ตอนที่ 72 เงื่อนงำใบแจ้งการเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทา

ศาสตราจารย์กงและศาสตราจารย์หยวนใส่ใจเรื่องของฉู่ยวี่เทามากจริง ๆ ได้รับข่าวไปเพียงสองวันก็โทรศัพท์กลับมาแล้ว

ตอนนั้นพนักงานส่วนใหญ่ในฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดหยุดพักผ่อนกันแล้ว มีเพียงแผนกฟักไข่กับบรรดาคนเลี้ยงเป็ดที่ยังผลัดเวรกันมาทำงาน อวี๋ซือหยากับพวกผู้นำไม่กี่คนก็ขลุกกันอยู่ในห้องทำงาน เพื่อวางแผนการทำงานของปีหน้า เพราะหลังจากผ่านปีใหม่ไป อวี๋ซือหยาก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองเอกของมณฑล ภาระงานทางฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดกองโตนี้จึงต้องส่งต่อให้พวกเขา

หลายคนกำลังหารือเรื่องการจัดสรรงานกันอยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาไม่หยุด หม่าตงอวิ๋นซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดรีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ที่นี่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอค่ะ..."

ผ่านไปสองสามวินาที เธอก็ยื่นหูโทรศัพท์ให้อวี๋ซือหยาพร้อมกับกระซิบบอก "โทรศัพท์จากศาสตราจารย์กงค่ะ"

พอได้ยินเช่นนั้น อวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอพักงานลงอย่างรวดเร็วแล้วรับสาย "ฮัลโหล สวัสดีค่ะศาสตราจารย์กง ฉันอวี๋ซือหยาค่ะ เป็นอย่างไรบ้างคะ เรื่องที่รบกวนให้ช่วยตรวจสอบมีความคืบหน้าไหมคะ"

ปลายสายศาสตราจารย์กงกล่าวอย่างโมโหโกรธา "ฉันไปหาอาจารย์ฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาแล้ว ตรวจสอบรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษา มีชื่อของยวี่เทาอยู่จริง ๆ จดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนก็ส่งออกไปตั้งแต่แปดวันก่อนแล้วด้วย"

ช่างมีคนชั่วช้าพรรค์นี้อยู่ทุกยุคทุกสมัยจริง ๆ อวี๋ซือหยาโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะศาสตราจารย์กง เดี๋ยวฉันจะรีบไปแจ้งสหายฉู่ยวี่เทาค่ะ"

เมื่อจับน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของอวี๋ซือหยาได้ ศาสตราจารย์กงก็ทอดถอนใจยาว พลางกล่าวอย่างกลัดกลุ้ม "มหาวิทยาลัยประจำมณฑลของเราส่งจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนออกไปแล้ว ปัญหาน่าจะเกิดที่อำเภอของพวกเธอ คนที่กล้าตุกติกแบบนี้น่าจะเป็นคนในแวดวงการศึกษา ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้ทางเราคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว พวกเธอระวังตัวกันด้วยนะ"

อวี๋ซือหยาก็ตระหนักในเรื่องนี้ดี เธอสะกดกลั้นโทสะไว้แล้วพูดว่า "ค่ะ ศาสตราจารย์กงไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปหาฉู่ยวี่เทาก่อน หากมีความคืบหน้าอย่างไรแล้วจะโทรกลับไปแจ้งค่ะ"

ศาสตราจารย์กงก็รู้ว่าพอพ้นปีใหม่ไป มหาวิทยาลัยประจำมณฑลก็จะเปิดเทอมแล้ว การตามเอาจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทากลับคืนมาจึงเป็นเรื่องที่ล่าช้าไม่ได้ รีบพูดว่า "ได้ จัดการเรียบร้อยแล้วเธอโทรมาบอกที่เบอร์นี้นะ นี่เป็นเบอร์ของฝ่ายวิชาการ ฉันกับตาเฒ่าจะแวะมาถามข่าวทุกวัน"

"ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยารับปากทันที

เห็นเธอวางหูโทรศัพท์ เสี่ยวหลี่ก็รีบถามอย่างร้อนใจทันที "ผู้จัดการอวี๋ เป็นอย่างไรบ้างครับ ศาสตราจารย์กงกับศาสตราจารย์หยวนว่าอย่างไรบ้าง"

เสี่ยวหลี่รีบลุกขึ้นตามทันที "ครับ พวกเราไปกันเถอะ"

เมื่อเห็นทั้งสองคนรีบร้อนออกจากห้องทำงาน ปั่นจักรยานออกไปราวกับสายลม หม่าตงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากันไปมา ในที่สุดซือลี่ผิงก็เอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา "สหายฉู่ยวี่เทานี่คงสอบติดแล้วสินะครับ"

เขาสอบตก ตอนสอบมีข้อที่ทำไม่ได้ตั้งเยอะแยะ แม้แต่รอบคัดเลือกเบื้องต้นยังไม่ผ่าน อย่าว่าแต่จะได้รับจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนเลย

หม่าตงอวิ๋นขมวดคิ้วเรียวงาม "เกรงว่าจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนจะมีปัญหาเสียแล้วสิ"

ทว่าซือลี่ผิงกลับค่อนข้างมั่นใจ "ผู้จัดการอวี๋รู้จักคนตั้งมากมาย มีเธอคอยช่วยฉู่ยวี่เทา ต้องไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

"นั่นก็จริง" หม่าตงอวิ๋นเองก็เชื่อมั่นในตัวอวี๋ซือหยามากเช่นกัน

นักบัญชีหยางมองดูภาพตรงหน้านี้พลางส่ายหน้า แวดวงการศึกษากับโรงงานระดับหมู่บ้านอย่างพวกเขาเป็นคนละสายงานที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ผู้จัดการอวี๋น่ะเก่งกาจจริง แต่อีกฝ่ายอาจไม่ยอมไว้หน้าเธอก็ได้ พวกคนหนุ่มสาวนี่ช่างมองโลกในแง่ดีเกินไปจริง ๆ

ตอนที่อวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่รุดไปถึงบ้านของฉู่ยวี่เทา ก็เห็นเขากำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน อย่าเห็นว่าปกติเขาเป็นคนเชื่องช้าอืดอาด ทว่าเรี่ยวแรงกลับมหาศาล จามขวานลงไปทีเดียว ฟืนก็แยกออกเป็นสองท่อน บนลานดินว่างเปล่าข้างกายเขา ฟืนที่ผ่าเสร็จแล้วกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม ๆ

"ฉู่ยวี่เทา..." อวี๋ซือหยากระโดดลงจากจักรยานพลางร้องเรียก

ได้ยินเสียงเรียก ฉู่ยวี่เทาจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นพวกเขาทั้งสองคนก็รีบโยนขวานทิ้ง คว้าผ้าขนหนูที่วางอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ มาเช็ดเหงื่อ แล้วก้าวยาว ๆ เดินตรงเข้ามา สายตาจับจ้องทั้งคู่ด้วยความกระวนกระวาย "ทางศาสตราจารย์กงมีข่าวคราวแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า แล้วบอกความจริงกับเขาไปตรง ๆ "ศาสตราจารย์กงไปตรวจสอบที่สำนักงานรับสมัครนักศึกษาของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาแล้วค่ะ คุณสอบติดจริง ๆ จดหมายแจ้งผลถูกส่งออกมาจากทางมหาวิทยาลัยตั้งแต่แปดวันก่อนแล้ว"

พอได้ยินข่าวนี้ ฉู่ยวี่เทาก็กุมศีรษะไว้ น้ำตาพรั่งพรูไหลทะลักออกมาทันที ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่เหมือนทั้งร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน

เขาติดแล้ว เขารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องสอบติด!

