ตอนที่ 71 พาศาสตราจารย์เหยียนกลับฟาร์มเพาะเลี้ยง

พอได้ยินว่ารถของพานหย่งคังกลับมาแล้ว เสี่ยวหลี่ก็รีบวิ่งออกไปทันที กำลังจะเอ่ยปากถามว่ามีข่าวคราวของผู้จัดการอวี๋บ้างไหม ก็เห็นอวี๋ซือหยากระโดดลงมาจากรถ แล้ววิ่งไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ พลางพูดอย่างกระตือรือร้น "ศาสตราจารย์เหยียน ถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราแล้วค่ะ"

คำพูดนี้จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ว่าเป็นใครกันแน่ถึงทำให้อวี๋ซือหยากระตือรือร้นได้ถึงเพียงนี้

ไม่กี่วินาทีต่อมา มือผอมแห้งปูดโปนด้วยเส้นเลือดสีเขียวข้างหนึ่งก็จับขอบประตูรถไว้ จากนั้นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของทุกคน

เสี่ยวหลี่ตระหนักได้ทันทีว่าฐานะของอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดา จึงรีบเดินเข้ามาถามอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ ท่านนี้คือ?"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางบอกว่า "นี่คือเพื่อนที่ฉันรู้จักที่เมืองมณฑล ศาสตราจารย์เหยียนจากภาควิชาเคมี มหาวิทยาลัยประจำมณฑล มาเป็นแขกที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรา นายไปบอกให้โรงอาหารช่วยจัดเตรียม ต้มอาหารกลางวันที่ย่อยง่ายๆ หน่อย พวกเรายังไม่ได้กินข้าวกันเลย!"

เสี่ยวหลี่รีบไปจัดการตามนั้นทันที

ส่วนอวี๋ซือหยาก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ศาสตราจารย์เหยียน เหนื่อยแล้วใช่ไหมคะ ฉันจะพาคุณไปพักผ่อน คุณดูสิว่าจะพักที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงหรือจะไปพักที่บ้านฉันดี?"

ศาสตราจารย์เหยียนเหลือบมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง "ฟาร์มเพาะเลี้ยงบ้านนอกคอกนาของพวกเธอมีที่ให้พักด้วยเรอะ? คงไม่ใช่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นขี้เป็ดหรอกนะ?"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันคะ? ฟาร์มเพาะเลี้ยงกับเรือนพักเป็นคนละส่วน แยกจากกันค่ะ ที่นี่ตอนกลางคืนก็มีคนเข้าเวร ตอนนี้ยังไม่ได้สร้างเรือนพักคนงาน แต่ก็มีห้องรับรองแขกกับห้องพักแบ่งไว้อย่างละห้อง ไว้ให้คนที่ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาพักค้างคืน คุณวางใจได้ ผ้าห่มฟูกนอนสะอาดหมดจด ไม่เคยมีใครนอนมาก่อนค่ะ" อวี๋ซือหยายื่นมือไปช่วยเขาถือกระเป๋าใบหนึ่ง พอเห็นเขายังคงไม่พูดอะไร จึงเอ่ยต่ออีกว่า "เมื่อก่อนศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงก็เคยมาพักที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราค่ะ แต่พวกเขาพักที่กระท่อมหญ้าคา อยู่ไม่ไกลจากโรงงานแปรรูป เป็นบ้านหลังเล็กๆ แยกเป็นสัดส่วน..."

อวี๋ซือหายังพูดไม่ทันจบ ศาสตราจารย์เหยียนก็พูดแทรกขึ้นมา "ฉันจะพักที่นั่นแหละ"

"ศาสตราจารย์เหยียนคะ นั่นมันกระท่อมหญ้าคานะคะ แต่ห้องพักเป็นบ้านก่ออิฐถือปูน" อวี๋ซือหยาชะงักไปนิดหนึ่งแล้วอธิบาย

ศาสตราจารย์เหยียนส่งเสียงฮึดฮัด "ตาแก่อย่างฉันไม่เคยอยู่กระท่อมหญ้าคาหรือไง? ฉันแค่อยากจะลองอยู่กระท่อมหญ้าคาที่ตาแก่หยวนพูดถึงบ้างไม่ได้หรือไง?"

ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ คุณท่านอยากได้แบบไหนก็ต้องตามนั้นอยู่แล้ว อวี๋ซือหยาตอบรับอย่างรวดเร็ว "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ พวกเราไปทางนี้กัน"

หลังจากพาศาสตราจารย์เหยียนไปดูบ้านแล้ว อวี๋ซือหยาก็เรียกคนสองคนมาช่วยทำความสะอาด จากนั้นจึงพาคุณตาสายเก๊กคนนี้ไปยังโรงอาหาร

"ศาสตราจารย์เหยียนคะ โรงอาหารของฟาร์มเพาะเลี้ยงเรา โดยหลักแล้วจะมีมื้อเที่ยงกับมื้อเย็น มื้อเช้าก็มารับที่นี่ได้เหมือนกันค่ะ เวลาที่เปิดให้รับประทานอาหารโดยประมาณก็คือ..." อวี๋ซือหยาแนะนำให้เขารู้ว่าเวลาไหนมีข้าวให้กิน ส่วนเรื่องจะให้ไปกินที่บ้านเธอนั้น เอาเป็นว่าผ่านไปก่อนดีกว่า ฝีมือทำกับข้าวของเธอเอาออกหน้าออกตาไม่ได้จริงๆ

คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เด็กช่วยงานในครัวก็ยกอาหารขึ้นมา บะหมี่ซาวจื่อชามโตสี่ชาม แล้วยังมีผัดดอกกะหล่ำอีกหนึ่งจาน

"เลยเวลาอาหารมาแล้ว ในครัวไม่ค่อยมีอะไรเหลือ มื้อนี้ต้องขอให้ทนกินไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้ค่อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ศาสตราจารย์เหยียนค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางอธิบาย

ศาสตราจารย์เหยียนไม่ได้เลือกกินแต่อย่างใด "ยังไงก็ได้ทั้งนั้น แล้วเหล้าล่ะ? ทำไมไม่มีเหล้า? เมื่อก่อนยังส่งเหล้ามาให้ฉันกินทุกมื้อเที่ยงอยู่เลย พอตอนนี้หลอกล่อฉันมาถึงบ้านนอกนี่ได้ ก็ไม่มีแล้วงั้นเรอะ?"

อวี๋ซือหยารู้สึกขบขัน เธอไปหลอกล่อเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ชัดเจนว่าเป็นคุณตาท่านนี้ที่เสนอตัวจะตามเธอมาเองแท้ๆ อีกอย่างเรื่องดื่มเหล้าอะไรนั่น นานๆ ดื่มทีก็พอไหว แต่อายุปูนนี้แล้ว ตอนที่ถูกส่งไปใช้แรงงานหลายปีนั้นก็ลำบากตรากตรำมาไม่น้อย ร่างกายทรุดโทรมไปมาก ยังจะดื่มมันทุกมื้อ ไม่รักชีวิตตัวเองแล้วหรือไง?

