธอจะเคาะประตู ยื่นของให้ศาสตราจารย์เหยียน ไม่พูดอะไรมากความแล้วก็จากไปทันที

ผ่านไปสี่วันเช่นนี้ ทางฝั่งศาสตราจารย์เหยียนยังไม่มีความคืบหน้า แต่ทางร้านจำหน่ายสินค้ากลับมีข่าวดี เยี่ยเหมยบอกอวี๋ซือหยาว่า เมื่อบ่ายวานนี้มีคนนำเสื้อตัวหนึ่งมา บอกว่าเป็นเสื้อขนเป็ด และได้นัดหมายมาเจอกันในวันนี้

ด้วยเหตุนี้ วันนี้อวี๋ซือหยาจึงจงใจไม่ออกไปไหน รอเฝ้าอยู่ที่ร้านจำหน่ายสินค้าทั้งวัน

รออยู่ค่อนวัน จนกระทั่งใกล้เที่ยง หญิงชราผมขาวแซมดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้าน

เยี่ยเหมยรีบยิ้มทักทายขึ้นทันที "คุณป้า มาแล้วหรือคะ ผู้จัดการโรงงานของพวกเรารอคุณป้ามาทั้งวันแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาได้ยินเช่นนั้นก็รู้ว่าคนที่ตัวเองรอมาค่อนวันมาถึงเสียที เธอรีบลุกขึ้น ก้าวเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม "คุณป้า สวัสดีค่ะ ป้ามีเสื้อขนเป็ดใช่ไหมคะ ขอดูหน่อยได้ไหมคะ"

ขณะที่เอ่ยปาก เธอก็แอบลอบสังเกตหญิงชราไปด้วยอย่างแนบเนียน

หญิงชราแต่งตัวเรียบง่ายมาก สวมเสื้อนวมตัวนอกสีน้ำเงินที่มีรอยปะอยู่หลายแห่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น รูปร่างผอมกะหร่อง ผิวพรรณดูไม่สู้ดี คล้ายกับคนขาดสารอาหาร หญิงชราสภาพเช่นนี้ ที่บ้านจะมีของหรูหราราคาแพงอย่างเสื้อขนเป็ดจริง ๆ หรือ

หญิงชรากำห่อผ้าในมือแน่น ยังไม่ตอบคำถามของอวี๋ซือหยาในทันที หากแต่เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจแทน "ที่นี่รับซื้อเสื้อขนเป็ดจริง ๆ หรือ ตัวละสองร้อยหยวนจริงรึเปล่า"

อวี๋ซือหยาเดินออกไปนอกประตู ชี้ไปที่ป้ายประกาศที่แขวนอยู่หน้าประตู อ่านออกเสียงให้ฟังรอบหนึ่งแล้วอธิบายว่า "คุณป้าคะ ของใหม่เอี่ยมตัวละสองร้อยหยวนค่ะ ของเก่าที่ไม่มีรอยปะตัวละหนึ่งร้อยหยวน ส่วนที่มีรอยปะต้องดูสภาพความสมบูรณ์ของเสื้อแล้วค่อยตีราคาค่ะ ถ้าป้าเอาเสื้อขนเป็ดมาแล้วก็เอาออกมาให้ดูเถอะค่ะ ร้านของเราเปิดอยู่ตรงนี้ เปิดทุกวัน ผู้คนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ พวกเราไม่มีทางหลอกเอาของของป้าไปหรอกค่ะ จริงไหมคะ"

หญิงชราดูเหมือนจะคิดว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง จึงค่อยคลายความระแวงลงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ คลี่ห่อผ้าออกอย่างระมัดระวัง "นี่น่ะเมื่อสิบปีก่อน ญาติของฉันที่อยู่มาเลย์หรือที่ไหนสักแห่งนี่แหละ เอาเป็นว่าอยู่ทางใต้เขากลับมาเยี่ยมบ้านแล้วเอามาให้ อุ่นมากเชียวนะ เบากว่าเสื้อนวมตั้งเยอะ"

ระหว่างที่พูดก็เปิดห่อผ้าออก ด้านในมีเสื้อเก่ามากตัวหนึ่งวางอยู่ เป็นสีเหลืองนวล คอกลม บนตัวเสื้อเย็บเดินด้ายเป็นช่องสี่เหลี่ยมตารางมากมาย ความยาวแต่ละด้านประมาณห้าถึงหกสิบเซนติเมตร ดูค่อนข้างบาง ตรงข้อศอกและด้านหน้ามีรอยปะอยู่สามจุด รอยที่ใหญ่ที่สุดเล็กกว่าฝ่ามือเล็กน้อย

อวี๋ซือหยาเอ่ยขึ้น "คุณป้าคะ ขอยืมเสื้อตัวนี้ให้ฉันดูใกล้ ๆ หน่อยได้ไหมคะ"