อวี๋ซือหยากับเสี่ยวหลี่เฝ้ามองอยู่อย่างเงียบ ๆ ด้านข้าง รอจนอารมณ์ของเขาสงบลงเล็กน้อยหลังจากผ่านไปสองสามนาที เสี่ยวหลี่ถึงได้ยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งไปให้ "เช็ดหน้าเช็ดตาเสียหน่อยเถอะ พวกเรายังต้องไปตามหาอีกว่าจดหมายแจ้งผลการสอบติดของคุณหายไปไหน"

ฉู่ยวี่เทาเช็ดดวงตา เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาแล้ว จึงมองพวกเขาสองคนด้วยความกระดากอาย "ทำให้พวกคุณต้องเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว เข้าไปนั่งพักข้างในสักประเดี๋ยวเถอะครับ รอผมเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่"

เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด อวี๋ซือหยาจึงโบกมือปฏิเสธ "เอาเถอะ คุณรีบไปอาบน้ำจัดการตัวเองเสียให้เรียบร้อย ไม่ต้องสนใจพวกเราหรอกค่ะ"

"ครับ" ฉู่ยวี่เทายิ้มอย่างเขินอายพลางเดินกลับเข้าบ้านไป

อวี๋ซือหยาหันไปพูดกับเสี่ยวหลี่ "เธอไปขอยืมรถจักรยานจากหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยของพวกเขามาสักคันสิ ฉู่ยวี่เทาปั่นจักรยานเป็นไหมนะ"

เสี่ยวหลี่เองก็ไม่แน่ใจ "ปกติไม่เคยเห็นเขาปั่นเลยครับ"

อวี๋ซือหยาไม่คิดให้มากความแล้ว "ช่างเถอะ ไปยืมมาก่อน ถ้าปั่นไม่เป็นจริง ๆ ก็ให้ฉันปั่นคันหนึ่ง แล้วเธอซ้อนเขาไป"

เสี่ยวหลี่รีบวิ่งไปขอยืมรถทันที

รอจนเขาจูงรถจักรยานคานคู่ไซส์ยี่สิบแปดกลับมา ฉู่ยวี่เทาก็อาบน้ำอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาดเรียบร้อยเดินออกมาพอดี

อวี๋ซือหยาชี้ไปยังจักรยานที่เสี่ยวหลี่จูงอยู่พลางเอ่ยถาม "ฉู่ยวี่เทา คุณปั่นรถเป็นไหม"

ฉู่ยวี่เทาส่ายหน้าอย่างเก้อเขิน

ช่างเถอะ กะไว้แล้วเชียวว่าคงพึ่งพาไม่ได้ อวี๋ซือหยาก้าวขึ้นไปรับจักรยานมาจากมือเสี่ยวหลี่ "เธอพาเขาซ้อนไป"

เสี่ยวหลี่รู้สึกไม่ค่อยวางใจเท่าไร "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณไหวหรือครับ ถ้าไม่ไหว พวกเราเดินไปกันเถอะ"

จักรยานคันที่ยืมมานี้สูงกว่าคันที่โรงงานมาก อีกทั้งรูปร่างของอวี๋ซือหยาก็ค่อนข้างบอบบางเล็กกะทัดรัด ปั่นคันนี้แล้วจึงรู้สึกไม่ถนัดเอาเสียเลย

อวี๋ซือหยาโบกมือ "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"

เธอลองขึ้นปั่นดู ตอนแรกยังออกอาการเป๋ไปเป๋มาแทบจะตกลงไปในคูน้ำ ใช้เวลาปรับสมดุลอยู่หลายนาทีกว่าจะทรงตัวได้ แล้วจึงปั่นตามรถของเสี่ยวหลี่ไป

ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังที่ทำการคอมมูนเป็นอันดับแรกเพื่อตามหาผู้ช่วยฝ่ายการศึกษาวัฒนธรรมประจำคอมมูน ในตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นการแจ้งเรื่องการสอบคัดเลือกเบื้องต้นหรือการกรอกใบสมัครล้วนแต่เป็นเขาทั้งสิ้นที่จัดตั้งขึ้น จดหมายแจ้งผลการสอบติดเองก็ต้องมารับกับเขาที่นี่ ส่วนของอวี๋ซือหยานั้นเป็นเพราะสถานะของเธอค่อนข้างพิเศษ เลขาฯ หวังจึงออกหน้าถามไถ่ด้วยตนเองและช่วยเธอรับเอาจดหมายแจ้งผลไปล่วงหน้าแล้ว

"ผู้ช่วยชิว สวัสดีค่ะ เรื่องเป็นอย่างนี้นะคะ พวกเราได้ไหว้วานคนรู้จักให้ช่วยตรวจสอบดูแล้ว จดหมายแจ้งผลการสอบติดของสหายฉู่ยวี่เทาถูกส่งออกมาจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลเรียบร้อยแล้วค่ะ เวลาที่ส่งออกมาน่าจะเป็นรุ่นเดียวกันกับจดหมายของฉัน ของฉันมาถึงได้สามสี่วันแล้ว แต่ของเขากลับยังไม่มีข่าวคราวเลย ก็เลยอยากจะรบกวนให้คุณช่วยตรวจเช็กดูหน่อยน่ะค่ะ ว่าจะตกหล่นอยู่ที่ไหนหรือเปล่า" อวี๋ซือหยาพูดจาอย่างสุภาพอ่อนน้อม เอ่ยปากบอกเป็นนัยทันทีว่าพวกเธอรู้เรื่องที่ฉู่ยวี่เทาสอบติดแล้ว หากเป็นคนผู้นี้ที่เล่นตุกติก เขาก็เพียงแค่แสร้งทำเป็นช่วยตรวจเช็ก แล้วหยิบเอาจดหมายแจ้งผลการสอบติดออกมา เรื่องนี้ก็จะได้จบ ๆ กันไป

ทว่าผู้ช่วยชิวกลับมีปฏิกิริยารุนแรงมาก "พวกคุณหมายความว่ายังไง จะบอกว่าฉันเป็นคนซ่อนจดหมายแจ้งผลของฉู่ยวี่เทาเอาไว้อย่างนั้นหรือ ฉันกับเขาไม่มีความแค้นเคืองอะไรกัน ทำแบบนี้ไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับฉัน"