แต่ตาแก่คนนี้เป็นพวกไม่ยอมฟังคำเตือน อวี๋ซือหยาจึงไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกเหล้า ได้แต่เออออตามน้ำไป "วันนี้กลับมาถึงช้าไปหน่อยไม่ใช่เหรอคะ? พรุ่งนี้ฉันจะลองไปดูว่าที่ไหนมีเหล้าขายบ้าง วันนี้คุณก็ทนๆ ไปก่อนแล้วกันค่ะ"

ศาสตราจารย์เหยียนวางตะเกียบลงด้วยความโมโห หนวดกระดิกตาค้อนคว่ำ จ้องมองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

อวี๋ซือหยาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ทั้งยังเร่งเขาอีกว่า "ศาสตราจารย์เหยียน รีบกินข้าวเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเส้นอืดแล้วจะไม่อร่อย ถ้าทิ้งไปก็เสียดายแย่ นี่ทำจากแป้งสาลีขัดขาวชั้นดีเชียวนะคะ"

น่าโมโหนัก แต่ศาสตราจารย์เหยียนก็ยังคงหยิบตะเกียบขึ้นมา ชีวิตในช่วงหลายปีมานี้สอนให้เขารู้จักเห็นคุณค่าของข้าวปลาอาหารทุกเม็ด การไม่กินทิ้งขว้างถูกสลักลึกเข้าไปถึงกระดูกดำแล้ว

อย่างไรเสียเขาก็อายุห้าสิบหกสิบแล้ว ร่างกายก็อ่อนแอ เดินทางรอนแรมมาตลอดทางสภาพจิตใจจึงไม่ค่อยสู้ดีนัก พอกินข้าวกลางวันเสร็จ ศาสตราจารย์เหยียนก็กลับเข้าห้องไปพักผ่อน

อวี๋ซือหยาถึงได้ปลีกตัวออกมาได้ เธอรีบกลับไปที่ห้องทำงานเพื่อดูว่าช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่เธอไม่อยู่นั้นสถานการณ์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็นอย่างไรบ้าง

ทว่าเพิ่งนั่งลงได้ไม่กี่นาที เสี่ยวหลี่ก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก "ผู้จัดการอวี๋ ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที"

ใจของอวี๋ซือหยากระตุกวูบ "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

ไม่น่าจะใช่ ถ้าโรงงานมีปัญหา วันนี้ตอนพานหย่งคังไปรับเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่บอก อีกอย่างตอนกลับมาถึงโรงงาน เธอก็เห็นว่าบรรยากาศดูปกติดี

เสี่ยวหลี่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอวี๋ซือหยาก็รู้ว่าเธอเข้าใจผิด จึงรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ใช่เรื่องร้ายครับ ไม่ได้มีเรื่องอะไร คุณอย่าคิดมากเลย"

อวี๋ซือหยากดคลึงหน้าผาก "แล้วทำไมต้องทำท่าตื่นตูมขนาดนั้น ตกลงมีเรื่องอะไร รีบพูดมา"

เสี่ยวหลี่หัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน "คืออย่างนี้ครับ สินค้าชุดสุดท้ายของเรา คาดว่ามะรืนนี้ก็น่าจะผลิตเสร็จหมดแล้ว แต่นี่กว่าจะถึงปีใหม่ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบกว่าวัน ทุกคนไม่มีงานทำแล้ว คุณว่าเราจะเอายังไงกันดี เฮ้อ รู้อย่างนี้ตอนนั้นน่าจะเลี้ยงเป็ดไว้เยอะกว่านี้"

นับตั้งแต่ที่เธอเปิดช่องทางการจัดจำหน่ายได้ การผลิตของโรงงานก็ตามปริมาณความต้องการไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงทั้งสี่แห่งจะเพิ่มจำนวนการเลี้ยงขึ้นมา และเริ่มเลี้ยงเป็ดชุดใหม่ไปเมื่อต้นเดือนธันวาคม แต่การเจริญเติบโตของเป็ดย่อมต้องใช้เวลา เป็ดชุดนี้ต้องรอให้ผ่านพ้นปีใหม่ไปก่อนถึงจะเชือดได้

ดังนั้นในเวลานี้ โรงงานแปรรูปจึงตกอยู่ในสภาพแม่ครัวเอกไร้ข้าวสารจะหุงเข้าให้แล้ว

อวี๋ซือหยานึกว่าเรื่องใหญ่อะไรเสียอีก

พอได้ยินข่าวนี้ เธอก็แตะจมูกพลางหัวเราะ "ในเมื่อไม่มีงานให้ทำ ก็ให้หยุดงานล่วงหน้าไปเลยสิ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งปี ปีนี้ปล่อยให้หยุดล่วงหน้า จะได้พักผ่อนกันบ้าง"

เธอไม่ใช่คนชอบทำอะไรตามพิธีรีตอง ในเมื่อไม่มีงานทำแล้วจะขังคนงานไว้ในโรงงานทำไม ในเมื่อพวกคนงานทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพ ก็เพิ่มวันหยุดให้พวกเขาได้ผ่อนคลายกันเสียเลย

ได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวหลี่ก็ชะงักไป การได้หยุดงานเขาย่อมดีใจอยู่แล้ว เพียงแต่ยุคนี้เทศกาลปีใหม่แทบจะไม่มีใครหยุดกันเลย ปกติก็หยุดแค่วันสองวันก็จบเรื่อง เจ้าหน้าที่คอมมูนกับโรงงานหรือเหมืองแร่ในอำเภอก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เว้นเสียแต่ว่าบ้านอยู่ไกลจนต้องสะสมวันลาเยี่ยมญาติไว้ตลอดทั้งปี ไม่อย่างนั้นไม่มีทางได้หยุดยาวขนาดนี้แน่ พวกเขาเป็นแค่หน่วยงานเล็กๆ ในชนบท แต่กลับให้หยุดยาวเป็นสิบวัน จะไม่เป็นการชักศึกเข้าบ้านหรอกหรือ

เขาบอกเล่าความกังวลของตัวเองออกไป ทั้งยังเปรยอย่างเป็นนัยว่า "สวัสดิการของโรงงานเราตอนนี้แทบจะแซงหน้าพวกเจ้าหน้าที่คอมมูนไปแล้ว เจ้าหน้าที่พวกนั้นไม่น้อยเลยที่เป็นสหายรุ่นเก่าที่ทำงานมาหลายสิบปี พอพวกเขาเห็นเข้า ก็คงอดไม่ได้ที่จะมองว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราขี้เกียจสันหลังยาว"

อวี๋ซือหยาแค่นหัวเราะ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก เอาตามที่ฉันว่านี่แหละ ถ้าใครมีปัญหาก็ให้มาคุยกับฉันเอง ไม่มีของให้ทำแล้ว จะให้คนงานมานั่งจ้องตากันปริบๆ อยู่ในโรงงาน แถมยังต้องจัดข้าวปลาอาหารให้อีกสองมื้อ อาหารสำหรับคนวันละตั้งหลายร้อยคน พวกเขาจะช่วยฉันออกเงินหรือไง ถ้ามีใครยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินตรงนี้ให้ ฉันก็ไม่ขัดข้องสักคำ"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วก็หลุดขำพรืดออกมาก่อนจะยกนิ้วโป้งให้อวี๋ซือหยา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง "ผู้จัดการอวี๋พูดถูกครับ พวกเราก็แค่ทำเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายของโรงงาน ถ้าผู้นำคนไหนช่วยแก้ปัญหาเรื่องวัตถุดิบให้พวกเราได้ พวกเราก็อยากจะทำงานเร่งมือ อยากจะทำล่วงเวลา เพื่อสร้างผลงานให้รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นไปอีกเหมือนกันนั่นแหละ!"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา ในเมื่อหาข้ออ้างสำหรับปัดความรับผิดชอบได้แล้ว อารมณ์ก็พลอยผ่อนคลายลงตามไปด้วย