หญิงชราเห็นลูกค้าที่เดิมทีซื้อของกินเล่นในร้านต่างพากันหยุดซื้อ แล้วหันมาล้อมวงมุงดูพวกตนด้วยความสนใจใคร่รู้ หากจะพูดให้ถูกก็คือจ้องเสื้อขนเป็ดในมือของนางตาเป็นมัน นางรู้สึกภาคภูมิใจในขณะเดียวกันก็ไม่กลัวว่าอวี๋ซือหยาจะฮุบเสื้อไปต่อหน้าธารกำนัล จึงยื่นส่งไปให้ ปากก็ยังไม่ลืมกำชับ "ระวังหน่อยนะ เสื้อตัวนี้แพงมาก อย่าทำพังล่ะ"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองหญิงชราด้วยความรู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดูจนพูดไม่ออก

เสื้อตัวนี้ใส่มาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ตัวเสื้อไม่ให้ความอบอุ่นตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอปิดประกาศแผ่นนี้ เผลอๆ วันไหนวันหนึ่งเสื้อตัวนี้คงถูกโยนลงกองขยะไปแล้ว ยังจะแพงอะไรอีกล่ะ ยายเฒ่าคนนี้ช่างโก่งราคาเก่งจริงเชียว

อวี๋ซือหยากางเสื้อออก ลูบคลำดูครู่เดียวก็ยืนยันได้ทันทีว่านี่คือเสื้อขนเป็ดจริงๆ ทว่าเนื่องจากใส่มานานปีเกินไป ขนเป็ดข้างในจึงไม่เก็บกักความอบอุ่นแล้ว เหลือเพียงชั้นบางๆ สัมผัสดูแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของเสื้อขนเป็ดเลย ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเสื้อขนเป็ดในยุคหลังที่โดนน้ำมาอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อแน่ใจว่าเป็นของจริง อวี๋ซือหยาก็คืนเสื้อให้หญิงชรา ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ผิดค่ะคุณป้า เสื้อตัวนี้ของคุณป้าเป็นเสื้อขนเป็ดจริงๆ ตามที่พวกเราปิดประกาศไว้ เสื้อตัวนี้พวกเรายินดีรับซื้อในราคาห้าสิบหยวนค่ะ"

เดิมทีอวี๋ซือหยาเว้นช่องว่างไว้ให้ต่อรองราคาบ้าง แต่อีกฝ่ายเปิดฉากมาก็หาว่าเธอหลอกลวงเสียแล้ว อวี๋ซือหยาจึงไม่ยอม "คุณป้าคะ ประกาศของพวกเราเขียนไว้ชัดเจนมาก เสื้อใหม่สองร้อย เสื้อเก่าไม่มีรอยปะหนึ่งร้อย มีรอยปะตกลงกันตามสภาพ เสื้อตัวนี้บ้านป้าใส่มาสิบปีแล้ว ยังอุ่นอยู่ไหม ป้าน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะคะ ห้าสิบหยวนนี่ไม่น้อยเลย เอาไปตัดเสื้อนวมตัวใหม่ได้ตั้งสองสามตัว ระหว่างเสื้อนวมใหม่กับเสื้อเก่าตัวนี้ตัวไหนจะอุ่นกว่ากัน ป้าลองคิดดูเถอะค่ะ"

เรื่องนี้ยังต้องคิดอีกหรือ ต่อให้เสื้อขนเป็ดจะดียังไง ก็ทนการสวมใส่มาเนิ่นนานหลายปีขนาดนี้ไม่ได้ ย่อมไม่กันหนาวแล้ว ไม่อย่างนั้นหญิงชราคงไม่ยอมตัดใจขายเสื้อตัวนี้หรอก

"แต่มันก็น้อยเกินไปอยู่ดี ต่อให้ขายไม่ได้สองร้อย ก็ต้องได้สักหนึ่งร้อยสิ" หญิงชราไม่ยอมแพ้ ยังคงต่อรองราคากับอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาไม่ยอม "คุณป้าคะ ห้าสิบหยวนก็มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นแหละที่รับซื้อ ไม่เชื่อป้าลองไปถามคนอื่นดูสิ สิบหยวนยังไม่มีใครเอาเสื้อของป้าเลยมั้งคะ"

คำพูดนี้ทำเอาหญิงชราเถียงไม่ออก แต่การที่ต่อราคาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวก็ทำให้นางไม่ค่อยสบอารมณ์

เมื่อเห็นอีกฝ่ายฮึดฮัดไม่ยอมพูดจา อวี๋ซือหยาจึงบอกให้เยี่ยเหมยหยิบเป็ดพะโล้อบแห้งมาตัวหนึ่งแล้วกล่าวว่า "เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะคุณป้า ฉันแถมเป็ดพะโล้อบแห้งให้ป้าอีกหนึ่งห่อ อันนี้ราคาตั้งหลายหยวนเชียวนะคะ ได้ราคานี้เท่านั้นค่ะ ถ้าสูงกว่านี้ฉันคงต้องขอผ่านแล้วล่ะ"

หญิงชราเห็นว่าเธอไม่ยอมถอย ทั้งยังกังวลว่าหากเธอไม่ซื้อก็คงไม่มีใครเอาเสื้อเก่าของตนอีกแล้ว จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมตกลง "ก็ได้ เห็นแก่ที่แม่หนูจริงใจอยากได้ ฉันจะยอมทำบุญทำทาน ขายให้ถูกๆ ก็แล้วกัน"

