ตอนที่ 74 หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเตรียมออกฉบับพิเศษ

ช่วงพลบค่ำใกล้เวลาเลิกงาน อวี๋ซือหยาก็ได้รับโทรศัพท์จากลู่หมิงฮุ่ยอีกครั้ง

"ได้ยินมาว่าทางมณฑลให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ตัดสินใจตั้งทีมสืบสวนขึ้นมา และอนุญาตให้พวกเราลงรายชื่อผู้สอบผ่านในหนังสือพิมพ์แล้วค่ะ ฝ่ายการเงินทำงบประมาณออกมาแล้ว ตามยอดพิมพ์ปกติรวมกับค่าจัดส่งทางไปรษณีย์ ทั้งหมดน่าจะต้องใช้เงินประมาณ 6,400 หยวน ผู้จัดการอวี๋ เงินจำนวนนี้ไหวไหมคะ" ลู่หมิงฮุ่ยถามหยั่งเชิง

แม้อวี๋ซือหยาจะรับปากไว้ก่อนแล้วว่าจะออกเงินก้อนนี้ แต่ตัวเลขนี้ก็ไม่น้อยเลยจริงๆ เท่ากับเงินเดือนของเธอตั้งห้าหกปี แม้อวี๋ซือหยาจะเป็นผู้จัดการโรงงาน แต่อย่างไรนี่ก็เป็นโรงงานของส่วนรวม

อวี๋ซือหยารับคำทันที "ไม่มีปัญหา คุณไปจัดการเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้ฝ่ายการเงินไปโอนเงินให้สำนักพิมพ์ที่ที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลข ฉบับพิเศษนี้จะออกได้เร็วที่สุดเมื่อไหร่ ก่อนสิ้นปีทันไหมคะ"

เมื่อเงินพร้อม เรื่องก็ง่ายขึ้น ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มพลางพูดว่า "เบื้องบนทักทายลงมาแล้ว พรุ่งนี้นักข่าวของสำนักพิมพ์เราสองสามคนจะแยกย้ายกันไปเอารายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยต่างๆ แล้วค่อยไปประสานกับโรงพิมพ์ คราวนี้จำนวนค่อนข้างเยอะ ปกติโรงพิมพ์ก็มีงานประจำอยู่แล้ว ต่อให้เร่งงานก็คงต้องใช้เวลาสักสองสามวัน อย่างเร็วที่สุดน่าจะส่งฉบับพิเศษออกไปได้ในอีกสี่วัน แต่พื้นที่ห่างไกลคงต้องรอหลังปีใหม่ถึงจะได้รับค่ะ"

ตอนนี้การคมนาคมยังไม่เจริญ นี่ก็เป็นเรื่องสุดวิสัย อวี๋ซือหยาพยักหน้า "แบบนี้ก็ได้ งั้นพวกเราก็ทำตามแผนเถอะ แล้วพรุ่งนี้หนังสือพิมพ์ของคุณจะลงข่าวเรื่องนี้ต่อไหมคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยพูดอย่างกระตือรือร้น "บรรณาธิการบริหารคิดว่าจะตามต่อค่ะ วันนี้พอหนังสือพิมพ์ออกไป ก็เกิดกระแสตอบรับอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองเอกมณฑล มีคนจำนวนมากวิ่งมาที่สำนักพิมพ์เรา ขอร้องให้พวกเราช่วยตามหาใบแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายฉู่ให้ได้ แล้วก็ยังมีคนหนุ่มสาวอีกไม่น้อยมาถามว่าสำนักพิมพ์เราช่วยตรวจคะแนนให้พวกเขาได้ไหม โชคดีที่คุณเสนอวิธีนี้ขึ้นมา ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้องปวดหัวแน่ๆ คนเยอะขนาดนี้ ต่อให้พวกเรางอกออกมาอีกแปดแขนก็ทำไม่ทัน ว่าแต่นี่ ทางฝั่งพวกคุณมีข่าวใหม่อะไรบ้างไหมคะ"

ตอนถามประโยคนี้ ลู่หมิงฮุ่ยไม่ได้หวังอะไรมาก เพราะเธอรู้ว่าเมื่อวานพวกอวี๋ซือหยากลับไปชนบทกัน

ใครจะรู้ว่าอวี๋ซือหยาจะมีข่าวพิเศษให้เธอจริงๆ "วันนี้หัวหน้าเกาจากสำนักงานรับสมัครนักศึกษาโทรมา บอกว่าหาดูแล้ว ไม่พบใบแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทา สงสัยว่าจะทำหายระหว่างทางจากเมืองเอกมณฑลมาที่อำเภอค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยทึ่งในความสามารถในการโกหกหน้าตายของหัวหน้าเกาจริงๆ เหตุผลพรรค์นี้ก็ยังยกขึ้นมาอ้างได้ จดหมายของไปรษณีย์ล้วนมัดรวมกัน ใส่ในกระเป๋าผ้าใบสีเขียว ปิดผนึกอย่างแน่นหนาแล้วค่อยส่งออกไป ถ้าหายจริง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหายแค่ใบแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทาฉบับเดียว มันต้องหายไปทั้งล็อต หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริง ย่อมปิดระบบไปรษณีย์และโทรเลขของทั้งสองพื้นที่ไม่มิด และไม่มีทางที่จะไร้ร่องรอยข่าวสารหลุดออกมาเลย ข้ออ้างที่ไร้สาระแบบนี้หลอกได้แค่ชาวนาที่ไม่รู้ประสีประสาในชนบทเท่านั้น

"ฉันรู้แล้วว่าจะลงข่าวอะไรพรุ่งนี้ ผู้จัดการอวี๋ ไม่คุยกับคุณแล้วนะคะ ฉันต้องรีบไปที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลขสักหน่อย ต้องไปให้ทันก่อนพวกเขาเลิกงาน" ลู่หมิงฮุ่ยพูดอย่างรีบร้อน

น่าเสียดายที่หนังสือพิมพ์ที่ส่งมาถึงชนบทต้องล่าช้าไปสองสามวัน เธอจึงไม่มีทางได้เห็นรายงานข่าวของวันพรุ่งนี้ทันที

อวี๋ซือหยากลับถึงบ้านด้วยอารมณ์ปลอดโปร่ง คุยเล่นกับน้องสามีไม่กี่ประโยคก็รีบมุดเข้าผ้าห่มเตรียมจะอ่านหนังสือสักพัก ทว่าไม่ทันถึงสองทุ่มไฟก็ดับ เฮ้อ สภาพความเป็นอยู่ในตอนนี้ยังไม่ค่อยดีจริงๆ พอเข้าหน้าหนาวก็ไฟดับวันเว้นวัน อย่าว่าแต่ชนบทเลย แม้แต่ในเมืองก็ดับบ่อย เมื่อไหร่กันนะถึงจะมีอิสระในการใช้ไฟฟ้ากับเขาบ้าง

คาดว่าไฟฟ้าคงไม่มาภายในสองสามวันนี้แน่ อวี๋ซือหยามุดเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ แล้วนอนหลับสบายไปตื่นหนึ่ง เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส

อากาศหนาว แถมยังเป็นเวรของเสี่ยวหลี่ อวี๋ซือหยาจึงหมกตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน

ตอนเก้าโมงกว่า จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคนเรียกเธออยู่ข้างนอก

อวี๋ซือหยาเดินออกไป มองเห็นเงาร่างรางๆ สองสายอยู่ท่ามกลางสายหมอกหนา

"ผู้จัดการอวี๋ ผู้จัดการอวี๋..."