อวี๋ซือหยาพยักหน้ารับแล้วกล่าว "เธอลองดูสิว่ามะรืนนี้จะผลิตเสร็จตอนกี่โมง พอเสร็จแล้วก็ให้ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดให้เรียบร้อย จัดเวรยามช่วงเทศกาลปีใหม่ แล้วจ่ายเงินเบี้ยเลี้ยงพิเศษให้ เท่านี้ก็เตรียมตัวหยุดกันได้ ส่วนเงินโบนัสปลายปีก็จ่ายตามเกณฑ์ของปีที่แล้ว ถ้ามะรืนนี้มันค่ำเกินไปจนไม่ทัน ก็เลื่อนไปจ่ายช่วงเช้าของวันถัดไปแทน"

"ปีนี้จะไม่จัดประชุมพนักงานแล้วหรือครับ" เสี่ยวหลี่มองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

อวี๋ซือหยาโบกมือ "ช่างเถอะ เอาไว้ตอนเริ่มงานหลังเปิดปีใหม่ค่อยพูดสั้นๆ สักสองสามประโยคก็พอ จะมีพนักงานคนไหนชอบเสียเวลากลับบ้านเพราะต้องมานั่งฟังประชุมกันล่ะ"

เสี่ยวหลี่มองเธอด้วยความซาบซึ้งใจ "ผู้จัดการอวี๋ คุณนี่คิดถึงพนักงานของเราอย่างสุดใจจริงๆ มีผู้จัดการอย่างคุณ พนักงานเราช่างโชคดีเหลือเกินครับ"

อวี๋ซือหยากรายตาค้อนเขา ยิ้มพรายพลางกล่าว "จะขอบคุณฉันเหรอ งั้นปีหน้าก็ตั้งใจทำงานล่ะ โรงงานน่ะฉันฝากไว้กับเธอแล้วนะ"

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ อวี๋ซือหยาก็นึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้ "จริงสิ หนังสือแจ้งผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของฉันยังไม่มาอีกเหรอ ฉันได้ยินว่ามีหลายคนได้รับแล้ว คอมมูนเรามีกี่คนกันนะ"

เสี่ยวหลี่ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด "โธ่เอ๊ย ดูความจำผมสิ คุณไม่พูดผมก็ลืมไปเลย เมื่อวานซืนเลขาฯ หวังโทรมา บอกว่าหนังสือแจ้งผลของเหมือนจะถึงคอมมูนแล้ว ให้คุณไปรับตอนกลับมา เขาไม่ได้แกะดู เลยไม่รู้ว่าคุณสอบติดมหาวิทยาลัยไหน ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ผู้จัดการอวี๋"

แม้เธอจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าพอได้ยินข่าวนี้ก็ยังอดดีใจไม่ได้ "ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันเคลียร์งานเสร็จ พอเลิกงานจะแวะไปเอาที่คอมมูน จริงสิ เดี๋ยวเธอออกไปแล้วช่วยบอกให้นักบัญชีหยางเข้ามาหาฉันหน่อย ฉันจะดูว่าในบัญชียังมีเงินเหลือเท่าไร"

เสี่ยวหลี่พยักหน้าพลางลุกขึ้นยืน นึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้อีกเรื่อง "ผู้จัดการอวี๋ ศาสตราจารย์เหยียนที่คุณพามาด้วยเป็นใครกันเหรอครับ เขาจะมาพักอยู่ที่นี่ระยะยาวเลยไหม"

"ตอนนี้ยังไม่แน่ ให้โรงอาหารทำกับข้าวแยกต่างหากให้เขา เน้นสารอาหารให้ครบถ้วน รสจืดหน่อย แล้วก็ย่อยง่าย ศาสตราจารย์เหยียนคนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเคมี ฉันอยากดึงตัวเขามาอยู่โรงงานเรา ให้ช่วยคิดสูตรน้ำยาฆ่าเชื้อ วัตถุเจือปนอาหาร สีผสมอาหาร แล้วก็หัวเชื้อกลิ่นอะไรพวกนั้น" อวี๋ซือหยาบอกความตั้งใจของตัวเองออกมา

ในอนาคตการแข่งขันจะยิ่งดุเดือดขึ้น ตอนนี้สินค้ามีอายุการเก็บรักษาสั้นเกินไป โดยเฉพาะถ้าต้องการส่งขายไปทั่วประเทศ การหาวิธีเพิ่มอายุการเก็บรักษาจึงกลายเป็นโจทย์สำคัญอย่างยิ่ง เรื่องนี้ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญมาวิจัยและพัฒนาวัตถุเจือปนอาหารที่ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย อีกทั้งสิ่งเหล่านี้ยังเป็นทรัพย์สินทางปัญญา เมื่อจดสิทธิบัตรแล้วก็จะเป็นขุมทรัพย์มหาศาลของโรงงาน อีกไม่กี่ปีข้างหน้าพวกเขายังสามารถผลิตสารกันบูดหรือสารคงความสดประเภทนี้ได้ด้วย

เสี่ยวหลี่ทำงานในโรงงานมาสองสามปีแล้ว ย่อมเข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้ จึงรีบตอบรับทันที "ได้ครับ ผมจะลงไปจัดการให้ จะดูแลให้ศาสตราจารย์เหยียนอยู่สบายที่สุดครับ"

เรื่องแบบนี้ปล่อยให้เสี่ยวหลี่ดูแลก็วางใจได้ อวี๋ซือหยาพยักหน้า ไม่ได้กำชับอะไรต่อ

ครู่ต่อมา นักบัญชีหยางก็ถือสมุดบัญชีเข้ามาให้อวี๋ซือหยาตรวจดู

อวี๋ซือหยาตรวจเช็กตัวเลข ก็พบว่าเงินในบัญชีของฟาร์มเพาะเลี้ยงมีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว มีมากถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน แน่นอนว่าในจำนวนนี้ยังมีหนี้เงินกู้ธนาคารอีกเจ็ดหมื่นหยวนที่ยังไม่ได้ชำระ

ทว่าตอนที่กู้ยืมนั้นทำสัญญาไว้ห้าปี ยังห่างไกลจากกำหนดชำระคืนมาก ดอกเบี้ยก็ต่ำขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องรีบคืน สามารถเก็บเงินก้อนนี้ไว้หมุนก่อนได้ นอกจากนี้ยังมีสินค้าชุดสุดท้าย กับยอดเงินจากร้านค้าในเมืองที่ยังต้องเคลียร์บัญชี คาดว่าสุดท้ายแล้วในบัญชีน่าจะมีเงินเพิ่มมาอีกสองถึงสามหมื่นหยวน เมื่อหักค่าจ้างกับสวัสดิการพนักงานออกแล้ว ก็น่าจะเหลือเงินอยู่ราวๆ แสนหกถึงแสนเจ็ดหมื่นหยวน

"ดีมาก เธอรวบรวมค่าจ้างกับเงินโบนัสของพนักงานไว้ อีกสองวันค่อยจ่ายออกไปตามที่หัวหน้าหลี่กำหนด แล้วคำนวณดูอีกทีว่าในบัญชีเหลือเงินเท่าไร ให้เหลือไว้เป็นเงินทุนหมุนเวียนสองหมื่นหยวน ที่เหลือส่งให้ฉันทั้งหมด หลังปีใหม่ฉันต้องไปเมืองเอกประจำมณฑลสักรอบ ฉันวางแผนจะซื้อที่ดินใกล้ๆ สถานีรถไฟเพื่อสร้างร้านค้าขึ้นมาอีกแห่ง" อวี๋ซือหยาอธิบายคร่าวๆ ถึงที่มาที่ไปในการใช้เงิน

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาใช้เงินมือเติบขนาดนี้ นักบัญชีหยางก็ถึงกับตกตะลึง ทุ่มเงินก้อนใหญ่เบอร์นี้ จะต้องสร้างตึกแบบไหนกันถึงต้องใช้เงินคราวละเป็นแสนหยวน ทว่าพอหายตกตะลึง ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่ตนมารับหน้าที่ทำบัญชีใหม่ๆ ในบัญชีแทบไม่มีเงินทุนหมุนเวียนเลยด้วยซ้ำ แต่เธอใช้เวลาแค่สามเดือนก็พลิกฟื้นจนมีกำไรมากมายมหาศาลขนาดนี้ นักบัญชีหยางจึงไม่กล้าเอ่ยทัดทานแม้แต่คำเดียว

"รับทราบครับ ผู้จัดการอวี๋"

อวี๋ซือหยายิ้มให้เขา "เหนื่อยหน่อยนะ ตั้งใจทำงานล่ะ!"