อวี๋ซือหยารู้อยู่แล้วว่าผลจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ จึงรีบอธิบาย "ย่อมไม่ใช่แน่นอนค่ะ ฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเลย เพียงแต่จดหมายแจ้งผลมีความสำคัญต่อตัวผู้เข้าสอบมากจริง ๆ รบกวนคุณช่วยตรวจเช็กดูสักหน่อยเถอะนะคะ ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเกิดหาเจอขึ้นมา ก็จะได้ไม่เป็นการทำลายอนาคตของผู้เข้าสอบ และสำหรับคอมมูนหงอวิ๋นของเราก็นับว่าเป็นเรื่องที่มีเกียรติมากเรื่องหนึ่ง คุณว่าจริงไหมคะ"

ผู้ช่วยชิวเหลือบมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่งแล้วแค่นเสียงฮึ "เห็นแก่หน้าผู้จัดการโรงงานอวี๋หรอกนะ ฉันจะช่วยลองหาดูให้อีกรอบก็แล้วกัน"

เขายกกล่องที่ใส่เอกสารและกระดาษเบ็ดเตล็ดสารพัดอย่างออกมาจากมุมหนึ่งของห้องทำงาน "จดหมายแจ้งผลรวมไปถึงประกาศ เอกสาร และข้อมูลต่าง ๆ ที่ส่งมาจากทางอำเภอล้วนแต่กองรวมกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว ถ้าในกล่องนี้ไม่มี ก็แปลว่าไม่มีจริง ๆ นั่นแหละ"

อวี๋ซือหยาปรายตามองกล่องที่วางระเกะระกะเละเทะกล่องนั้น แล้วไม่ได้ตั้งความหวังกับการจะหาจดหมายแจ้งผลเจอจากข้างในนี้เลยแม้แต่น้อย

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่กี่นาที กล่องใบนั้นก็ถูกรื้อค้นจนแทบพลิกกลับด้าน ข้างในมีแต่พวกหนังสือแจ้งเตือนกับเอกสาร ไม่เห็นแม้แต่เงาของหนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้าเรียนเลย

"พวกคุณก็เห็นกันหมดแล้วนี่ ว่ามันไม่มีหนังสือแจ้งผลของฉู่ยวี่เทาจริง ๆ บางทีคนที่พวกคุณไปไหว้วานอาจจะยังตรวจดูไม่ละเอียดก็ได้ ถ้าฉู่ยวี่เทาสอบติดจริง แล้วหนังสือแจ้งผลส่งมาถึงที่นี่ ป่านนี้ก็คงแจ้งให้เขามารับไปตั้งนานแล้ว" ผู้ช่วยชิวส่งสายตาเวทนาไปให้ฉู่ยวี่เทาแวบหนึ่ง พลางทำท่าทางราวกับว่าพวกเธอคิดมากไปเอง

อวี๋ซือหยาย่อมเชื่อมั่นในตัวศาสตราจารย์กงและศาสตราจารย์หยวนอยู่แล้ว พวกท่านไม่มีทางเอาเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้มาล้อเล่นแน่นอน

ผู้ช่วยชิวเบิกตากว้าง ขมวดคิ้วแน่น "ผมว่านะผู้จัดการอวี๋ ทำไมคุณถึงได้ดื้อดึงขนาดนี้นะ บอกว่าไม่มีก็คือไม่มี คุณยังคิดว่าผมโกหกคุณอีกเหรอ ต่อให้คุณไปหาที่สำนักการศึกษาอำเภอ มันก็ไม่มีอยู่ดีนั่นแหละ"

"คุยเรื่องอะไรกันอยู่ ส่งเสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงไหน?" เสียงของเลขาฯ หวังดังมาจากหน้าประตู เขากวาดสายตามองคนทั้งสี่ในห้อง "เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ ขนาดอยู่ในห้องทำงานผมยังได้ยินเสียงพวกคุณเถียงกันเลย"

พอผู้ช่วยชิวเห็นเลขาฯ หวัง ก็ทำหน้าเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกรังแกแล้วพูดอย่างจนใจ "เลขาฯ หวัง คุณช่วยตัดสินให้ความเป็นธรรมหน่อยสิครับ อยู่ ๆ ผู้จัดการอวี๋ก็พาคนสองคนมา แล้วบอกว่าสหายฉู่ยวี่เทาคนนี้ไม่ได้รับหนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้าเรียน คำพูดคำจาเหมือนกำลังปรักปรำว่าผมอมหนังสือแจ้งผลของเขาเอาไว้ยังไงยังงั้นแหละ ตัวผมก็อายุปูนนี้แล้ว จะเอาหนังสือแจ้งผลเข้าเรียนไปทำอะไรได้ ผู้จัดการอวี๋ ผมก็คิดว่าปกติผมไม่เคยไปล่วงเกินอะไรคุณเลยนี่นา"

อวี๋ซือหยาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ช่างกล้าฟ้อง แถมยังพูดจาเหน็บแนมเสียดสีทำนองว่าเธอแกล้งหาเรื่องเขา มันถึงขนาดนั้นเลยหรือไง เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยคนนี้ ปกติอวี๋ซือหยาแทบจะไม่เคยเจอหน้าด้วยซ้ำ แม้แต่ชื่อของเขา เธอยังต้องนึกตั้งนานกว่าจะเรียกถูก

เลขาฯ หวังหันไปมองอวี๋ซือหยา แล้วเอ่ยถามอย่างเป็นกลาง "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องมันเป็นอย่างนั้นเหรอ"

อวี๋ซือหยาปั้นหน้าตึงแล้วย้ำอีกรอบ "เลขาฯ หวังคะ ฉันไหว้วานให้อาจารย์ของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลช่วยตรวจดูแล้วค่ะ หนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทาถูกส่งออกมาตั้งแต่เมื่อแปดวันก่อนแล้ว เป็นรุ่นเดียวกับของฉัน ตัวฉันกับผู้ช่วยชิวก่อนหน้าวันนี้ไม่เคยพูดคุยกันด้วยซ้ำ ถ้าจะพูดตามคำของผู้ช่วยชิว เราไม่มีบุญคุณความแค้นอะไรต่อกัน ฉันคงว่างจนกินอิ่มแล้วหาเรื่องทำ ถึงได้มากลั่นแกล้งเขาแบบนี้ ในเมื่อทางผู้ช่วยชิวไม่มีข่าวคราวอะไร ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะไปถามที่สำนักการศึกษาอำเภอดู บางทีอาจเป็นเพราะหนังสือแจ้งผลที่ทางอำเภอมีมากเกินไป เลยเกิดตกหล่นไปโดยไม่ทันระวังก็ได้ค่ะ!"