อวี๋ซือหยาไม่ต่อปากต่อคำเรื่องคำพูดเหน็บแนม ยิ้มตาหยีพลางกล่าว "ดีค่ะ ขอบคุณนะคะคุณป้า ถ้าใครยังมีเสื้อขนเป็ดอีก ป้าแนะนำให้เขามาที่ร้านเราได้นะคะ ถ้าตกลงซื้อขายกันได้ ฉันจะเลี้ยงเป็ดป้าเองค่ะ"

พอได้ยินว่ามีของฟรีให้กิน หญิงชราก็กลับมายิ้มร่า "จริงเหรอ งั้นฉันจะช่วยถามๆ ให้นะ เธอห้ามคืนคำล่ะ"

ประกาศปิดไปตั้งหลายวันเพิ่งจะได้เสื้อขนเป็ดมาเพียงตัวเดียว พอจะนึกภาพออกเลยว่าในเมืองเอกมีเสื้อขนเป็ดอยู่มากน้อยแค่ไหน หากหญิงชราคนนี้ช่วยแนะนำคนมาได้จริง อวี๋ซือหยาก็ไม่รังเกียจที่จะมอบของให้สักหน่อย เพราะอย่างไรเสียเวลาก็มีค่าที่สุด จะเอาเงินเพียงไม่กี่หยวนมาเทียบกันได้อย่างไร

"นับสิคะ ฉันจะรอฟังข่าวดีจากคุณป้านะคะ" อวี๋ซือหยานับเงินส่งให้หญิงชรา แล้วส่งอีกฝ่ายออกไปด้วยรอยยิ้ม

พอคนจากไปแล้ว พวกเยี่ยเหมยก็พากันล้อมวงเข้ามา มองดูเสื้อเก่าราคาแพงลิบลิ่ว "ห้าสิบหยวน" ตัวนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ผู้จัดการอวี๋คะ นี่คือเสื้อขนเป็ดเหรอคะ มันอุ่นขนาดนั้นจริงๆ หรือคะเนี่ย รู้สึกธรรมดาออกค่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร ใส่มาตั้งสิบปีแล้ว ถ้ายังอุ่นเหมือนตอนใหม่ๆ โรงงานผลิตเสื้อขนเป็ดคงล้มละลายไปนานแล้ว

รอจนพวกเขาลูบคลำกันจนพอใจแล้ว อวี๋ซือหยาก็เก็บเสื้อขนเป็ด "ถ้ายังมีคนเอามาขายอีก ก็ทำแบบวันนี้นะ ให้พวกเขามาใหม่ในวันรุ่งขึ้น หรือไม่ก็ทิ้งที่อยู่ไว้"

เยี่ยเหมยมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ "ยังจะรับซื้ออีกหรือคะ"

เสื้อแบบนี้ทั้งขาดทั้งเก่า แถมยังแพงขนาดนี้ พวกเธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมอวี๋ซือหยาถึงต้องยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อสิ่งนี้

นี่เป็นแผนงานขั้นต่อไปของโรงงาน อวี๋ซือหยาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้พนักงานขายฟัง จึงพูดเรียบๆ ว่า "ใช่ ยังต้องซื้ออีกสองสามตัว ตัวนี้ห่อให้เรียบร้อยแล้วเอาไปเก็บไว้ในโกดัง รอพานหย่งคังกับอู๋เฉียงมาส่งของ ค่อยให้พวกเขาเอากลับไปให้ช่างจ้าว"

รื้อตัวเดียวอาจไม่ทำให้พวกช่างจ้าวเข้าใจกระบวนการผลิตของคนอื่นได้ จำเป็นต้องหามาเพิ่มอีกหลายตัว โดยเฉพาะแบบที่ค่อนข้างใหม่หน่อย ถึงจะเห็นภาพชัดเจนขึ้น ไม่อย่างนั้นพวกช่างจ้าวยังไม่เคยเห็นเลยว่าเสื้อขนเป็ดดีๆ หน้าตาเป็นอย่างไร แล้วจะหวังให้พวกเขาผลิตเสื้อผ้าที่เธอพอใจออกมาได้อย่างไรกัน

อวี๋ซือหยามีบารมีสูงในฟาร์มเพาะเลี้ยง เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีเจตนาจะอธิบาย พวกเยี่ยเหมยก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ รีบห่อเสื้ออย่างระมัดระวัง "ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋ พรุ่งนี้พวกเขาน่าจะมาส่งของรอบหนึ่งค่ะ"

"ดี พวกเขาจะมาถึงประมาณกี่โมง พรุ่งนี้ฉันจะอยู่เฝ้าร้านด้วย" อวี๋ซือหยากังวลว่าเสี่ยวหลี่หรือหม่าตงอวิ๋นอาจฝากจดหมายอะไรมาให้ อยู่ที่ร้านจะได้เขียนตอบกลับไปได้ทันท่วงที

เฮ้อ การคมนาคมและการติดต่อสื่อสารที่ไม่สะดวกนี่ช่างยุ่งยากจริงๆ ทั้งที่ระยะทางแค่ร้อยกว่ากิโลเมตรแท้ๆ แต่กว่าข่าวคราวจะส่งมาถึง กลับต้องใช้เวลาตั้งสองสามวัน

เยี่ยเหมยรีบขานรับทันที

วันนี้อวี๋ซือหยาขลุกอยู่ที่ร้านจำหน่ายตลอดทั้งวัน ยกเว้นตอนเที่ยงที่ออกไปส่งข้าวให้ศาสตราจารย์หยวน พอถึงช่วงบ่าย ลูกค้าในร้านเริ่มซาลงบ้างแล้ว อวี๋ซือหยาจึงเรียกเยี่ยเหมยเข้ามาในห้องทำงานเล็กด้านหลังแล้วถามขึ้น "เธอคิดว่าพนักงานขายสามคนนี้เป็นยังไงบ้าง"

เยี่ยเหมยสะดุ้งตกใจ ก่อนจะตอบอึกอัก "ฉันว่าทุกคนก็ดีหมดนะคะ!"