อวี๋ซือหยาจำเสียงนี้ได้ "ที่แท้อาหมินนี่เอง มีธุระอะไรเหรอคะ"

หัวหน้าหน่วยผลิตย่อยเสิ่นเป่าหมินถูมือไปมาพลางพูดว่า "เลขาฯ หวังมาหาเธอน่ะ"

อวี๋ซือหยาถึงเพิ่งมองออกว่าคนที่ตามหลังเขามาคือเลขาฯ หวัง จึงรีบพูดขึ้นว่า "เชิญพวกคุณข้างในก่อนค่ะ เข้าไปนั่งในบ้านสักพัก ข้างนอกหนาวเกินไป"

"ไม่ต้องหรอก ผู้จัดการอวี๋ คุณไปเก็บของเถอะ เลขาฯ เหมยให้พวกเราเข้าตัวอำเภอสักรอบ ท่านอยากพบพวกเรา" เสียงทุ้มต่ำของเลขาฯ หวังลอยมาจากท่ามกลางสายหมอกสีขาวโพลน

พอได้ยินคำนี้ อวี๋ซือหยาก็ชะงักไปสองวินาที ก่อนจะยิ้มแล้วตอบว่า "ได้ค่ะ รบกวนเลขาฯ หวังรอฉันสักสองสามนาทีนะคะ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ"

สิ่งที่ควรจะมาอย่างไรก็ต้องมา แค่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

อวี๋ซือหยากลับเข้าบ้านไปสวมเสื้อนวม หยิบกระเป๋าเงินและคูปองข้าว ล็อกประตูแล้วเดินออกไป

ตอนนี้หน้าประตูไม่เห็นเงาร่างของเสิ่นเป่าหมินแล้ว เหลือเพียงเลขาฯ หวังยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว อาจเป็นเพราะอากาศหนาวจัด บริเวณคิ้วของเขาจึงมีหยดน้ำเม็ดละเอียดเกาะพราวเป็นสาย ทำให้สีหน้าของเขาดูเย็นชาขึ้นไปอีก ไม่มีรอยอบอุ่นเหมือนยามปกติ

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองแวบหนึ่งแล้วดึงสายตากลับ ยิ้มพลางพูดว่า "เลขาฯ หวัง ไปกันเถอะค่ะ"

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร เดินทางมาถึงคอมมูนอย่างเงียบงันไปตลอดทาง เลขาฯ หวังเรียกรถแทรกเตอร์ของคอมมูนให้ไปส่งพวกเขาที่ตัวอำเภอ

พอนั่งบนรถแทรกเตอร์ อวี๋ซือหยาก็กระชับเสื้อนวมแน่น ทั้งสองคนยังคงไม่พูดไม่จา

จนกระทั่งเข้าตัวเมือง รถแทรกเตอร์จอดลงที่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอ พอลงจากรถ เลขาฯ หวังที่บีบกระเป๋าเอกสารแน่นก็มองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้ามืดมนพลางเอ่ยถามว่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่มีอะไรจะพูดกับผมหน่อยเหรอ"

อวี๋ซือหยาหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองเขา "เลขาฯ หวังอยากจะพูดอะไรคะ ในเมื่อก่อนหน้านี้คุณไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้ก็ไม่รู้อะไรเลยเหมือนกัน มันไม่ดีหรอกเหรอคะ เดี๋ยวเลขาฯ เหมยถามขึ้นมา คุณก็แค่ตอบตามความจริงไปก็พอ"

"ดูท่าคุณจะรู้ชัดเจนดีนะว่าเลขาฯ เหมยเรียกพบพวกเราเพราะเรื่องอะไร ตัวผมที่เป็นเลขาฯ นี่ช่างล้มเหลวจริงๆ คนในคอมมูนก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้แท้ๆ แต่ผมกลับเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่อง" เลขาฯ หวังหัวเราะเยาะตัวเอง นึกถึงสภาพตอนที่ตนเองได้รับโทรศัพท์กะทันหันจากเลขาฯ หูเมื่อเช้าวันนี้ ยังดีที่ตอนนั้นในห้องทำงานไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงขายหน้าไปถึงบ้านเกิดแล้ว

ลองคิดดูว่าเมื่อบ่ายวันก่อนเขาเพิ่งถามอวี๋ซือหยาไปว่าเรื่องจัดการไปถึงไหนแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่เอ่ยปากพูดเรื่องไปหานักข่าวแม้แต่คำเดียว บอกแค่ว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว นี่คือวิธีที่เธอเรียกว่าจัดการเรียบร้อยงั้นเหรอ

อวี๋ซือหยาไม่ได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของเขาเลยสักนิด พูดอย่างเป็นกลางว่า "คุณไม่รู้สิดีที่สุด ไปเถอะค่ะ เลขาฯ เหมยยังรออยู่นะ คุณแน่ใจจริงๆ เหรอคะว่าจะมายืนจ้องตากันหน้าประตูที่ว่าการอำเภอแบบนี้"

เลขาฯ หวังอึดอัดคับข้องใจแทบตาย แต่อวี๋ซือหยาพูดเรื่องจริง หน้าประตูที่ว่าการอำเภอนี้มีคนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ พวกเขาสองคนมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้มันสะดุดตาเกินไป หากใครมาเห็นเข้าไม่รู้ว่าจะเอาไปลือกันอย่างไร ถ้าลอยไปเข้าหูเลขาฯ เหมย เขาคงยิ่งไม่มีหน้าจะมองใคร

เลขาฯ หวังสูดหายใจเข้าลึกๆ ได้แต่เดินตามหลังอวี๋ซือหยาไปด้วยความอึดอัด ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดตามกันไปติดๆ เลขาฯ หวังมองอวี๋ซือหยาที่ก้าวเดินอย่างใจเย็น สีหน้าเรียบเฉย มีเพียงเขาคนเดียวที่โมโหโกรธา จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อแท้ใจ ทั้งที่เขาตั้งใจมาเอาเรื่องแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับถูกอวี๋ซือหยาจูงจมูกไปอีกจนได้

น่าเสียดายที่อวี๋ซือหยาเคาะประตูห้องทำงานของเลขาฯ เหมยไปแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรอีก

เสี่ยวหูได้ยินเสียงเคาะประตูก็เดินออกมา มองอวี๋ซือหยาด้วยสีหน้าซับซ้อน ทว่าสุดท้ายก็ยังส่งยิ้มพูดอย่างสุภาพว่า "ผู้จัดการอวี๋ เลขาฯ หวัง เชิญข้างในครับ เลขาฯ เหมยกำลังรอพวกคุณอยู่พอดี"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปก็เห็นเลขาฯ เหมยนั่งก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา

เสี่ยวหูพาคนทั้งสองเดินไปที่ห้องรับแขกด้านข้างอย่างเงียบๆ แล้วกระซิบบอกว่า "พวกคุณรอสักครู่นะครับ เลขาฯ เหมยยังมีเอกสารที่ต้องดูอีกสองฉบับ"

อวี๋ซือหยายิ้มรับพลางพยักหน้า ส่วนเลขาฯ หวังเก็บงำความโกรธและข้อข้องใจไว้เต็มอก นั่งลงตรงข้ามเธอ