พอพูดถึงตรงนี้ อวี๋ซือหยาก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อ พูดขึ้นเรียบ ๆ "เลขาฯ หวังคะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ"

เลขาฯ หวังพยักหน้า "ได้สิ พวกเธอไปลองถามดูเถอะ มีอะไรที่อยากให้ฉันช่วยก็บอกได้เลยนะ"

อวี๋ซือหยากล่าวขอบคุณเขา แล้วพาเสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาเดินออกไป

ภายในห้องทำงาน เลขาฯ หวังยังไม่ได้เดินออกไป เขาลูบคลำหนังสือในมือ พลางชำเลืองมองผู้ช่วยชิว "ผู้จัดการอวี๋คนนี้เป็นคนที่จริงจังและดื้อรั้นมาก ถ้าคุณนึกขึ้นได้ว่าหนังสือแจ้งผลของฉู่ยวี่เทาอยู่ที่ไหน ก็รีบหาออกมาคืนให้พวกเขาแต่เนิ่น ๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าผู้จัดการอวี๋ไปทำให้เรื่องมันใหญ่โตขึ้นมา ถึงตอนนั้นคิดจะกลบเกลื่อนให้ผ่านไปง่าย ๆ ก็คงยากแล้ว"

สีหน้าของผู้ช่วยชิวเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะฝืนใจแข็งพูดขึ้น "เลขาฯ หวังครับ ผมไม่รู้เรื่องจริง ๆ แล้วก็ไม่เคยได้รับหนังสือแจ้งผลนั่นเลยสักนิด"

เลขาฯ หวังจ้องมองเขาเขม็งอยู่อึดใจหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยัน "งั้นเหรอ ให้มันจริงอย่างนั้นก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องมาขายขี้หน้าคอมมูนพวกเรา"

พอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเอง เพียงแต่สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้ามาเล่นตุกติกอยู่ใต้จมูกเขาแบบนี้

สิ่งที่เลขาฯ หวังยังสัมผัสได้ มีหรือที่อวี๋ซือหยาจะไม่ทันสังเกต

ทันทีที่ก้าวพ้นคอมมูน เสี่ยวหลี่ก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นมา "ผมรู้สึกทะแม่ง ๆ กับท่าทีของผู้ช่วยชิวคนนั้นตลอดเลย คงไม่ใช่ว่าเขาเล่นตุกติกอะไรไว้จริง ๆ หรอกนะ"

ฉู่ยวี่เทามองอวี๋ซือหยาด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะ เรื่องของฉันทำให้พวกเธอต้องพลอยมาโดนกระแนะกระแหนไปด้วยเลย"

อวี๋ซือหยาปรายตาค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง "พูดจาไร้สาระอะไรกัน วันนี้เป็นเรื่องของเธอ วันข้างหน้าก็อาจเป็นพวกเรา หรือน้อง ๆ ของเรา พฤติกรรมแบบนี้ยอมปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด ไปกันเถอะ ไปถามให้รู้เรื่องที่สำนักการศึกษาอำเภอ เรื่องนี้ยังไงก็ต้องสืบหาความจริงให้กระจ่างให้ได้"

เพราะเป็นช่วงบ่ายแล้ว ทางคอมมูนมีรถไปอำเภอแค่วันละเที่ยวในตอนเช้า เพื่อให้ทันเวลา ทุกคนจึงตัดสินใจปั่นจักรยานไปอำเภอกันเลย

ระหว่างทาง เสี่ยวหลี่อดถามไม่ได้ว่า "ผู้จัดการอวี๋ จะเป็นฝีมือผู้ช่วยชิวนั่นจริง ๆ หรือเปล่าครับ ผมรู้สึกตลอดเลยว่าคำพูดเขาเหมือนกำลังช่วยปกปิดอะไรบางอย่างอยู่"

"พูดยาก แต่เขาน่าจะรู้อะไรบ้างแหละ" อวี๋ซือหยารู้สึกอัดอั้นคับแค้นใจ "ไปกันเถอะ ไปตรวจสอบที่อำเภอก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น"

ยังดีที่ถนนไปอำเภอลาดยางมะตอยแล้ว เรียบและปั่นง่าย หลังจากปั่นจักรยานเกือบหนึ่งชั่วโมง ทั้งสามคนก็มาถึงสำนักการศึกษาอำเภอจนได้

ล็อกจักรยานเสร็จ พวกเขาก็เดินตรงเข้าไปข้างในเพื่อแจ้งธุระ

เจ้าหน้าที่ที่รับเรื่องพอได้ยินธุระก็ทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ "พวกคุณบอกว่าสอบติด แต่ไม่ได้รับหนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียน มีหลักฐานไหมล่ะ ถ้าไม่มีหลักฐาน แล้วทุกคนวิ่งโร่มาที่สำนักการศึกษา บอกว่ารู้สึกเหมือนตัวเองจะสอบติด ให้พวกเราช่วยตรวจคะแนน ช่วยหาหนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียน พวกเราต่อให้มีแปดมือก็ทำไม่ทันหรอกนะ"

มีเรื่องต้องขอร้องคนอื่น อวี๋ซือหยาจึงพูดอย่างสุภาพ "สหายคะ พวกเราไหว้วานให้ทางมหาวิทยาลัยประจำมณฑลช่วยตรวจดูแล้ว หนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียนส่งออกมาแล้วจริง ๆ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตและชะตาชีวิตของผู้เข้าสอบคนหนึ่ง รบกวนพวกคุณช่วยตรวจดูให้อีกรอบเถอะค่ะ"

ชายคนนั้นได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมอง "ตอนนี้ยังไม่ได้ ก็อาจจะตกหล่นสูญหายระหว่างทาง ในเมื่อรู้จักคนทางมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ก็ให้ทางนั้นออกหนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียนใหม่อีกฉบับให้พวกคุณสิ"

คำพูดนี้ช่างปัดสวะและไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญเอาเสียเลย แม้แต่คนอย่างฉู่ยวี่เทาก็ยังโกรธจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณหมายความว่ายังไง แล้วหนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียนของผมก็ให้ช่างมันอย่างนั้นเหรอ"

ชายคนนั้นยังคงมีท่าทีเฉื่อยชาไม่ยี่หระ "ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง หนังสือแจ้งผลการรับเข้าเรียนของคุณไม่ได้ผ่านมือฉัน ฉันจะไปหามาให้เธอจากที่ไหน ถ้าเธอข้องใจก็ไปหาที่อื่นสิ เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของฉันสักหน่อย"

ฉู่ยวี่เทายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่อวี๋ซือหยาดึงแขนเขาไว้ "ไปเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว"

เธอมองออกทะลุปรุโปร่งแล้ว ตามเรื่องกับคนพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่คนนี้ทั้งไม่อยากรับผิดชอบเรื่องยุ่งยาก และอาจจะเดาได้ว่ามีเรื่องตุกติกอยู่ข้างใน จึงไม่อยากล่วงเกินใคร เลยไม่อยากช่วยพวกเขาตรวจสอบ

ทั้งสามคนเดินออกจากสำนักการศึกษาด้วยความเงียบงัน ฉู่ยวี่เทาพูดอย่างหดหู่ "ช่างมันเถอะ แค่รู้ว่าฉันสอบติด ฉันก็พอใจมากแล้ว อย่างแย่ที่สุดปีหน้าฉันค่อยสอบใหม่ ก็แค่รอเพิ่มอีกปีเดียวเท่านั้น"

