ตอนที่ 75 กระแสตอบรับฉบับพิเศษและชื่อเสียงของเป็ดชิงเหอ

วันรุ่งขึ้นเมื่อหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลตีพิมพ์ออกมา ก็ก่อให้เกิดกระแสฮือฮาไปทั่วเมืองเอกของมณฑลทันที ชาวเมืองที่ถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือต่างพากันบอกต่อปากต่อปาก

"ได้ยินข่าวหรือยัง หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลจะออกฉบับพิเศษ ประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านเข้ามหาวิทยาลัยต่างๆ ทั่วทั้งมณฑลเลยนะ!"

"เห็นแล้ว แถมยังบอกด้วยว่าหลังจากนี้จะประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านทุกปี แบบนี้พวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องใบแจ้งการรับเข้าเรียนจะสูญหายหรือถูกคนอื่นขโมยไปอีกแล้ว!"

"ฉันเห็นในหนังสือพิมพ์บอกอีกว่า มีโรงงานชื่อ 'เป็ดชิงเหอ' เป็นผู้ออกเงินสนับสนุนค่าใช้จ่ายส่วนนี้ พวกเธอเคยได้ยินชื่อโรงงานนี้ไหม ทำเกี่ยวกับอะไรน่ะ"

"เป็ดชิงเหอนี่เธอไม่รู้จักได้ไงล่ะ ที่ขายพวกเป็ดกับไส้กรอกแฮมนั่นไง เมื่อก่อนมีชั้นวางขายของพวกเขาโดยเฉพาะอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง ต่อมาก็เปิดร้านขึ้นมาแห่งหนึ่ง อยู่เยื้องๆ ฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองนั่นแหละ!"

"เธอพูดถึงร้านนั้นเองหรือ ฉันรู้แล้ว ผู้จัดการของโรงงานนี้นี่เด็ดขาดใจถึงมากเลยนะ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นมีคนกินเจอซองบุหรี่ ทางนั้นก็เลยแจกสินค้าชุดนั้นให้ทุกคนกินฟรีๆ เลย แม่ของน้องเขยของเพื่อนร่วมชั้นของน้องสาวภรรยาของลูกพี่ลูกน้องฉันยังไปรับมาห่อหนึ่งเลย ถ้าให้ฉันพูดนะ ร้านนี้ดีจริงๆ เลยละ!"

"ดีจริงแท้แน่นอน ไม่ว่าใครจะพูดยังไง เดี๋ยวฉันจะไปซื้อเป็ดมากินสักหน่อย เจ้าลูกชายคนที่สองของบ้านฉันปีหน้าก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พอมีประกาศแจ้งจากทางหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาสวมรอยแย่งเอาใบแจ้งของลูกคนที่สองเราไปแล้ว"

"ป้าซานฮวา เธอพูดมีเหตุผลนะ ลูกสาวคนเล็กบ้านฉันปีถัดไปก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน ฉันก็จะไปอุดหนุนเป็ดชิงเหอนี่ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วย บ่ายนี้พวกเราไปด้วยกันนะ"

"อย่าไปเลย ของโรงงานเขาทำอร่อย สดใหม่ แถมยังสะอาดถูกสุขอนามัย ขายหมดเกลี้ยงไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้มีเงินก็ซื้อไม่ได้หรอก สองวันก่อนฉันเดินผ่านหน้าร้านพวกเขา กะว่าจะไปซื้อกลับมาไว้ให้พวกเด็กๆ กินช่วงปีใหม่สักหน่อย ผลปรากฏว่าเขาปิดร้านไปแล้ว บอกว่าของหมดเกลี้ยง"

เสียงสนทนาทำนองนี้ดังขึ้นไม่ขาดสายทั่วทั้งเมืองเอกของมณฑล ทุกคนต่างเปลี่ยนจากความโกรธแค้นชิงชังในตอนแรกมาเป็นความตื่นเต้นและดีใจ ทั้งยังรู้สึกขอบคุณหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลและเป็ดชิงเหอ รวมถึงความพยายามของทางรัฐบาลด้วย ในวันนั้นมีคนจำนวนไม่น้อยเขียนจดหมายขอบคุณส่งไปยังสำนักงานหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล และยังมีบางส่วนเขียนส่งถึงเป็ดชิงเหอ ทว่าเพราะไม่รู้ว่าจะติดต่อใคร จึงได้แต่ส่งกันไปทั่ว มีทั้งส่งไปที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเพื่อฝากให้ส่งต่อ และมีทั้งนำไปสอดไว้ตามซอกประตูที่หน้าร้านสาขา

เพียงแต่เนื่องจากความล่าช้าของการส่งข่าวสาร ในตอนนี้เรื่องพวกนี้จึงยังส่งมาไม่ถึงระดับอำเภอ อวี๋ซือหยายังคงทำงานตามกำหนดการไปทีละขั้นตอน

แต่เช้าตรู่ เธอพาคนหนุ่มสาวเจ็ดคน ออกค่าใช้จ่ายเองนั่งรถบรรทุกคันใหญ่ของโรงงานตัวเองมุ่งหน้าไปยังสำนักการศึกษาประจำอำเภอ เพื่อตรวจเช็กรายชื่อผู้สอบผ่านอีกรอบตามคำสั่งของเลขาฯ เหมย

เนื่องจากทั่วทั้งอำเภอมีผู้สอบผ่านเพียงสองร้อยกว่าคนเท่านั้น ความจริงแล้วจึงตรวจสอบได้ง่ายมาก อวี๋ซือหยาแบ่งคนทั้งหมดแปดคนรวมถึงตัวเธอเองออกเป็นสองกลุ่ม ให้หม่าตงอวิ๋นพาคนสองคนไปที่ที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลขเพื่อค้นหาบันทึกการส่งไปรษณีย์ของใบแจ้งการรับเข้าเรียน ส่วนคนที่เหลือก็อยู่ตรวจเช็กข้อมูลของผู้เข้าสอบร่วมกับเธอ

ในเวลาเดียวกัน เธอยังให้คนนำกล่องไม้ใบหนึ่งไปแขวนไว้ที่ทางด้านซ้ายของประตูทางเข้าสำนักการศึกษา ยินดีเปิดรับเบาะแสที่เกี่ยวข้องโดยไม่เปิดเผยตัวตนจากเจ้าหน้าที่ของสำนักการศึกษา

ง่วนอยู่แบบนี้ไปค่อนวัน กระทั่งหม่าตงอวิ๋นรวบรวมรายชื่อผู้เข้าสอบจากทางไปรษณีย์เสร็จเรียบร้อย แล้วนำมาเทียบกับข้อมูลของทางสำนักการศึกษา อวี๋ซือหยาก็พบว่ารายชื่อตรงกันทั้งหมด ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในตอนนั้นเอง กลับได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" อวี๋ซือหยานวดขมับพลางเอ่ยถาม

ผ่านไปสองนาที หม่าตงอวิ๋นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "ผู้จัดการอวี๋คะ มีเยาวชนลงชนบทคนหนึ่งบอกว่าเขาไม่ได้รับใบแจ้งการรับเข้าเรียน เขามั่นใจว่าตัวเองต้องสอบติดแน่ๆ เลยสงสัยว่าใบแจ้งการรับเข้าเรียนจะมีปัญหา ตอนนี้มาที่สำนักการศึกษาเพื่อเรียกร้องให้ตรวจสอบคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขาค่ะ"

อวี๋ซือหยายกสมุดรายชื่อขึ้นมาแล้วถาม "เขาอยู่คอมมูนไหน"

"คอมมูนเป่ยชิวค่ะ" หม่าตงอวิ๋นรีบตอบทันที

อานิสงส์จากการตามประธานเฝิงตระเวนวิ่งเต้นเตรียมการจัดตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงไปทั่ว ทำให้ตอนนี้อวี๋ซือหยาคุ้นเคยกับตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของทั้งอำเภอเป็นอย่างดี พอเอ่ยชื่อคอมมูนเป่ยชิวขึ้นมา ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของคอมมูนดังกล่าวก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที

คอมมูนแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวอำเภอ อยู่ห่างจากตัวอำเภอไม่ถึงห้ากิโลเมตร ภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ นับว่าตั้งอยู่ในทำเลที่ดีแห่งหนึ่งของอำเภอเลยทีเดียว

"พวกเราออกไปดูกันเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องทำงาน ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนปักหลักอย่างดื้อรั้นอยู่ตรงลานกว้างของสำนักการศึกษา บนดั้งจมูกของเขาสวมแว่นตาที่ขาหักไปข้างหนึ่งแล้วเอาลวดมัดต่อไว้ เสื้อผ้าบนร่างขาดวิ่นปุปะไปแทบทั้งตัว ผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อย รอบริมฝีปากมีตอเคราเขียวครึ้ม ดูหมดอาลัยตายอยากและทรุดโทรมไปทั้งตัว

"ผมต้องสอบติดแน่ๆ ผลการเรียนของผมดีที่สุดในรุ่น ดีที่สุดในคอมมูนด้วยซ้ำ ผมไม่มีทางสอบไม่ติดหรอก" ชายหนุ่มแทบจะเสียสติไปแล้ว พึมพำประโยคเหล่านี้อย่างบ้าคลั่งซ้ำไปซ้ำมาวนเหมือนล้อเกวียน

เจ้าหน้าที่ของสำนักการศึกษาพยายามเกลี้ยกล่อมเขา "คุณกลับไปรอฟังข่าวเถอะ พวกเรากำลังตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่ พอมีความคืบหน้าจะแจ้งให้ทราบแน่นอน"

ตอนนี้ผู้อำนวยการไม่อยู่ หัวหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการรับสมัครนักเรียนก็เข้าไปอยู่ในสถานีตำรวจแล้ว เจ้าหน้าที่คนอื่นไม่ได้ดูแลเรื่องนี้และไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงได้แต่เกลี้ยกล่อมให้ชายหนุ่มกลับไปรอฟังข่าว

ชายหนุ่มชูหนังสือพิมพ์ในมือขึ้น แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "ผมไม่กลับหรอก! นักเรียนฉู่คนนี้มาที่สำนักการศึกษา พวกคุณก็หลอกเขาแบบนี้ใช่ไหมล่ะ ผมไม่หลงกลพวกคุณหรอก ผมต้องสอบติดแน่ๆ..."

"คุณชื่ออะไรคะ" อวี๋ซือหยาสาวเท้าลงบันไดไปพลางเอ่ยถาม

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น จ้องมองอวี๋ซือหยาอยู่สองสามวินาที เมื่อเห็นว่าเธออายุยังน้อย ไม่น่าจะใช่คนที่มีอำนาจตัดสินใจได้ จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "แม่หนู ฉันไม่ได้มาหาเธอ แล้วเธอก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้ด้วย ฉันไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ ฉันจะหาผู้นำ ฉันต้องการรายงานเรื่องนี้..."

คนอื่นๆ พอได้ยินคำนี้ก็พากันทำสีหน้าเหมือนคนท้องผูก อะไรคือเธอตัดสินใจไม่ได้ ไม่เห็นหรือไงว่าสองวันก่อนเธอเพิ่งมาที่นี่รอบหนึ่ง ตอนนี้หัวหน้าเกาก็เสียใจจนไส้ติ่งแทบขาดแล้ว ถ้าแม้แต่เธอยังตัดสินใจไม่ได้ คนอื่นก็ยิ่งไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเข้าไปใหญ่

แม้ในใจจะแอบค่อนขอดกันยกใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากออกมา

อวี๋ซือหยาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม ชูสมุดรายชื่อในมือขึ้นแล้วเอ่ย "คุณยังไม่ได้พูดเลย จะรู้ได้ยังไงว่าฉันตัดสินใจแทนคุณไม่ได้ ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่ออวี๋ซือหยา เลขาฯ เหมยแต่งตั้งให้ฉันตั้งคณะทำงานมาตรวจสอบเรื่องหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนโดยเฉพาะ ถึงคุณจะไม่เชื่อใจฉัน แต่คุณก็น่าจะเชื่อใจพรรคและรัฐบาลของเรานะคะ"

ชายหนุ่มยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ พึมพำออกมาว่า "เธอ...เธอคืออวี๋ซือหยาเหรอ" อายุแค่นี้เองเนี่ยนะ

อวี๋ซือหยาฟังความนัยออกก็จนปัญญาเล็กน้อย ชาตินี้เธออายุน้อยเกินไปจริงๆ ไปที่ไหนก็มักถูกคนตั้งข้อสงสัยอยู่เรื่อย

"ใช่ค่ะ ถ้าไม่เชื่อก็ถามพวกเขาดูได้ คุณสมัครมหาวิทยาลัยไหนไปคะ ฉันจะช่วยตรวจดูให้" อวี๋ซือหยาเคาะนิ้วลงบนสมุดรายชื่อเบาๆ

ชายหนุ่มถึงเพิ่งได้สติกลับมา เอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า "ผมชื่อตู้เฟิงเหนียน ผมสมัครมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยชิงหัว มหาวิทยาลัยเหรินหมิน แล้วก็มหาวิทยาลัยฟู่ตั้นครับ!"

ปัดโถ่เอ๊ย มหาวิทยาลัยชื่อดังทั้งแถบ ไม่รู้ว่าเขามั่นใจในตัวเองมากเกินไป หรือว่าไม่ประเมินตัวเองกันแน่

อวี๋ซือหยาเปิดสมุดรายชื่อ พลางพลิกหาไปพลางเอ่ยปลอบเขา "ไม่ต้องกังวลนะคะ หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลจะลงรายชื่อผู้สอบติดของมหาวิทยาลัยทั่วทั้งมณฑล..."

พอพูดถึงตรงนี้ อวี๋ซือหยาก็ชะงักไปทันที เธอนึกถึงช่องโหว่ขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง พวกเขามัวแต่สนใจแค่มหาวิทยาลัยในมณฑล แล้วผู้สมัครที่สอบมหาวิทยาลัยนอกมณฑลล่ะ แม้สัดส่วนตรงนี้จะน้อยมาก แต่ถ้าคิดรวมกันทั้งมณฑล คนที่สอบติดก็น่าจะมีหลายร้อยหรือเป็นพันคนเลยไม่ใช่หรือ

ไม่ได้การละ เดี๋ยวเธอต้องไปปรึกษากับลู่หมิงฮุ่ยดู ในเมื่อจ่ายเงินไปแล้ว พิมพ์เพิ่มอีกไม่กี่หน้าจะเป็นไรไป สู้ให้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลไปขอรายชื่อผู้สอบติดทั้งหมดจากกรมการศึกษาแล้วพิมพ์ออกมาทั้งหมดเลยดีกว่า จะได้ไม่มีปลาตัวไหนหลุดรอดแหไปได้

เธอจึงเปลี่ยนคำพูดอย่างไม่รีบร้อน "อีกสองสามวัน หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลจะออกฉบับพิเศษ ประกาศรายชื่อผู้สอบติดทั้งหมดลงในนั้น ถ้าคุณมีเพื่อนที่สงสัยในคะแนนของตัวเองเหมือนกัน ถึงตอนนั้นก็หาฉบับพิเศษมาเปิดตรวจดู ก็จะรู้แล้วว่าตัวเองสอบติดหรือไม่ติดค่ะ"