การรอคอยนี้กินเวลานานกว่าครึ่งชั่วโมง เลขาฯ เหมยเอาแต่ก้มหน้าพลิกอ่านเอกสารในมืออยู่ตลอด ดูเหมือนไม่มีเวลาว่างมาสนใจพวกเขา แต่อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังต่างรู้ดีว่า แท้จริงแล้วนี่เป็นความตั้งใจของเลขาฯ เหมยที่ต้องการดัดหลังและปล่อยให้พวกเขาเคว้งอยู่ตรงนั้น

เลขาฯ หวังหน้าบางและค่อนข้างประหม่า ขยับก้นเปลี่ยนท่าอยู่หลายหนราวกับนั่งอยู่บนเบาะเข็ม ตรงกันข้าม อวี๋ซือหยากลับผ่อนคลายกว่ามาก เมื่อเห็นว่าเลขาฯ เหมยดูไม่มีเวลาว่างมาสนใจพวกตน เธอก็ไม่รีบร้อน เอามือเท้าคางแล้วหลับตาพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์

เลขาฯ หวังอดมองเธอหลายครั้งไม่ได้ รู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ สภาพจิตใจและความนิ่งสงบระดับนี้ ชวนให้ยอมรับนับถือจริงๆ

เพียะ!

เสียงหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งถูกฟาดลงบนโต๊ะปลุกให้อวี๋ซือหยาตื่นจากภวังค์ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีหนังสือพิมพ์รายวันประจำเมืองเอกมณฑลวางอยู่ฉบับหนึ่ง พาดหัวข่าวตัวโตสะดุดตาเป็นพิเศษ "ใบแจ้งการรับเข้าศึกษาหาไม่พบ" ช่างตรงไปตรงมาและดุดัน สมกับเป็นสไตล์ของลู่หมิงฮุ่ยจริงๆ

ไม่ต้องบอก อวี๋ซือหยาก็รู้ว่านี่คือหนังสือพิมพ์ของวันนี้ ดูท่าเลขาฯ เหมยเองก็จับตาดูข่าวของหนังสือพิมพ์รายวันประจำเมืองเอกมณฑลอยู่เหมือนกัน ถึงได้รับหนังสือพิมพ์ฉบับนี้มาในมือตั้งแต่แรก

อวี๋ซือหยาละสายตาจากหนังสือพิมพ์ รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างนอบน้อม "เลขาฯ เหมย!"

เลขาฯ เหมยเอามือไพล่หลัง เดินวนรอบตัวเธอหนึ่งรอบ สายตาลุ่มลึก นิ้วชี้เคาะลงบนหนังสือพิมพ์ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม "ไม่ดูผลงานของพวกคุณหน่อยเหรอ"

ท้ายหน้าหนังสือพิมพ์ ลู่หมิงฮุ่ยยังเขียนทิ้งท้ายไว้อีกประโยคหนึ่งว่า "ใบแจ้งการรับเข้าศึกษาของสหายฉู่แท้จริงแล้วหายไปไหน ปัจจุบันยังคงเป็นปริศนาที่ไร้คำตอบ โปรดติดตามรายงานในครั้งต่อไป!"

ปริศนาที่ไร้คำตอบงั้นหรือ คนตาสว่างย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น การที่ลู่หมิงฮุ่ยรายงานข่าวแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการจุดไฟโทสะของผู้เข้าสอบและบรรดาผู้ปกครอง สุมไฟให้ลุกโชนยิ่งขึ้น ทว่ากลับไม่มีใครจับผิดลู่หมิงฮุ่ยได้ เพราะสิ่งที่เธอพูดก็คือความจริง

คนที่เล่นกับตัวอักษรนี่ เจ้าเล่ห์มีชั้นเชิงจริงๆ

พออ่านจบ อวี๋ซือหยาก็พับหนังสือพิมพ์อย่างเรียบร้อย แล้ววางกลับลงบนโต๊ะน้ำชา

เลขาฯ เหมยจ้องมองสีหน้าของเธอ พลางเลิกคิ้ว "ไม่มีอะไรอยากจะพูดเลยเหรอ"

อวี๋ซือหยาเพียงส่ายหน้า ไม่ส่งเสียงใด

เลขาฯ เหมยนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตรงกลาง กวาดสายตามองคนทั้งสองรอบหนึ่ง "พวกคุณนี่เก่งกันจริงนะ ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ คนทั้งอำเภอกลับไม่มีใครรู้เรื่องเลย จนกระทั่งทางเมืองและมณฑลโทรศัพท์มา ผมถึงเพิ่งได้รู้ ผมคงต้องขอบใจพวกคุณแล้วสิ ภายในวันเดียว ทั้งทางเมืองทั้งทางมณฑลต่างโทรมาหาผม นี่มันเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยนะ"

ใครฟังก็รู้ว่าเขากำลังพูดประชด

อวี๋ซือหยาเงยหน้าสบตากับเลขาฯ เหมยอย่างเปิดเผย น้ำเสียงจริงใจ "เลขาฯ เหมยคะ ขอโทษด้วยค่ะที่สร้างความลำบากใจให้อำเภอของเรา ถ้าคุณได้อ่านรายงานข่าวก่อนหน้านี้ของหัวหน้าบก. ลู่ คุณน่าจะทราบดีว่าพวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เรื่องบานปลายตั้งแต่แรก คนที่พอจะตามเรื่องได้พวกเราก็ไปหามาหมดแล้ว พยายามหาทางออกผ่านทุกช่องทางแต่ก็แก้ปัญหานี้ไม่ได้ จนตรอกจริงๆ ถึงได้ไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าบก. ลู่ค่ะ เลขาฯ เหมยคะ ใบแจ้งการรับเข้าศึกษามหาวิทยาลัยเกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของผู้เข้าสอบคนหนึ่ง ไม่ใช่ว่าพวกเราอยากจะไปหาเรื่องใคร แต่ฉันไม่สามารถทนดูเรื่องที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้เกิดขึ้นตรงหน้า เกิดขึ้นกับเพื่อนของฉันได้ลงคอค่ะ!"

ดูเหมือนเลขาฯ เหมยจะไม่คิดว่าอวี๋ซือหยาจะเปิดอกพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ เข้าประเด็นอย่างชัดเจนโดยไม่มีการเฉไฉ สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลงบ้าง แต่ก็ยังคงไม่สบอารมณ์อยู่ดี "ไปหาพวกนั้นไม่ได้ผล คุณก็มาหาผมสิ เอาไปป่าวประกาศลงหนังสือพิมพ์ประจำเมืองเอกมณฑล อำเภอเฉินซานของเราคราวนี้ได้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วมณฑลแล้ว ดีใจไหมล่ะ"

อวี๋ซือหยายิ้มเจื่อน "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเราค่ะ เลขาฯ เหมยมีงานล้นมือ ต้องดูแลสารพัดเรื่อง ฉันจะกล้าทำลายระเบียบเอาเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้มารบกวนคุณได้ยังไงคะ ขืนฉันเปิดช่องไว้แบบนี้ ต่อไปคนอื่นก็เอาเยี่ยงอย่างตามกันหมด เลขาฯ เหมยคงทำงานไม่ได้พอดีค่ะ"

"ปากคอเราะรายพูดเก่งจริงนะ แล้วหนังสือพิมพ์วันนี้จะว่ายังไง ถ้าไม่ใช่คุณเป็นคนให้ข้อมูล ลู่หมิงฮุ่ยจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นที่อำเภอของเรา" เลขาฯ เหมยไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกได้ง่ายๆ เขาชี้นิ้วไปที่หนังสือพิมพ์แล้วเอ่ยถาม

