ตอนที่ 73 อวี๋ซือหยาเผยตัวตน ทำเอารองผู้อำนวยการหนิวตะลึง

"ที่แท้ก็เป็นหัวหน้าบรรณาธิการลู่แห่งหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลนี่เอง โธ่ พวกเรานี่มีตาหามีแววไม่ เสียมารยาทแล้วครับ หัวหน้าบรรณาธิการลู่ เชิญข้างในเลย เสี่ยวเหยียน ยังไม่รีบไปรินน้ำชาอีก!" รองผู้อำนวยการหนิวเปลี่ยนท่าทีเมินเฉยก่อนหน้านี้กลายเป็นกระตือรือร้นอย่างยิ่งทันควัน

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มบางๆ พลางมองเขา "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ รองผู้อำนวยการหนิว วันนี้ฉันแค่รับคำไหว้วานจากเพื่อนให้มาช่วยเท่านั้นเอง"

รองผู้อำนวยการหนิวรีบแสดงท่าทีทันที "หัวหน้าบรรณาธิการลู่ หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของเพื่อนคุณอาจจะตกหล่นระหว่างทางก็ได้ พวกเราจะรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลย วางใจได้ครับ จะต้องหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของเพื่อนคุณกลับมาให้ได้อย่างแน่นอน แล้วเรื่องรูปถ่ายสองใบนั้น..."

พูดกันตามตรง การที่รองผู้อำนวยการหนิวเปลี่ยนท่าทีกะทันหันขนาดนี้ ก็เพราะถูกอีกฝ่ายกุมหลักฐานเอาไว้ไม่ใช่หรือไร

ลู่หมิงฮุ่ยเด็ดขาดมาก เธอหยิบรูปถ่ายที่อัดล้างใบนั้นออกมา นิ้วมือเรียวฉีกเบาๆ รูปถ่ายก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยร่วงลงบนโต๊ะ "ทีนี้รองผู้อำนวยการหนิวพอใจหรือยังคะ"

รองผู้อำนวยการหนิวยังไม่พอใจ ลูกตากลอกไปมาพลางเหลือบมองกระเป๋าของลู่หมิงฮุ่ย "แล้วฟิล์มรูปถ่ายเมื่อกี้นี้..."

ลู่หมิงฮุ่ยอมยิ้มพลางกล่าว "ฟิล์มม้วนนั้นมีข้อมูลที่ฉันเพิ่งถ่ายเก็บไว้ตั้งเยอะ ถ้าเสียหายไป หนังสือพิมพ์ช่วงสิ้นปีคงต้องว่างเปล่า ไม่ใช่แค่ฉันที่จะตอบคำถามไม่ได้ แม้แต่บรรณาธิการใหญ่เองก็ต้องถูกลงโทษเหมือนกันนะคะ"

อีกฝ่ายพูดถึงขั้นนี้แล้ว รองผู้อำนวยการหนิวจึงไม่อาจคะยั้นคะยอได้อีก จึงแสดงท่าทีอย่างหนักแน่นอีกครั้ง "หัวหน้าบรรณาธิการลู่ คนข้างล่างมีตาหามีแววไม่ ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนของหัวหน้าบรรณาธิการลู่ ล่วงเกินไปแล้ว ยังไงก็ขอให้คุณใจกว้างอย่าได้ถือสาหาความกับพวกเขาเลยนะครับ"

ลู่หมิงฮุ่ยพูดจาง่ายดาย "จะทำอย่างนั้นได้ยังไงกันคะ ฉันก็แค่อยากช่วยเพื่อนเท่านั้นเอง"

"ดีแล้วครับ ดีแล้ว นี่ก็เที่ยงแล้ว พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ หมูตุ๋นซีอิ๊วกับปลานึ่งของโรงอาหารเรานี่ขึ้นชื่อเป็นเอกเลยนะ ขนาดผู้นำในมณฑลยังชมว่าอร่อยเลย" รองผู้อำนวยการหนิวเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น เพื่อเพิ่มน้ำหนักในการโน้มน้าว เขายังโยนเหยื่อล่อออกมาอีก "ไม่แน่นะครับ พอพวกเรากินข้าวเสร็จ เสี่ยวเหยียนกับพวกก็อาจจะหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทาเจอแล้วก็ได้"

ได้ยินคำนี้ เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาต่างก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ทว่าปฏิกิริยาของอวี๋ซือหยากลับราบเรียบมาก เธอหยิบกระดาษที่เขียนตัวเลขไว้แผ่นหนึ่งส่งให้รองผู้อำนวยการหนิว "ข้าวคงไม่รบกวนหรอกค่ะ พวกเรายังต้องไปเยี่ยมเพื่อนอีกสองสามคน นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของพวกเรา ถ้ามีความคืบหน้า รบกวนรองผู้อำนวยการหนิวโทรแจ้งด้วยนะคะ พวกเราจะได้ส่งคนมารับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียน"

รองผู้อำนวยการหนิวรับกระดาษเบอร์โทรศัพท์มา ถึงเพิ่งจะได้มองอวี๋ซือหยาตรงๆ เด็กสาวคนนี้ดูอายุน้อยก็จริง แต่คำพูดคำจาและการกระทำกลับมีแบบแผน ไม่มีความประหม่าเลยสักนิด แถมดูท่าทางแล้วความสัมพันธ์กับหัวหน้าบรรณาธิการลู่ก็น่าจะไม่เลวทีเดียว

"ท่านนี้คือ?" รองผู้อำนวยการหนิวถือเศษกระดาษพลางเอ่ยถาม

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยี "ขอโทษด้วยนะคะ ลืมแนะนำตัวไปเลย รองผู้อำนวยการหนิว มารู้จักกันใหม่อีกทีนะคะ ฉันชื่ออวี๋ซือหยาค่ะ!"

ปากของรองผู้อำนวยการหนิวอ้ากว้างเท่าปากคางคก มองอวี๋ซือหยาด้วยความตกตะลึง นี่คืออวี๋ซือหยาคนที่กำลังโด่งดังที่สุดในช่วงสองปีนี้หรือนี่ ทำไมถึงยังเด็กขนาดนี้ บรรลุนิติภาวะแล้วหรือยังเนี่ย ผู้หญิงสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด ก่อเรื่องเก่งเสียจริง ไม่ยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเอาเสียเลย น่ารำคาญเป็นบ้า

ถึงในใจจะบ่นอย่างไร บนใบหน้ารองผู้อำนวยการหนิวก็ยังต้องปั้นรอยยิ้มออกมา "ที่แท้ก็ผู้จัดการโรงงานอวี๋นี่เอง คุณมาถึงก็ไม่บอกกันสักคำ เป็นเกียรติที่ได้พบครับ"

"ไม่กล้าหรอกค่ะ แค่คนชนบทธรรมดา ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง เรื่องหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนคงต้องรบกวนรองผู้อำนวยการหนิวแล้วนะคะ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของนักบัญชีฉู่ของโรงงานเราเชียว รอได้หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนกลับมาแล้ว พวกเราค่อยมาขอบคุณรองผู้อำนวยการหนิวอีกรอบค่ะ" อวี๋ซือหยาพูดจาอย่างนอบน้อมถ้อยทีถ้อยอาศัย

ได้ยินเช่นนี้ รองผู้อำนวยการหนิวก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง ดูจากท่าทีของอวี๋ซือหยาแล้วก็ไม่ได้อยากให้เรื่องบานปลาย นั่นสิ ถ้าเธอคิดจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ ย่อมไปหาเลขาฯ เหมยได้อยู่แล้ว ตราบใดที่เธอมีความคิดที่จะผ่อนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องนี้ก็จัดการได้ง่ายขึ้น

รองผู้อำนวยการหนิวตบหน้าอกรับปาก "ได้เลยครับ คุณวางใจได้เลย พวกเราจะทำทุกวิถีทางเพื่อหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทาให้เจอแน่นอน"

กลายเป็นผลงานของพวกเขาไปเสียได้ แววเย้ยหยันในดวงตาของอวี๋ซือหยาแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอยังคงรักษาท่าทีประนีประนอมเอาไว้ "รบกวนด้วยนะคะ ถ้างั้นไม่รบกวนเวลางานของรองผู้อำนวยการหนิวแล้ว พวกเราขอตัวก่อนค่ะ"

เสี่ยวเหยียนเจ็บจนต้องหดคอ เอ่ยเรียกเสียงอ่อย "รองผู้อำนวยการหนิวครับ..."