ชายหนุ่มพอได้ยินข่าวนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้น พยักพเยิดไปทางหนังสือพิมพ์ในมือเขา "เรื่องแบบนี้จะโกหกได้ยังไงล่ะคะ หนังสือพิมพ์ในมือคุณเป็นของสองสามวันก่อน ผู้นำระดับอำเภอ ระดับเมือง และระดับมณฑลพอรู้เรื่องนี้เข้าก็โกรธกันมาก เตรียมจะส่งทีมสืบสวนออกไปตรวจเรื่องนี้ให้กระจ่างในเร็ววันแล้ว ดังนั้นคุณวางใจได้เลย ถ้าคุณสอบติดจริงล่ะก็... คุณชื่อตู้เฟิงเหนียนใช่ไหม ลองดูสิ นี่ใช่ชื่อคุณหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายื่นสมุดรายชื่อไปให้ พลางรู้สึกหมดคำจะพูดอยู่ในใจ เมื่อครู่เธอยังเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ ว่าจะให้ความเป็นธรรมแน่ แล้วนี่ก็เกิดเรื่องวุ่นขึ้นจนได้

ชายหนุ่มก้มลงมองตรงจุดที่อวี๋ซือหยาชี้ พอเห็นคำสี่คำว่า 'มหาวิทยาลัยปักกิ่ง' ต่อท้ายชื่อตู้เฟิงเหนียน น้ำตาก็ไหลพรากออกมาทันทีด้วยความตื้นตัน "ผม... ผมสอบติดแล้ว ผมบอกแล้วไง ผมต้องสอบติดแน่ ๆ ผมต้องสอบติดแน่ ๆ..."

พูดไปจนถึงท้ายประโยค เสียงของเขาก็แหบพร่าลงเรื่อย ๆ เหลือเพียงเสียงพึมพำกับตัวเองไม่หยุด

เมื่อได้เห็นฉากพลิกผันอันน่าตกตะลึงนี้ บรรดาสหายจากสำนักการศึกษาที่เดิมทีไม่คิดจริงจัง รวมถึงพวกหม่าตงอวิ๋นต่างก็อึ้งกันไปหมด เขาสอบติดจริง ๆ ด้วย แล้วใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของเขาหายไปไหนกันล่ะ

ตู้เฟิงเหนียนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างตื้นตัน กอดศีรษะตัวเองไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครเข้าไปขัดจังหวะเขาเลย เพราะทุกคนต่างฟังออกถึงความตื่นเต้นดีใจจากเสียงร้องไห้นั้น นี่คือความสุขที่ผ่านพ้นความยากลำบากมาได้ และเป็นความยินดีที่ความอยุติธรรมได้รับการชำระสะสาง

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงได้ยันขาทั้งสองข้าง ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา ขยับแว่นตรงสันจมูก แล้วมองไปยังเหล่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่เต็มลานบ้าน ก่อนจะค้อมคำนับลงอย่างลึกซึ้ง "ขอบคุณทุกคนครับ ขอบคุณจริง ๆ พวกคุณคือผู้มีพระคุณยิ่งใหญ่ของผม!"

เจ้าหน้าที่สำนักการศึกษาจำนวนไม่น้อยต่างก้มหน้าลงเป็นครั้งแรกที่รู้สึกละอายใจ ละอายใจต่อปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่เคยวาดหวังไว้ในวัยหนุ่มสาว อะไรกันที่บดขยี้ความมุ่งมั่นตั้งใจของพวกเขาในตอนนั้นจนหมดสิ้น และอะไรกันที่ทำให้พวกเขาลืมความตั้งใจแรกเริ่มที่จะรับใช้ประชาชนไป

อวี๋ซือหยายื่นมือไปขอสมุดรายชื่อคืนมา "ตอนนี้จะขอบคุณยังเร็วไปค่ะ ในสมุดรายชื่อบันทึกไว้ว่า ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของคุณส่งมาถึงอำเภอตั้งแต่สิบวันก่อนแล้ว และทางอำเภอก็ส่งต่อไปให้คอมมูนของคุณแล้วด้วย คุณบอกว่าตอนนี้ยังไม่ได้รับใบแจ้ง แล้วของคนอื่นล่ะ มาถึงกันหรือยังคะ"

"ถึงแล้วครับ มีสหายสามคนได้รับกันหมดแล้ว มีแค่ของผมคนเดียวที่ยังไม่ได้ ท่านผู้นำครับ แล้วใบแจ้งของผมจะได้รับเมื่อไหร่เหรอครับ"

อวี๋ซือหยาถูกคำว่า 'ท่านผู้นำ' ทำเอาชาไปทั้งหัว "เรียกฉันว่าผู้จัดการอวี๋เถอะค่ะ ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มนี้น่ะฉันเป็นแค่ชั่วคราว ฉันเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ เรียกฉันว่าผู้จัดการอวี๋ หรือสหายอวี๋จะเหมาะกว่า จากบันทึกของสำนักการศึกษา ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนของคุณถูกส่งไปที่คอมมูนของคุณแล้ว แต่ตอนนี้คุณยังไม่ได้รับ เช่นนั้นปัญหาก็น่าจะอยู่ที่คอมมูน เรื่องสืบหาความจริงแบบนี้ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมืออาชีพ เอาอย่างนี้แล้วกันนะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ ให้สหายตำรวจไปช่วยตามหาใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนที่คอมมูนกับคุณ"

พอได้รับคำตอบที่แน่นอน ตู้เฟิงเหนียนก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก "ได้ครับ ผู้จัดการอวี๋ ผมฟังคุณครับ ขอบคุณมากครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มให้เขา ก่อนจะหันไปพูดกับสหายของสำนักการศึกษา "เรื่องแบบของตู้เฟิงเหนียนไม่รู้ว่ายังมีอีกหรือเปล่า เพื่อไม่ให้ผู้เข้าสอบคนอื่นที่เห็นรายงานในหนังสือพิมพ์แล้วสงสัยคะแนนของตัวเองต้องแห่กันมาตรวจคะแนนที่สำนักการศึกษาทีละคน ฉันมีข้อเสนอแนะค่ะ เรามาติดกระดานแดงหน้าประตูสำนักการศึกษา ประกาศรายชื่อคนที่สอบติดทั้งหมดกันดีไหม แต่เดิมการสอบติดมหาวิทยาลัยก็เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งอยู่แล้ว การที่มีคนสอบติดมากขนาดนี้ ก็ถือเป็นผลงานของสำนักการศึกษาอำเภอเฉินซานของเราด้วย ปิดประกาศออกมา ให้ทุกคนได้ร่วมยินดีไปด้วยกัน พวกคุณคิดว่ายังไงคะ"

ทำแบบนี้ เผื่อว่าหนึ่งถึงสองวันนี้ยังมีผู้เข้าสอบที่ได้ยินข่าวคราวแล้ววิ่งมาตรวจคะแนนอีก ก็จะได้ไปดูที่กระดานแดงด้วยตัวเองได้เลย

ก็แค่ติดกระดาษสีแดงไม่กี่แผ่น บรรดาสหายของสำนักการศึกษาจึงไม่มีใครคัดค้าน เรื่องนี้จึงตกลงกันตามนี้ได้ทันที สำนักการศึกษาเป็นที่ที่ไม่เคยขาดแคลนคนเก่งอยู่แล้ว พอตกลงกันได้ ก็มีสหายรุ่นเก่าที่เขียนพู่กันจีนได้สวยงามเสนอตัวขอเป็นคนคัดลอกรายชื่อลงบนกระดานแดง เรื่องนี้จึงมอบหมายให้พวกเขาจัดการไป

ส่วนอวี๋ซือหยาก็พาตู้เฟิงเหนียนมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจเพื่อแจ้งความ

สาเหตุที่เธอไม่เข้าไปแทรกแซง ข้อแรกคือไม่อยากทำตัวเด่นเกินไปจนไปสร้างศัตรูเข้า คำโบราณว่าไว้ว่าถิ่นกันดารมักมีคนพาล คนพวกนี้กล้าเพิกเฉยต่อกฎหมายบ้านเมือง กักหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของคนอื่นไว้ด้วยความเห็นแก่ตัว ย่อมไม่ใช่คนดีเด่อะไรแน่นอน หากเลี่ยงการเผชิญหน้าตรง ๆ ได้ก็ควรเลี่ยง