เสี่ยวหลี่เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ "คนพวกนี้ใช้ไม่ได้จริง ๆ ชัด ๆ ว่าเป็นหน้าที่การงานของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับบ่ายเบี่ยงหาข้ออ้างไม่ยอมทำ"

"ไปเถอะ ในเมื่อใช้เหตุผลไม่ได้ผล เราก็เปลี่ยนวิธีกัน" อวี๋ซือหยาเอ่ยด้วยใบหน้าบึ้งตึง

แต่ถ้าตอนนี้เธอไม่เอาเรื่อง ฉู่ยวี่เทาก็จะไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย ถ้าเธอไม่รู้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อเจอเข้าแล้วย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยผ่าน

เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทามองสีหน้าขรึมจัดของอวี๋ซือหยาแล้วรีบก้าวตามไป เอ่ยถามเสียงเบา "แล้ว ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันครับ"

"สถานีตำรวจ ไปแจ้งความ" อวี๋ซือหยาให้คำตอบตรง ๆ

ทั้งสองคนต่างตกตะลึงจนอึ้งไป ในยุคนี้สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว การต้องไปพัวพันกับตำรวจไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไร

เห็นพวกเขาไม่พูดอะไร อวี๋ซือหยาก็หันกลับมามองฉู่ยวี่เทาแล้วถามว่า "เธอกล้าไหมล่ะ"

ฉู่ยวี่เทานึกถึงการขอความช่วยเหลือทั้งสองครั้งที่ไร้หนทาง ซ้ำยังถูกถากถางและปัดความรับผิดชอบใส่ ในใจก็อัดแน่นไปด้วยความโกรธ เขาจึงกำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "ผมแจ้ง!"

เสี่ยวหลี่ได้ยินสองคำนี้ก็ตบไหล่เขาอย่างตื่นเต้น "ดีมากน้องชาย มันต้องแบบนี้ ฉันสนับสนุนนาย!"

ทั้งสามคนตรงไปที่สถานีตำรวจทันที อวี๋ซือหยาเดินเข้าไปข้างในแล้วคว้าตำรวจนายหนึ่งไว้ "สวัสดีค่ะ ฉันมาหาสหายหลัวหยวนเฉา เขาอยู่ไหมคะ"

ตำรวจนายนั้นชี้ไปที่ห้องทำงานห้องหนึ่งเยื้องไปฝั่งตรงข้าม ทั้งยังตะโกนร้องเรียกให้อีกเสียง "หัวหน้าทีมหลัว มีคนมาหา"

หลัวหยวนเฉาเดินออกมาจากห้องทำงาน พอเห็นอวี๋ซือหยาก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาทันที "น้องสะใภ้ ลมอะไรหอบเธอมาถึงนี่ได้ เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยาแนะนำเสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาก่อนเป็นอันดับแรก "นี่คือหัวหน้าหลี่ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเรา และนี่คือสหายฉู่ยวี่เทา อดีตนักบัญชีค่ะ หัวหน้าทีมหลัว วันนี้ที่พวกเรามาหาคุณเพราะมีเรื่องจะแจ้งความ ใบแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทาสูญหายไปค่ะ"

หลัวหยวนเฉามองคนทั้งสาม "เกิดอะไรขึ้น เล่ามาซิ"

ฉู่ยวี่เทาเป็นคนเปิดปากเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่ความสงสัยของพวกเขา การวานคนไปช่วยตรวจสอบคะแนน ไปจนถึงเรื่องที่วันนี้ไปขอให้ผู้ช่วยฝ่ายการศึกษาและเจ้าหน้าที่สำนักการศึกษาช่วยตรวจสอบว่าใบแจ้งการรับเข้าเรียนไปอยู่ที่ไหน

สุดท้ายอวี๋ซือหยากล่าวเสริมว่า "หัวหน้าทีมหลัว ของของพวกเราสูญหาย ก็น่าจะมาแจ้งความกับพวกคุณได้ใช่ไหมคะ อยากรบกวนให้สหายตำรวจช่วยตามหาหน่อยค่ะ"

หลัวหยวนเฉาไม่ใช่คนโง่ แค่ฟังก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร แต่อวี๋ซือหยาอ้างเรื่องตามหาของที่หาย ต่อให้ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์กับเสิ่นเยวี่ย เขาก็ปฏิเสธได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนเสิ่นเยวี่ยจะจากไป ยังฝากฝังให้เขาช่วยดูแลภรรยากับน้องๆ อีกด้วย

"ได้แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวน้าจะจัดคนไปสำนักการศึกษากับพวกเธอสักรอบ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาก็ผุดความยินดีขึ้นมาทันที หากมีตำรวจยื่นมือเข้ามาแทรก เรื่องนี้ก็จะจัดการได้ง่ายขึ้นมาก ต่อให้ไม่เห็นแก่หน้าพวกเขา สำนักการศึกษาก็ต้องเห็นแก่หน้าตำรวจอยู่ดี ย่อมไม่มีทางบ่ายเบี่ยงปัดความรับผิดชอบเหมือนคราวก่อนแน่

ทว่าเมื่ออวี๋ซือหยาได้ยินกลับพูดขึ้นว่า "ไม่ต้องรีบค่ะ หัวหน้าทีมหลัว ขอยืมโทรศัพท์ของสถานีตำรวจโทรสักหน่อยได้ไหมคะ"

หลัวหยวนเฉาย่อมตอบตกลง "ที่ห้องทำงานฉันไม่มี เดี๋ยวพาไปแล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะ" อวี๋ซือหยาส่งสายตาให้เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาเป็นสัญญาณให้พวกเขารออยู่ตรงนี้ จากนั้นก็เดินตามหลัวหยวนเฉาไปยังห้องทำงานอีกห้องหนึ่ง

หลัวหยวนเฉาชี้ไปที่เครื่องโทรศัพท์ในห้องทำงานแล้วพูดว่า "น้องสะใภ้ ตรงนี้แหละ โทรเถอะ ฉันอยากบุหรี่ขึ้นมาพอดี ขอตัวไปสูบสักมวนก่อนนะ"

สหายร่วมรบของเสิ่นเยวี่ยคนนี้ช่างเป็นคนที่รู้ความและเข้าใจสถานการณ์ได้ดีจริงๆ

แต่แผนการในวันพรุ่งนี้อาจพัวพันไปถึงตำรวจด้วย อวี๋ซือหยาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะถือสาหรือไม่ จึงพูดขึ้นว่า "ฉันได้กลิ่นบุหรี่ได้ค่ะ ถ้าหัวหน้าทีมหลัวไม่มีธุระด่วนอะไร ก็สูบตรงนี้ได้เลยนะคะ"

หลัวหยวนเฉามองอวี๋ซือหยาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง แวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บมวนบุหรี่กลับเข้าซอง "เอาเถอะ ฉันไม่สูบแล้ว น้องสะใภ้โทรเถอะ"