รองผู้อำนวยการหนิวถลึงตาใส่อย่างดุดัน "เร็วเข้าสิ หัวหน้าเกาของพวกแกอยู่ที่ไหน รีบไปตามเขากลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าพวกแกจะเล่นตุกติกอะไรไว้ ไปเอาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทากลับคืนมาให้ฉันทันที!"

เสี่ยวเหยียนรู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง จึงคิดว่าหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนฉบับนี้คงเอาคืนมายาก เขาก้มหน้า กัดฟันพูดว่า "รองผู้อำนวยการหนิวครับ ก็แค่นักข่าวคนหนึ่งกับผู้จัดการโรงงานบ้านนอกคนหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ พวกนั้นก้าวก่ายงานพวกเราไม่ได้สักหน่อย จะไปกลัวพวกเธอทำไม หลอกล่อถ่วงเวลาไปสักหน่อย ผ่านไปไม่กี่วันไม่มีความคืบหน้า เดี๋ยวพวกเธอก็เงียบไปเองแหละครับ"

รองผู้อำนวยการหนิวจ้องเขาตาเขม็ง "แกพูดอีกทีซิ? แค่ผู้หญิงสองคนงั้นเรอะ หัวหน้ากองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล กับผู้จัดการโรงงานที่มีคนงานตั้งหลายร้อย จะเป็นผู้หญิงธรรมดาได้ยังไง แกคิดว่าพวกเขารู้จักคนใหญ่คนโตคนไหนบ้างล่ะ แกจะบีบให้พวกเธอไปฟ้องผู้นำเล่นงานสำนักการศึกษาของเราใช่ไหม รีบไปเลย ไม่ว่าพวกแกจะคิดทำอะไรกันอยู่ สรุปคือแตะต้องคนอย่างฉู่ยวี่เทาไม่ได้ ไปหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของเขาออกมา คืนให้เขาไป อย่ามาหาเรื่องเดือดร้อนให้ฉัน!"

เสี่ยวเหยียนตกใจกับคำพูดของรองผู้อำนวยการหนิว จึงรีบรับปากทันที "ครับ รองผู้อำนวยการหนิว คุณอย่าเพิ่งใจร้อนครับ ผมจะรีบไปตามหัวหน้าเกาเดี๋ยวนี้"

รองผู้อำนวยการหนิวเห็นเขาวิ่งเหยาะๆ ออกไปจากสำนักการศึกษา ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก ดึงคอเสื้อพลางสบถพึมพำเสียงเบา "มารดามันเถอะ เรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!"

พ้นจากสำนักการศึกษามาได้ระยะหนึ่ง เสี่ยวหลี่ก็พึมพำอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อย "เรื่องนี้มันจบลงแค่นี้จริงเหรอครับ"

"แล้วเธออยากให้เป็นยังไงล่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางมองเขา

เสี่ยวหลี่เกาหัว "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แค่รู้สึกว่ามันค้างคาใจยังไงไม่รู้"

ตามหลักแล้ว หากเอาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทากลับคืนมาได้อย่างราบรื่น เขาก็ควรจะดีใจถึงจะถูก แต่ในใจกลับยังรู้สึกอึดอัดขัดข้อง

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขา พอจะเข้าใจความรู้สึกของเขาได้ เพราะเรื่องนี้ไม่ได้คลี่คลายด้วยกระบวนการตามปกติ แต่พึ่งพาอำนาจที่เหนือกว่า หากไม่มีอวี๋ซือหยากับลู่หมิงฮุ่ย ลำพังเพียงฉู่ยวี่เทามาที่สำนักการศึกษาตัวคนเดียว ย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้ และไม่มีวันได้หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของตัวเองคืนมา

นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่าเศร้าใจที่สุด!

คนธรรมดาคนหนึ่ง ต่อให้รู้ว่าตนเองถูกเอารัดเอาเปรียบ ก็ไม่อาจหาหลักฐานมาทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเองได้ ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!

ชัยชนะเช่นนี้จึงไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่ความยินดีหรือการเฉลิมฉลองเลยแม้แต่น้อย

อวี๋ซือหยาตบไหล่เสี่ยวหลี่เบาๆ "ไม่ว่าจะยังไง การเอาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายฉู่ยวี่เทากลับมาได้ ก็นับเป็นเรื่องดีอยู่ดีนะ"

"นั่นสิ อย่างน้อยก็ไม่เสียเที่ยวเปล่า" หลัวหยวนเฉาเป็นคนห่ามๆ ชอบพูดจาตรงไปตรงมา ไม่ได้คิดซับซ้อนอะไรมาก ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "น้องสะใภ้ ในเมื่อพวกเขารับปากว่าจะช่วยตามหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนให้แล้ว ทางพวกเราก็ไม่มีอะไรต้องทำแล้วล่ะ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ"

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "ค่ะ ขอบคุณมากนะคะหัวหน้าทีมหลัว จริงสิคะ ที่สถานีตำรวจมีบันทึกการแจ้งความกับบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเราอยู่ใช่ไหมคะ"

"มีสิ น้องสะใภ้นึกยังไงถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ" หลัวหยวนเฉาถามอย่างสงสัย

อวี๋ซือหยาดึงแขนลู่หมิงฮุ่ยแล้วพูดว่า "พวกเรายังไม่เคยเห็นเลยว่าบันทึกการปฏิบัติหน้าที่หน้าตาเป็นยังไง พอจะให้พวกเราดูหน่อยได้ไหมคะ"

หลัวหยวนเฉาแม้จะรู้สึกว่าเหตุผลนี้ฟังดูแปลกไปสักหน่อย แต่นี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไร ในสถานีตำรวจใครๆ ก็มองเห็นได้ จึงตอบตกลง "ได้สิ พวกเธอตามฉันมาเลย"

ทุกคนตามพวกเขาไปยังสถานีตำรวจ และได้เห็นสมุดบันทึกการแจ้งความและปฏิบัติหน้าที่ที่แขวนอยู่บนผนัง อวี๋ซือหยาส่งสายตาให้ลู่หมิงฮุ่ย ลู่หมิงฮุ่ยจึงหยิบกล้องถ่ายรูปออกมา "ฉันยังไม่เคยถ่ายรูปบันทึกการปฏิบัติหน้าที่เลย ขอถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักรูปนะคะ"

หลัวหยวนเฉารู้สึกได้ถึงความผิดปกติในการกระทำของทั้งสอง แต่ด้วยฐานะของลู่หมิงฮุ่ยที่ค้ำคออยู่ เธอมีสิทธิ์ทำข่าว ประกอบกับอยากช่วยเหลืออวี๋ซือหยา จึงทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง ปล่อยให้พวกเธอทำตามใจไป

"วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ขอบคุณหัวหน้าทีมหลัวมากนะคะ พวกเราไม่รบกวนการทำงานของคุณแล้ว ขอตัวกลับก่อนค่ะ" เมื่อทำธุระเสร็จสิ้น อวี๋ซือหยาก็กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

หลัวหยวนเฉาดูเวลาเห็นว่าเที่ยงกว่าแล้ว จึงรีบเอ่ยชวน "น้องสะใภ้ นี่ก็เที่ยงวันแล้ว พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเถอะ"