นอกจากนี้ การลงโทษของตำรวจยังหนักกว่ามาก พอถูกจับก็ต้องเข้าคุก และเมื่อเข้าไปแล้ว ต่อให้ออกมาได้ ชื่อเสียงในหมู่บ้านก็พังพินาศ ไม่มีวันกลับมาดีได้อีก ทุกคนต่างพากันดูถูกเหยียดหยามคนที่เคยติดคุก ก็อย่างที่เคยว่าไว้ มีสิทธิ์อะไรมาทำลายอนาคตของคนอื่น ทำลายชะตาชีวิตทั้งชีวิตของคนอื่น แล้วแค่ถูกปลดจากตำแหน่งก็จบเรื่องกันไป ในใต้หล้านี้จะมีเรื่องที่เอาเปรียบได้ง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร

เมื่อมาถึงสถานีตำรวจ หลัวหยวนเฉาเห็นอวี๋ซือหยาก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที "น้องสะใภ้ ทำไมถึงมาได้ล่ะ นี่คือ?"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "หัวหน้าหลัว พวกเรามาหาคุณเพื่อแจ้งความค่ะ หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของสหายเยาวชนลงชนบทตู้เฟิงเหนียนคนนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย คงต้องรบกวนพวกคุณช่วยเขาตามหาหน่อยค่ะ"

หลัวหยวนเฉานึกถึงพายุที่น้องสะใภ้คนนี้ก่อขึ้นทั่วทั้งอำเภอไปจนถึงระดับมณฑลในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน ก็ไม่กล้าดูแคลนแม้แต่น้อย เขาชี้ไปที่เก้าอี้ "ทุกคนนั่งลงคุยกันก่อนเถอะ ผมจะทำบันทึกปากคำให้"

อวี๋ซือหยาขยิบตาให้สัญญาณแก่ตู้เฟิงเหนียน

ตู้เฟิงเหนียนดึงสติกลับมาจากความดีใจจนล้นพ้นได้แล้ว เขารู้ว่าตัวเองกำลังเจอสถานการณ์คล้ายกับฉู่ยวี่เทา นั่นคือหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนถูกคนกักไว้ เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังคงสะกดกลั้นโทสะไว้ เล่าความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมดรอบหนึ่ง สุดท้ายจึงเสริมขึ้นว่า "ผมมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับรองหัวหน้าคอมมูนฝ่ายวัฒนธรรมและการศึกษา เคยมีเรื่องขัดใจจนทำให้เขาไม่พอใจอยู่เรื่องหนึ่งครับ"

ตำแหน่งรองหัวหน้าคอมมูนฝ่ายวัฒนธรรมและการศึกษาในยุคนี้เทียบเท่ากับตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีตำบลในยุคหลัง ซึ่งดูแลเรื่องการศึกษาเป็นหลัก

หลัวหยวนเฉาถามเพิ่มขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อ้อ เธอไปทำให้เขาขัดใจเรื่องอะไรล่ะ"

ตู้เฟิงเหนียนอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง จึงจำต้องพูดความจริง "เขา... เขาอยากให้ผมแต่งเข้าบ้านเป็นลูกเขยของเขา แต่ผมไม่ยอมครับ"

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ หลัวหยวนเฉาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ "เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่"

อวี๋ซือหยาฟังไปพลางกวาดสายตามองรูปร่างหน้าตาของตู้เฟิงเหนียนไปพลาง แม้เจ้าหนุ่มคนนี้จะไม่ค่อยดูแลตัวเองไปบ้าง แต่จริง ๆ แล้วหน้าตาจัดว่าดูดี คิ้วเข้มตาคม และในแววตายังมีความสุขุมรอบคอบที่ไม่สมกับวัยเดียวกันอยู่อีกด้วย

อีกทั้งฟังจากน้ำเสียงของเขา ชาติตระกูลของเขาน่าจะไม่เลว เพียงแต่ภายหลังตกระกำลำบาก ผู้หลักผู้ใหญ่ในครอบครัวถูกส่งลงชนบท ตัวเขาเองก็ต้องลงมาอยู่กองผลิตที่อำเภอเฉินซาน คาดว่ารองหัวหน้าคนนั้นคงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์บ้านเมืองในช่วงสองปีมานี้ รู้ว่าคนคนนี้จะต้องได้กลับเข้าเมืองในไม่ช้า ประกอบกับลูกสาวชอบพอ จึงส่งคนมาทาบทามตั้งแต่ช่วงครึ่งปีแรก หวังให้ตู้เฟิงเหนียนแต่งเข้าบ้าน

ใครจะไปคิดว่าตู้เฟิงเหนียนจะไม่รู้คุณคน กล้าปฏิเสธเขา เรื่องนี้จึงสร้างความโกรธแค้นให้แก่รองหัวหน้าที่ชีวิตราบรื่นมาครึ่งค่อนชีวิตและหยิ่งทะนงในตนเองอย่างยิ่ง เขาจึงเริ่มหาเรื่องกลั่นแกล้งตู้เฟิงเหนียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อหลัวหยวนเฉาสืบสวนสถานการณ์จนกระจ่างชัด และได้รับการยืนยันจากอวี๋ซือหยาแล้วว่า ในรายชื่อของสำนักการศึกษามีชื่อของตู้เฟิงเหนียนอยู่จริง ๆ จึงพาลูกน้องสองคนออกมา "สหายตู้ เธอไปคอมมูนเป่ยชิวมกับพวกเราเถอะ"

ตู้เฟิงเหนียนรีบลุกขึ้นยืนทันที

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าว "หัวหน้าหลัว ฉันต้องไปรายงานการทำงานกับเลขาฯ เหมย คงไม่ได้ตามพวกคุณไปด้วยนะคะ"

"ได้ มีเขาที่เป็นผู้เสียหายไปกับพวกเราก็พอแล้ว" หลัวหยวนเฉาตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง จากนั้นจึงขี่จักรยานพาตู้เฟิงเหนียนออกไป

อวี๋ซือหยาก็ใช้เส้นทางอีกสายหนึ่งเพื่อรีบไปรายงานเรื่องนี้ให้เลขาฯ เหมยทราบ

เมื่อเลขาฯ เหมยได้ยินว่าในอำเภอของตัวเองยังมีคดีกักหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของผู้เข้าสอบเป็นรายที่สองจริง ๆ ก็เกือบจะสบถด่าออกมาด้วยความโมโห พวกนี้มันตัวอะไรกัน ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริง อะไรก็กล้าทำไปหมด

"ตรวจสอบ ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด ตรวจสอบลงไปให้ลึก ใครก็ตามที่บังอาจยื่นมือเข้ามายุ่งกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ให้สถานีตำรวจจับกุมตัวมาให้หมด!" เลขาฯ เหมยกล่าวด้วยความโกรธจัด โชคดีที่เขายอมเห็นพ้องกับข้อเสนอของอวี๋ซือหยา ให้ตรวจสอบกันเองภายในเสียก่อน มิเช่นนั้นหากรอจนทีมตรวจสอบลงมาเจอ อำเภอเฉินซานของพวกเขาคราวนี้คงได้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วประเทศแน่

อวี๋ซือหยารีบแสดงท่าทีทันที "ค่ะ เลขาฯ เหมย คุณวางใจได้เลยนะคะ พวกเราจะตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ ไม่น่าจะมีคนที่กล้าเสี่ยงภัยมากขนาดนี้อีกแล้วค่ะ"

นี่เพิ่งจะจัดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรุ่นแรก ทั้งอำเภอสอบติดนักศึกษามหาวิทยาลัยได้สองร้อยกว่าคน ก็เกิดคดีพรรค์นี้ขึ้นถึงสองเรื่องแล้ว หากยังมีอีก อย่าว่าแต่เลขาฯ เหมยจะโมโหจนแทบคลั่งเลย แม้แต่เธอก็คงโกรธจนอกแตกตายเหมือนกัน

