ตอนที่ 100 ผมไม่ได้ตั้งใจ

ไม่ว่าจะอย่างไร เสิ่นเหลียนก็รอดพ้นจากพายุโทสะระลอกนี้ของฉู่อี้หลานมาจนได้ แน่นอนว่าคนที่กลายเป็นโล่มนุษย์คอยรับหน้าไปเต็ม ๆ ย่อมเป็นสวีจิ่งเกอ

ทุกครั้งที่ประธานสวีโผล่เข้ามาในระยะสามเมตร มักจะได้ยินเสียงแค่นฮึในลำคออย่างเย็นชาจากฉู่อี้หลานอยู่ร่ำไป

เรื่องนี้ทำเอาฉางชิงได้แต่แสดงท่าทีว่าจนปัญญาจะช่วย

ถึงสวีจิ่งเกอจะโดนด่าจนเสียหมา แต่ก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ หลังจากแลกเปลี่ยนข้อมูลกับซุนปิ่งเฮ่อแล้วพบว่ามีคนแอบเคลื่อนไหวอยู่หลายกลุ่ม ในเมื่อสืบจนรู้ตัวแล้ว ก็รอแค่รวบยอดไปคิดบัญชีทีเดียวในภายหลัง

อย่ามองแค่ว่าสวีจิ่งเกอดูเป็นคนร่าเริงอารมณ์ดีตอนอยู่ในโรงพยาบาล เพราะในฐานะผู้นำเบอร์หนึ่งแห่งเมืองลิ่น ลับหลังแล้วเขามีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวสารพัดรูปแบบ

เสิ่นเหลียนเพิ่งยัดช็อกโกแลตมูสเข้าปากไปคำหนึ่ง พลันได้ยินเสียงเปิดประตูดังแผ่วเบา เขาก็รีบหุบปากแล้วเอนตัวนอนราบลงทันที ซุนปิ่งเฮ่อรับช่วงต่ออย่างรู้จังหวะ รีบยัดขนมหวานที่เหลือลงถุงใส่อาหาร ทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉู่อี้หลานเป็นพวกห่วงจนหน้ามืดตามัว หากบอกว่าเสิ่นเหลียนเจ็บป่วยเพียงสามส่วน ในสายตาของเขาก็มองว่าหนักหนาสาหัสไปถึงสิบส่วน ยิ่งเรื่องใส่เฝือกยิ่งไม่ต้องพูดถึง ขอแค่หมอหลุดปากบอกว่าพรุ่งนี้ออกจากโรงพยาบาลได้ ฉู่อี้หลานก็พร้อมจะด่าว่า "หมอเถื่อน" ทันที

ดังนั้นแม้ในใจจะรู้ดีว่าเสิ่นเหลียนอาจกำลังใช้แผนแกล้งเจ็บ แต่ฉู่อี้หลานก็ยังอยากให้เขาพักฟื้นให้หายดีอยู่ดี

แต่ซุนปิ่งเฮ่อไม่เหมือนกัน เขามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง คนนอกย่อมมองเห็นสถานการณ์ได้กระจ่างแจ้ง ระหว่างที่คุณหมอบอกว่า "ให้ทานอาหารรสอ่อน" กับที่เสิ่นเหลียนบอกว่า "ผมอยากกินของหวาน" เขาจึงตัดสินใจเลือกอย่างหลังอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่ลังเล

ถ้าถามว่าทำไม ก็เพราะในฐานะผู้ช่วยพิเศษที่มีคุณสมบัติครบถ้วน เขาย่อมรู้ดีว่าหัวใจสำคัญของหน้าที่คืออะไร

"กินเสร็จแล้วเหรอ" ฉู่อี้หลานเอ่ยถาม

"ครับ ซุปเป็ดตุ๋นหัวไชเท้า" ซุนปิ่งเฮ่อตอบ "อาจารย์เสิ่นซดหมดเกลี้ยงเลยครับ"

ดวงตาดอกท้อคู่งามของเสิ่นเหลียนทอประกายใสแจ๋ว แปะป้ายคำว่า "ขอกำลังใจหน่อย" ไว้อย่างโจ่งแจ้ง

ทว่าฉู่อี้หลานเพียงก้าวเข้ามาลองแตะวัดอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีไข้ก็ถอยออกไป ไม่กล้าโมโห ไม่กล้าพูดจารุนแรง แต่ความโกรธที่ควรมีก็ยังต้องมีอยู่ ซึ่งแสดงออกด้วยการไม่ยอมพูดจากับเสิ่นเหลียนเท่าไรนัก

ซุนปิ่งเฮ่อรีบหิ้ว "ของกลาง" เผ่นออกจากที่เกิดเหตุไวปานสายฟ้าแลบ ฉู่อี้หลานเองก็ตั้งท่าจะเดินหนี ทว่ากลับถูกเสิ่นเหลียนคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน

เขาพยายามสะบัดออก แต่สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด

ฉู่อี้หลานขมวดคิ้ว "ปล่อย"