"ไว้คราวหน้าดีกว่าค่ะ วันนี้ยังมีธุระอยู่ รอเสิ่นเยวี่ยกลับมา พวกคุณต้องมาเป็นแขกที่บ้านฉันนะคะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางปฏิเสธอย่างนุ่มนวล พร้อมกับนัดหมายมื้ออาหารไปในตัว การที่เธอจะเลี้ยงข้าวหลัวหยวนเฉานั้นดูไม่ค่อยเหมาะสม ให้เสิ่นเยวี่ยเป็นคนออกหน้าจะเหมาะควรที่สุด

หลัวหยวนเฉาโบกมืออย่างใจกว้าง "น้องสะใภ้เกรงใจเกินไปแล้ว คนกันเองทั้งนั้น เสิ่นเยวี่ยไม่อยู่บ้าน มีเรื่องอะไรอยากให้ช่วยก็มาหาฉันได้ตลอดเลยนะ"

"ได้ค่ะ วันนี้รบกวนพวกคุณแล้ว งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ" อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวลา

เมื่อออกจากสถานีตำรวจ อวี๋ซือหยาก็พูดกับเสี่ยวหลี่และฉู่ยวี่เทาตรงๆ "เที่ยงแล้ว พวกเธอสองคนไปกินข้าวเถอะ ฝากซื้อกลับมาให้พวกเราด้วยนะ บรรณาธิการลู่ตื่นแต่เช้าตรู่ ชักจะเพลียแล้ว ฉันจะพาเธอไปพักผ่อนที่เกสต์เฮาส์สักหน่อย"

เสี่ยวหลี่กับฉู่ยวี่เทาไม่มีความเห็น ทั้งสองคนจึงมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของรัฐ ส่วนอวี๋ซือหยาพาลู่หมิงฮุ่ยกลับไปยังเกสต์เฮาส์ที่พักเมื่อคืน

หลังจากปิดประตู ลู่หมิงฮุ่ยก็ทอดกายนั่งลงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง ปลดผ้าพันคอขนแกะหนานุ่มออกพลางถามว่า "ที่นี่เธอมีน้ำไหม หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว"

"มีค่ะ คุณรอเดี๋ยวนะ ฉันไปล้างแก้วให้ก่อน" อวี๋ซือหยาถือแก้วเดินออกไป ล้างจนสะอาดกลับมารินน้ำสองแก้ว แล้วเลื่อนแก้วหนึ่งไปตรงหน้าลู่หมิงฮุ่ย

ลู่หมิงฮุ่ยยกแก้วขึ้นมา ดื่มรวดเดียวจนหมด พอวางแก้วลงแล้ว ถึงได้มองสำรวจอวี๋ซือหยาด้วยรอยยิ้มตาหยี "เรื่องนี้เธอคิดจะทำยังไงต่อ จบแค่นี้เหรอ"

อวี๋ซือหยายิ้ม "ถ้าอย่างนั้นบรรณาธิการลู่ก็มาเสียเที่ยวแย่สิคะ คุณอยากเขียนแบบไหนตามสบายได้เลย ไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยเลิกคิ้ว "ทำไม เธอไม่กลัวพวกนั้นจะโกรธจนหน้ามืดตามัวหรือไง ฉันดูแล้วคนพวกนี้ไม่เหมือนพวกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยนะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า เธอรู้ดี ในยุคหลังมีรายงานข่าวอยู่บ่อยครั้งว่า เรื่องการสวมสิทธิ์แทนกันแบบนี้ ปกติแล้วไม่ใช่เรื่องที่คนคนเดียวจะทำได้ ต้องพัวพันกับคนอีกมาก บางคนรู้เห็นแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ตราบใดที่ไม่กระทบผลประโยชน์ตัวเอง ก็ย่อมมีคนแสร้งทำเป็นโง่เขลาเสมอ บางคนก็อยากผูกมิตรกับอีกฝ่าย จึงจงใจเปิดไฟเขียวให้ ดังนั้นต้องล่วงเกินคนกลุ่มใหญ่แน่นอน แต่ในเมื่อลงมือทำไปแล้ว จะมีอะไรให้ต้องเสียใจภายหลัง จะให้เธอรามือตอนนี้ เธอไม่มีทางยอมแน่

ลู่หมิงฮุ่ยส่ายหน้า รู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้าง "เธอทำให้ฉันประหลาดใจได้ทุกครั้งจริงๆ บางทีฉันก็รู้สึกว่าเธอเจนโลก ฉลาดเป็นกรด แต่บางครั้งกลับรู้สึกว่าเธอยังเด็กมาก ในตัวเปี่ยมไปด้วยเลือดร้อนของคนหนุ่มสาว"

อวี๋ซือหยาย้อนถาม "บรรณาธิการลู่ ฉันไม่เด็กตรงไหนเหรอคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยพอนึกถึงอายุของอีกฝ่ายก็ถึงกับพูดไม่ออกทันที "ช่างเถอะ อย่าพูดเรื่องอายุเลย ขืนพูดอีกคงไม่ต้องเป็นเพื่อนกันแล้ว พูดเรื่องงานดีกว่า เดี๋ยวฉันจะไปสถานีขนส่ง ขึ้นรถเที่ยวบ่ายกลับไป ดูว่าจะปั่นต้นฉบับให้เสร็จคืนนี้แล้วส่งเข้าโรงพิมพ์ให้ทันลงหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้ได้ไหม เธอคิดว่ายังไง"

ช่วงนี้ไม่มีข่าวใหญ่อะไรเป็นพิเศษ กระแสความตื่นตัวเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังไม่จางหาย เมื่อข่าวนี้ถูกตีแผ่ออกไป ย่อมสร้างความฮือฮาได้อย่างแน่นอน ดังนั้นขอแค่เธอเขียนต้นฉบับให้เสร็จก่อนส่งตัวอย่างพิมพ์เข้าโรงพิมพ์ ก็จะสามารถแทนที่ข่าวพาดหัวเดิม และกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งของวันพรุ่งนี้ได้

อวี๋ซือหยาย่อมหวังให้ลงหนังสือพิมพ์โดยเร็วอยู่แล้ว เพื่อจะได้เป็นการข่มขวัญพวกที่แอบเล่นตุกติกเหล่านั้น ลดจำนวนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายลงได้สักคนก็ยังดี ทว่าหลังจากผ่านการใคร่ครวญมาทั้งคืน เธอยังมีความคิดอีกหลายอย่างที่ต้องการหารือกับลู่หมิงฮุ่ย

"บรรณาธิการลู่ ฉันยังมีข้อเสนออีกสองข้อ คุณลองฟังดูว่าเหมาะสมไหมนะคะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เรื่องของฉู่ยวี่เทาก็คงไม่ใช่กรณีเดียว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นหนทางสำคัญในการคัดเลือกผู้มีความรู้ความสามารถของประเทศเรา ไม่อาจปล่อยให้ใครมาแปดเปื้อนได้ ดังนั้นฉันอยากแนะนำให้คุณยื่นรายงานอ้างอิงภายในให้ผู้นำระดับมณฑลสักฉบับ คุณคิดว่าอย่างไรคะ" ในเมื่ออวี๋ซือหยาตัดสินใจจะตีเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว ย่อมไม่ใช่เพียงแค่การลงหนังสือพิมพ์เท่านั้น

ลู่หมิงฮุ่ยเบิกตามองเธอด้วยความตกตะลึง "เธอรู้เรื่องรายงานอ้างอิงภายในพวกนี้ได้ยังไง"

พวกนักข่าวหรือบรรณาธิการของสื่อมณฑลรวมถึงสื่อส่วนกลางล้วนมีสิทธิยื่นรายงานอ้างอิงภายในให้รัฐบาลทั้งนั้น โดยหลักแล้วคือเสนอข้อมูลละเอียดอ่อนที่ไม่เหมาะจะเปิดเผยต่อสาธารณะให้พวกผู้นำได้รับทราบ เรื่องนี้ในยุคหลังไม่ใช่ความลับอะไรเลย แต่ในตอนนี้ คนทั่วไปไม่มีทางรู้เรื่องนี้จริง ๆ