"เลขาฯ เหมยคะ เรื่องนี้โทษคุณไม่ได้หรอกค่ะ เป็นพวกคนข้างล่างที่ทำตามอำเภอใจกันเอง คุณไม่ได้มีตาทิพย์หูทิพย์เสียหน่อย จะไปรู้ได้อย่างไรว่าพวกคนข้างล่างแอบเล่นตุกติกอะไรกันบ้าง" อวี๋ซือหยาเอ่ยปลอบใจเขา

เลขาฯ เหมยส่ายหน้าทอดถอนใจ "ฉันเป็นพ่อเมืองของอำเภอ ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้น นั่นย่อมเป็นความรับผิดชอบของฉันทั้งสิ้น"

คำพูดนี้ไม่อาจโต้แย้งได้ อวี๋ซือหยาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก เธอจึงเบนหัวข้อสนทนาไปพูดถึงเรื่องที่ให้สำนักการศึกษาปิดประกาศรายชื่อกระดาษแดงแทน

เมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ เลขาฯ เหมยก็พยักหน้าชื่นชม "วิธีนี้ของคุณไม่เลวเลย ให้ผู้เข้าสอบมีสิทธิได้รับรู้ข้อมูล เช่นนี้ก็สามารถตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้คนพวกนี้ฉวยโอกาสเล่นพรรคเล่นพวกทุจริตได้ในระดับหนึ่ง"

"ใช่ค่ะ คนเราทุกคนต่างก็มีความเห็นแก่ตัว จิตใจมนุษย์ก็ซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา บางคนอาจจะทำผิดพลาดไปเพียงเพราะชั่ววูบเดียว พวกเราไม่อาจไปทดสอบหรือคาดหวังในสันดานดิบของมนุษย์ได้ สู้ใช้ระบบมาควบคุมกิเลสของคนจะดีกว่า หากข้อมูลเปิดเผยและโปร่งใสยิ่งขึ้น ผู้เข้าสอบทุกคนได้รับสิทธิในการรับรู้ ทราบว่าตนเองสอบติดหรือไม่ อีกทั้งยังมีสิทธิในการยื่นคำร้องเรียนและชี้เบาะแส สามารถเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่ตนเองได้ เช่นนั้นเมื่อเจ้าหน้าที่บางคนคิดจะใช้อำนาจหน้าที่เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน พวกเขาจะไม่ลองชั่งน้ำหนักถึงความเสี่ยงที่จะถูกจับได้และถูกดำเนินคดีดูหรือคะ เมื่อความเสี่ยงนี้สูงเกินไป คนส่วนใหญ่ก็ย่อมจะรามือลง เพราะอย่างไรเสียคนเราก็มักจะแสวงหาผลประโยชน์และหลีกเลี่ยงภัยอันตรายอยู่แล้วค่ะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

เลขาฯ เหมยรู้สึกกระจ่างแจ้งในทันใด ใช่แล้ว หากทุกคนต่างรู้คะแนนของตนเอง มีช่องทางในการร้องทุกข์ เช่นนั้นผู้กระทำความผิดจะไม่เกรงกลัวบ้างเลยหรือ กำลังความสามารถของเขาคนเดียวมีจำกัด ไม่อาจดูแลได้อย่างทั่วถึงทุกซอกทุกมุม สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือข้อมูลต้องโปร่งใส และเปิดโอกาสให้คนข้างล่างมีหนทางยื่นเรื่องร้องเรียน

"ผู้จัดการอวี๋ เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณไปตั้งกล่องไม้ไว้ที่สำนักการศึกษาใบหนึ่ง คุณว่าถ้าฉันเอาไปตั้งไว้หน้าประตูที่ว่าการอำเภอสักใบหนึ่งบ้างจะเป็นอย่างไร" อย่างไรเสียเลขาฯ เหมยก็เป็นคนมีสติปัญญา ย่อมสามารถนำไปปรับใช้และต่อยอดได้ในทันที

อวี๋ซือหยากล่าวอย่างยินดี "ย่อมได้แน่นอนค่ะ เลขาฯ เหมย คุณสามารถทำ 'ตู้จดหมายเลขาธิการ' แขวนไว้ที่หน้าประตูอาคาร โดยให้คุณเป็นผู้ถือกุญแจไว้เองเพียงผู้เดียว และเปลี่ยนแม่กุญแจตามกำหนดเวลา ยินดีต้อนรับทุกคนที่มีเรื่องอยุติธรรมหรือมีข้อเสนอแนะดีๆ ให้เขียนจดหมายหย่อนลงในตู้ คุณก็คอยเปิดตรวจดูตามกำหนด เพื่อรับรู้ความคิดเห็นของมวลชนและปัญหาของคนข้างล่างค่ะ"

นี่ก็คือสายด่วนนายกเทศมนตรีในยุคหลังไม่ใช่หรือ ไม่ว่าจะมีประโยชน์มากน้อยเพียงใด แต่การเพิ่มช่องทางสะท้อนปัญหาให้แก่ประชาชนทั่วไปย่อมเป็นเรื่องดีเสมอ

วิธีการนี้ถือว่าล้ำหน้ามากสำหรับยุคสมัยนี้ เลขาฯ เหมยเองก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง "เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวหูออกไปหาตู้จดหมายสีเขียวมาแขวนไว้สักใบ"

ทั้งสองคนคุยกันออกนอกเรื่องไปไกลขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งผลการสืบสวนเกี่ยวกับหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าศึกษาของฉู่ยวี่เทาจากทางสถานีตำรวจเสร็จสิ้นลง พวกเขาจึงหยุดคุยกัน

หลังจากรอจนเสี่ยวหูออกไปตามคนเข้ามาแล้ว เลขาฯ เหมยก็เอ่ยว่า "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกคุณโดยตรง คุณก็อยู่ร่วมฟังด้วยกันเถอะ"

อวี๋ซือหยาจึงส่งยิ้มแล้วนั่งลงตามเดิม

อีกสองนาทีต่อมา เลขาฯ หูก็นำตัวสหายตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา

สหายตำรวจท่านนั้นยื่นรายงานฉบับหนึ่งให้แก่เลขาฯ หู แล้วเลขาฯ หูก็ส่งต่อให้เลขาฯ เหมยอีกทอดหนึ่ง เลขาฯ เหมยกวาดตาดูแวบหนึ่งแล้ววางลงบนโต๊ะ อวี๋ซือหยากลอกตามองผ่านๆ ก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดเลขาฯ เหมยถึงไม่ดูต่อ สหายตำรวจท่านนี้ระดับการศึกษาอาจจะไม่สูงเท่าไรนัก ลายมือจึงเขียนหวัดโย้เย้ไปมา ตัวใหญ่เท่าหัวแม่มือ ทั้งยังจัดเรียงบรรทัดอย่างสะเปะสะปะ คนทั่วไปคงยากจะอ่านออกจริงๆ ว่าเขาเขียนอะไรไว้บ้าง

เลขาฯ เหมยกระแอมเบาๆ หนึ่งครั้งพลางเอ่ยถาม "นั่งลงแล้วรายงานผลมา"

สหายตำรวจนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วเอ่ยปากเล่าถึงผลการสืบสวน "เลขาฯ เหมยครับ พวกเราตรวจสอบแน่ชัดแล้ว เรื่องนี้เป็นฝีมือของหัวหน้าเกาแห่งฝ่ายรับสมัครนักศึกษาครับ ลูกชายคนเล็กของพี่สาวเขาปีนี้ก็ลงสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยเหมือนกัน แต่ผลการเรียนไม่ดี ขนาดรอบคัดเลือกเบื้องต้นยังสอบไม่ผ่านเลย พอดีกับที่พี่เขยของเขาก็แซ่ฉู่ พอเห็นหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าศึกษาของสหายฉู่ยวี่เทา เขาก็เลยเกิดความโลภ ยึดหนังสือแจ้งการตอบรับเอาไว้แล้วนำไปมอบให้พี่เขย ตอนนี้คนบ้านตระกูลฉู่ไปแจ้งเปลี่ยนชื่อเด็กที่กองพลการผลิตเรียบร้อยแล้วครับ"