อวี๋ซือหยานำสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วหมุนสายไปหาลู่หมิงฮุ่ย

"สหายลู่ สวัสดีค่ะ ฉันอวี๋ซือหยาเองนะคะ มารบกวนอีกแล้ว พอดีมีข่าวหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณจะสนใจไหมคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยถือเป็นคนคุ้นเคยของอวี๋ซือหยาแล้ว รู้ว่าเธอมีความคิดแปลกใหม่มากมาย ข่าวที่ส่งมาให้แต่ละครั้งล้วนน่าสนใจทั้งนั้น จึงจับหูโทรศัพท์ถามกลับไปว่า "ข่าวอะไรเหรอคะ เรื่องขี้ปะติ๋วทั่วไปฉันไม่ไปหรอกนะ"

อวี๋ซือหยาหลุบสายตาลง บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย "ไม่ใช่แน่นอนค่ะ ใบแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายคนหนึ่งในคอมมูนเรายังมาไม่ถึงเสียที สหายลู่สนใจเรื่องนี้ไหมคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยในฐานะคนทำงานสายข่าว ย่อมมีโลกทัศน์และมุมมองกว้างขวางกว่าคนทั่วไป จึงเข้าใจข้อสงสัยของอวี๋ซือหยาได้ในทันที เธอผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วถามว่า "เธอมั่นใจเหรอ มีหลักฐานไหม"

"มีแน่นอนค่ะ คุณไปตรวจสอบรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาของภาควิชาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลได้เลย มีสหายคนหนึ่งชื่อฉู่ยวี่เทา ภูมิลำเนาคือคอมมูนหงอวิ๋นของเรา ใบแจ้งการรับเข้าเรียนของเขาส่งออกมาตั้งแต่แปดวันก่อนแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้รับเลย ฉันไปหาเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้มาแล้ว แต่อีกฝ่ายต่างก็บ่ายเบี่ยง ไม่ยอมช่วยตรวจสอบ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่สถานีตำรวจ แจ้งความไว้เรียบร้อยแล้ว คุณสนใจไหมคะ ถ้าสนใจ ฉันจะรอคุณหนึ่งวัน" อวี๋ซือหยาโยนเหยื่อล่อออกไปอย่างใจเย็น เธอคิดว่าขอเพียงลู่หมิงฮุ่ยมีความทะเยอทะยาน ย่อมไม่มีทางปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ให้หลุดมือไปแน่

เป็นไปตามคาด ลู่หมิงฮุ่ยฟังแล้วตื่นเต้นมาก "เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันจะรีบไปตรวจสอบที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลเดี๋ยวนี้เลยว่าเรื่องที่เธอพูดเป็นความจริงหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวว่า "ได้ค่ะ ฉันจะรอฟังข่าวดีจากคุณ ถ้าตัดสินใจจะมา ก็โทรบอกฉันที่เบอร์นี้อีกทีนะคะ พรุ่งนี้พวกเราจะไปรับคุณที่สถานีขนส่ง"

ลู่หมิงฮุ่ยตอบรับจากปลายสาย

อวี๋ซือหยาจึงวางสายโทรศัพท์ แล้วหันไปมองหลัวหยวนเฉา บนใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มจางๆ "หัวหน้าทีมหลัว พรุ่งนี้คุณยังยินดีจะไปสำนักการศึกษากับพวกเราอยู่ไหมคะ"

หลัวหยวนเฉาถึงกับพูดไม่ออก อึ้งไปหลายวินาทีก่อนจะยิ้มเจื่อน "น้องสะใภ้ ทำแบบนี้เธอจะล่วงเกินคนพวกนั้นเข้าอย่างจังเลยนะ เธอทำไปเพื่ออะไรกัน ช่วยเพื่อนตัวเองน่ะ ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลย"

ทีแรกอวี๋ซือหยาก็ไม่ได้คิดจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ถึงไม่ได้ติดต่อคนในแวดวงสื่อที่เธอรู้จักตั้งแต่แรก แต่หลังจากชนกำแพงครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจเธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดข้อง ขนาดคนที่มีหน้ามีตาทางสังคมและพอมีเส้นสายอย่างเธอยังต้องกินแห้วกับเรื่องพรรค์นี้ นับประสาอะไรกับชาวบ้านในชนบทที่หูตาคับแคบ บรรพบุรุษทำไร่ไถนามาชั่วนาตาปี หรือพวกเยาวชนลงชนบทที่ครอบครัวไร้เส้นสายเบื้องหลัง คนพวกนี้เมื่อเผชิญกับความอยุติธรรม อย่าว่าแต่จะทวงคืนความเป็นธรรมเลย หลายคนชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยมีใบแจ้งผลเข้าเรียนแบบนั้นสักใบ แม้บางคนจะนึกสงสัย แต่ก็ไม่มีปัญญาไปสืบหาความจริง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง

แต่นี่เป็นความคิดและความต้องการของเธอ ไม่จำเป็นต้องเอาไปยัดเยียดให้คนอื่น อวี๋ซือหยายิ้มให้หลัวหยวนเฉาพลางกล่าวว่า "ถ้าไม่สะดวก พรุ่งนี้พวกคุณไม่ต้องส่งคนตามฉันไปก็ได้ค่ะ"

หลัวหยวนเฉาแม้จะทำงานมาหลายปีจนเหลี่ยมมุมถูกขัดเกลาไปมาก แต่ในกระดูกก็ยังมีเลือดร้อนอยู่ พอได้ยินเธอพูดอย่างนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น "พูดอะไรแบบนั้นกัน สหายผู้หญิงอย่างเธอยังไม่กลัว แล้วฉันจะกลัวอะไร อีกอย่าง พวกที่ทำการศึกษาน่ะจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ก้าวก่ายมาถึงพวกเราที่เป็นตำรวจไม่ได้หรอก ฉันจะไปกลัวผีสางอะไรล่ะ น้องสะใภ้ พรุ่งนี้ฉันจะนำคนไปกับพวกเธอด้วยตัวเองเลย"

"ดีค่ะ เอาอย่างนี้แล้วกัน รอให้สหายลู่มาก่อน ในมือเธอน่าจะมีหลักฐาน ถึงเวลานั้นค่อยรบกวนคุณไปกับเราสักรอบ พวกคุณจะได้มีเหตุผลความชอบธรรมในการเคลื่อนไหวด้วย" อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว หลัวหยวนเฉาเต็มใจช่วยเธอ เธอก็ทำให้เขาตกที่นั่งลำบากไม่ได้เช่นกัน

แบบนี้ดีที่สุด หลัวหยวนเฉาพยักหน้า "ได้ งั้นฉันรอน้องสะใภ้ส่งข่าวมาแล้วกัน"

"ค่ะ พวกเราขอตัวกลับก่อน ถ้าสหายลู่หมิงฮุ่ยโทรมา รบกวนพวกคุณช่วยจดไว้ด้วยนะคะ เดี๋ยวสายๆ ฉันค่อยแวะมาอีกรอบ" อวี๋ซือหยาคิดว่าการที่พวกเธอเอาแต่นั่งแช่อยู่ที่สถานีตำรวจก็ใช่ที่ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกลับก่อน