อวี๋ซือหยาหาข้ออ้าง "ฉันได้ยินคนอื่นพูดมาน่ะค่ะ ข่าวที่ลงในหน้าหนังสือพิมพ์ คุณสามารถเขียนให้เป็นกลางที่สุด วางข้อเท็จจริงลงไป ให้ทุกคนมาตัดสินและค้นหาความจริงกันเองได้ แต่ในรายงานอ้างอิงภายใน คุณสามารถใส่ความเห็นส่วนตัวได้มากขึ้น แล้วค่อยเสนอแนะแนวทางแก้ปัญหาลงไปไงล่ะคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยใคร่ครวญอยู่สองวินาที แล้วถามอีกว่า "แล้วข้อเสนอแนะข้อที่สองของเธอล่ะคืออะไร"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วพูดว่า "ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่งค่ะ มีคนจำนวนมากถึงแม้จะสงสัยว่าตัวเองไม่น่าสอบตก แต่เพราะไม่มีเส้นสาย ไม่มีช่องทางตรวจสอบ และปัจจัยอื่น ๆ ทำให้หาหลักฐานไม่ได้ ก็จำต้องก้มหน้ารับชะตากรรมไป ถ้าพวกเราทำรายชื่อผู้สอบผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วทั้งมณฑลขึ้นมาเป็นฉบับพิเศษสักฉบับ พิมพ์ให้เยอะหน่อย แจกจ่ายให้แต่ละหน่วยงานเพิ่มอีกสักสองฉบับ กระจายไปทั่วทั้งมณฑล แบบนี้แล้ว ผู้เข้าสอบทุกคนก็จะมีช่องทางตรวจสอบได้ว่ามีชื่อตัวเองอยู่ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกหรือไม่ หากยืนยันได้ว่าตัวเองสอบติดแต่ไม่ได้รับหนังสือแจ้งผลการคัดเลือก พวกเขาก็สามารถถือฉบับพิเศษนี้ไปร้องเรียนที่สำนักศึกษาธิการ ไปหาทางอำเภอ หรือกระทั่งไปหาถึงเมืองเอกประจำมณฑลได้ อย่างน้อยก็มีหลักฐานอ้างอิงอย่างชอบธรรม ขณะเดียวกัน พวกที่คิดจะเล่นตุกติกก็ต้องชั่งใจดูให้ดีแล้วล่ะค่ะ ต่อไปหากจะเล่นตุกติกแบบนี้อีกก็เสี่ยงจะถูกแฉได้ทุกเมื่อ"

การปราบปรามอย่างเข้มงวดและลงโทษอย่างเด็ดขาดทำได้แค่ดัดนิสัยชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ตราบใดที่ยังมีผลประโยชน์ มีความเห็นแก่ตัว ผ่านไปไม่กี่ปี เรื่องพรรค์นี้ก็ย่อมฟื้นคืนชีพกลับมาเหมือนเดิม การสวมสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเช่นนี้เป็นเรื่องที่เห็นได้บ่อยจนชินตาในช่วงยี่สิบปีสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 ทำไมพอเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 เรื่องพวกนี้จึงแทบจะสูญหายไปหมด พูดให้ถึงที่สุดก็เพราะประชาชนมีช่องทางการรับรู้ข้อมูลข่าวสารมากขึ้น และความเสี่ยงในการปลอมแปลงสวมสิทธิ์ก็สูงขึ้นนั่นเอง

ดังนั้นหากต้องการกำจัดปัญหานี้ให้สิ้นซากจากต้นตอ ก็มีอยู่เพียงหนทางเดียว นั่นคือการเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส เป็นธรรมและเปิดเผยต่อสาธารณะ ทั้งยังต้องเปิดทางให้ผู้เสียหายมีที่ร้องเรียนทวงคืนความเป็นธรรม ถึงจะสามารถหยุดยั้งกระแสความอยุติธรรมนี้ได้ ไม่อย่างนั้นแม้ปีนี้จะลงโทษคนพวกที่ทุจริตเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวอย่างเด็ดขาดไปแล้ว ปีหน้าก็ยังมีคนที่ยอมเสี่ยงทำผิดอยู่อีก ซ้ำซากไม่รู้จบ

ลู่หมิงฮุ่ยขบคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง "วิธีนี้ของเธอถือว่าดีมากจริง ๆ นั่นแหละ แต่เธอรู้ไหมว่าจะต้องพิมพ์หนังสือพิมพ์เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่ ผู้เข้าสอบทั่วทั้งมณฑลมีตั้งหลายหมื่นคน ฉบับแทรกพิเศษนี้น่ะแค่พิมพ์ชื่อกับมหาวิทยาลัยก็ต้องพิมพ์สักสิบยี่สิบหน้าแล้ว ไม่แน่อาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เป็นปึกหนา ๆ ตั้งหลายหมื่นฉบับ ยังมีค่าแสตมป์กับค่าซองจดหมายอีก รวม ๆ กันแล้วอย่างไรก็ต้องหลายพันหยวนเลยนะ! งบประมาณแต่ละปีของสำนักพิมพ์เรามีจำกัด นี่ก็ถึงสิ้นปีแล้ว งบเคลื่อนไหวที่อนุมัติเมื่อปีก่อนก็ใช้ไปเกือบหมด สำนักพิมพ์ไม่แน่ว่าจะยอมแบกรับค่าใช้จ่ายก้อนนี้หรอกนะ"

เรื่องนี้ไม่ได้สร้างผลประโยชน์อะไรมากมายให้สำนักพิมพ์สักเท่าไร ทั้งยังต้องเบียดเบียนงบประมาณก้อนโตขนาดนั้น ต่อให้ผ่านเรื่องขึ้นไป เบื้องบนก็ต้องถกเถียงเกี่ยงกันไปมาอีกพักใหญ่ ถึงตอนนั้นก็ข้ามปีไปแล้ว กระแสข่าวนี้คงจะมอดลงไปตั้งนานแล้ว

อวี๋ซือหยาก็เข้าใจดีว่าเรื่องที่ไม่มีผลประโยชน์ สำนักพิมพ์ย่อมไม่เต็มใจทำ ถึงแม้จะมีคนที่ยินดีทำ แต่ก็ต้องมีเสียงคัดค้านอย่างแน่นอน เธอแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าเงินก้อนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของเราเป็นคนออกล่ะคะ แบบนี้พวกผู้นำของสำนักพิมพ์คุณคงไม่มีข้อโต้แย้งแล้วใช่ไหมคะ ได้ทั้งคำชื่นชมจากผู้เข้าสอบ ได้สร้างชื่อเสียงที่ดี โดยที่ไม่ต้องควักเงินออกมาสักเหมาเดียว"

นั่นก็ใช่ แต่ว่า ลู่หมิงฮุ่ยมองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาซับซ้อน "เธอนี่นะ ออกเงินมากมายขนาดนี้ หวังอะไรกันแน่"

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางตอบว่า "ฉันก็ใช่ว่าจะไม่มีเงื่อนไขนะคะ คุณต้องรับปากฉันว่า ที่มุมขวาบนของทุกหน้าในฉบับพิเศษนี้จะต้องระบุข้อความไว้หนึ่งแถวว่า 'ฉบับพิเศษนี้ได้รับการสนับสนุนโดยเป็ดชิงเหอ' แล้วข้าง ๆ กันนั้น ให้ใส่สัญลักษณ์ของเป็ดชิงเหอพวกเราลงไปด้วย นั่นก็คือรูปเป็ดที่อยู่บนถุงเป็ดชิงเหอของเราค่ะ"

"แค่นี้เองเหรอ ฉันกลับไปคุยกับทางสำนักพิมพ์ดู คงไม่มีปัญหาหรอก" ลู่หมิงฮุ่ยตกลงอย่างกระตือรือร้นและตรงไปตรงมา อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่ได้เปลืองเนื้อที่อะไรมากมาย แถมอีกฝ่ายยังเป็นคนออกเงินเองทั้งหมด ทางสำนักพิมพ์คิดว่าคงไม่มีข้อคัดค้านอะไรอยู่แล้ว