เห็นได้ชัดว่าไม่อยากผิดใจกับใคร อวี๋ซือหยาเข้าใจได้ แต่ยอมรับไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเยี่ยเหมยอย่างจริงจัง "ถ้าเธอคิดจะทำงานหน้าร้านแบบนี้ไปตลอด ก็ถือเสียว่าฉันไม่ได้ถามแล้วกัน"

เยี่ยเหมยชะงักไป สัมผัสได้ทันทีว่าคำพูดนี้มีความหมายแฝงอยู่ เธอลังเลอยู่สองวินาทีก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด จึงเอ่ยปากตรงๆ "ผู้จัดการอวี๋ พนักงานสามคนนี้ถือว่าใช้ได้ค่ะ แต่ต่างก็มีข้อดีข้อเสียของตัวเอง สหายหลิวลี่เจวียนเป็นคนละเอียดรอบคอบ มีความรับผิดชอบและตั้งใจทำงาน ข้อเสียคือบางครั้งไม่ค่อยยืดหยุ่น เวลาอารมณ์ไม่ดีก็จะไม่ค่อยอดทนกับลูกค้านัก สหายเฉินลี่จวินรูปร่างกำยำ มีความกล้าได้กล้าเสียและมีความรับผิดชอบมาก ทุกครั้งที่ต้องเอาเงินไปฝากเขาก็จะอาสาตามไปด้วย มีความกระตือรือร้นดี แต่ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์ เวลาเด็กๆ มาที่ร้านจะ

อวี๋ซือหยารับฟังเงียบ ๆ จนจบ พลันเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ถ้าอย่างนั้นเธอคิดว่าในสามคนนี้ ใครเหมาะที่จะรับช่วงต่องานของเธอที่สุดล่ะ"

เยี่ยเหมยมองเธออย่างตกตะลึง "ผู้จัดการอวี๋คะ..."

อวี๋ซือหยามองเธอด้วยรอยยิ้มพรายโดยไม่เอ่ยอะไร

เยี่ยเหมยเองก็เดาไม่ออกว่านี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่ หลังครุ่นคิดอยู่สองนาทีจึงเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าพิจารณาโดยรวมแล้ว เฉินลี่จวินน่าจะเหมาะที่สุดค่ะ"

อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดี "อืม ฉันเข้าใจแล้ว ตั้งใจทำงานล่ะ ความเห็นของเธอฉันจะลองรับไปพิจารณาดู หลังปีใหม่พวกเรายังจะเปิดสาขาย่อยอีกแห่ง กำหนดการเบื้องต้นคือแถวสถานีรถไฟ เธอเป็นคนเมืองหลวงของมณฑล ถ้ามีคนรู้จักที่พอจะช่วยติดต่อประสานงานให้ได้ก็ช่วยเป็นธุระให้หน่อยนะ"

เยี่ยเหมยได้ยินคำนี้เข้า หัวใจที่แขวนลอยอยู่ก็โล่งอกลงได้ในที่สุด ที่แท้ก็ต้องการเปิดสาขาย่อยนี่เอง ถึงได้คิดจะเลื่อนตำแหน่งผู้จัดการร้านคนใหม่

"ได้ค่ะ กลับไปฉันจะช่วยสอบถามให้นะคะ" เยี่ยเหมยรีบรับคำทันที

การมีรถเป็นของตัวเองช่างสะดวกและรวดเร็วเหลือเกิน เช้าวันรุ่งขึ้นตอนสิบโมงกว่า พานหย่งคังกับอู๋เฉียงก็มาถึง อวี๋ซือหยาเดาไม่ผิดเลยจริง ๆ เสี่ยวหลี่ฝากจดหมายมาให้เธอฉบับหนึ่งจริง ๆ ด้วย

เพียงแต่เนื้อหาในจดหมายออกจะเกินความคาดหมายของเธอไปบ้าง เสี่ยวหลี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องงานในจดหมายเลย แต่กลับพูดถึงเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ในคอมมูนมีสหายสองคนได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแล้ว เป็นเยาวชนลงชนบทหนึ่งคน และสมาชิกคอมมูนหนึ่งคน แต่ของเธอยังมาไม่ถึง เสี่ยวหลี่กังวลใจยิ่งกว่าตัวเธอที่เป็นเจ้าตัวเองเสียอีก ถึงกับบอกให้เธอขอให้ศาสตราจารย์หยวนช่วยสอบถามดู