หลัวหยวนเฉาโบกมือ "ไม่ต้องหรอก พวกเธอพักที่ไหนล่ะ ถ้ามีความคืบหน้าอะไร ตอนเลิกงานฉันจะแวะเอาไปบอกให้เอง"

อวี๋ซือหยาบอกที่อยู่ไป เป็นบ้านพักรับรองที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจนัก จากนั้นเธอก็ไปเรียกเสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาออกจากสถานีตำรวจ เล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ พร้อมทั้งบอกแผนการสำหรับวันนี้และวันพรุ่งนี้

พอได้ยินว่าเพียงแค่สิบกว่านาที อวี๋ซือหยาก็นำเรื่องนี้ไปเปิดโปงกับทางหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลแล้ว เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาก็มองหน้ากันไปมา สักพักจึงถามขึ้นว่า "ผู้จัดการอวี๋ ทำให้เรื่องใหญ่โตขนาดนี้จะดีหรือครับ"

"ใหญ่เหรอคะ ถ้าฉันมีเส้นสายกับสำนักข่าวซินหัวหรือเหรินหมินรื่อเป้าล่ะก็ ฉันยังจะไปหาพวกเขาด้วยซ้ำ!" อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างสุขุม "สหายลู่ไปตรวจหาหลักฐานแล้ว พวกเธอทำใจให้สบายเถอะ เรื่องนี้ถ้ากลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆ พวกคนที่ใช้อำนาจในทางมิชอบก็คงจะเพลาๆ มือลงบ้าง ไม่แน่อาจช่วยให้มีเหยื่อเคราะห์ร้ายน้อยลงสักสองสามคน ก็ถือว่าพวกเราได้ทำบุญสร้างกุศลแล้วล่ะ"

เธอสุขุมเยือกเย็นถึงเพียงนี้ ทั้งสองคนได้รับความมั่นใจไปด้วย จึงค่อยสงบลง "พวกเราฟังผู้จัดการอวี๋ครับ"

พอใกล้ค่ำ หลัวหยวนเฉาก็นำข่าวมาบอกว่า ลู่หมิงฮุ่ยจะนั่งรถเที่ยวเช้าที่สุดของวันพรุ่งนี้มา ประมาณสิบเอ็ดโมงก็น่าจะถึงสถานีขนส่งประจำอำเภอ

วันรุ่งขึ้น ตอนสิบโมงครึ่งอวี๋ซือหยาก็ไปรอรับลู่หมิงฮุ่ยที่สถานีขนส่ง

ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงดี รถโดยสารจากเมืองเอกของมณฑลก็แล่นเข้าเทียบชานชาลา ลู่หมิงฮุ่ยสวมเสื้อโค้ตขนสัตว์สีเบจ สะพายกระเป๋าข้างใบหนึ่ง และถือกล้องถ่ายรูปเดินลงมา

อวี๋ซือหยารีบเดินเข้าไปต้อนรับ "สหายลู่ ทางนี้ค่ะ คุณซ้อนท้ายจักรยานฉันไปไหมคะ"

"ได้สิ" ลู่หมิงฮุ่ยถือกล้องถ่ายรูปพลางเดินมาหน้ารถจักรยานของอวี๋ซือหยา "แต่เธอจะปั่นไหวเหรอ"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวว่า "สหายลู่ผอมขนาดนี้ ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ แต่ว่ากล้องถ่ายรูปตัวนี้เก็บไปก่อนได้ไหมคะ แล้วจริงสิ คุณไปตรวจหาข้อมูลที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาหรือยังคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อวี๋ซือหยา "ล้างรูปข้ามคืนเลยนะ ในรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนมีชื่อฉู่ยวี่เทาจริงๆ"

"ดี มีของสิ่งนี้ดูซิว่าพวกเขาจะปฏิเสธอย่างไร" อวี๋ซือหยาส่งรูปถ่ายคืนให้เธอ ก่อนจะขึ้นขี่จักรยานแล้วเอ่ยว่า "ไปกันเถอะ นัดกับสหายที่สถานีตำรวจไว้ว่าจะเจอกันที่สำนักการศึกษา"

ตอนที่ทั้งสองคนไปถึง เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทา รวมทั้งหลัวหยวนเฉากับตำรวจชั้นผู้น้อยอีกนายก็มาถึงกันหมดแล้ว ทั้งหกคนแนะนำชื่อและหน่วยงานที่สังกัดกันคร่าวๆ แล้วจึงเดินเข้าไปในสำนักการศึกษาพร้อมกัน

เจ้าหน้าที่คนเมื่อวานพอเห็นพวกเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที "ทำไมเป็นพวกคุณอีกแล้ว บอกแล้วไงว่างานนี้ไม่อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน พวกคุณไปหาคนอื่นเถอะ"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างใจเย็นพลางถามว่า "ไม่อยู่ในความรับผิดชอบของคุณ แล้วใครรับผิดชอบล่ะคะ ที่นี่คือห้องรับสมัครนักศึกษาใช่ไหม"

เธอถอยออกไปด้านนอก เงยหน้ามองป้ายชื่อหน้าประตูแวบหนึ่ง

สีหน้าของเจ้าหน้าที่ดูย่ำแย่มาก "นั่นก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่ดี ใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของแต่ละคอมมูนถูกส่งไปให้สหายที่ดูแลด้านการศึกษาของคอมมูนนั้นๆ หมดแล้ว พวกคุณกลับไปถามที่คอมมูนเถอะ"

ยังคงเป็นคำพูดปัดสวะให้พ้นตัวแบบเดิม คอมมูนโยนให้อำเภอ อำเภอโยนให้คอมมูน วิ่งรอกจนขาขวิดก็ไม่ได้เรื่องได้ราว อวี๋ซือหยายืนนิ่งไม่ขยับแล้วถามว่า "ถ้างั้นตอนที่คุณส่งมอบให้คอมมูนก็น่าจะมีรายชื่ออยู่บ้างสิคะ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีสมุดบันทึกรายชื่อเลยสักเล่ม คุณให้พวกเราตรวจดูสมุดรายชื่อหน่อย ถ้าใบแจ้งส่งมอบให้สหายที่คอมมูนไปแล้ว พวกเราค่อยกลับไปหาที่คอมมูนค่ะ"

เจ้าหน้าที่ก็ยังคงไม่ยินยอม "ไม่มี ฉันไม่รู้เรื่อง พวกคุณไปถามคนอื่นเถอะ"

ไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งสิ้น ไม้อ่อนไม้แข็งไม่ได้ผล อวี๋ซือหยาก็เอี้ยวตัวไปพูดกับหลัวหยวนเฉาว่า "ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนหัวหน้าทีมหลัวช่วยสืบสวนตรวจสอบหน่อยแล้วล่ะค่ะ"