พอได้คำตอบรับที่แน่ชัด อวี๋ซือหยาก็ดีใจอย่างยิ่ง เงินไม่กี่พันหยวนได้ลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลอย่างแนบเนียน ทั้งยังซื้อใจผู้เข้าสอบหลายแสนคนได้ จะไม่คุ้มค่าได้อย่างไร ได้ทั้งช่วยผู้เข้าสอบ ได้ทั้งโฆษณาให้เป็ดชิงเหอไปในตัว เงินก้อนนี้ช่างคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

ลู่หมิงฮุ่ยฟังเธอพูดเป็นคุ้งเป็นแคว ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาดใจ "ฉันว่านะผู้จัดการอวี๋ คุณไม่ต้องทำฟาร์มเพาะเลี้ยงอะไรนั่นแล้ว มาเป็นนักข่าวแบบพวกเราดีกว่า ความคิดคุณนี่ผุดเอาๆ ไม่หยุดหย่อนเลยจริงๆ ฉันไม่เคยเจอใครหัวไวเท่าคุณมาก่อนเลย"

อวี๋ซือหยารีบโบกมือ "ฉันก็แค่ช่วยออกไอเดียส่งเดชไปเรื่อยค่ะ ให้จับปากกาเขียนขึ้นมาจริงๆ ฉันคงไม่ไหว ปล่อยให้มืออาชีพอย่างพวกคุณทำเถอะค่ะ"

คำนี้ลู่หมิงฮุ่ยไม่มีทางเชื่อ เธอรู้ประวัติความเป็นมาของอวี๋ซือหยาดี เมื่อก่อนก็เพราะเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลไม่ใช่หรือถึงได้เลื่อนขั้นไปอยู่คอมมูน ตอนนี้มาบอกว่าเขียนหนังสือไม่เป็น ใครจะไปเชื่อ

ทว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของอีกฝ่ายกำลังรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ จะไม่อยากไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ที่สำนักพิมพ์ก็เป็นเรื่องธรรมดา ลู่หมิงฮุ่ยแค่พูดขึ้นมาลอยๆ ตอนกำลังตื่นเต้น พอเห็นอวี๋ซือหยาบ่ายเบี่ยงก็ไม่เอ่ยถึงอีก เธอหยิบสมุดบันทึกออกมาจดประเด็นสำคัญอย่างรวดเร็วพลางพูดว่า "ตกลง ตอนนี้เอาตามที่คุณว่าไปก่อน ไว้มีความคืบหน้าแล้วพวกเราค่อยคุยกันทางโทรศัพท์อีกที"

"ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาเห็นอีกฝ่ายกำลังยุ่งมาก จึงไม่รบกวนเธอ

พอกลับมารวมตัวกับเสี่ยวหลี่และฉู่ยวี่เทาที่ไปซื้อข้าว ทั้งสี่คนก็กินข้าวด้วยกัน จากนั้นจึงพากันไปที่สถานีขนส่ง ส่งลู่หมิงฮุ่ยขึ้นรถประจำทางไปตัวเมืองมณฑลเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนถึงค่อยปั่นจักรยานกลับคอมมูน

พอถึงคอมมูน ก็บังเอิญพบเลขาฯ หวังเข้าพอดี

เลขาฯ หวังเห็นสีหน้าพวกเขาดูไม่เลว จึงเอ่ยถามอย่างห่วงใย "เป็นอย่างไรบ้าง จัดการเรียบร้อยดีไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางตอบ "เรียบร้อยแล้วค่ะ อาจเป็นเพราะจดหมายมีเยอะเกินไป ใบแจ้งผลการคัดเลือกของสหายฉู่ยวี่เทาเลยตกหล่น ทางสำนักการศึกษาตกลงจะช่วยหาให้ รองผู้อำนวยการหนิวท่าทีดีมากเลยค่ะ รับประกันกับพวกเราเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะหาให้เจอแน่นอน พวกเราแค่รอฟังข่าวอยู่ที่บ้านก็พอค่ะ"

"เช่นนั้นก็ดี ถ้าเจอปัญหาอะไรก็บอกฉันนะ คราวหน้าฉันจะไปที่อำเภอกับพวกเธอด้วย" เลขาฯ หวังเอ่ยอย่างเป็นกันเอง

หลังจากขอบคุณเขาแล้ว ทั้งสามคนก็มุ่งหน้าต่อไปยังฟาร์มเพาะเลี้ยง

พอมาถึงฟาร์มเพาะเลี้ยง ฉู่ยวี่เทาก็เอ่ยอย่างจริงใจ "ผู้จัดการอวี๋ หัวหน้าหลี่ ขอบคุณพวกคุณมากครับ ถ้าไม่ได้พวกคุณ ผม... ผมคงหมดหวังที่จะได้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว"

ความยากลำบากและการพลิกผันตลอดหนึ่งถึงสองวันนี้ ทำให้เขาดูเหมือนจะเติบโตขึ้นมากในชั่วข้ามคืน

"เอาเถอะ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก กลับบ้านไปรอฟังข่าวเถอะ" อวี๋ซือหยาปลอบเขา

ฉู่ยวี่เทายิ้มเจื่อนและกล่าวขอบคุณอีกครั้ง แต่ในใจกลับรู้สึกขมขื่น เรื่องของเขาคลี่คลายลงได้เพราะรู้จักเพื่อนที่มีความสามารถและเส้นสายกว้างขวาง ทว่าคนอื่นเล่า เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็อดรู้สึกสะเทือนใจในชะตากรรมของเพื่อนร่วมรุ่นไม่ได้

"กลับไปเถอะ เรื่องมันต้องคลี่คลายได้แน่" เมื่อเห็นท่าทางของเขา อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ตอนนี้ต้องทำให้พวกรองผู้อำนวยการหนิวตายใจเสียก่อน มิฉะนั้นหากคนพวกนี้รู้ว่าพวกเขาไม่ยอมเลิกลา จะต้องวิ่งเต้นหาเส้นสายฝากฝังคนอื่นเพื่อพยายามขัดขวางแผนการของเธอกับลู่หมิงฮุ่ยเป็นแน่

พอลับหลังฉู่ยวี่เทา อวี๋ซือหยาก็พูดกับเสี่ยวหลี่ว่า "ช่วงไม่กี่วันนี้ฉันจะคอยเฝ้าโรงงานเอง คุณกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนครอบครัวเถอะ"

เสี่ยวหลี่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย "ไว้อีกสองสามวันค่อยกลับเถอะครับ ไม่รีบหรอก"

อวี๋ซือหยายิ้มมองเขา "ทำไมล่ะ"

แม้เสี่ยวหลี่จะเป็นคนในอำเภอนี้ แต่บ้านไม่ได้อยู่ในคอมมูนหงอวิ๋น ด้วยการเดินทางที่ไม่สะดวกและการงานที่ยุ่งรัดตัว ปีหนึ่งเขาจึงแทบไม่ได้กลับบ้านเลยสักกี่ครั้ง

พอพูดถึงเรื่องนี้เสี่ยวหลี่ก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที "เฮ้อ พวกเขาจะแนะนำคนมาดูตัวให้อีกแล้ว น่ารำคาญจะตาย ผมยุ่งขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปหาคู่กันครับ"

อวี๋ซือหยาเกลี้ยกล่อมเขา "อายุปูนนี้ก็เริ่มไปดูตัวได้แล้ว ไปเจอดูก็ไม่เสียหาย เผื่อจะเจอคนที่ถูกใจเข้าล่ะ!"