บ่ายวันนั้นทั้งบ่าย อวี๋ซือหยานั่งสะสางงานอยู่ตลอดเวลา

จนกระทั่งสี่ห้าโมงเย็น เธอจึงแวะไปพบศาสตราจารย์เหยียน พูดคุยกับเขาไม่กี่ประโยค จากนั้นถึงค่อยเลิกงาน

พอดีกับที่เสี่ยวหลี่เลิกงานเช่นกัน เขาปั่นจักรยานออกมา พอเห็นอวี๋ซือหยายืนอยู่คนเดียวก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "น้องชายน่าจะไม่รู้ว่าคุณกลับมาวันนี้สินะครับ งั้นคุณซ้อนท้ายจักรยานผมไปคอมมูนแล้วกัน"

ถ้าเสิ่นเจี้ยนตงรู้ว่าเธอกลับมา ป่านนี้คงมารออยู่หน้าประตูตั้งนานแล้ว

อวี๋ซือหยาเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว อยากรีบรับใบแจ้งการรับเข้าเรียนแล้วกลับบ้านให้เร็ว จึงก้าวขึ้นซ้อนท้ายจักรยานของเสี่ยวหลี่ "รบกวนด้วยนะคะ"

เสี่ยวหลี่ยังไม่ได้แต่งงาน บ้านเดิมก็ไม่ได้อยู่ในคอมมูน ตอนนี้เขายังพักอยู่ที่หอพักที่ตัวตำบลจัดสรรให้ตอนนั้น เลิกงานกลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี จึงอาสาพาอวี๋ซือหยาไปส่งที่คอมมูนเสียเลย จะได้รับรู้เป็นคนแรกด้วยว่าผู้จัดการโรงงานอวี๋สอบติดมหาวิทยาลัยไหน

อวี๋ซือหยาเห็นเขากระตือรือร้นขนาดนั้น ก็ปล่อยเลยตามเลย

แม้ทั้งสองคนจะเผื่อเวลามาก่อนเล็กน้อย แต่ก็ใกล้เวลาเลิกงานของเลขาฯ หวังแล้ว พอเห็นอวี๋ซือหยามาถึงตอนนี้ เขาก็ดึงจดหมายออกมาจากลิ้นชักยื่นให้เธอพลางส่ายหน้า "ผมว่านะผู้จัดการอวี๋ ขนาดเรื่องสอบติดมหาวิทยาลัยคุณยังไม่รีบเลย ผมอยากเห็นจริงๆ ว่าจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้คุณร้อนใจได้บ้าง"

เขาได้ยินมาว่าอวี๋ซือหยากลับมาตั้งแต่บ่ายโมงกว่า ระยะทางแค่สองสามลี้ แต่แม่คุณกลับลากยาวจนถึงเวลาเลิกงานถึงค่อยโผล่มารับใบแจ้งการรับเข้าเรียน วันก่อนๆ ใครก็ตามที่รู้ข่าวว่าได้รับใบแจ้งการรับเข้าเรียน มีใครบ้างที่ไม่รีบตาลีตาเหลือกดีใจจนเนื้อเต้นวิ่งโร่มาเอาทันทีที่ได้ยินข่าว

อวี๋ซือหยายิ้มเจื่อนๆ พลางรับซองจดหมายมา "ก็งานมันยุ่งนี่คะ คุณดูสิ พองานเสร็จฉันก็รีบมาทันทีเลยนะ"

"โธ่ ผู้จัดการอวี๋ คุณรีบเปิดดูเถอะครับ" เสี่ยวหลี่เห็นอวี๋ซือหยายังมีกะจิตกะใจมาอธิบายแก้ตัวก็ร้อนรนใจแทนจนต้องเอ่ยเร่ง

เลขาฯ หวังเองก็จ้องซองจดหมายเขม็ง เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ต่างก็อยากรู้เต็มทีว่าเธอได้รับใบแจ้งการรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยไหน

อวี๋ซือหยาแกะซองจดหมายไปพลางเอ่ยไปพลาง "น่าจะเป็นมหาวิทยาลัยประจำมณฑลค่ะ"

เป็นไปตามคาด ใบแจ้งการรับเข้าเรียนเป็นของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลจริงๆ

เสี่ยวหลี่ทนไม่ไหวแย่งไปดูทันที "มหาวิทยาลัยประจำมณฑลจริงๆ ด้วย ยินดีด้วยครับผู้จัดการอวี๋"

เลขาฯ หวังเองก็ยิ้มออกมา "ยินดีด้วยนะผู้จัดการอวี๋ ต่อไปนี้คุณก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรุ่นเยาว์คนหนึ่งแล้ว"

ตอนนี้มีรัศมีของนักศึกษามหาวิทยาลัยพ่วงท้าย คอมมูนเล็กๆ แห่งนี้จะยังรั้งตัวเธอไว้ได้อีกหรือ เลขาฯ หวังทั้งดีใจและอดกังวลใจไม่ได้ พอนึกย้อนไปตอนที่ตนเพิ่งย้ายมาใหม่ๆ ยังคิดจะขับไล่คนคนนี้ไปอยู่เลย มาบัดนี้กลับอยากให้เธออยู่ต่อจนเนื้อเต้น ช่างเป็นเรื่องที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เสียจริง

หลังเก็บใบแจ้งการรับเข้าเรียนกลับลงไปในซองจดหมาย อวี๋ซือหยาก็เอ่ยถาม "เลขาฯ หวังคะ ในคอมมูนพวกเรายังมีใครได้รับใบแจ้งการรับเข้าเรียนอีกบ้างคะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เลขาฯ หวังก็รู้สึกว่ามีหน้ามีตาขึ้นมาทันที "คอมมูนพวกเรามีคนได้รับใบแจ้งการรับเข้าเรียนไปแล้วเก้าคน คอมมูนของเลขาฯ เฉียนเพิ่งจะได้แค่สามคนเอง คอมมูนหย่งเซิ่งที่อยู่ข้างๆ ก็มีแค่สี่คน คาดว่าคอมมูนเราปีนี้น่าจะมีคนสอบติดมหาวิทยาลัยมากที่สุดในบรรดาคอมมูนทั่วทั้งอำเภอแล้วล่ะ เมื่อวานเลขาฯ เฉียนยังโทรศัพท์มาถามผมอยู่เลยว่าคุณสอบติดที่ไหน ผมว่าในใจเขาคงอิจฉาตาร้อนจนเปรี้ยวปากไปหมดแล้วแน่ๆ"

อวี๋ซือหยาลองนึกถึงนิสัยของเลขาฯ เฉียนดู ก็คงมีปฏิกิริยาแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ ทว่าเลขาฯ เฉียนจะคิดอย่างไร อวี๋ซือหยาไม่ได้สนใจเท่าไรนัก สิ่งที่เธอใส่ใจมากกว่าคือใครบ้างที่สอบติดมหาวิทยาลัย เพราะคนเหล่านี้ในอนาคตล้วนเป็นเครือข่ายเส้นสายของเธอทั้งสิ้น

"แล้วนอกจากฉันแล้ว อีกแปดคนที่เหลือคือใครบ้างคะ"

ถึงอย่างไรก็นับเป็นเรื่องมงคลครั้งใหญ่ที่สิบปีจะมีสักครั้ง เลขาฯ หวังจึงจำได้อย่างแม่นยำ เขายิ้มพลางบอก "เป็นเยาวชนลงชนบทห้าคน คนในคอมมูนเราสามคน ในจำนวนนี้มีสองคนที่มาจากฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณ มีหลิวกว่างผิง โจวเหวินอี้ สวีเจียเจีย..."