อวี๋ซือหยาลูบจมูกตัวเองอย่างเก้อเขิน แล้วตอบอย่างเขินอายว่า "ก็ได้ค่ะเลขาฯ เหมย ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้หัวหน้าบก. ลู่ฟังเอง นี่ไม่ใช่เพราะหัวหน้าเกาทำตัวน่าโมโหหรอกเหรอคะ ตอนแรกพวกเขารับปากฉันอย่างดิบดีว่าจะตรวจสอบที่มาที่ไปของใบแจ้งการรับเข้าศึกษาให้ และจะช่วยตามหาให้จนเจอ แต่ผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะคะ เขาโทรมาปฏิเสธเสียงแข็งว่าหาไม่พบ อาจจะหายไปที่ที่ทำการไปรษณีย์แล้ว ฉันทั้งโกรธทั้งทำอะไรเขาไม่ได้ ก็เลยต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกหัวหน้าบก. ลู่นี่แหละค่ะ"

เธอยังเด็ก เพิ่งจะอายุยี่สิบปี เป็นวัยที่อารมณ์ร้อนวู่วาม พอไฟโทสะพลุ่งพล่านจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ การจะทำเรื่องล้ำเส้นไปบ้างก็ย่อมเป็นเรื่องที่น่าให้อภัย

พอคำพูดชุดนี้หลุดออกมา เลขาฯ เหมยจะเอาความก็ไม่ได้ จะปล่อยผ่านไปก็ไม่เชิง เขาชี้นิ้วชี้ข้ามอากาศไปทางปลายจมูกของอวี๋ซือหยา "ฉันยอมใจคารมของเธอจริง ๆ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะแหะ ๆ แล้วรีบถามว่า "เลขาฯ เหมยคะ คุณคิดจะจัดการเรื่องนี้ยังไงเหรอคะ"

เลขาฯ เหมยปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "เบื้องบนเตรียมจะตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะบอกว่าทำยังไงก็ทำอย่างนั้นได้ คราวนี้พวกเธอเล่นแทงทะลุฟ้าไปแล้ว รอให้ฉันเข้าไปเขียนรายงานสำนึกผิดที่เมืองเถอะ"

อวี๋ซือหยายิ้มแห้งอย่างกระอักกระอ่วนพลางทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ขอโทษจริง ๆ ค่ะเลขาฯ เหมย ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคิดรอบคอบไม่พอ ถึงได้พลอยทำให้คุณเดือดร้อนไปด้วย"

ไม่ว่าจะผิดหรือไม่ แต่การทำให้ผู้นำต้องมารับเคราะห์ไปด้วย การขอโทษไว้ก่อนย่อมไม่มีทางผิดแน่นอน

พอเธอทำแบบนี้ เลขาฯ เหมยก็ไม่อาจโกรธเธอลงเลยแม้แต่น้อย พูดกันตามจริงแล้วเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอตั้งแต่แรก ถึงแม้เลขาฯ เหมยจะโมโหที่เธอแทงเรื่องนี้ขึ้นไปถึงเบื้องบนจนทำให้อำเภอเฉินซานต้องมา 'มีชื่อเสียง' โด่งดังแบบนี้ แต่เขากลับยิ่งรังเกียจพฤติกรรมใช้อำนาจหน้าที่หาผลประโยชน์ส่วนตนและความเพิกเฉยละเลยต่อหน้าที่ของเจ้าหน้าที่บางคนในหน่วยงานการศึกษามากกว่า

"เอาเถอะ เธอสนิทกับนักข่าวของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลไม่ใช่เหรอ ไปบอกพวกเขาทีว่าทางเมืองเตรียมจะสืบสวนเรื่องนี้อย่างเข้มงวดแล้ว บอกพวกเขาว่าอย่าลงข่าวอีกเลย" เลขาฯ เหมยโบกมือพูดขึ้น

ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน ถ้าไม่ตีเรื่องให้ใหญ่โต พวกหัวหน้าเกาจะได้รับโทษอย่างสาสมได้ยังไง แค่ปลดออกจากตำแหน่งมันจะดูเบาเกินไปสำหรับคนพวกนั้นแล้ว

อวี๋ซือหยากระแอมไอทีหนึ่งแล้วพูดว่า "เลขาฯ เหมยคะ ที่จริงเรื่องร้ายก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนเป็นเรื่องดีไม่ได้นะคะ ฉันมีไอเดียอยู่อย่างหนึ่ง คุณอยากลองฟังดูไหมคะ"

เลขาฯ เหมยโดนวิจารณ์สั่งสอนมาสองวันติด กำลังปวดหัวอยู่พอดี พอได้ยินคำนี้ก็เลิกคิ้วขึ้น "ว่ามาสิ ไอเดียอะไร"

แม่หนูคนนี้แม้อายุจะยังน้อย แต่การทำงานกลับมีลูกเล่นแพรวพราว ลองฟังดูก็ไม่เสียหายอะไร

อวี๋ซือหยาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เลขาฯ เหมยคะ เรื่องนี้คุณกับพวกผู้นำในอำเภอก็ถูกปิดหูปิดตาเหมือนกันค่ะ สรุปแล้วมันเป็นเพราะคนบางคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ถึงได้ทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ออกมา จนทำให้ชื่อเสียงของอำเภอเฉินซานเราต้องมัวหมอง ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำก็คือการแสดงออกให้เห็นว่า รัฐบาลของเราเป็นรัฐบาลที่รับใช้ประชาชน เราตัดขาดและขจัดการใช้อำนาจหาผลประโยชน์ส่วนตนทุกรูปแบบ หากตรวจพบเมื่อไหร่จะลงโทษขั้นเด็ดขาดไม่มีละเว้น! เพราะฉะนั้นฉันเลยเสนอว่า ก่อนที่คณะทำงานสืบสวนจากเบื้องบนจะลงมา เราควรเป็นฝ่ายริเริ่มตรวจสอบตัวเองก่อนค่ะ ตรวจดูว่าเรื่องของสหายฉู่ยวี่เทาเป็นแค่กรณีเดียว หรือว่ายังมีผู้เสียหายรายอื่น ๆ ที่โดนแบบเดียวกันอีก การที่เราเป็นคนตรวจพบเอง กับการที่คณะทำงานสืบสวนลงมาตรวจเจอนั้น ความหมายมันต่างกันลิบลับเลยนะคะ!"