"ช่างเถอะครับ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ผมไม่รีบหรอก" เสี่ยวหลี่รีบโบกมือเป็นพัลวัน การดูตัวใช่ว่าจะจบแค่การเจอกันเสียเมื่อไหร่ หากแสดงท่าทีว่าพอดูได้ออกมาแม้แต่นิดเดียว ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านคงรีบปรึกษาเรื่องแต่งงานกันทันที

นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา อวี๋ซือหยาเตือนสติได้มากสุดก็แค่ประโยคสองประโยค ในเมื่อเขาไม่เต็มใจ เธอย่อมไม่เซ้าซี้อีก

"ในเมื่อเธอไม่กลับ งั้นบ่ายวันนี้เธอก็เฝ้าโรงงานอยู่ที่นี่แล้วกัน พรุ่งนี้เช้าฉันค่อยมา เราสองคนผลัดเวรกัน" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

เสี่ยวหลี่พยักหน้า "ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

จัดแจงธุระในโรงงานเสร็จเรียบร้อย อวี๋ซือหยาก็กลับบ้าน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เธอเดินทางมาถึงโรงงานแต่เช้า นั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงาน

อันที่จริงก็แทบไม่มีงานอะไรแล้ว ปัจจุบันนอกจากคนที่อยู่เวร ในฟาร์มเพาะเลี้ยงก็มีแค่แผนกฟักไข่และคนเลี้ยงสัตว์ที่ยังมาทำงาน รวมกันแล้วแค่ยี่สิบกว่าคนเท่านั้น งานทั้งสองส่วนนี้ต่างมีหัวหน้าแผนกคอยรับผิดชอบ ไม่จำเป็นต้องให้อวี๋ซือหยาคอยจับตาดู เธอมาที่ห้องทำงานก็เพื่อรอโทรศัพท์จากลู่หมิงฮุ่ยเป็นหลัก

การรอนี้ลากยาวไปจนถึงเที่ยง ในที่สุดลู่หมิงฮุ่ยก็โทรศัพท์มา

"บรรณาธิการลู่ เป็นอย่างไรบ้างคะ" ทันทีที่รับสาย อวี๋ซือหยาก็ถามเข้าประเด็นทันที

ลู่หมิงฮุ่ยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง "เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เมื่อวานพอกลับถึงสำนักพิมพ์ก็ลุยงานข้ามคืน ในที่สุดก็ปั่นรายงานข่าวออกมาจนทัน วันนี้ได้ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์แล้วด้วย คนที่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ต่างก็มีกระแสตอบรับกลับมาเยอะมากเลย ฉันเอาความคิดของคุณไปคุยกับหัวหน้าบรรณาธิการแล้ว เขาตกลงเรียบร้อย เดี๋ยวฝ่ายบัญชีจะแจ้งตัวเลขยอดนี้ไปให้คุณนะ ผู้จัดการอวี๋ คุณคงไม่เบี้ยวหนี้ฉันใช่ไหม"

เมื่ออวี๋ซือหยาได้ยินว่าทุกอย่างราบรื่นก็โล่งอก ยิ้มพลางกล่าวว่า "จะเบี้ยวได้ยังไงกันคะ คุณแจ้งตัวเลขมาได้เลย วางสายแล้วฉันจะให้นักบัญชีโอนเงินไปให้พวกคุณทันที ถ้าปีหน้าหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลคิดจะจัดต่อ พวกเรายังเซ็นสัญญากันได้อีก เป็ดชิงเหอของพวกเรายินดีเป็นผู้สนับสนุนให้พวกคุณในระยะยาวค่ะ"

"มีคำพูดนี้ของคุณฉันก็เบาใจ เอาล่ะ คุณรอฟังข่าวจากฉันแล้วกันนะ" ลู่หมิงฮุ่ยยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ พูดคุยกันได้แค่สองสามประโยคก็วางสายไป

แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับอวี๋ซือหยา ขอแค่รู้ว่าข่าวได้ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์อย่างราบรื่น เธอก็หมดห่วง

เมื่อปลดเรื่องที่ค้างคาใจลงได้ อวี๋ซือหยาก็นั่งจิบชา อ่านหนังสือพิมพ์เก่ากับหนังสืออยู่ในห้องทำงาน แอบอู้หาความสงบได้ครึ่งค่อนวัน นับว่าสบายใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทว่าทางด้านรองผู้อำนวยการหนิวกลับไม่ได้สุขสบายขนาดนั้น

เขาสั่งให้เสี่ยวเหยียนไปแจ้งหัวหน้าเกาแล้วแท้ๆ ว่าให้รีบหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทาออกมา ทว่านี่ก็ผ่านไปวันหนึ่งแล้ว ยังคงไม่มีข่าวคราวใดๆ

รองผู้อำนวยการหนิวโมโหจัด จึงตรงดิ่งไปยังสำนักงานรับสมัครนักศึกษาด้วยตัวเอง "แหม หัวหน้าเกานี่เป็นคนงานยุ่งจริงๆ นะครับ จะพบคุณแต่ละทีต้องพึ่งดวงเอาเสียแล้ว"

หัวหน้าเการีบลุกขึ้นยืนทันที "รองผู้อำนวยการหนิว สองวันนี้ธุระค่อนข้างเยอะครับ ปกติผมก็อยู่นี่ตลอด เชิญนั่งก่อนครับ จะดื่มอะไรดี"

หัวหน้าเกาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไรนัก "รองผู้อำนวยการหนิวครับ ก็แค่ผู้หญิงสองคนไม่ใช่หรือ พวกหล่อนก็แค่ขู่คุณเล่นเท่านั้น จะไปทำอะไรได้ ในเมื่อหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนยังมาไม่ถึงอำเภอเรา ผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะทำตกหล่นหายระหว่างทางก็ได้ ในเมื่อพวกเขามีความสามารถกันนัก ก็ให้ไปขอมหาวิทยาลัยประจำมณฑลออกให้ใหม่อีกฉบับสิครับ"

รองผู้อำนวยการหนิวแทบจะปาถ้วยทิ้งด้วยความโกรธ "ผู้หญิงงั้นหรือ หัวหน้าเกา ผมขอเตือนคุณสักหน่อยเถอะ พวกหล่อนใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปที่ไหนกัน คนหนึ่งเป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล อีกคนเป็นผู้จัดการโรงงาน หากเทียบระดับกันแล้วยังสูงกว่าคุณเสียอีก ไปทำให้พวกหล่อนโมโหไม่ได้มีผลดีอะไรเลยนะ คุณรีบเอาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนออกมาซะ อยู่นิ่งๆ เสียบ้าง อย่ามาเล่นตุกติกแบบนี้อีก"

ตอนนี้หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนส่วนใหญ่ก็แจกจ่ายไปหมดแล้ว หากเอาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทาออกมา หลานชายของเขาก็หมดสิทธิ์เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในปีนี้ หัวหน้าเกาพูดอย่างไรก็ไม่ยอมตกลงเด็ดขาด "รองผู้อำนวยการหนิวครับ ผมก็ไม่รู้จริงๆ ว่าหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของคนแซ่ฉู่นั่นหายไปไหน อ้อ จริงสิ บรรพบุรุษตระกูลเขาเคยทำการค้ามาก่อน อาจจะเป็นเพราะการตรวจสอบประวัติทางการเมืองไม่ผ่านเกณฑ์ก็ได้นะครับ"

คำพูดนี้ไว้หลอกคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวยังพอไหว แต่รองผู้อำนวยการหนิวไม่หลงกลมุกนี้แน่ "จะผ่านเกณฑ์หรือไม่ผ่านเกณฑ์ใช่พวกคุณเป็นคนตัดสินเสียที่ไหน เรื่องของฉู่ยวี่เทาผมตรวจสอบดูหมดแล้ว ครอบครัวของเขาบริจาคทรัพย์สินกับหน้าร้านไปตั้งแต่หลังการปลดปล่อย เลิกหาเรื่องหาราวได้แล้ว"