ด้วยหน้าที่การงาน บรรดาเยาวชนลงชนบทและนักเรียนมัธยมต้นมัธยมปลายในคอมมูนส่วนใหญ่อวี๋ซือหยาจึงรู้จักเกือบหมด คนเหล่านี้เธอสามารถจับคู่ชื่อกับหน้าตาได้ตรงกันหมด มีหลายคนที่ค่อนข้างคุ้นเคยกันดี ทว่าอวี๋ซือหยากลับขมวดคิ้วขึ้นมา "ไม่มีฉู่ยวี่เทาเหรอคะ"

ตอนอ่านทบทวนหนังสือ ผลการเรียนของฉู่ยวี่เทาโดดเด่นติดอันดับหัวแถวของทั้งคอมมูน ไม่มีเหตุผลที่จะไม่มีชื่อเขาเลยนี่นา ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่ยวี่เทาก็เหมือนกับเธอ อันดับหนึ่งที่เลือกไว้คือมหาวิทยาลัยประจำมณฑล สถาบันอื่นๆ ที่เหลือก็ล้วนแต่อยู่ในตัวเมืองประจำมณฑลทั้งสิ้น

ตัวเมืองประจำมณฑลไม่ได้อยู่ไกลจากคอมมูนหงอวิ๋นเลย เอกสารแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของเธอมาถึงได้สองวันแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ของฉู่ยวี่เทาจะยังมาไม่ถึง หรือว่าเขาสอบไม่ติดจริงๆ? แต่เพื่อนที่ผลการเรียนแย่กว่าเขากลับสอบติดกันทั้งนั้น

เลขาฯ หวังพอจะจำอดีตนักบัญชีอย่างฉู่ยวี่เทาได้ จึงส่ายหน้า "ไม่มีหรอก เมื่อวานเขายังมาถามที่คอมมูนอยู่เลย"

"อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากค่ะเลขาฯ หวัง เวลาไม่เช้าแล้ว ไม่รบกวนเวลาเลิกงานของคุณแล้วค่ะ ลาก่อนนะคะ" อวี๋ซือหยาเก็บเอกสารแจ้งการตอบรับเข้าเรียนเรียบร้อยก็เอ่ยลาเลขาฯ หวังแล้วเดินออกจากคอมมูน

เพราะเกิดเรื่องไม่คาดคิดของฉู่ยวี่เทา อารมณ์แจ่มใสของอวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่จึงถูกบดบังด้วยเงามืดระลอกหนึ่ง

พอออกมาถึงถนน เสี่ยวหลี่ก็อดพูดไม่ได้ว่า "ผลการเรียนของนักบัญชีฉู่ดีมากไม่ใช่เหรอครับ ผมได้ยินพวกเยาวชนลงชนบทในโรงงานเล่าว่า ตอนจัดกลุ่มติวหนังสือ เขายังคอยอธิบายโจทย์ให้คนอื่นบ่อยๆ ใครทำข้อไหนไม่ได้ ไปหาเขาไม่เคยผิดหวัง แล้วเขาจะไม่ติดได้ยังไงกัน"

อวี๋ซือหยาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน "การสอบแบบนี้มันมีเรื่องของความบังเอิญอยู่ด้วย บางทีเขาอาจจะตื่นเต้นเกินไป หรือไม่ก็เอกสารแจ้งการตอบรับเข้าเรียนอาจจะตกค้างอยู่ระหว่างทาง ยังส่งมาไม่ถึง"

"แต่คนตั้งเยอะแยะได้รับเอกสารแจ้งการตอบรับเข้าเรียนกันหมดแล้ว แม้แต่คนที่เลือกมหาวิทยาลัยนอกมณฑลก็ยังมีคนได้ นี่อีกแค่สิบกว่าวันก็จะปีใหม่แล้ว ถ้าเขายังไม่ได้รับจะทำยังไงดีล่ะครับ ตอนนั้นเพื่อจะสอบครั้งนี้ เขายอมลาออกจากงานเชียวนะ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ครับ แล้วเขาจะยังกลับไปทำงานที่โรงงานได้อยู่ไหม" อย่างไรเสียเสี่ยวหลี่ก็ร่วมทางกับฉู่ยวี่เทามาตลอด ทำงานด้วยกันตั้งแต่เริ่มตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยง ความผูกพันย่อมไม่ธรรมดา ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายต้องลงเอยด้วยการไม่เหลืออะไรเลย

อวี๋ซือหยานวดหว่างคิ้ว "เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก เธอขี่รถกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะไปหาเขาดูหน่อย จะได้ถามให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

เสี่ยวหลี่แหงนมองท้องฟ้า "ผมไปด้วยดีกว่าครับ ผมมีจักรยาน จะได้เร็วกว่า"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ห้าม "อืม ไปสิ รีบไปรีบกลับ"

ทั้งสองคนปั่นจักรยานไปถึงบ้านของฉู่ยวี่เทา ท้องฟ้ายังไม่มืด ลานบ้านของเขาเปิดโล่งอยู่ มีไก่สองตัวกำลังจิกกินหญ้าอยู่ในลาน พอเห็นคนก็พากันวิ่งหนีกระเจิงส่งเสียงกะต๊ากๆ

ชายชราขาเป๋คนหนึ่งนั่งเก็บฟืนอยู่ใต้ต้นไม้ พอเห็นอวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่ใส่ชุดเจ้าหน้าที่รัฐ ก็รีบทิ้งของในมือ เช็ดมือกับเสื้อผ้าด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ แล้วลุกขึ้นยืน "สหายทั้งสอง พวกเธอมา... มาหายวี่เทาบ้านฉันเหรอ"

เสี่ยวหลี่ร้อนใจจึงรีบถาม "คุณตาครับ นักบัญชีฉู่อยู่ที่ไหนเหรอครับ ผมเป็นเพื่อนร่วมงานเก่าของเขาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง"

ชายชราถอนหายใจพลางชี้ไปทางหลังบ้าน "ขึ้นเขาไปเก็บฟืนน่ะ พวกเธอมาหาเขามีธุระอะไรหรือเปล่า เอกสารแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของเขามาถึงแล้วใช่ไหม"

เมื่อสบเข้ากับแววตาเปี่ยมความหวังของชายชรา อวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่ก็ทำใจบอกความจริงไม่ลง ว่าคนอื่นได้รับเอกสารกันเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ฉู่ยวี่เทาที่ยังไม่ได้ อวี๋ซือหยาเบือนสายตาหลบ พลางฝืนยิ้มที่มุมปาก "ไม่ใช่หรอกค่ะ พวกเรามาหานักบัญชีฉู่เพื่อคุยเรื่องงานน่ะค่ะ"

"งั้นเหรอ เขาอยู่หลังเขานี่เอง พวกเธอรอสักประเดี่ยวเถอะ ก่อนฟ้ามืดเขาก็กลับมาแล้ว" ชายชราถูหลังมือกับเสื้อผ้า "เข้าไปนั่งพักข้างในก่อนสิ ดื่มน้ำสักหน่อยไหม"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราขึ้นเขาไปหาเขาเองดีกว่า"