อวี๋ซือหยาอ่านจบก็วางลง ศาสตราจารย์หยวนก็เป็นเพียงศาสตราจารย์ธรรมดาคนหนึ่ง เพิ่งได้รับการคืนสิทธิ์และกลับเข้าเมืองมาได้แค่ครึ่งปีกว่าเท่านั้น หากไปหาท่านเข้าจริง ๆ ท่านก็ต้องไปบากหน้าขอร้องคนอื่นอยู่ดี นอกเสียจากว่าหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนจะไม่มาส่งจริง ๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอันใดต้องไปรบกวนศาสตราจารย์หยวนด้วยเรื่องแบบนี้เลย

นอกจากเรื่องนี้ เสี่ยวหลี่ยังนำจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดอีกฉบับหนึ่งมาให้ด้วย

ที่อยู่บนซองจดหมายนั้นคุ้นตาเป็นพิเศษ เป็นที่อยู่และรหัสไปรษณีย์ที่เสิ่นเยวี่ยทิ้งไว้ให้ตอนที่เขาจากไป น่าจะเป็นจดหมายที่เขาส่งกลับมาหลังจากถึงหน่วยทหาร เสี่ยวหลี่ได้รับแล้วจึงฝากคนนำมาส่งให้เธอต่อ

อวี๋ซือหยาแกะออกดู ด้านในเป็นกระดาษสองแผ่นเต็มๆ เขียนตัวอักษรแน่นเอี้ยด หน้าแรกเขียนบอกว่าเขาเดินทางถึงหน่วยทหารอย่างปลอดภัยแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ยังถือว่าดี ไม่มีการปะทะกันโดยตรง ตัวเขาปลอดภัยดี ขอให้เธอวางใจ จากนั้นก็เล่าต่อว่าของฝากที่เธอเตรียมไว้ให้ เพื่อนๆ ทหารต่างพากันชอบมาก แต่ละคนล้วนชมว่าเป็ดชิงเหออร่อย และชมว่าภรรยาของเขาเก่งกาจมากความสามารถ

หลังจากชมอวี๋ซือหยาไปครึ่งค่อนหน้ากระดาษ ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้จึงถามถึงความเป็นไปทางบ้าน และยังกำชับให้เธอเตรียมของกินของใช้สำหรับเทศกาลปีใหม่แต่เนิ่นๆ จะได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข พอถึงหน้าที่สอง ทั้งหมดล้วนเป็นคำบรรยายทิวทัศน์และสภาพบ้านเมืองของท้องถิ่น โดยเฉพาะเรื่องผลไม้ ในยุคสมัยนี้แม้แต่ข้าวก็ยังกินกันไม่อิ่ม ผลไม้ย่อมหาได้ยาก อวี๋ซือหยาเองก็นึกอยากกินผลไม้อยู่เหมือนกัน แต่เนื่องจากการคมนาคมขนส่งไม่สะดวก จึงมีกินเฉพาะผลไม้ตามฤดูกาลในท้องถิ่นเท่านั้น พอเข้าหน้าหนาว ที่นี่นอกจากส้มแล้วก็แทบไม่มีผลไม้อื่นเลย

แต่เสิ่นเยวี่ยกลับร้ายนัก ทั้งที่รู้ดีว่าเธอชอบเรื่องพวกนี้ ในจดหมายกลับบรรยายเรื่องผลไม้เสียยาวยืด บอกว่าอ้อยทางใต้นั้นหวานเป็นพิเศษ ทั้งยังมีส้มจีนส้มเขียวหวานอีกหลายสายพันธุ์ ออกผลดกจนกิ่งโน้ม แค่หนึ่งหยวนก็ขอซื้อจากชาวบ้านได้เต็มตะกร้าใหญ่ นอกจากนี้ยังมีสตรอว์เบอร์รีสีแดงสด กัดเบาๆ คำหนึ่ง น้ำรสหวานอมเปรี้ยวก็ชุ่มฉ่ำเต็มปาก บอกว่าเธอจะต้องชอบแน่ๆ แถมยังมีมะม่วงที่ห้อยอยู่เต็มต้น รสชาติต่างจากผลไม้แถวบ้านเกิดเป็นอย่างมาก เขาซื้อมาจำนวนหนึ่งและขอให้ชาวบ้านช่วยทำเป็นมะม่วงอบแห้งให้อยู่ อีกสักพักจะส่งกลับไปให้เธอ แล้วตบท้ายแบบไม่จริงจังนักว่า ถ้าเธอชอบ รอเธอตามไปที่โน่นเมื่อไร เขาจะพาเธอไปเก็บจากบ้านชาวบ้านที่คุ้นเคยกัน ผลไม้ที่เด็ดสดๆ จากต้นนั้นทั้งหวานทั้งสดชื่นอย่างยิ่ง

คนผู้นี้ ระดับการศึกษาของตัวเองก็ไม่ได้สูงส่งอะไรแท้ๆ แต่พอบรรยายถึงผลไม้น่าอร่อยพวกนี้กลับเขียนได้เป็นคุ้งเป็นแคว ทำเอาอวี๋ซือหยาที่ห่างหายจากอิสระในการกินผลไม้มาหลายปีถึงกับน้ำลายสออย่างควบคุมไม่อยู่

เกินไปแล้ว! อวี๋ซือหยารีบพับแผ่นจดหมายเก็บลงไป ทว่าในหัวกลับอดไม่ได้ที่จะนึกถึงลิ้นจี่ ลำไย ส้มซาถัง กล้วยหอม สับปะรด... ที่เคยกินในชาติก่อนขึ้นมา