ชาติตระกูลเช่นนี้อาจจะไม่ค่อยดีนัก ทว่าเนื่องจากบริจาคทรัพย์สินได้อย่างรวดเร็ว ประกอบกับสมัยที่เลขาฯ เฝิงยังอยู่ที่คอมมูนหงอวิ๋นก็ไม่ใช่คนชอบสร้างเรื่อง ทั้งครอบครัวยังตั้งรกรากอยู่ที่ชนบทมาหลายชั่วอายุคน ผู้หลักผู้ใหญ่ตระกูลฉู่ไม่เคยทำเรื่องขูดรีดเอาเปรียบชาวบ้าน ดังนั้นตระกูลฉู่จึงไม่เคยถูกนำตัวไปวิพากษ์วิจารณ์ และไม่เคยถูกจัดให้เป็นพวกชนชั้นเลวร้ายแต่อย่างใด

หัวหน้าแผนกเกาตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ "รองผู้อำนวยการหนิว ผมไม่รู้เรื่องจริง ๆ ครับ คุณเองก็ดูสมุดบันทึกของพวกเราแล้ว ในนั้นไม่มีใบแจ้งผลการตอบรับของคนที่ชื่อฉู่ยวี่เทาจริง ๆ ถ้าพวกเธอมาหาคุณอีก ก็ให้พวกเธอไปตามหาที่เมืองเอกสิครับ ไม่แน่ว่าไปรษณีย์อาจจะทำตกหล่นไปเองก็ได้"

ถ้าเขายอมรับขึ้นมาจริง ๆ ก็เท่ากับเป็นหลักฐานมัดตัวว่าเขาใช้อำนาจหน้าที่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนน่ะสิ

รองผู้อำนวยการหนิวโมโหจนแทบควันออกหู "ดี ดีมาก งั้นฉันจะไปบอกผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้ ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา หัวหน้าแผนกเกา แกก็รับผิดชอบเองแล้วกัน!"

หัวหน้าแผนกเกาพูดอย่างไม่ยี่หระ "วางใจเถอะครับ รองผู้อำนวยการหนิว ไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงผมรับผิดชอบเอง ส่วนแม่คนชื่ออวี๋ซือหยานั่นก็ไม่ต้องให้รองผู้อำนวยการหนิวต้องเหนื่อยใจหรอกครับ ผมจะจัดการส่งเธอกลับไปเอง เมื่อวานเธอให้เบอร์โทรศัพท์คุณไว้ใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมโทรไปพูดให้เคลียร์เอง"

พวกเขาเป็นถึงหน่วยงานระดับอำเภอ หัวหน้าแผนกเกาจึงไม่เห็นผู้หญิงเลี้ยงเป็ดในชนบทคนหนึ่งอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

รองผู้อำนวยการหนิวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา พลางโยนเศษกระดาษไปให้ "ดี ดีมาก ขอให้เป็นอย่างที่แกพูดก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา แกก็รับกรรมไปเองคนเดียวเถอะ"

หัวหน้าแผนกเการับเศษกระดาษมา แล้วต่อสายโทรศัพท์ไปยังฟาร์มเพาะเลี้ยง แถมยังเปิดลำโพงอีกด้วย "ฮัลโหล ผู้จัดการอวี๋เหรอครับ ผมหัวหน้าแผนกเกาจากสำนักการศึกษานะครับ เรื่องที่คุณแจ้งเข้ามาผมตรวจสอบดูแล้ว ไม่พบใบแจ้งผลการตอบรับของสหายฉู่ยวี่เทาจริง ๆ ครับ จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ผ่านการตรวจสอบประวัติการเมือง หรือไม่ก็ใบแจ้งผลอาจจะสูญหายระหว่างขนส่งมาจากเมืองเอกน่ะครับ"

ปลายสายมีเสียงสงบนิ่งของอวี๋ซือหยาตอบกลับมา "อย่างนั้นเองเหรอคะ ขอบคุณหัวหน้าแผนกเกามากนะคะ เรื่องนี้รบกวนคุณเสียเวลาแล้ว พวกเราคงต้องลองหาทางอื่นดูค่ะ"

"ไม่เป็นไรเลยครับ ต้องขอโทษด้วยนะผู้จัดการอวี๋ที่พวกเราช่วยอะไรไม่ได้เลย ถ้ามีอะไรที่ต้องการให้พวกเราให้ความร่วมมือ ก็บอกมาได้เต็มที่เลยนะครับ" หัวหน้าแผนกเกาพูดอย่างเสแสร้ง

ทางฝั่งนั้นอวี๋ซือหยาพูดจาตามมารยาทอีกสองสามประโยค แล้วจึงวางสายไป

พอยกหูโทรศัพท์ลงวาง หัวหน้าแผนกเกาก็กางมือทั้งสองข้างออก "รองผู้อำนวยการหนิว คุณดูสิ ผมบอกแล้วไง ผู้หญิงบ้านนอกคนเดียว จัดการง่ายนิดเดียว คุณตื่นตูมเกินไปแล้วครับ"

รองผู้อำนวยการหนิวรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่ากลับจับพิรุธไม่ได้ เมื่อวานถึงแม้จะมีหลักฐาน แต่อวี๋ซือหยากับบก. ลู่คนนั้นก็ดูสุภาพอารมณ์ดี พูดจาด้วยง่ายมาก หรือว่าจะเป็นอย่างที่หัวหน้าแผนกเกาว่าจริง ๆ คือเขาคิดมากไปเอง? ผู้หญิงก็คือผู้หญิง ยิ่งคนหนึ่งดูอ่อนหวานนุ่มนวล อีกคนก็ดูอายุน้อย คงทำอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอันจริง ๆ นั่นแหละ

รองผู้อำนวยการหนิวเหลือบมองหัวหน้าแผนกเกาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเตือน "แกเพลา ๆ ลงหน่อย ระวังจะเตะเจอแผ่นเหล็กเข้า อย่าไปเล่นตุกติกแบบนี้อีก"

"ทราบแล้วครับรองผู้อำนวยการหนิว ผมทำงานคุณวางใจได้เลย" หัวหน้าแผนกเกาพูดอย่างลำพองใจ

รองผู้อำนวยการหนิวเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาก็ยิ่งโมโห แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่ส่ายหน้าและกำลังจะเดินหนี ทว่าจู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตึงตังเข้ามา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย "รองผู้อำนวยการหนิว คุณก็อยู่นี่เหรอครับ พอดีเลย ผู้อำนวยการให้คุณกับหัวหน้าแผนกเกาไปพบที่ห้องทำงานครับ บอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยด้วย"

ด้วยความที่กำลังมีความผิดติดตัว รองผู้อำนวยการหนิวจึงใจหายวาบ ถามชายหนุ่มไปว่า "รู้ไหมว่าเรื่องอะไร"

ชายหนุ่มส่ายหน้า "ไม่ทราบครับ ผู้อำนวยการรับโทรศัพท์สายหนึ่ง พอวางสายก็สั่งให้ผมมาตามพวกคุณเลยครับ"

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปเดี๋ยวนี้แหละ" รองผู้อำนวยการหนิวตอบรับทันที พลางส่งสายตาให้หัวหน้าแผนกเกา

หัวหน้าแผนกเการีบเดินตามไปทันที

พอเดินมาถึงกึ่งกลางบันได รองผู้อำนวยการหนิวก็หันกลับมาปรายตามองเขา "ขอให้อย่าเป็นเรื่องที่แกก่อไว้ก็แล้วกัน"

หัวหน้าแผนกเกาหัวเราะหึ ๆ "ผมไม่ได้ก่อเรื่องเสียหน่อยครับ รองผู้อำนวยการหนิว คุณคิดมากไปแล้ว อีกสองปีพอผู้อำนวยการเกษียณ คนที่จะได้ขึ้นตำแหน่งก็คือคุณไม่ใช่เหรอครับ"