เสี่ยวหลี่จอดจักรยานไว้ข้างทาง ทั้งคู่พากันเดินขึ้นเขาไป เดินไปได้ราวหนึ่งเค่อ ก็เห็นฉู่ยวี่เทาแบกตะกร้าใบใหญ่ที่มีฟืนสุมอยู่สูงลิ่ว ในมือยังลากท่อนไม้แห้งขนาดเท่าท่อนขาอีกสองท่อน เดินเหงื่อท่วมหัวลงมา

พอสบสายตากับอวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่ ฝีเท้าของฉู่ยวี่เทาก็ชะงักไป เขาหอบหายใจเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนี "พวกคุณมาทำไมกัน"

เสี่ยวหลี่ก้าวเข้าไปช่วยรับท่อนไม้ในมือเขามา "กลับไปข้างล่างก่อนเถอะ นายคงไม่คิดจะแบกของพะรุงพะรังขนาดนี้คุยกับพวกเราหรอกนะ"

ก็จริง แววตาของฉู่ยวี่เทาหม่นแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามหลังมาเงียบๆ

พอลงมาจากเขา เขาก็วางฟืนลงบนลานโล่งหน้าบ้าน จากนั้นก็ไม่ได้เดินเข้าบ้าน เพียงแต่ถกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "พวกคุณอยากจะพูดอะไร"

เห็นท่าทางของเขาแบบนี้แล้ว คงเดาจุดประสงค์ที่พวกเขามาได้ไม่ยาก

อวี๋ซือหยาถอนหายใจ "การหนีไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอกนะ สหายฉู่ยวี่เทา บอกพวกเรามาตามตรงเถอะ คุณคิดว่าตัวเองทำข้อสอบได้เป็นยังไงบ้าง"

ฉู่ยวี่เทายิ้มขื่นแล้วย้อนถาม "ผมจะคิดยังไงมันมีประโยชน์ด้วยเหรอครับ"

หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของคนอื่นมาถึงกันหมดแล้ว มีเพียงของเขาคนเดียวที่ยังไม่มา เขาไปถามที่คอมมูนตั้งหลายรอบ แต่ละครั้งก็ผิดหวังกลับมาทุกที ทุกครั้งมักจะได้ยินว่ามีคนได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียน แต่กลับไม่มีชื่อเขาเลยสักหน อันดับที่เขาเลือกไว้คล้ายกับอวี๋ซือหยามาก มีแค่แห่งเดียวที่ไม่เหมือนกัน เมื่อวานซืนหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของอวี๋ซือหยายังมาถึงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีของเขา เรื่องนี้ยังอธิบายไม่ชัดเจนพออีกหรือ

อวี๋ซือหยาไม่ชอบนิสัยแบบนี้ของฉู่ยวี่เทาจริงๆ ทุกอย่างยังไม่ทันได้ข้อสรุป เขาก็ด่วนพูดจาท้อแท้เสียแล้ว อีกอย่างถึงปีนี้จะสอบไม่ติด ก็ยังมีปีหน้า ปีถัดไป ช่วงเวลานี้คนเราสู้ทนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยยาวนานถึงแปดปียังมี นี่เขาเพิ่งจะปีแรก ทั้งยังอายุน้อย จะมาพูดตัดพ้อทำไม ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเสียหน่อย

"มีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ต้องลองดูถึงจะรู้ ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่มีประโยชน์คะ" อวี๋ซือหยาย้อนถาม

เสี่ยวหลี่ก็พูดขึ้นว่า "นักบัญชีฉู่ พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนกัน ที่มาถามก็เพราะเป็นห่วงคุณ คุณพูดมาตามตรงเถอะ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ไปทำธุระที่มณฑล วันนี้เพิ่งกลับมา พอสะสางงานเสร็จ เลิกงานก็รีบมาหาคุณทันที ยังไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ คุณพูดแบบนี้ มันสมกับความห่วงใยของพวกเราเหรอครับ"

ความจริงแล้วฉู่ยวี่เทาเป็นคนใจอ่อนมาก พอได้ยินเสี่ยวหลี่พูดแบบนั้น ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ก้มมองปลายเท้าตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงฝาดเฝื่อน "ผมคิดว่าตัวเองทำข้อสอบได้ค่อนข้างดี ข้อสอบหลายข้อก็เคยเจอตอนทบทวนบทเรียน ต่อให้สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยประจำมณฑล อย่างน้อยก็น่าจะติดอนุปริญญาสิครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียน"

เขาเริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางขาดความมั่นใจของฉู่ยวี่เทา แววตาของอวี๋ซือหยาก็ไหววูบ คนในยุคนี้ช่างไร้เดียงสาเกินไป เชื่อมั่นในรัฐบาลมากเกินไป จึงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องการสวมสิทธิ์เกิดขึ้น แต่ในอีกยี่สิบสามสิบปีข้างหน้า สื่อมวลชนขุดคุ้ยเรื่องการถูกสวมสิทธิ์ออกมาไม่ใช่น้อย ส่วนที่ขุดไม่เจอคงมีมากกว่านั้นอีก นโยบายเบื้องบนน่ะดี แต่ก็ต้านทานพวกเจ้าหน้าที่ระดับล่างที่มีใจคิดไม่ซื่อ คดโกงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนไม่ได้

ความจริงก็โทษพวกเขาไม่ได้ สาเหตุหลักคือยุคนี้ข้อมูลข่าวสารปิดกั้นเกินไป ไม่เปิดเผยและโปร่งใส หากเป็นเหมือนยุคหลังที่ใครๆ ก็ตรวจสอบคะแนนและเกณฑ์คะแนนรับสมัครของแต่ละสถาบันได้ตามใจชอบ เรื่องน่าเศร้าเช่นนี้คงจะน้อยลงไปมาก

แม้ในใจจะมีความสงสัย แต่ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด อวี๋ซือหยาจึงไม่สะดวกที่จะพูดข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป ไม่เช่นนั้นหากแพร่งพรายออกไปจะส่งผลกระทบไม่ดี

"วันนี้ค่ำเกินไปแล้ว พรุ่งนี้เข้างาน ฉันจะโทรศัพท์ไปหาผู้จัดการเมิ่ง ให้เยี่ยเหมยแวะไปที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลสักรอบ ขอให้ศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงช่วยตรวจดูคะแนนของคุณให้ค่ะ" อวี๋ซือหยาตัดสินใจได้ในทันที โชคดีที่ร้านค้าตั้งอยู่ตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง จึงติดต่อเยี่ยเหมยได้อย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นหากต้องเขียนจดหมาย ก็คงเสียเวลาไปอีกสองสามวัน เผลอๆ เรื่องนี้อาจลากยาวไปจนถึงตรุษจีนเลยก็ได้

ตอนนี้ฉู่ยวี่เทาตกอยู่ในภาวะขาดความมั่นใจอย่างรุนแรง "นี่มัน...จะรบกวนศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงมากเกินไปไหมครับ ถ้าเกิดว่าผมสอบไม่ติดจริงๆ..."