เลขาฯ เหมยขมวดคิ้วแน่น "เปลี่ยนเป็นฉู่ยวี่เทาเหรอ ถ้างั้นถ้าไม่ได้แซ่ฉู่แต่แรก ก็คงยอมเปลี่ยนกระทั่งแซ่ที่บรรพบุรุษสืบทอดต่อกันมาด้วยสินะ"

อย่าว่าไป มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่มีทางที่ทุกคนที่สวมสิทธิ์จะมีแซ่เดียวกับคนที่ถูกสวมสิทธิ์ไปเสียหมด ย่อมต้องเปลี่ยนแซ่อยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ ยุคนี้ระบบทะเบียนราษฎรยังไม่สมบูรณ์ การเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ง่ายดายเหลือเกิน ไม่ต้องไปถึงสถานีตำรวจด้วยซ้ำ เดินไปที่คอมมูนก็เรียบร้อยแล้ว เอาแซ่ไปแลกกับอนาคตทั้งชีวิต คุ้มค่าจะตายไป ยิ่งกว่านั้นพอเรียนจบมหาวิทยาลัย ได้เริ่มทำงานแล้ว ก็ยังเปลี่ยนกลับมาได้อีก ไม่มีอะไรเสียหายเลยสักนิด

ไม่มีใครตอบคำถามนั้น และเลขาฯ เหมยก็ไม่ได้ต้องการให้พวกเขาตอบ เขาถามต่อว่า "นอกจากหัวหน้าหลัวแล้ว ยังมีใครเกี่ยวข้องกับคดีนี้อีก จับกุมตัวมาให้หมด แล้วรอศาลตัดสิน"

นี่เป็นคดีทุจริตประพฤติมิชอบคดีแรกนับตั้งแต่ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งยังเป็นคดีที่สร้างกระแสตอบรับรุนแรงที่สุด หากไม่จัดการอย่างเด็ดขาด ย่อมไม่เกิดผลเชือดไก่ให้ลิงดู และไม่อาจสงบโทสะรวมถึงข้อกังขาของผู้เข้าสอบจำนวนมหาศาลได้

เมื่อสหายตำรวจได้รับคำสั่งที่ชัดเจนจากเลขาฯ เหมยแล้วก็ขอตัวกลับไป

เลขาฯ เหมยยื่นหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าศึกษาของฉู่ยวี่เทาให้อวี๋ซือหยา "เอากลับไป มอบให้สหายฉู่ยวี่เทา บอกให้เขาตั้งใจเรียน เพื่อสร้างประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติต่อไป!"

อวี๋ซือหยาใช้สองมือรับหนังสือแจ้งการตอบรับมา แล้วแสดงท่าทีอย่างจริงจัง "ฉันจะทำตามนั้นค่ะ ขอให้เลขาฯ เหมยวางใจได้เลย!"

เลขาฯ เหมยพยักหน้า "ดี ตรวจสอบซ้ำอีกรอบ อย่าให้มีปลาเล็ดลอดตาข่ายไปได้แม้แต่ตัวเดียว มะรืนนี้คณะทำงานสืบสวนก็จะมาถึงแล้ว เธอต้องเร่งมือหน่อย มีตรงไหนที่ต้องการให้สำนักการศึกษากับทางตำรวจให้ความร่วมมือก็บอกได้เต็มที่ ฉันให้เสี่ยวหูไปทักทายพวกนั้นไว้ล่วงหน้าแล้ว"

อวี๋ซือหยารู้ดีว่านี่คือการเร่งรัดความคืบหน้า จึงรีบรับคำ "ค่ะ เลขาฯ เหมยวางใจได้เลยนะคะ พวกเราจะพยายามตรวจสอบสถานการณ์ของผู้เข้าสอบทั้งอำเภอให้เสร็จสิ้นก่อนวันพรุ่งนี้ค่ะ"

"เธอทำงานฉันก็วางใจ ไปจัดการเถอะ" เลขาฯ เหมยโบกมือ

อวี๋ซือหยากล่าวลา เมื่อเดินออกจากห้องทำงานของเลขาฯ เหมย เธอก็ดึงตัวเลขาฯ หูไว้แล้วเอ่ยว่า "เอ่อ เลขาฯ หูคะ รบกวนช่วยอะไรหน่อยได้ไหมคะ"

หลายวันมานี้เลขาฯ หูเห็นอวี๋ซือหยาเข้าออกห้องทำงานของเลขาฯ เหมยเป็นประจำ รู้ว่าเธอได้รับความไว้วางใจจากเลขาฯ เหมยเป็นอย่างมาก อนาคตไกลจนประเมินค่าไม่ได้ ย่อมมีใจอยากผูกมิตรด้วย จึงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้นทันที "ผู้จัดการอวี๋เกรงใจเกินไปแล้วครับ ต้องการอะไรบอกมาได้เลย"

เรื่องนี้เลขาฯ หูย่อมต้องมีอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเวลาเลขาฯ เหมยต้องการพบเลขาธิการของคอมมูนไหน เขาจะไปแจ้งอีกฝ่ายได้อย่างไรกัน

"ในสมุดเบอร์โทรศัพท์ของผมมีจดไว้หมดครับ คุณรอเดี๋ยวนะ ผมจะไปหยิบมาให้คุณคัดลอก" เลขาฯ หูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อวี๋ซือหยารู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง "ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ฉันรอคุณอยู่ตรงนี้ค่ะ"

ครู่ต่อมา เลขาฯ หูก็นำสมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมา เปิดไปยังหน้าที่บันทึกที่อยู่ติดต่อและรายชื่อผู้รับผิดชอบของแต่ละคอมมูน แล้วส่งให้อวี๋ซือหยา "อยู่ตรงนี้ทั้งหมดแล้วครับ"

อวี๋ซือหยามองสมุดเล่มหนาที่เต็มไปด้วยเบอร์โทรศัพท์ของคอมมูน หน่วยงาน โรงงาน เหมืองแร่ และบรรดาผู้นำของหน่วยงานระดับบน ซึ่งถูกจัดหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธออดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ยุคนี้การเป็นเลขานุการไม่ง่ายเลยจริงๆ คาดว่าคงต้องท่องจำเบอร์โทรศัพท์ได้อย่างน้อยหลายสิบเบอร์ทีเดียว

"ขอบคุณค่ะ ฉันคัดเสร็จแล้วจะรีบนำมาคืนให้นะคะ" อวี๋ซือหยาหยิบสมุดจดของตัวเองออกมา เธอเองก็จดเบอร์ไว้ไม่น้อย แต่เทียบกับเลขาฯ หูไม่ได้เลยสักนิด

มีตั้งหลายสิบคอมมูน ตั้งแต่ชื่อผู้รับผิดชอบไปจนถึงเบอร์โทรศัพท์ ย่อมต้องใช้เวลาคัดลอกอยู่พักใหญ่

หลังจากคัดลอกเสร็จ อวี๋ซือหยาก็รีบกลับไปที่สำนักการศึกษา แจ้งให้ทุกคนเลิกงานได้ แล้วก็นั่งรถบรรทุกใหญ่ของฟาร์มเพาะเลี้ยงเดินทางกลับ

พอกลับถึงชนบทเพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ อวี๋ซือหยาคิดในใจว่ายังพอทำงานต่อได้อีกหน่อย จึงนั่งรถตรงไปยังฟาร์มเพาะเลี้ยงทันที