รองผู้อำนวยการหนิวคร้านจะสนใจเขา

ทั้งสองคนมาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ

ผู้อำนวยการไม่ได้เชิญให้พวกเขานั่งด้วยซ้ำ แต่ขมวดคิ้วแล้วพูดโพล่งขึ้นมาทันที "ไปเถอะ ตามฉันไปที่คณะกรรมการพรรคประจำอำเภอสักรอบ เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้รับสายจากเลขาฯ เหมย บอกให้ฉันพาพวกเธอสองคนไปพบเลขาฯ เหมยด้วยกัน พวกเธอสองคนรู้ไหมว่าเรื่องอะไร"

รองผู้อำนวยการหนิวรีบส่ายหน้า "ไม่ทราบครับ จะเป็นการถามถึงแผนการศึกษาของปีหน้าหรือเปล่าครับ"

"งั้นฉันเอาเอกสารไปด้วยดีกว่า" ผู้อำนวยการหยิบเอกสารขึ้นมา แล้วทั้งสามคนก็มุ่งหน้าไปยังคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอด้วยกัน

ระหว่างทาง รองผู้อำนวยการหนิวแกล้งเดินช้าลงเล็กน้อย แล้วกระซิบกับหัวหน้าเกาว่า "บอกให้นายรีบหาใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนออกมานายก็ไม่ฟัง ถ้าอวี๋ซือหยาไปร้องเรียนจนเรื่องไปถึงเลขาฯ เหมย เรื่องนี้คงเก็บกวาดไม่ไหวแน่"

พวกเขาเพิ่งวางสายจากอวี๋ซือหยาไปหยกๆ เลขาฯ เหมยก็เรียกตัวไปทันที จะไม่ให้เขาคิดมากได้อย่างไร

แม้หัวหน้าเกาจะรู้สึกว่ามันประจวบเหมาะเกินไปอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าอวี๋ซือหยาจะมีอิทธิพลมากมายขนาดนั้น หากเก่งกาจขนาดนั้นจริง เมื่อวานคงไม่ไปตามหาคนจากสถานีตำรวจและหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลหรอก คงไปหาเลขาฯ เหมยโดยตรงเพื่อกดดันสำนักการศึกษาของพวกเขาแล้ว

รองผู้อำนวยการหนิวถลึงตาใส่เขา แล้วรีบสาวเท้าตามผู้อำนวยการไปอย่างฉุนเฉียว ไม่อยากจะสนใจหมอนี่อีก ไม่อย่างนั้นคงได้โมโหจนอกแตกตาย

ทั้งสามคนมาถึงคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ ทว่าเลขาฯ หูกลับบอกว่า "พวกคุณรอสักครู่นะครับ เลขาฯ เหมยกำลังคุยโทรศัพท์อยู่"

"ได้ครับ เลขาฯ หู เลขาฯ เหมยเรียกพวกเรามาด่วนแบบนี้ คุณพอจะรู้ไหมครับว่าเป็นเรื่องอะไร พวกเราไม่ได้เตรียมใจกันมาเลย กลัวว่าเดี๋ยวจะพูดอะไรผิดไปทำให้เลขาฯ เหมยไม่พอใจเข้า" ผู้อำนวยการถามหยั่งเชิง

เลขาฯ หูมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับใบหน้า ท่าทีสุภาพไร้ที่ติ แต่ไม่ได้แพร่งพรายอะไรออกมาแม้แต่น้อย "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ พวกคุณนั่งพักสักครู่ พอเลขาฯ เหมยคุยธุระเสร็จแล้ว ผมค่อยมาเรียกนะครับ"

ทั้งสามคนจึงทำได้เพียงนั่งรออย่างกระวนกระวายใจ

ทว่าครั้งนี้เลขาฯ เหมยไม่ได้ให้พวกเขารอนาน ไม่ถึงสิบนาทีก็ให้คนมาเชิญพวกเขาเข้าไป

ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในห้องทำงานก็รู้ว่าท่าไม่ดีแล้ว เลขาฯ เหมยที่ปกติเข้าถึงง่ายบัดนี้สีหน้าบึ้งตึงมืดครึ้มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"เลขาฯ เหมยครับ..." ผู้อำนวยการกัดฟันเอ่ยปาก "คุณเรียกพวกเรามา มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ"

สายตาเฉียบคมของเลขาฯ เหมยกวาดผ่านตัวเขา ก่อนจะตกลงบนร่างของรองผู้อำนวยการหนิวกับหัวหน้าเกา จากนั้นก็คว้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งบนโต๊ะทำงานด้านหลังขึ้นมา ฟาดลงบนหัวของพวกเขาอย่างแรง "ดูสิ่งที่พวกแกทำลงไปสิ!"

ทั้งสามคนสะดุ้งตกใจ ลนลานก้มเก็บหนังสือพิมพ์ที่กระจัดกระจายบนพื้น แล้วก็เห็นพาดหัวข่าวตัวโตสะดุดตาบนหน้าหนึ่งว่า 'ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนหายไปไหน' เนื้อหาด้านล่างระบุชัดเจนว่า นักข่าวได้ยินเรื่องที่มีผู้เข้าสอบคนหนึ่งในอำเภอเฉินซานได้รับการคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลอย่างแน่นอน แต่กลับไม่ได้รับใบแจ้งผลการรับเข้าเรียน จึงได้เดินทางมาสืบหาความจริงที่อำเภอเฉินซาน

ข่าวดังกล่าวใช้เนื้อที่ไม่ถึงพันคำ อธิบายขั้นตอนการตามหาใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของนักเรียนแซ่ฉู่ การปัดความรับผิดชอบและท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษา และในตอนท้ายยังมีภาพประกอบสองภาพ ภาพแรกคือรายชื่อผู้ได้รับการคัดเลือกของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลที่มีชื่อของนักเรียนแซ่ฉู่ ส่วนอีกภาพคือแบบลงทะเบียนของอำเภอเฉินซาน ซึ่งไม่มีชื่อของนักเรียนแซ่ฉู่อยู่บนนั้น

ในตอนท้ายของบทความ นักข่าวยังระบุอีกว่า 'ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนใบนี้หายไปไหนกันแน่ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้จะติดตามรายงานอย่างต่อเนื่อง!'

เมื่อเห็นว่าเรื่องเมื่อวานถึงขั้นลงหนังสือพิมพ์แล้ว รองผู้อำนวยการหนิวแทบจะเป็นลม หัวหน้าเกาคนนี้ยังบอกว่าไม่มีอะไร นี่น่ะหรือที่เขาบอกว่าไม่มีอะไร!

พวกเขาประเมินผู้หญิงสองคนนั้นต่ำไปจริงๆ ผู้หญิงสองคนนี้ใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก ที่ไหนได้ไม่ใช่ไม่กล้าเอาเรื่องมาฟ้องเลขาฯ เหมย แต่กะจะแทงเรื่องตรงเข้าสู่ระดับมณฑลเลยต่างหาก! คราวนี้คนทั้งมณฑลก็รู้กันหมดแล้วว่าใบแจ้งผลการคัดเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยของอำเภอเฉินซานมีปัญหา

ในบรรดาสี่คนนี้ คนที่มึนงงที่สุดก็คือผู้อำนวยการ มือที่ถือหนังสือพิมพ์ของเขาสั่นระริก "เหล่าหนิว เสี่ยวเกา มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกแกพูดให้ชัดเจนต่อหน้าเลขาฯ เหมยเดี๋ยวนี้!"

เลขาฯ เหมยมองรองผู้อำนวยการหนิวกับหัวหน้าเกาที่มีสีหน้าเหมือนพ่อแม่ตาย ทั้งโกรธทั้งเดือดดาล "สายไปแล้ว! ทีแรกทางเมืองโทรมาหาฉัน เมื่อกี้ทางมณฑลก็เพิ่งโทรมาหาฉันเหมือนกัน อีกเดี๋ยวก็จะตั้งคณะทำงานสอบสวนมาตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว อำเภอเฉินซานของเราต้องขายหน้าเพราะพวกแกจนหมดสิ้น พวกแกใจกล้ามากนักนะ แม้แต่ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของผู้เข้าสอบยังกล้าแตะต้อง ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ พูดออกมาให้หมด!"