เสิ่นเยวี่ยนี่เกินไปจริงๆ นี่มันจงใจล่อลวงเธอชัดๆ

อวี๋ซือหยาทั้งฉุนทั้งขำ เธอปิดซองจดหมายลง รอจนผ่านไปหลายวันถึงค่อยเขียนจดหมายตอบกลับไปหาเขา โดยไม่เอ่ยถึงเรื่องผลไม้เลยแม้แต่คำเดียว เพียงแต่เล่าถึงสถานการณ์ทางบ้านอย่างเรียบง่าย ว่าน้องชายและน้องสาวของเขาสบายดีกันทุกคน

นี่เป็นเพียงเรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ช่วงนี้หัวใจสำคัญในการทำงานของอวี๋ซือหยาคือการจัดการเรื่องศาสตราจารย์เหยียนและหาหน้าร้านแห่งใหม่ที่เหมาะสม

ทำเลของร้านใหม่นั้น อวี๋ซือหยาตั้งใจจะเปิดแถวๆ สถานีรถไฟ เพราะสถานีรถไฟมีผู้คนสัญจรไปมามากมายมหาศาลทุกวัน อีกทั้งรถไฟในยุคสมัยนี้ก็แล่นช้ามาก ไปไหนทีก็สองสามวัน หรือกระทั่งสี่ห้าวันก็ยังมี ในช่วงเวลาอันยาวนานเช่นนี้ อาหารที่ขายบนรถไฟทั้งแพงและไม่อร่อย คนส่วนใหญ่จึงเตรียมเสบียงแห้งไปเอง ทว่าการกัดกินแต่หมั่นโถวกับแป้งทอดย่อมไร้รสชาติ การมีเป็ดชิงเหอเพิ่มเข้ามาจึงช่วยเติมเต็มจุดนี้ได้เป็นอย่างดี รสชาติเผ็ดชาหอมเข้มข้นจะช่วยให้ทุกคนเจริญอาหารขึ้นในระหว่างการเดินทาง

เธอไปดูมาหลายแห่งแล้ว แต่ทั้งขนาดพื้นที่และตัวอาคารที่มีอยู่ล้วนยังไม่น่าพอใจนัก ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้บริเวณใกล้สถานีรถไฟยังค่อนข้างเงียบเหงา นอกจากเกสต์เฮาส์ของรัฐ ร้านอาหารของรัฐ และร้านสรรพสินค้าของรัฐสองสามแห่งแล้ว ที่เหลือก็เป็นเพียงบ้านพักอาศัยของชาวบ้านและบ้านเก่าๆ ที่จวนเจียนจะพังมิพังแหล่

อวี๋ซือหยาดูไปดูมาก็ยังไม่ถูกใจ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะซื้อบ้านเก่าสักหลังแล้วรื้อทิ้งสร้างใหม่แทน

ทว่าหากทำเช่นนี้ เงินที่ต้องจ่ายก็ยิ่งมากขึ้น เธอต้องกลับไปหานักบัญชีหยางเพื่อคำนวณรายจ่ายช่วงต้นปีหน้าก่อน ต้องกันเงินทุนหมุนเวียนไว้ให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงให้เพียงพอ ส่วนที่เหลือถึงจะนำมาใช้สร้างร้านจำหน่ายสินค้าแห่งใหม่ได้

คราวนี้มีเรื่องต้องจัดการหลายอย่าง วุ่นวายอยู่นาน อวี๋ซือหยาจึงอยู่เมืองเอกเกือบหนึ่งสัปดาห์เต็ม เรื่องที่ต้องสะสางก็จัดการเสร็จสิ้นหมดแล้ว อีกทั้งยังรับซื้อเสื้อขนเป็ดมาได้สองตัว ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นคนที่หญิงชราเมื่อคราวก่อนแนะนำมาให้จริงๆ

ธุระจัดการมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็สมควรเตรียมตัวกลับไปตรวจนับทำบัญชีและปรึกษาหารือเรื่องฉลองปีใหม่ได้เสียที

อวี๋ซือหยาใคร่ครวญดูแล้ว ก่อนไปสมควรแวะไปบอกลาศาสตราจารย์เหยียนสักหน่อย เพราะตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเป็นคนเอาข้าวปลาอาหารไปส่งให้เขาทุกมื้อเที่ยงด้วยตัวเอง ตอนนี้จะไปแล้วก็ควรต้องบอกกล่าวกันสักคำ

เธอหิ้วแอปเปิลกับส้มติดมือไปสองสามผล มุ่งหน้าไปยังบ้านพักบุคลากรมหาวิทยาลัยประจำมณฑลอีกครั้ง แล้วเคาะประตูบ้านศาสตราจารย์เหยียน

ศาสตราจารย์เหยียนยังคงตีหน้าบึ้งตึงเหมือนเดิม ตอนเปิดประตูออกมา สายตาก็กวาดมองแอปเปิลกับส้มในถุงตาข่ายพลางพึมพำ "เปรี้ยวเข็ดฟันขนาดนั้น มีอะไรให้อร่อยกัน"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างใจเย็น "ผลไม้ช่วยเสริมวิตามินได้ตั้งเยอะ ดื่มแต่เหล้าอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะคะ คุณเก็บไว้ค่อยๆ กินเถอะค่ะ ศาสตราจารย์เหยียน ใกล้จะปีใหม่แล้ว ฉันต้องกลับชนบท วันนี้เลยแวะมาบอกลาคุณค่ะ"