เสี่ยวหลี่เห็นเธอกลับมาก็ทักขึ้นว่า "ยุ่งมาทั้งวันแล้ว ทำไมไม่กลับไปพักผ่อนล่ะครับ ผมเห็นพวกเขากลับกันหมดแล้ว ที่โรงงานทุกอย่างปกติดี ไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ"

"งั้นก็ดีค่ะ ฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย" อวี๋ซือหยาเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องทำงาน

พอก้าวเข้าไปข้างใน น้ำสักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม เธอก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา ต่อสายหารู้หมิงฮุ่ยเป็นคนแรก "บรรณาธิการลู่ สวัสดีตอนบ่ายค่ะ"

ลู่หมิงฮุ่ยขมวดคิ้ว "เสียงเธอเป็นอะไรไป ทำไมแหบแบบนั้น เป็นหวัดเหรอ"

"แค่ก ไม่ใช่หรอกค่ะ แค่วันนี้พูดเยอะไปหน่อย" อวี๋ซือหยารับแก้วเคลือบอีนาเมลที่เสี่ยวหลี่ยื่นให้ พลางขยับปากขอบคุณแบบไม่มีเสียง จากนั้นก็ถือหูโทรศัพท์พูดต่อ "หลังจากหนังสือพิมพ์วันนี้ตีพิมพ์ออกไป กระแสตอบรับเป็นยังไงบ้างคะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ลู่หมิงฮุ่ยก็มีเรื่องอยากเล่าเต็มไปหมด "ย่อมดีมากอยู่แล้ว ตามตรอกซอกซอยมีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้ เธอดูสิ พรุ่งนี้พอหนังสือพิมพ์ส่งไปถึงอำเภอของพวกเธอ ต้องกลายเป็นประเด็นร้อนแน่นอน จริงสิ ผู้จัดการอวี๋ คราวนี้เป็ดชิงเหอของพวกเธอชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแล้วนะ มีคนเขียนจดหมายขอบคุณเธอส่งมาที่สำนักพิมพ์เราตั้งเยอะแยะ เธอเตรียมตัวไว้เลย เปิดร้านหลังปีใหม่ การค้าจะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่"

ข้อนี้อวี๋ซือหยาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่ตอนลงโฆษณาแล้ว เธอพูดพลางยิ้มว่า "ขอบคุณบรรณาธิการลู่ที่ช่วยเตือนนะคะ รอให้พ้นปีใหม่แล้ว ฉันจะให้พวกเขาเริ่มทำงานแต่เช้า ผลิตสินค้าออกมาชุดหนึ่งขึ้นชั้นวางก่อนค่ะ"

เฮ้อ เสียดายที่ของมีไม่มากขนาดนั้น นี่มันภาระอันแสนหวานชัด ๆ

ลู่หมิงฮุ่ยหัวเราะพลางว่า "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก เป็นฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเธอเองที่ยอมจ่ายเงินทำความดี ตอนนี้ทุกคนหันไปคุยเรื่องนี้กันหมดแล้ว ไม่มีใครสนใจเรื่องของอำเภอเฉินซานพวกเธออีก พรุ่งนี้พอหนังสือพิมพ์วางแผง ความกดดันของเธอก็คงไม่มากขนาดนั้นแล้วล่ะ"

อวี๋ซือหยานึกในใจว่า ตอนนี้ตนก็ไม่ได้กดดันอะไรนักหนา ทว่าอีกฝ่ายเจตนาดีจริง ๆ เธอจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณบรรณาธิการลู่ที่เป็นห่วงนะคะ แต่เรื่องราวหลังจากนั้นของอำเภอเฉินซาน คุณยังอยากทำข่าวต่อไหมคะ หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนของฉู่ยวี่เทาหาเจอแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ห้องทำงานฉันเอง ฉันวานให้คนช่วยส่งข่าวไปแล้ว อีกประเดี๋ยวเขาก็จะมารับค่ะ"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ รายงานสิ ต้องรายงานอยู่แล้ว มันเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดที" ลู่หมิงฮุ่ยเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ถือสา จึงเอ่ยถามถึงเนื้อหาข่าวทันที

อวี๋ซือหยาเล่าเรื่องการตามหาหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนกลับคืนมาได้อย่างไร หัวหน้าเกาปลอมแปลงอย่างไร รวมถึงบทลงโทษของผู้เกี่ยวข้องในเวลาต่อมาอย่างกระชับรัดกุมรอบหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนบทสนทนาทันควัน "บรรณาธิการลู่ ทางฝั่งเรายังมีข่าวเกิดขึ้นอีกเรื่องหนึ่งนะคะ วันนี้มีเยาวชนลงชนบทคนหนึ่งได้อ่านข่าวเรื่อง 'หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนหายไปไหน' ในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลฉบับนั้นเข้า... นี่ก็นับเป็นข่าวที่ดีไม่น้อยเหมือนกันนะคะ สามารถสะท้อนถึงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวในการแก้ไขปรับปรุงของอำเภอเฉินซานเราได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ!"

ลู่หมิงฮุ่ยเข้าใจความหมายของเธอ "ได้ ฉันจะใส่ประโยคสุดท้ายของเธอลงไปด้วย"

อวี๋ซือหยาป้อนข่าวให้เธอมาตลอด ย่อมต้องได้รับความเห็นชอบอย่างเงียบ ๆ จากผู้นำระดับอำเภอแล้ว โบราณว่ามีน้ำใจย่อมต้องตอบแทน เธอจะมัวแต่รายงานข่าวด้านลบไม่ได้ ต้องเอ่ยถึงเรื่องด้านบวกบ้าง ไม่อย่างนั้นอวี๋ซือหยาที่อยู่ตรงกลางจะวางตัวลำบาก

"ขอบคุณนะคะ จริงสิ บรรณาธิการลู่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องปรึกษากับคุณ ตู้เฟิงเหนียนสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่ง จึงไม่อยู่ในรายชื่อรับสมัครของมหาวิทยาลัยแห่งใดในมณฑลเลย ผู้เข้าสอบทำนองนี้ยังมีอยู่อีกจำนวนหนึ่ง พวกเราจะตกหล่นผู้เข้าสอบกลุ่มนี้ไม่ได้นะคะ ไม่อย่างนั้นต่อไปหากมีคนฉวยโอกาส มุ่งเป้าเล่นงานแต่ผู้เข้าสอบข้ามมณฑลจะทำยังไงล่ะคะ ด้วยเหตุนี้ฉันเลยเสนอให้คุณรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปเบื้องบน ทางที่ดีควรขอข้อมูลผู้เข้าสอบทั้งมณฑลจากหน่วยงานด้านการศึกษามาให้ได้ แล้วประกาศรายชื่อผู้เข้าสอบที่สอบติดมหาวิทยาลัยทั่วทั้งมณฑลโดยตรงเลย ทำแบบนี้จะได้ไม่มีใครหลุดรอดไปได้อีกค่ะ" อวี๋ซือหยารีบเสนอเรื่องที่สำคัญที่สุดออกมา

ลู่หมิงฮุ่ยตบหน้าผากฉาด "จริงด้วย ยังมีพวกที่สมัครสอบมหาวิทยาลัยนอกมณฑลอีก เฮ้อ ช่วงนี้ยุ่งจนหัวหมุน เลอะเลือนไปหมด ดีที่เธอเตือนสติฉัน แต่ว่านะ ถ้าพิมพ์เพิ่มก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มด้วยล่ะ"

จ่ายก้อนใหญ่ไปแล้ว ยังจะต้องมาเสียดายเงินแค่หลักพันหลักร้อยอีกหรือ อวี๋ซือหยารีบแสดงจุดยืนทันที "เป็ดชิงเหอของพวกเราเป็นโรงงานที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมค่ะ เงินที่ต้องจ่ายเพิ่มพวกเราออกเอง"