"เธอหมายความว่า ในอำเภอเรายังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกงั้นเหรอ" หลังจากนิ่งเงียบไปสองสามวินาที เลขาฯ เหมยก็จ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายคมกริบพลางถามขึ้น

อวี๋ซือหยาไม่ได้ตอบคำถามนี้ตรง ๆ "เรื่องนี้ฉันก็ไม่ทราบหรอกค่ะ มีหรือไม่มีก็ต้องตรวจสอบดูถึงจะรู้ ถ้าเราชิงลงมือสืบสวนก่อน แสดงท่าทีออกไปให้ชัดเจน ถึงเวลานั้นฉันค่อยติดต่อไปหาหัวหน้าบก. ลู่ ขอให้เธอช่วยเขียนรายงานข่าวที่เกี่ยวข้องเพื่อแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของอำเภอเราในการปราบปรามการสวมสิทธิ์โกงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แบบนี้ก็กู้ชื่อเสียงของอำเภอเฉินซานกลับคืนมาได้ระดับหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ"

เลขาฯ เหมยลองตรองดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล หากมีปัญหาจริง ๆ การที่เราตรวจพบเองก่อน กับการให้คนอื่นมาตรวจเจอนั้น มันคนละเรื่องกันเลยจริง ๆ

เลขาฯ เหมยนิ่งสุขุมอย่างยิ่ง เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ "มีอะไรอีก เธอก็พูดมาให้หมดเถอะ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะแหะ ๆ พลางถือโอกาสประจบเอาใจไปทีหนึ่ง "ไม่มีอะไรปิดบังเลขาฯ เหมยได้จริง ๆ ค่ะ เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะเลขาฯ เหมย พอเกิดเรื่องของสหายฉู่ยวี่เทาขึ้น ฉันก็เอาแต่คิดทบทวนว่า ในอำเภอเรามีเลขาฯ เหมยที่เที่ยงธรรมและโปร่งใสแท้ ๆ ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ แล้วอำเภอหรือเมืองอื่นล่ะคะ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้เหมือนกัน เราจะยอมให้อำเภอเฉินซานของเราต้องมาเสียชื่ออยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกจริงไหมคะ เพราะฉะนั้น ฉันก็เลยคุยกับบรรณาธิการลู่ไว้แล้วว่า ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของอำเภอเฉินซานเรายินดีที่จะเป็นสปอนเซอร์ให้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ออกฉบับพิเศษตีพิมพ์รายชื่อผู้สอบผ่านของมหาวิทยาลัยทุกแห่งในมณฑล แล้วจัดส่งไปตามแต่ละอำเภอ แต่ละคอมมูน และแต่ละหน่วยงานเหมือนการวางแผงปกติ ให้ทุกคนขอแค่พยายามหาวิธีสักหน่อย ก็สามารถดูรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือก ตรวจสอบได้ว่าตัวเองสอบติดหรือไม่ติดกันแน่"

"พอเป็นแบบนี้ หากอำเภอหรือเมืองอื่นมีคนที่สอบติดจริง ๆ แต่ไม่ได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียน พอผู้เข้าสอบเห็นชื่อตัวเองก็ต้องไปร้องเรียนกับเบื้องบนแน่นอน อำเภอเฉินซานของเราก็จะไม่ใช่กรณีพิเศษอีกต่อไป ในทางกลับกัน อำเภอเรายังกลายเป็นอำเภอที่กระตือรือร้นในการตรวจสอบตัวเองที่สุด จัดการอย่างจริงจังที่สุด ตอบสนองเร็วที่สุด และแก้ไขข้อผิดพลาดอย่างจริงใจที่สุด ถึงจะไม่ได้รับคำชมเชย แต่อย่างน้อยเราก็ไม่ตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป และสายตาที่คนอื่นมองอำเภอเราก็จะดีขึ้นมากด้วยค่ะ"

สิ่งที่อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ก็คือ แผนการนี้สามารถลากอำเภอและเมืองอื่นลงน้ำไปด้วย ถึงเวลานั้นอำเภอเฉินซานก็จะไม่ใช่อำเภอเดียวที่ทำผิดพลาด และจะไม่ดูโดดเด่นสะดุดตาขนาดนั้นอีก

เลขาฯ เหมยเข้าใจความหมายของเธอในทันที เขามองเธอด้วยแววตาซับซ้อน "ฉันยังประเมินเธอต่ำไปจริง ๆ ผู้จัดการอวี๋ สนใจมาทำงานสายการเมืองไหม"

ถ้าเขามีเลขาธิการที่หัวไวขนาดนี้ ทั้งเก่งเรื่องการเมืองและเข้าใจเศรษฐกิจ จะต้องกังวลอะไรเรื่องผลงานของอำเภอจะทำได้ไม่ดี เฮ้อ ตอนแรกคิดว่าเสี่ยวหวังกับเสี่ยวหูต่างก็เป็นคนหนุ่มสาวที่เก่งกาจมากแล้ว แต่พอเอามาเทียบกับแม่หนูคนนี้ ช่างเทียบไม่ติดฝุ่นเลยจริง ๆ เธอคอยเปิดหูเปิดตาเขารอบแล้วรอบเล่า ถ้าไม่ได้รู้ภูมิหลังตื้นลึกหนาบางของแม่หนูคนนี้เป็นอย่างดี เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่านี่คือหญิงสาววัยยี่สิบปี

อวี๋ซือหายิ้มเขิน ๆ "เลขาฯ เหมยคะ พ้นปีใหม่ไปฉันก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองเอกมณฑลแล้วค่ะ"

เลขาฯ เหมยตบหน้าผากตัวเอง "ฉันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท มาคุยเรื่องงานกันต่อดีกว่า แล้วเธอคิดว่าควรจัดการกับพวกหัวหน้าเกาอย่างไร"

ความคิดเห็นนี้อวี๋ซือหยาไม่อาจเสนอได้ เพราะอาจถูกมองว่าก้าวก่ายหน้าที่ เธอยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "เลขาฯ เหมยคะ ฉันคิดว่าคดีนี้ส่งมอบให้สำนักงานความมั่นคงสาธารณะไปตรวจสอบจะดีกว่าค่ะ หากให้ฝ่ายการศึกษาตรวจสอบกันเอง คนอื่นก็คงไม่เชื่อถือคำตอบเท่าไหร่ สู้เชิญบุคคลที่สามที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียมาจัดการจะเหมาะสมกว่า พอดีกับที่เจ้าหน้าที่ของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะมีประสบการณ์ทำคดีอย่างโชกโชน ให้พวกเขาออกโรงจัดการย่อมเหมาะสมที่สุดค่ะ"

เลขาฯ เหมยชำเลืองมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง หากฝ่ายความมั่นคงสาธารณะเข้ามาทำคดี เรื่องนี้ก็ต้องตั้งเป็นคดีความขึ้นมา ลักษณะของเรื่องก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่การตรวจสอบกันเองภายในพรรคอย่างเรียบง่ายเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่นี่ได้กลายเป็นคดีอาญาไปแล้ว พวกหัวหน้าเกาก็ต้องรับผิดชอบทางอาญาด้วย

ทว่าหัวหน้าเกาก็ทำเกินไปจริง ๆ การตัดอนาคตผู้อื่นก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าพ่อแม่ ซ้ำยังทำลายความยุติธรรมทางการศึกษา ขัดต่อเจตนารมณ์ดั้งเดิมของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในการคัดเลือกผู้มีความสามารถ สมควรต้องถูกลงโทษอย่างเด็ดขาดจริง ๆ อีกทั้งยังสามารถแสดงให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวของอำเภอเฉินซานที่จะขจัดการใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตนให้หมดสิ้นไปด้วย

"ตกลง จัดการตามที่เธอว่า เสี่ยวหู นายโทรศัพท์ไปที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ให้คนไปควบคุมตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดไว้ แล้วสืบสวนคดีนี้ให้กระจ่าง"

"ครับ" เลขาฯ หูมองอวี๋ซือหยาด้วยความตื่นตะลึง เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ เขาได้เห็นกับตาว่าคนคนนี้โน้มน้าวเลขาฯ เหมยอย่างไร และทำให้เปลวเพลิงโทสะของเลขาฯ เหมยสงบลงได้อย่างไร