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของศาสตราจารย์เหยียนก็ยิ่งดูไม่สบอารมณ์ขึ้นไปอีก เอ่ยปากเย้ยหยันทันควัน "อะไรกัน ยอมแพ้ง่ายขนาดนี้เลยรึ ฉันว่าเธอก็แค่ทำทีเป็นแกล้งทำไปงั้นเอง"

ตอนเจอกันครั้งแรก ท่าทีของเขายังแย่กว่าตอนนี้ตั้งเยอะ ตอนนี้เห็นชัดๆ ว่าเด็กๆ มาก แถมยังเหมือนคนกำลังประชดประชันใส่เธอเสียมากกว่า อวี๋ซือหยากลั้นยิ้มไว้แล้วอธิบายอย่างใจเย็น "จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะคะ ฉันสมัครสอบมหาวิทยาลัยประจำมณฑลไว้แล้วนะ รอผ่านปีใหม่ไป พอเปิดเทอมเมื่อไหร่ ฉันจะมารบกวนคุณทุกวันเลยค่ะ"

ศาสตราจารย์เหยียนหรี่ตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงอู้อี้ "ได้รับหนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้าเรียนหรือยังล่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางตอบ "ยังเลยค่ะ แต่น่าจะใกล้แล้ว"

"ไม่ใช่ว่าเธอทำงานอยู่หรอกรึ สภาพอย่างเธอน่ะ จะสอบติดเรอะ" น้ำเสียงของศาสตราจารย์เหยียนยังคงดุดันไม่เปลี่ยน

ทว่าอวี๋ซือหยาฟังออก ชายชราคนนี้กำลังเป็นห่วงเธออยู่นั่นเอง เธอจึงยิ้มแล้วตอบไปว่า "ฉันคิดว่าน่าจะพอไหวนะคะ"

ทั้งที่เป็นห่วงแท้ๆ แต่เขากลับปากแข็งและวางท่าถึงเพียงนี้ อวี๋ซือหยาไม่รู้จะพูดยังไงดีเหมือนกัน ยังดีที่ชาติก่อนเธอเจนโลกผ่านพบผู้คนมาเยอะ ไม่อย่างนั้นคงคิดว่าคนแก่คนนี้ไม่ชอบขี้หน้าเธอจริงๆ ไปแล้ว

เธอพูดยิ้มๆ "จะเป็นไรไปล่ะคะ สอบติดก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ติด ปีหน้าค่อยเอาใหม่ ตราบใดที่ฉันพยายามเต็มที่แล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องละอายใจค่ะ"

ดูเหมือนศาสตราจารย์เหยียนจะไม่ชอบท่าทีไม่ยี่หระแบบนี้ของอวี๋ซือหยา "เธอไม่มีความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้ แล้วมันจะสอบติดได้ยังไง ฉันจะบอกให้ว่าวัยรุ่นอย่างเธอ อย่าคิดว่าพอมีผลงานหน่อยแล้วจะผยองได้ ต้องขยันเข้าไว้ รู้ไว้ด้วยว่าในโลกนี้เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน..."

อวี๋ซือหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย สายตามองไปที่ศาสตราจารย์เหยียนพลางคิดสองเรื่องไปพร้อมกัน วันนี้ศาสตราจารย์เหยียนดูจะพูดเยอะเป็นพิเศษแฮะ เมื่อก่อนมาทีไร พอยื่นมือมารับของเสร็จก็ปิดประตูดังโครม คำขอบคุณสักคำยังไม่มี แต่วันนี้กลับรั้งตัวเธอไว้คุยเรื่องสัพเพเหระมากมายราวกับชวนคุยแก้เหงาอย่างนั้นแหละ

อวี๋ซือหยาพลันตาสว่าง ความคิดหนึ่งผุดแวบขึ้นมาในหัว พอยามที่ศาสตราจารย์เหยียนพูดจบ เธอก็รีบเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นทันที "ศาสตราจารย์เหยียนคะ โรงเรียนปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว คุณก็ไม่ต้องไปทำงานแล้วด้วย อยากลองไปเที่ยวคอมมูนหงอวิ๋นของเราดูไหมคะ ที่นั่นของเราดินดีน้ำงาม ทิวทัศน์สวยสดงดงาม แถมยังมีเป็ดอีกนับไม่ถ้วน ตอนกลางวันตกปลา เก็บไข่เป็ด ดูงิ้ว ตอนกลางคืนก็มีหนังกลางแปลงให้ดู คึกคักมากเลยนะคะ!"