เจ้าหน้าที่เพิ่งจะมองเห็นหลัวหยวนเฉากับอีกคนที่สวมเครื่องแบบตำรวจชัดเจนก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ถามเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวว่า "พวกคุณจะทำอะไร หมายความว่ายังไง"

"ใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทาจากคอมมูนเราสูญหาย หาเองไม่เจอ ก็เลยต้องแจ้งความให้สหายตำรวจช่วยตามหาของที่หายไปน่ะค่ะ" อวี๋ซือหยามองเจ้าหน้าที่ที่หน้าถอดสีด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น

พอได้ยินว่าเกี่ยวพันถึงตำรวจ เจ้าหน้าที่ที่ทำท่าไม่แยแสมาตลอดก็สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา "พวกคุณ...พวกคุณมันเหลวไหล ไร้สาระ จะหาใบแจ้งก็ไม่ควรมาหาที่พวกเราสิ"

"เสี่ยวเหยียน เกิดเรื่องอะไรขึ้น" เสียงผู้ชายวัยกลางคนดังมาจากด้านหลัง "ทำไมมีคนมามุงกันอยู่ตรงนี้เยอะแยะ หัวหน้าเกาของพวกเธอไปไหนล่ะ"

เจ้าหน้าที่ชื่อเสี่ยวเหยียนพอเห็นคนที่มาถึง ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันควัน ยิ้มประจบอย่างนอบน้อมแล้วพูดว่า "รองผู้อำนวยการหนิว หัวหน้าของพวกเรามีธุระออกไปข้างนอกครับ คนพวกนี้เมื่อวานก็มารังควานรอบหนึ่งแล้ว ยืนกรานว่าตัวเองรู้สึกว่าสอบติด จะมาเอาใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนจากผมให้ได้ ใบแจ้งพวกนี้ก็ถูกส่งไปตามคอมมูนต่างๆ หมดแล้ว ผมจะไปหาจากที่ไหนให้พวกเขาล่ะครับ เมื่อวานผมก็อธิบายชัดเจนแล้ว พวกเขายังไม่ยอมถอดใจ วันนี้ยังจะมารังควานอีก ไม่รู้ไปเรียกสหายตำรวจสองท่านนี้มาได้ยังไงด้วยครับ"

เสี่ยวหลี่โมโหคำพูดกลับดำเป็นขาวของหมอนี่จนหลุดหัวเราะออกมา "พวกเราไม่ได้มารังควานสักหน่อย แค่มาสอบถามดูเท่านั้น ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ไม่ใช่ว่ารับใช้ประชาชนหรอกเหรอ สมาชิกคอมมูนของเราเจอปัญหา ทำไมถึงจะถามไม่ได้"

เสี่ยวเหยียนยังอยากจะพูดต่อ แต่รองผู้อำนวยการหนิวยกมือห้ามไว้ จากนั้นก็มองพวกอวี๋ซือหยาอย่างอารมณ์ดี "สหายท่านไหนที่รู้สึกว่าตัวเองสอบติด แล้วยังไม่ได้รับใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนหรือครับ"

"อย่างนี้นี่เอง เสี่ยวเหยียน ไปเอาสมุดรายชื่อมา" รองผู้อำนวยการหนิวกล่าว

เสี่ยวเหยียนจำใจหยิบสมุดรายชื่อออกมาจากลิ้นชักอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ส่งให้รองผู้อำนวยการหนิวพลางพึมพำว่า "รองผู้อำนวยการหนิวครับ พวกเขาบอกว่าตรวจแล้วก็คือตรวจแล้ว ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จล่ะครับ ใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนที่เราได้รับล้วนบันทึกไว้ในสมุดหมดแล้ว ผมไม่เห็นจะมีชื่อพวกเขาเลย"

ทั้งอำเภออย่างมากก็สอบติดแค่ไม่กี่ร้อยคน ซึ่งนับว่าไม่น้อยแล้ว บางอำเภอไม่ถึงร้อยคนด้วยซ้ำ สมุดรายชื่อจึงมีไม่กี่หน้า รองผู้อำนวยการหนิวใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ตรวจดูจนทั่ว บนนั้นไม่มีชื่อของฉู่ยวี่เทาอยู่จริงๆ เขาจึงส่ายหน้าอย่างเสียดายพลางกล่าวว่า "บนสมุดรายชื่อไม่มีชื่อของสหายท่านนี้ นั่นหมายความว่าทางอำเภอเราไม่ได้รับใบแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของคุณ เรื่องนี้เพื่อนของคุณอาจจะเข้าใจผิดไปเอง ปีหน้าพยายามใหม่นะ"

ได้ยินเช่นนั้น อวี๋ซือหยาก็ก้าวออกมา "เดี๋ยวก่อนค่ะ ทางคุณรองผู้อำนวยการหนิวไม่มีหลักฐาน แต่พวกเรามีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าฉู่ยวี่เทาได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลจริงๆ ค่ะ"

"โอ้? หลักฐานอะไรหรือ" รองผู้อำนวยการหนิวมองเธออย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

เสี่ยวเหยียนคนนั้นยิ่งกลอกตามองบนทันที ถ้าพวกนี้มีเส้นสายขนาดนั้นก็คงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก บ้านนอกคอกนามาจากไหนกัน คิดว่าที่นี่เป็นที่ที่พวกแกจะมาพูดจาเพ้อเจ้อได้งั้นเหรอ

อวี๋ซือหยาส่งสายตาให้ลู่หมิงฮุ่ย

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มบางๆ พลางหยิบภาพถ่ายขาวดำรูปหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้รองผู้อำนวยการหนิว "นี่คือรายชื่อผู้ได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่ฉันถ่ายไว้เมื่อบ่ายวานนี้ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑล เชิญรองผู้อำนวยการหนิวตรวจดูได้เลยค่ะ"

รองผู้อำนวยการหนิวพินิจดูลู่หมิงฮุ่ยอย่างละเอียด พบว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก ทว่าบุคลิกสง่างาม การแต่งกายก็ทันสมัยมาก ในใจเขามีลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง จึงหนีบรูปถ่ายไว้พลางเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง "ไม่ทราบว่าสหายท่านนี้คือ..."

ลู่หมิงฮุ่ยหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาจากกระเป๋า เล็งไปที่สมุดรายชื่อนักศึกษามหาวิทยาลัยของสำนักงานรับสมัครนักศึกษาประจำอำเภอแล้วกดชัตเตอร์ถ่ายภาพติดกันหลายรูป จากนั้นจึงเก็บกล้องกลับเข้ากระเป๋า ยื่นมือขาวเรียวข้างหนึ่งออกไป พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "สวัสดีค่ะ รองผู้อำนวยการหนิว ฉันคือหัวหน้าบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ลู่หมิงฮุ่ย ยินดีที่ได้พบกันค่ะ!"

รองผู้อำนวยการหนิวตวัดสายตาถลึงใส่เสี่ยวเหยียนอย่างดุดัน แทบอยากจะเป็นลมล้มพับไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดตอนนี้เลย!