อวี๋ซือหยาไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนี้ จึงรีบพูดขัดขึ้นมา "ฉันไปเมืองเอกของมณฑลรอบนี้ได้เจอศาสตราจารย์หยวนกับศาสตราจารย์กงแล้ว พวกท่านยังถามถึงพวกเราเลยว่าได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนหรือยัง พวกท่านเป็นห่วงคุณขนาดนี้ พอคุณเจอปัญหาตอนนี้ กลับไม่อยากขอความช่วยเหลือจากพวกท่าน พวกท่านถึงจะรู้สึกไม่สบายใจเอาได้นะ! ถ้าเกิดพวกท่านมารู้เรื่องนี้ทีหลัง คุณคิดว่าพวกท่านจะรู้สึกยังไงคะ"

ฉู่ยวี่เทาถูกอวี๋ซือหยาพูดจนเถียงไม่ออก เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "ผมคิดผิดไปเอง ขอบคุณพวกคุณมากนะ พรุ่งนี้ผมจะไปฟาร์มเพาะเลี้ยงด้วยครับ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราก็ติดต่อศาสตราจารย์กงกับศาสตราจารย์หยวนโดยตรงไม่ได้เหมือนกัน คุณรอฟังข่าวอยู่ที่บ้านเถอะ พอมีข่าวคราวแล้ว ฉันจะให้คนมาแจ้งคุณเอง" อวี๋ซือหยารู้ดีว่าตอนนี้ฉู่ยวี่เทากำลังอยู่ในสภาวะอ่อนไหวเป็นพิเศษ หากไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง เขาคงรู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องมองและซุบซิบนินทาเขาอยู่แน่ๆ

แล้วก็เป็นจริงดังคาด พอฉู่ยวี่เทาได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจโล่งอก "ขอบคุณพวกคุณมากครับ"

กับคนแบบนี้ ช่างไม่มีทางออกเอาเสียเลย จะโมโหใส่ก็ไร้ประโยชน์ อวี๋ซือหยาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก ต่อให้สอบไม่ติดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลืมที่ฉันพูดกับคุณตอนลาออกแล้วหรือไง ตำแหน่งนักบัญชีที่เมืองเอกยังเว้นไว้ให้คุณเสมอ ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่ทางเดินสายเดียวสักหน่อย"

คนหนุ่มสาวตั้งมากมายที่สอบไม่ติด สุดท้ายก็ใช้ชีวิตต่อไปได้เหมือนกัน เยาวชนลงชนบทอีกตั้งเท่าไรที่สิ้นหวังยิ่งกว่าพวกคนในชนบทเสียอีก เพราะการสอบติดมหาวิทยาลัยเป็นหนทางเดียวที่พวกเขาจะได้กลับเข้าเมือง แต่ฉู่ยวี่เทายังมีทางถอยมากกว่าใครหลายคน ตำแหน่งงานนักบัญชีในฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเขานับว่าดีไม่น้อย รอให้โรงงานขยายใหญ่โตขึ้น เขาก็คือตัวเต็งตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ต่อให้สอบไม่ติดมหาวิทยาลัย เขาก็ยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่

ฉู่ยวี่เทาถูกอวี๋ซือหยาเตือนสติจนก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ "ผมคิดสั้นไปเองครับ พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ ผมไม่เป็นไรแล้ว ถ้าสอบไม่ติดจริงๆ พ้นปีใหม่ไปผมจะกลับไปทำงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง ผู้จัดการอวี๋ หัวหน้าหลี่ พวกคุณยังยินดีรับผมอยู่ใช่ไหมครับ"

เสี่ยวหลี่ได้ยินดังนั้นก็เบาใจลงในที่สุด จึงตบไหล่เขาไปทีหนึ่ง "รับแน่นอนอยู่แล้ว"

"ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเราต้องรีบกลับก่อน มีข่าวคราวอะไรจะมาแจ้งอีกที" อวี๋ซือหยามองดูท้องฟ้าแล้วเอ่ยอย่างร้อนใจ นับตั้งแต่เกิดเรื่องของโจวเจียซิ่งขึ้นมา เธอพยายามจะรีบกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืดให้ได้

เสี่ยวหลี่รีบไปเข็นรถจักรยานทันที "ผมไปส่งคุณเอง"

พอกลับถึงบ้าน อวี๋ซือหยาผลักประตูเปิดออก ก็ทำให้สองพี่น้องเสิ่นหงอิงที่กำลังกินข้าวอยู่ในห้องตกใจจนสะดุ้ง

ทั้งสองคนพอเห็นว่าเป็นอวี๋ซือหยาก็ดีใจยกใหญ่ "พี่สะใภ้ ทำไมวันนี้กลับมามืดค่ำขนาดนี้ล่ะคะ กินข้าวมาหรือยัง"

อวี๋ซือหยาเดินเข้าบ้าน วางสัมภาระลง แล้วมองเห็นโจ๊กข้าวโพดกับผักกาดขาวต้มน้ำหนึ่งจานบนโต๊ะ คิ้วของเธอขมวดมุ่นเข้าหากันทันที แววตาเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องขึ้นเสียง "ตอนฉันไม่อยู่บ้าน พวกเธอกินกันแค่นี้เหรอ"

เสิ่นหงอิงขยำชายเสื้อแน่นด้วยความกระสับกระส่าย "ฉัน...ไม่ใช่ค่ะ เพิ่งจะมีแค่วันนี้..."

ท่าทางอึกอักพูดจาไม่เต็มเสียงของเธอ ดูไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือเลยสักนิด อวี๋ซือหยารู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน "วันนี้ช่างมันเถอะ แต่ถ้าคราวหน้าฉันยังเห็นพวกเธอกินแค่นี้เป็นอาหารสามมื้ออีกล่ะก็ วันหลังก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่สะใภ้อีก ฉันขอย้ำอีกรอบนะ พวกเธอยังอยู่ในวัยกำลังโต บ้านเราไม่ได้ขาดแคลนเงินแล้วก็ไม่ได้ขาดแคลนเสบียง กินให้อิ่มท้องไปเลย ฉันกับพี่ชายของเธอมีความสามารถพอจะเลี้ยงดูพวกเธอได้"

เสิ่นหงอิงก้มหน้าลงพลางเอ่ยอย่างหดหู่ "เข้าใจแล้วค่ะพี่สะใภ้ คราวหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว เดี๋ยวฉันไปต้มบะหมี่ให้พี่กินนะคะ"

เสิ่นเจี้ยนตงก็รีบพูดขึ้นมาบ้าง "พี่สะใภ้ วันหลังผมจะคอยจับตาดูพี่เอง ไม่ยอมให้พี่ต้มโจ๊กข้าวโพดให้พวกเรากินอีกแล้วครับ"

"ไม่ต้องหรอก เมื่อกลางวันเพิ่งกินบะหมี่ไป กินอันนี้ไปก่อนแล้วกัน" อวี๋ซือหยากดคลึงหน้าผากพลางเอ่ยขึ้น แต่ละคนนี่ชวนให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ

มื้อนั้นผ่านไปอย่างเงียบเชียบผิดปกติ ไม่มีใครกินอะไรได้มากนัก โดยเฉพาะเสิ่นเจี้ยนตงที่ปกติกินจุมาตลอด วันนี้กลับไม่เติมข้าวสักชาม

อวี๋ซือหยามองดูท่าทางของเสิ่นเจี้ยนตงที่บีบจมูกกลืนโจ๊กข้าวโพดหยาบๆ ลงคอไปอย่างฝืนทน พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