ศาสตราจารย์เหยียนกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งที ก่อนจะถาม "คึกคักขนาดนั้นจริงรึ"

เพียงประโยคเดียว อวี๋ซือหยาก็เข้าใจเจตนาของเขาทันที จึงรีบสำทับ "แน่นอนสิคะ ไม่เชื่อคุณลองถามศาสตราจารย์หยวนดูก็ได้ ปีที่แล้วพวกเขายังเคยดูหนังที่ชนบทเลย สนุกมากจริงๆ ค่ะ"

ศาสตราจารย์เหยียนเชิดคางขึ้น แสร้งทำเป็นจำใจตอบรับ "ในเมื่อเธอพูดว่าน่าสนุกขนาดนี้ ฉันจะยอมไปดูสักหน่อยก็ได้ เธอรอฉันเดี๋ยว ฉันขอเก็บข้าวของก่อน"

หลอกล่อศาสตราจารย์ใหญ่ท่านนี้กลับไปด้วยได้จริงๆ แฮะ!

อวี๋ซือหยาดีใจจนเนื้อเต้น เดิมทีเธอแค่ลองชวนดูเล่นๆ ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จเข้าจริงๆ จึงรีบพูดด้วยความเบิกบาน "ได้เลยค่ะ มีอะไรต้องเก็บรึเปล่าคะ ศาสตราจารย์เหยียน ฉันช่วยคุณเก็บเองค่ะ"

เธอเดินตามเข้าไปในบ้าน พลางกวาดสายตามองสำรวจรอบๆ ตัวบ้านมีอายุหลายปีแล้ว เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ศาสตราจารย์เหยียนไม่เหมือนศาสตราจารย์กงที่ยังเก็บกวาดดูแลบ้านอย่างดี ติดกระดาษที่ฝาผนังใหม่ ติดกระจกหน้าต่าง ทำให้บ้านดูสะอาดสว่างตาขึ้นมาก บ้านของเขาไม่ได้เก็บกวาดอะไรเลย ทั้งบ้านแผ่กลิ่นอายอับทึบผุพังออกมา บ้านแบบนี้อยู่ไปนานๆ ต่อให้ไม่เจ็บป่วยก็คงรู้สึกอึดอัดจนล้มป่วยเข้าจนได้

ยังไม่ทันที่อวี๋ซือหยาจะมองสำรวจเสร็จ ศาสตราจารย์เหยียนก็เดินออกมาจากห้องนอน ในมือถือห่อผ้าใส่เสื้อผ้ามาห่อหนึ่ง อวี๋ซือหยารีบเข้าไปรับห่อผ้าของเขามาช่วยถือไว้

จากนั้นก็เห็นศาสตราจารย์เหยียนเปิดประตูห้องเก็บของ เปิดไฟ แล้วย่อตัวลงเลือกของข้างในอย่างพิถีพิถัน

อวี๋ซือหยารีบเดินตามไป เสนอตัวอย่างกระตือรือร้น "ศาสตราจารย์เหยียน ยังต้องเอาอะไรไปอีกบ้างคะ ฉันช่วยคุณเก็บเองค่ะ"

"เธอจะไปรู้เรื่องอะไร ถอยไปข้างๆ ไป๊ อย่ามากวนฉัน" ศาสตราจารย์เหยียนยังคงพูดจาไม่เกรงใจเหมือนเคย แต่มือกลับหยิบจับอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง ดูจริงจังทะนุถนอมเป็นพิเศษ

อวี๋ซือหยาถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเงียบๆ แล้วเห็นศาสตราจารย์เหยียนเปิดกล่องใบหนึ่งที่มีฝุ่นจับหนาเตอะ ด้านในจัดวางเครื่องแก้วไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย อวี๋ซือหยามองเห็นหลอดทดลองแก้ว กรวยแก้ว และอุปกรณ์การทดลองทางเคมีอื่นๆ อยู่ในนั้น

หัวใจของเธอเต้นตึกตักขึ้นมาทันที เอ่ยถามอย่างตื่นเต้นระคนลุ้นระทึก "ศาสตราจารย์เหยียน ของพวกนี้ก็จะเอาไปด้วยเหรอคะ"

ศาสตราจารย์เหยียนปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "ของรักของหวงของฉันถ้าไม่เอาไปด้วย ขืนทิ้งไว้ที่บ้านแล้วหายไป เธอชดใช้ไหวเรอะ"

อวี๋ซือหยาแกล้งทำเป็นดูเจตนาของเขาไม่ออก ตอบกลับด้วยรอยยิ้มร่าเริง "ชดใช้สิคะ ศาสตราจารย์เหยียน คุณอยากได้เท่าไหร่ฉันก็ยอมชดใช้ให้ทั้งนั้นค่ะ!"

ชายชราท่านนี้ปากร้ายใจดีจริงๆ แค่เอาข้าวเที่ยงมาส่งให้หนึ่งสัปดาห์ก็ยอมตกลงตอบรับง่ายๆ ขนาดนี้ เรื่องค่าจ้างหรือสวัสดิการยังไม่ได้เอ่ยถึงสักคำ ติดตรงที่ยังปากแข็ง ทั้งที่เจตนาดีแท้ๆ แต่กลับต้องใช้ท่าทีแข็งกระด้างมากลบเกลื่อนความใจอ่อนของตัวเอง และก็โชคดีที่ลูกชายของเขาไม่รู้นิสัยขี้เก๊กปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ของเขา ไม่อย่างนั้นคงไม่ตกถึงมือเธอให้ได้คว้าโอกาสทองชิ้นโตขนาดนี้หรอก