"ผู้จัดการอวี๋ ฉันชอบเธอจริง ๆ ต่อไปถ้ามีข่าวแบบนี้อีก ฉันจะมาหาเธออีกแน่นะ" ลู่หมิงฮุ่ยอิจฉาเหลือเกิน อีกฝ่ายอายุแค่ยี่สิบปี แต่กลับควบคุมบริหารเงินทุนได้เป็นหมื่นเป็นพันหยวนแล้ว เงินหลักพันหยวนบอกจะจ่ายก็จ่ายโดยไม่กะพริบตาเสียด้วยซ้ำ ส่วนตัวเธออายุแทบจะเป็นสองเท่าของอีกฝ่ายแล้ว ทว่าในมือแต่ละเดือนจะได้ใช้เงินสักกี่มากน้อยกัน ลู่หมิงฮุ่ยรู้สึกเปรี้ยวปร่าในอก หากเธอรู้จักคำว่าเศรษฐีใหม่รวยล้นฟ้าแล้วละก็ เธอคงต้องเอ่ยชมอวี๋ซือหยาว่าใช้เงินฟาดได้ไร้มนุษยธรรมจริง ๆ

อวี๋ซือหยาคุยง่ายอย่างยิ่ง "ได้สิคะ ถ้ามีข่าวแบบนี้อีก พวกเราค่อยมาปรึกษากันค่ะ"

นอกจากจะได้ช่วยเหลือผู้คนแล้ว ยังช่วยสร้างชื่อเสียงที่ดีให้กับกิจการเป็ดชิงเหอได้อีกด้วย เสียเงินแค่นี้ไม่นับว่าขาดทุนเลยสักนิด แถมผลลัพธ์ยังดีกว่าการลงโฆษณาตรง ๆ เสียอีก

คุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค อวี๋ซือหยาก็เปิดสมุดโทรศัพท์พลางเอ่ยขึ้น "บ.ก.ลู่คะ ฉันยังต้องโทรหาคอมมูนอื่น ๆ อีก วันนี้พวกเราพอแค่นี้ก่อนนะคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยยังไม่ได้เขียนต้นฉบับเลย จึงรีบวางสายทันที "ไม่คุยแล้วล่ะ คืนนี้ต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว"

หลังจากโทรติดต่อไปห้าสาย รายชื่อที่แต่ละคอมมูนแจ้งมาล้วนตรงกับในสมุดรายชื่อของสำนักศึกษาธิการ เท่าที่ดูตอนนี้ยังไม่มีกรณีทุจริตเกิดขึ้น ทว่าก็ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ เพื่อป้องกันจุดนี้ ทันทีที่ต่อสายติด อวี๋ซือหยาจะบอกอีกฝ่ายทันทีว่าที่หน้าประตูสำนักศึกษาธิการได้ติดประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านบนกระดาษแดงแล้ว และได้ประกาศรายชื่อนักศึกษาทุกคนออกมาทั้งหมด อีกทั้งหลังจากนี้หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลจะออกฉบับพิเศษเพื่อประกาศรายชื่ออีกด้วย

ขอเพียงเป็นคนที่มีสมอง ย่อมรู้ดีว่าหากคิดจะตุกติก ย่อมไม่มีทางปิดบังเอาไว้ได้

"ผู้จัดการอวี๋ เสียงคุณแหบหมดแล้ว พักสักครู่ก่อนเถอะครับ" เสี่ยวหลี่เห็นเธอต้องคอยพูดจาซักไซ้ไล่เลียงกับคนเหล่านั้นไม่หยุด ย้ำแล้วย้ำอีกว่าเบื้องบนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ได้ส่งทีมตรวจสอบลงพื้นที่ไปแล้ว หากมีสถานการณ์อะไรให้รีบสารภาพออกมาเองแต่โดยดี เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง

อวี๋ซือหยาบีบคอตัวเองเบา ๆ แล้วจิบน้ำอุ่นไปอีกหนึ่งอึก "ไม่เป็นไรหรอก เหลืออีกแค่สี่สิบกว่าคอมมูนเอง"

"ให้ผมช่วยคุณโทรไหมครับ ผมจะพูดตามที่คุณพูดไว้ก่อนหน้านี้เอง" เสี่ยวหลี่เสนอตัวขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

อวี๋ซือหยาคิดดูก็เห็นว่าเข้าที อย่างไรเสียการโทรศัพท์รอบนี้ก็มีอยู่รูปแบบเดียว

เธอจึงเลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเขา "งั้นเธอจัดการเถอะ"

เธอจะได้คอยดูอยู่ข้าง ๆ ว่าใช้ได้หรือไม่

เสี่ยวหลี่หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาเพิ่งจะหมุนหมายเลขแรกไป ด้านหลังก็พลันมีลมสายหนึ่งพัดวูบผ่านเข้ามา เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉู่ยวี่เทาวิ่งเหงื่อท่วมหัวเข้ามา บนตัวสวมเพียงเสื้อไหมพรมตัวเดียว แม้แต่เสื้อนวมก็ไม่ได้ใส่

"ผู้จัดการอวี๋ จดหมายแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของผมได้คืนมาแล้วใช่ไหมครับ" ฉู่ยวี่เทาเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

อวี๋ซือหยารีบหยิบจดหมายแจ้งการตอบรับเข้าเรียนของเขาออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้ "ใช่แล้ว วันนี้ทางสถานีตำรวจสืบสวนจนกระจ่างและไปเอาใบตอบรับของเธอกลับคืนมาได้แล้ว นี่เลขาฯ เหมยฝากให้ฉันนำมาส่งต่อให้เธอ หวังว่าเธอจะตั้งใจเรียนหนังสือ และสร้างคุณประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติต่อไปในวันข้างหน้านะ!"

ฉู่ยวี่เทาประคองจดหมายแจ้งการตอบรับเข้าเรียนที่สูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมาไว้ในมือ ราวกับกำลังประคองของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ขอบคุณครับ ขอบคุณจริง ๆ ผู้จัดการอวี๋ ขอบคุณคุณมากนะครับ ต่อไปนี้ผมจะติดตามทำงานให้คุณคนเดียวเลย!"

หากไม่ใช่อวี๋ซือหยาออกหน้าแทนเขา มีหรือที่เขาจะได้จดหมายแจ้งการตอบรับเข้าเรียนใบนี้คืนมา

อวี๋ซือหยายื่นมือไปขอผ้าเช็ดหน้าจากเสี่ยวหลี่ แล้วส่งให้ฉู่ยวี่เทา "เกรงใจไปแล้ว พวกเราต่างก็เป็นสหายร่วมงานกัน นี่เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว อีกอย่างเธอรับปากฉันแล้วนี่นา ว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะยังช่วยดูแลบัญชีต่อ พอพ้นปีใหม่ไป บัญชีของหน้าร้านในเมืองเอกก็ต้องฝากให้เธอดูแลแล้วนะ"

แบบนี้เธอก็จะได้ไม่ต้องวิ่งไปตรวจบัญชีทุกสามวันสี่วัน แค่คอยตรวจดูเดือนละครั้งก็พอแล้ว

ฉู่ยวี่เทาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาจนแห้ง พลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แน่นอนครับ ต่อไปนี้ผมคือคนของเป็ดชิงเหอพวกเราตลอดไป!"

เสี่ยวหลี่มองดูภาพตรงหน้าจนลืมไปเลยว่าตัวเองยังถือหูโทรศัพท์ค้างอยู่ จึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอิจฉาแกมประชด "พวกคุณไปอยู่เมืองเอกกันหมดแล้ว แล้วผมล่ะจะทำยังไง"

อวี๋ซือหยาหัวเราะเสียงดัง พลางตบไหล่เขาแล้วเอ่ย "คนมีความสามารถก็ต้องรับภาระงานหนักสิ ฐานที่มั่นที่สำคัญที่สุดของพวกเราส่งมอบให้เธอดูแลแล้ว เธอต้องเฝ้าบ้านของพวกเราไว้ให้ดีล่ะ!"