พอทานข้าวเสร็จ เธอก็เรียกเสิ่นหงอิงเข้าไปในห้องของตัวเอง "เจี้ยนตงเองก็ไม่ได้อยากกินโจ๊กข้าวโพดใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาผ่อนน้ำเสียงลงแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน "พี่รู้ว่าเธออยากจะช่วยประหยัดเสบียงให้ที่บ้าน แต่มันไม่จำเป็นเลยจริงๆ เงินเดือนของพี่กับพี่ชายเธอไม่ได้น้อยเลยนะ พวกเราจะกินเนื้อทุกๆ สองสามวันก็ไม่มีทางอดอยากหรอก เธอไม่จำเป็นต้องมาเขียมเรื่องของกินแบบนี้เลย ตอนอยู่ที่โรงเรียนเธอก็คงประหยัดจนแทบไม่ได้กินอะไรเหมือนกันใช่ไหม ดูสิว่าผอมลงไปขนาดไหนแล้ว ประหยัดเสบียงแค่นี้มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ร่างกายเธอแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย ไม่ต้องไปโรงพยาบาล นั่นน่ะคุ้มค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ถ้าเธอรู้สึกว่าเป็นหนี้พี่อยู่ งั้นรอให้เธอทำงานก่อน เงินเดือนช่วงก่อนแต่งงานค่อยเอามาให้พี่ช่วยเก็บไว้ ถือซะว่าเป็นการใช้หนี้ก้อนนี้ แบบนี้ใช้ได้ไหม"

ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้บังเอิญกลับมาเจอเข้าพอดี เธอก็คงไม่รู้เลยว่าเสิ่นหงอิงจะมีความคิดกังวลใจมากมายขนาดนี้ เป็นเพราะเธอทำงานยุ่งเกินไป มีเรื่องราวให้จัดการมากเกินไป จนละเลยความรู้สึกลึกๆ อันเปราะบางของเด็กสาวคนนี้ไป อาจเป็นเพราะทุกคนในบ้านต่างก็หาเงินได้ มีแค่เธอคนเดียวที่เอาแต่ใช้เงิน ในใจจึงรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิด แต่ในเมื่อตัวเองยังหาเงินไม่ได้ ก็ทำได้เพียงแค่เบียดเบียนลดทอนเรื่องกินอยู่ของตัวเองเท่านั้น

"ค่ะพี่สะใภ้ ฉันเชื่อฟังพี่ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว" เสิ่นหงอิงรับปากอย่างจริงจังหนักแน่น

อวี๋ซือหยาพยักหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงต้องหางานอะไรให้เธอทำสักหน่อย เพื่อให้เธอตระหนักว่าตัวเองมีคุณค่า คนเราชั่วชีวิตนี้นอกจากกินดื่มแล้ว ย่อมต้องมีความปรารถนาอื่นอีก ตอนนี้เสิ่นหงอิงกำลังกระหายที่จะพิสูจน์ตัวเองอย่างยิ่ง

เธอจึงพูดขึ้นว่า "หงอิง เธอช่วยพี่เรื่องหนึ่งสิ ช่วงนี้พี่เชิญศาสตราจารย์อาวุโสท่านหนึ่งมาจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑล แต่งานพี่ยุ่ง ไม่มีเวลาอยู่ดูแลเขา พอดีเธอปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว ตอนกลางวันก็ไปช่วยพี่ดูแลแขกคนนี้ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงหน่อย ถ้าเขาอยากไปเดินเล่นหรือตกปลาในหมู่บ้าน เธอก็พาเขาไป แล้วก็เอาหนังสือกับการบ้านของเธอติดตัวไปด้วย มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเขา อ้อ ร่างกายเขาไม่ค่อยดี ถ้าเขาร้องอยากจะดื่มเหล้า เธอห้ามหามาให้เด็ดขาดนะ บอกไปเลยว่าคอมมูนเราไม่มีเหล้า"

พออวี๋ซือหยาพูดจบก็รู้สึกว่าความคิดนี้เข้าทียิ่งนัก ศาสตราจารย์เหยียนปากร้ายใจดี เสิ่นหงอิงก็เป็นเด็กสาวจิตใจดีไร้พิษภัย อารมณ์ดี ทั้งยังเปราะบางอ่อนไหวแบบนี้ ถ้าศาสตราจารย์เหยียนดุขึ้นมาสักนิด เด็กสาวก็แค่เอานัยน์ตากลมโตแดงเรื่อจ้องมองเขา ไม่เชื่อหรอกว่าเขายังจะระเบิดอารมณ์ลงได้ ชายชราขี้เก๊กอารมณ์ร้าย กับเด็กสาวหัวอ่อนเปราะบางอ่อนไหว อยากเห็นจริง ๆ ว่าสุดท้ายแล้วคนแก่กับเด็กคู่นี้ใครจะปราบใครอยู่หมัด

เสิ่นหงอิงได้ยินว่าสามารถช่วยงานอวี๋ซือหยาได้ ก็รีบตอบตกลงอย่างดีใจทันที "ได้ค่ะพี่สะใภ้ พรุ่งนี้ฉันจะไปเลย พี่วางใจได้เลยนะคะ ฉันจะไม่ยอมให้เขาดื่มเหล้าแน่นอนค่ะ"

"ดีมาก พี่เชื่อใจเธอ งานนี้มอบให้เธอแล้วนะ" อวี๋ซือหยาตบไหล่เสิ่นหงอิงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ตั้งใจเรียนรู้จากเขาให้ดี ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้เลย"

เสิ่นหงอิงพยักหน้ารับอย่างงงๆ ไม่รู้เลยสักนิดว่านี่คือวาสนาครั้งใหญ่เพียงใดสำหรับเธอ

"พี่สะใภ้คะ ฉันได้ยินมาว่ามีบางคนได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแล้ว พี่...พี่ได้รับหรือยังคะ" ผ่านไปสองสามวินาที เสิ่นหงอิงก็เอ่ยถามอย่างกระวนกระวายใจ

ถ้าเธอไม่ทักขึ้นมา อวี๋ซือหยาก็เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว จึงหยิบหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนออกมาจากกระเป๋า "นี่ไง วันนี้เพิ่งไปเอามาจากคอมมูน"

เสิ่นหงอิงรับหนังสือแจ้งมาถือไว้ ดีใจยิ่งกว่าตัวเองสอบติดเสียอีก "พี่สะใภ้ พี่สอบติดจริง ๆ ด้วย พี่ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องสอบติดแน่ๆ เจี้ยนตง พี่สะใภ้เราสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วนะ!"

เธอถือหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนวิ่งออกไปหาเสิ่นเจี้ยนตงด้วยความดีใจ ผ่านไปสองนาทีก็วิ่งกลับมาใหม่อีกครั้งอย่างตื่นเต้น ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายระยิบระยับ "พี่สะใภ้คะ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกข่าวดีนี้กับเซียงเซียงนะ เธอก็คอยเป็นห่วงเรื่องผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของพี่มาตลอดเหมือนกัน!"

อวี๋ซือหยานึกถึงน้องสาวจำเป็นคนนี้ของตนขึ้นมาได้ จึงหยิบคูปองข้าวปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เอาสิ พรุ่งนี้พาเซียงเซียงไปด้วยกันเลย ไปหาศาสตราจารย์เหยียนที่นั่น จำไว้ว่าให้พกหนังสือกับสมุดการบ้านไปด้วยนะ ส่วนข้าวก็กินที่โรงอาหารเลย"

ต้อนแกะตัวเดียวก็ต้อน ต้อนสองตัวก็ต้อนเหมือนกัน เช่นนั้นเธอก็หาลูกศิษย์เพิ่มให้ศาสตราจารย์เหยียนอีกสักคนแล้วกัน

นี่เป็นติวเตอร์ส่วนตัวแบบตัวต่อสองระดับศาสตราจารย์อาวุโสที่เธออุตส่าห์หามาให้พวกเธอเชียวนะ แม้แต่นักศึกษามหาวิทยาลัยก็ยังไม่ได้รับสิทธิพิเศษขนาดนี้ พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว คว้าโอกาสเอาไว้ให้ดีล่ะ สาวน้อยทั้งหลาย!