หลังจากเขาเดินออกไป เลขาฯ เหมยก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงพนักพลางเงยหน้ามองอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ ได้ยินว่าโรงงานของพวกเธอหยุดงานหยุดผลิตกันแล้ว ไหน ๆ เธอก็ไม่มีอะไรทำ มาช่วยฉันหน่อยเป็นไง คนที่เสนอเรื่องการตรวจสอบตัวเองก็คือเธอ เธอน่าจะมีประสบการณ์เรื่องนี้ที่สุด จะยกเรื่องนี้ให้คนอื่นทำฉันก็ไม่วางใจ สู้ให้เธอเป็นหัวเรือใหญ่ตั้งคณะทำงานขึ้นมาสักชุด ก่อนที่ทีมตรวจสอบจะมาถึง พวกเรามาตรวจสอบกันเองก่อนว่าในอำเภอยังมีกรณีแบบฉู่ยวี่เทาอีกไหม เธอคิดว่าอย่างไร"

ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย! เลขาฯ เหมยพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เท่ากับไม่เปิดโอกาสให้อวี๋ซือหยาปฏิเสธได้เลยแม้แต่น้อย

เธอเอื้อมมือไปลูบจมูกตัวเอง พลางเอ่ยอย่างถ่อมตนว่า "ขอบคุณเลขาฯ เหมยที่ไว้ใจค่ะ แต่ฉันเองก็เพิ่งเคยทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ยังไม่มีประสบการณ์เลย..."

เลขาฯ เหมยเอ่ยขัดขึ้นทันที "ไม่เป็นไร เธอไม่มีประสบการณ์ คนอื่นก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกัน อย่างน้อยเธอก็ยังมีสมองมากกว่าพวกเขานะ!"

ไม่รู้จริง ๆ ว่าคำนี้ชมหรือประชดกันแน่ เมื่อเห็นว่าบ่ายเบี่ยงไม่พ้นจริง ๆ อวี๋ซือหยาจึงฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน "คืออย่างนี้ค่ะเลขาฯ เหมย ถ้าจะให้ฉันตรวจสอบจริง ๆ แล้วเกิดเจอเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้นมา ฉันจะแจ้งฝ่ายความมั่นคงนะคะ และเรื่องนี้ฉันก็จะบอกบรรณาธิการลู่ด้วย ให้เธอทำข่าวออกไปพร้อมกัน เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดของอำเภอเฉินซานเราในการกวาดล้างค่านิยมที่ไม่ถูกต้องทั้งหมดค่ะ"

เลขาฯ เหมยคิดในใจว่า ถึงอย่างไรทีมตรวจสอบก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ยังจะปิดบังไว้ได้อีกหรืออย่างไร

"เอาละ ข้อเรียกร้องของเธอฉันตกลงทั้งหมด เธอไปหาเสี่ยวหู ให้เขาจัดคนไปช่วยเธอสักสองสามคน"

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เลขาฯ เหมยคะ คนที่จะเอามาช่วยนี่ฉันเลือกได้ตามใจชอบเลยไหมคะ"

"เลือกได้ตามใจชอบเลย ตอนนี้เรื่องนี้เป็นงานที่สำคัญที่สุดของเรา" เลขาฯ เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืน "ตกลงค่ะเลขาฯ เหมย ฉันเข้าใจแล้ว"

พอนางเดินพ้นประตูไป เลขาฯ เหมยก็เบนสายตาไปยังเลขาฯ หวังที่นั่งเงียบมาตลอดและดูหมดอาลัยตายอยากเหมือนต้นไม้โดนน้ำค้างแข็ง "ก่อนหน้านี้ นายไม่เอะใจเลยหรือว่าอวี๋ซือหยากำลังทำอะไรอยู่"

เลขาฯ หวังก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ "ขอโทษครับเลขาฯ เหมย เรื่องนี้ต้องโทษผมเอง เมื่อวานซืนอวี๋ซือหยาพาฉู่ยวี่เทากับหัวหน้าหลี่มาหาเจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษาที่คอมมูน ตอนนั้นสองฝ่ายก็มีปากเสียงกันจนไม่ค่อยราบรื่น พอผมรู้เรื่องก็ไม่ได้ให้ความสำคัญเท่าที่ควร จนทำให้เกิดเรื่องบานปลายอย่างในวันนี้ครับ"

"นายไม่คิดว่าอวี๋ซือหยาจะก่อเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ต่างหากล่ะ!" เลขาฯ เหมยแทงใจดำเข้าอย่างจัง

เลขาฯ หวังไร้คำแก้ตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย

ทว่าเลขาฯ เหมยกลับมองการณ์ไกลและไม่ได้ถือสา "ไม่โทษนายหรอก ถ้าเป็นเมื่อสองสามวันก่อน มีคนมาบอกฉันว่าอำเภอเฉินซานเราจะโด่งดังจนระดับมณฑลกับระดับเมืองต้องติดต่อมาหาฉัน ฉันเองก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน คงพูดได้คำเดียวว่า อวี๋ซือหยาคนนี้ใจกล้าเกินไป ไม่มีอะไรที่เธอไม่กล้าทำจริง ๆ"

เลขาฯ เหมยไม่ได้คิดจะอธิบายเพิ่มเติม ได้แต่เอ่ยว่า "ถึงเธอจะชอบก่อเรื่องวุ่นวายไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย ในทางกลับกัน เธอกลับมีเลือดรักความยุติธรรมเต็มเปี่ยม นายเรียนรู้จากเธอบ้างก็ไม่มีข้อเสียหายอะไร"

เลขาฯ หวังมองเลขาฯ เหมยด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดเลยว่าเลขาฯ เหมยจะประเมินค่าอวี๋ซือหยาไว้สูงส่งถึงเพียงนี้

เลขาฯ เหมยเห็นท่าทางของเขาแล้วก็หัวเราะออกมา "อย่าบอกนะว่านายคิดจริง ๆ ว่าเธอจ่ายเงินให้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลตีพิมพ์รายชื่อผู้สอบผ่าน เพียงเพื่อจะลากอำเภอและเมืองอื่นลงน้ำด้วย จะได้ไม่ให้อำเภอเฉินซานเราตกเป็นเป้าสายตาแค่นั้นน่ะ"

"ไม่ใช่หรอกหรือครับ" เลขาฯ หวังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

เลขาฯ เหมยส่ายหน้า "ย่อมไม่ใช่แน่นอน ตอนที่ฉันไปหาเธอมันกะทันหันมาก แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ เธอกลับมีแผนการพร้อมอยู่ในอก แสดงว่าเตรียมการไว้นานแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอคงคุยกับทางหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ ต่อให้เธอหูตากว้างไกลแค่ไหน ก็ไม่มีทางรู้เรื่องทีมตรวจสอบล่วงหน้าได้ นั่นหมายความว่าเธอวางแผนจะทำแบบนี้แต่แรกแล้ว นายคิดว่านอกจากเรื่องนี้แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรได้อีกล่ะ เฮ้อ พอเทียบกับคนหนุ่มสาวอย่างเธอแล้ว คนรุ่นแก่อย่างเราช่างน่าละอายใจจริง ๆ มัวแต่พะวักพะวงมากไป จนทำอะไรก็ติดขัดไปหมด"

พูดถึงตรงนี้ เลขาฯ เหมยก็อดทอดถอนใจไม่ได้

เลขาฯ หวังถึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ ในอกพลันบังเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านยากจะบรรยาย "แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมพูดความจริงล่ะครับ ทั้งที่สิ่งที่เธอทำก็เพื่อผู้เข้าสอบที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเรื่องที่ดีแท้ ๆ"

"อาจจะกลัวว่าคนแก่อย่างพวกเราจะไม่เข้าใจเธอก็ได้กระมัง" เลขาฯ เหมยเอ่ยอย่างเนิบช้า

เลขาฯ หวังรีบแย้งขึ้นมาทันที "แต่คุณไม่ใช่คนแบบนั้นนี่ครับ"

เลขาฯ เหมยมองเขา "นั่นก็ไม่แน่หรอก ถึงฉันจะไม่ใช่ แต่คนอื่นล่ะ ในโลกนี้คนที่ไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวมีมากกว่าอยู่แล้ว เป็นไงล่ะ การลงมาหาประสบการณ์ที่ชนบทครั้งนี้ คุ้มค่าไหม"

เลขาฯ หวังยิ้มเจื่อน "คุ้มค่ามากครับ"

เมื่อเห็นท่าทางเหมือนถูกซัดจนเซของเขา เลขาฯ เหมยก็ตบไหล่ปลอบใจ "คนอย่างอวี๋ซือหยาน่ะยังไงก็เป็นส่วนน้อย เธอเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น ต้องหาเรื่องขยับขยายไม่หยุดแน่ นายสู้เธอไม่ได้หรอก ตั้งใจทำงานกับเธอไปเถอะ เธอทำโรงงานได้ดี ประวัติการทำงานของนายก็พลอยดูดีไปด้วย แถมยังได้เรียนรู้อะไรอีกตั้งเยอะแยะจากเธอ"

ต่อให้เลขาฯ เหมยไม่พูด ตอนนี้เลขาฯ หวังก็ไม่มีแก่ใจจะไปงัดข้อกับอวี๋ซือหยาแล้ว เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ผมเข้าใจแล้วครับ"

อวี๋ซือหยาตามหาเสี่ยวหูจนเจอแล้วบอกเจตนาที่มา

เสี่ยวหูพาเธอไปที่ฝ่ายบุคคล แล้วเอาบัญชีรายชื่อเจ้าหน้าที่ในอาคารที่ทำการรัฐบาลออกมาให้เธอเลือก

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองรอบหนึ่ง ในนี้มีคนหนุ่มสาวแค่ไม่กี่คน คนที่อายุน้อยที่สุดก็ยังแก่กว่าเธอสองสามปี แถมแต่ละคนต่างก็มีหน้าที่รับผิดชอบ แบบนี้จะเลือกยังไงล่ะ

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ใครจะไปรู้ว่าคนพวกนี้มีใครเป็นญาติโกโหติกาหรือเกี่ยวพันกับคนอย่างหัวหน้าเกาบ้างหรือเปล่า เธอที่เป็นแค่คนบ้านนอกที่ถูกคนมองข้าม เจ้าหน้าที่พวกนี้ที่ไหนจะยอมฟังคำสั่งเธอกัน

หลังจากได้เห็นท่าทีสูงส่งของเจ้าหน้าที่แซ่เหยียนคนนั้น กับการทำส่งเดชของหัวหน้าเกากับรองผู้อำนวยการหนิวแล้ว อวี๋ซือหยาก็ไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัวให้ลำบากใจ

เธอปิดสมุดรายชื่อลง แล้วเอ่ยอย่างเกรงใจว่า "เลขาฯ หูคะ ฉันดูแล้วใกล้จะสิ้นปี งานของทุกคนคงรัดตัวกันทั้งนั้น คงไม่มีเวลาตามฉันไปวิ่งวุ่นที่สำนักการศึกษาทุกวัน หรือกระทั่งต้องลงไปตามชนบทหรอก เอาแบบนี้ดีไหมคะ ให้ฉันเรียกคนหนุ่มสาวจากโรงงานพวกเรามาช่วยสักสองสามคนเป็นไง โรงงานเราขาดวัตถุดิบเลยปล่อยให้หยุดงานล่วงหน้าไปแล้ว เรียกพวกเขามาก็ไม่กระทบกับงานด้วยค่ะ"

"เรื่องนี้..." เสี่ยวหูตัดสินใจไม่ถูก มีท่าทีลังเลเล็กน้อย

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางว่า "หรือคุณลองไปถามเลขาฯ เหมยดูไหมคะ ถ้าท่านไม่ว่าอะไร ฉันจะได้กลับไปจัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ให้รถของโรงงานพาคนมาส่งเลย"

เสี่ยวหูนึกถึงเรื่องที่อวี๋ซือหยาเปลี่ยนใจเลขาฯ เหมยได้ภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง เลขาฯ เหมยไม่เพียงไม่เอาความเธอ แต่ยังมอบหมายภารกิจสำคัญให้อีก เขาจึงไม่กล้ามองข้ามความเห็นของอวี๋ซือหยา จึงตอบรับอย่างจริงจัง "ได้ครับ คุณรอสักครู่นะ ผมจะไปขอคำสั่งจากเลขาฯ เหมยก่อน"

"งั้นฉันรอฟังข่าวดีนะคะ" อวี๋ซือหยายิ้มบอก

ผ่านไปไม่กี่นาที เสี่ยวหูก็กลับมา "ผู้จัดการอวี๋ครับ เลขาฯ เหมยบอกว่าเรื่องนี้ให้คุณจัดการได้เลย แต่ต้องทำให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทีมสอบสวนจะลงมา พวกเราต้องล้างโคลนที่ติดเท้าตัวเองให้สะอาดเสียก่อน"

"ได้ค่ะ งั้นฉันจะรีบกลับไปจัดการคน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าตรงไปที่สำนักการศึกษาเลย" อวี๋ซือหยาบอกอย่างยินดี

เธอไม่ได้รอเลขาฯ หวัง แต่หาทางเดินทางกลับโรงงานไปก่อน

เสี่ยวหลี่เห็นเธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ท่าทางเหมือนยกภูเขาออกจากอก "ผู้จัดการอวี๋ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ผมได้ยินมาว่าเมื่อเช้าคุณไปที่อำเภอกับเลขาฯ หวัง"

"ไม่เป็นไรหรอก เลขาฯ เหมยแค่เรียกฉันไปสอบถามสถานการณ์นิดหน่อยน่ะ" อวี๋ซือหยาไม่ได้เล่ารายละเอียดให้เสี่ยวหลี่ฟัง เรื่องแบบนี้แพร่สะพัดในคอมมูนไปทั่วก็ไม่ใช่เรื่องดี ข้อมูลไม่ได้เปิดเผย ช่องทางรับรู้ก็จำกัด ปากต่อปากเล่ากันไป สุดท้ายเรื่องหลายเรื่องก็ผิดเพี้ยนไปหมด

"งั้นก็ดีแล้วครับ ผมเฝ้าตรงนี้เอง คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ" เสี่ยวหลี่เห็นอวี๋ซือหยาดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจึงเอ่ยอย่างใส่ใจ

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ฉันยังมีเรื่องต้องทำ เธอไปหาคนที่เราไว้ใจได้สักหกเจ็ดคน พรุ่งนี้ไปออกงานราชการที่ตัวอำเภอกับฉัน ขอคนที่พอมีความรู้หนังสือหน่อยนะ เลขาฯ เหมยรู้เรื่องของฉู่ยวี่เทาแล้วโกรธมาก เลยให้ฉันนำทีมไปตรวจค้นเรื่องใบแจ้งผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้หมดรอบหนึ่ง"

ได้ยินข่าวนี้ เสี่ยวหลี่ก็ตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที "ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ"

พอลับหลังเขา อวี๋ซือหยาก็ปิดประตูลง แล้วต่อสายโทรศัพท์หาลู่หมิงฮุ่ย

ลู่หมิงฮุ่ยรับสายอย่างประหลาดใจเล็กน้อย "อำเภอเฉินซานของพวกเธอคงไม่ได้มีข่าวอะไรใหม่อีกแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหัวเราะพลางพูด "คุณทายถูกเผงเลย เลขาฯ เหมยของพวกเรารู้เรื่องนี้แล้วโกรธมาก สั่งให้สำนักความมั่นคงสาธารณะกักตัวคนที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว เพื่อสืบสวนหาที่ไปของใบแจ้งผลของฉู่ยวี่เทาให้ละเอียด แถมยังสั่งให้ฉันตั้งทีมสอบสวน ตรวจสอบอย่างเข้มงวดว่าในอำเภอยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกไหมด้วยค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยหลุดหัวเราะพรืดออกมา "นี่แผนของเธอล่ะสิ"

อวี๋ซือหยาหน้าผากมีเส้นดำพาดผ่าน "หัวหน้าบก. ลู่ ความรู้สึกไวจริง ๆ เลยนะคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้มพลางเอ่ย "ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสไตล์ของเธอ"

ด้วยหน้าที่การงาน เธอจึงได้ติดต่อคลุกคลีกับเจ้าหน้าที่วัยกลางคนและคนเฒ่าคนแก่อยู่ไม่น้อย คนพวกนี้ค่อนข้างหัวโบราณ คิดวิธีที่กล้าบ้าบิ่นแบบนี้ไม่ออกหรอก ฟังดูเป็นเรื่องที่อวี๋ซือหยาชอบทำมากกว่า

อุตส่าห์คุยโตต่อหน้าเลขาฯ เหมยว่าจะกอบกู้ชื่อเสียงของอำเภอเฉินซานกลับมาให้ได้ แน่นอนว่าเธอย่อมต้องงัดผลงานออกมาให้เห็นบ้าง

ลู่หมิงฮุ่ยพูดคุยด้วยง่ายอยู่แล้ว "ตกลง ฉันจะเพิ่มเรื่องนี้เข้าไปในข่าวให้"

"แล้วก็ พรุ่งนี้ลงประกาศได้เลยนะคะ บอกว่าเป็ดชิงเหอของพวกเราเตรียมสนับสนุนการพิมพ์ฉบับพิเศษหลายหมื่นฉบับ เพื่อประกาศรายชื่อผู้สอบติดของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยทั่วทั้งมณฑล โหมโรงล่วงหน้าสักหน่อย จะได้ไม่มีใครพลาดข่าวนี้" อวี๋ซือหยาเตือนความจำเธอ

ลู่หมิงฮุ่ยรู้สึกเหมือนตัวเองตกหลุมพรางของเธออีกแล้ว "ตอนที่เธอพูดถึงเรื่องนี้คราวก่อน คิดการณ์ไกลมาถึงวันนี้แล้วใช่ไหมเนี่ย"

ข่าวสองข่าวนี้ออกไปในวันพรุ่งนี้ ใครจะไปมีอคติต่ออำเภอเฉินซานลงอีกล่ะ ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่คงซาบซึ้งในบุญคุณของพวกเขาจนตัวสั่น โดยเฉพาะผู้เข้าสอบที่ไม่ได้รับใบแจ้งผลและยังคาใจกับคะแนนของตัวเอง

อวี๋ซือหยารีบปฏิเสธทันควัน "ไม่มีทางค่ะ คุณคิดมากไปแล้ว ฉันจะไปตรัสรู้ได้อย่างไรว่าวันนี้ท่านเลขาฯ จะมอบหมายภาระหนักหน่วงนี้ให้ฉันน่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยคร้านจะซักไซ้ไล่เลียง อย่างไรเสียผลตอบรับของข่าวนี้ย่อมดีเยี่ยม ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับเธออยู่แล้ว

"งั้นก็ดำเนินตามแผนเถอะ" ลู่หมิงฮุ่ยตอบตกลงในทันที

อวี๋ซือหยายังเสนอแนะอีกความคิดหนึ่งให้เธอ "หัวหน้าบก. ลู่คะ คดีของฉู่ยวี่เทาเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ใช่กรณีเดียว พอพวกเราประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วทั้งมณฑลออกไป หากมีผู้เข้าสอบพบชื่อตัวเองอยู่บนนั้นแต่กลับไม่ได้รับใบแจ้งผลจะทำอย่างไรล่ะคะ ลำพังกำลังของคนคนเดียวนั้นกระจ้อยร่อยเหลือเกิน โดยเฉพาะผู้เข้าสอบในพื้นที่ห่างไกล พวกเขาแทบจะไร้หนทางร้องเรียน ในฐานะที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเป็นสื่อที่มีความรับผิดชอบ คุณสามารถแบกรับหน้าที่นี้ได้นะคะ ฉันขอเสนอให้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเปิดพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ด้านล่างของหน้าหนึ่งไว้โดยเฉพาะ เพื่อลงรายชื่อของคนกลุ่มนี้ สนับสนุนให้ผู้เข้าสอบที่ติดแล้วแต่ไม่ได้รับใบแจ้งผลส่งจดหมายมาร้องเรียนเรื่องนี้ค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยได้ยินเช่นนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง "ผู้จัดการอวี๋ นี่เธอยังคิดว่าเรื่องมันไม่ใหญ่พอหรือยังไงกันฮะ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะฮ่า ๆ พลางตอบ "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่คิดว่าถ้าไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ผ่านเรื่องนี้ไป หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลคงโดดเด่นแซงหน้าสื่อมวลชนทั่วประเทศ กลายเป็นหนึ่งในสื่อที่มีชื่อเสียงที่สุด ต่อไปเวลาใครเอ่ยถึงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ก็จะนึกถึงสื่อที่มีความรับผิดชอบ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับพวกคุณเลยนี่คะ!"

ลู่หมิงฮุ่ยส่งเสียงฮึเบา ๆ "ไม่ต้องมาป้อนคำหวาน ฉันไม่หลงกลหรอก ความคิดเห็นของเธอฉันจะไปเสนอหัวหน้าบก. ใหญ่ให้ ส่วนเบื้องบนจะยอมรับหรือไม่นั้นฉันก็ไม่รู้ด้วยแล้วนะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางวางสายโทรศัพท์ ต่อให้ตอนนี้ผู้นำยังไม่อนุมัติ รออีกไม่กี่วันเมื่อรายชื่อผู้สอบติดตีพิมพ์ออกไปจนเกิดกระแสตอบรับและเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องสำเร็จไม่ช้าก็เร็ว อย่างไรก็ต้องเปิดทางระบายให้กระแสความต้องการของประชาชนอยู่แล้ว!

หากพวกเขายังไม่ตกลง รอตอนพบทีมสอบสวนระดับมณฑล เธอค่อยเสนอไปอีกรอบก็ยังได้ ในเมื่อเริ่มสืบแล้ว ก็ควรเปิดโอกาสให้ผู้เข้าสอบทุกคนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้ยื่นอุทธรณ์ เปิดเผยความจริง และเก็บหลักฐานให้แน่นหนา! ถ้าทำแบบนี้ได้ทุกปีแล้วยังมีคนกล้าเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลก เธอก็จะยอมซูฮกให้เลยว่าเป็นคนจริง!