"คุณอย่าทำผมอารมณ์เสียสิ" เสิ่นเหลียนขู่กรรโชกด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง "หมอบอกว่าสภาพจิตใจของผมสำคัญมากนะ เมื่อคืนคุณก็ทิ้งให้ผมนอนคนเดียว ไม่ยอมมานอนเป็นเพื่อน ตอนนี้ผมหดหู่ไปหมดแล้ว ถ้าเดี๋ยวเกิดทรุดขึ้นมา ห้ามมาโทษผมนะ"

ฉู่อี้หลานโมโหจนหลุดหัวเราะ "ไหงกลายเป็นนายถูกไปเสียทุกเรื่องล่ะ พูดมาซิว่าฉันย้ำไปกี่หนแล้วเรื่องออกจากบ้านต้องพาบอดี้การ์ดไปด้วย"

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "คราวนี้จำขึ้นใจแน่นอนครับ"

หัวใจที่เคยตึงเครียดของฉู่อี้หลานอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่

เสิ่นเหลียนนั่งพิงหัวเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผิวขาวผ่อง ใบหน้าประดับรอยยิ้มประจบเอาใจ ช่างต่างจาก "พวกเดนตาย" ที่ซิ่งรถปาดหน้าในคืนนั้นราวกับคนละคน ทว่าสิ่งที่เขาชอบ ก็คือตัวตนแบบนี้ของอีกฝ่ายไม่ใช่หรือไง ฉู่อี้หลานคิดในใจ จะข้อดีหรือข้อเสีย ทั้งหมดล้วนเป็นเสิ่นเหลียน คนคนนี้ไม่เคยคิดจะปิดบังซ่อนเร้นเลยสักนิด

"ถ้ามีคราวหน้าอีก ฉันจะตีจริง ๆ แน่" ฉู่อี้หลานกดเสียงต่ำ

พอได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลง เสิ่นเหลียนก็รีบฉวยโอกาสดึงอีกฝ่ายให้นั่งลงข้างเตียงทันที "ผมรู้แล้วครับ"

ฉู่อี้หลานยกมือเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มของเสิ่นเหลียนไปทัดหู ก่อนจะโน้มตัวลงจูบ เสิ่นเหลียนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่ประกบปากได้เพียงครู่เดียว ความหงุดหงิดของฉู่อี้หลานก็ปะทุขึ้นมาอีก "เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะลองถามซุนปิ่งเฮ่อดู ว่าอยากย้ายไปอยู่กับนายไหม ซุปเป็ดตุ๋นหัวไชเท้าถึงได้มีกลิ่นรสช็อกโกแลตติดมาด้วยเนี่ย"

เสิ่นเหลียน "..."

บานประตูห้องปิดไม่สนิท สวีจิ่งเกอที่เดินผ่านมาพอดีกำลังจะยกมือเคาะ ก็พลันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักแผ่วเบา เขาอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านใน เห็นเสิ่นเหลียนกำลังคล้องคอฉู่อี้หลาน ดึงตัวอีกฝ่ายลงมาทาบทับ ส่วนฉู่อี้หลานก็ใช้สองมือค้ำยันไว้ข้างลำตัว ระวังไม่ให้น้ำหนักกดทับลงไป ทั้งคิ้วและแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

สวีจิ่งเกอรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เขารู้ว่าฉู่อี้หลานใส่ใจเสิ่นเหลียน แต่เพิ่งเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้บนใบหน้าของพญายมที่ไม่เคยยิ้มให้ใครเป็นครั้งแรก

ดูเหมือนจะมีเพียงเวลาที่อยู่ข้างกายเสิ่นเหลียนเท่านั้น ที่ฉู่อี้หลานจะเผยความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่งเช่นนี้ออกมา

สวีจิ่งเกอถูกยัดอาหารหมาจนจุกอก รีบหมุนตัวกลับไปหาฉางชิงของตัวเองทันที

โชคดีที่ฉันก็มีภรรยากับเขาเหมือนกัน สวีจิ่งเกอคิดในใจ ไม่อย่างนั้นใครมาเห็นภาพนี้จะไปทนไหว?

ฉางชิงออกจากโรงพยาบาลไปก่อนแล้ว ส่วนเสิ่นเหลียนเพราะเล่นละครใหญ่โตเกินเบอร์ จึงถูกฉู่อี้หลานสั่งกักตัวให้อยู่ต่ออีกตั้งสี่วัน จนว่างจัดเบื่อจนเห็ดแทบจะงอกตามตัว

กว่าจะได้กลับบ้านก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ขาของเสิ่นเหลียนยังคงเข้าเฝือกอยู่ เขาถึงกับแอบกังวลว่าจะอบจนผดผื่นขึ้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงป้าเฟิน เธอทนเห็นเด็กสองคนนี้เจ็บไข้ได้ป่วยไม่ได้ที่สุด แต่ละวันจึงสรรหาซุปบำรุงมาให้ไม่ซ้ำ เสิ่นเหลียนรู้สึกได้จากใจจริงเลยว่าน้ำหนักตัวของเขากำลังพุ่งพรวด

"อุ๊ยตาย เสี่ยวเหลียน ทำไมลงมาล่ะจ๊ะ" ป้าเฟินร้องทักอย่างร้อนใจ "ขาข้างที่เข้าเฝือกอย่าเพิ่งแตะพื้นสิ! เดี๋ยวจะไม่ดีต่อการฟื้นตัวเอานะ!"

เสิ่นเหลียนแอบคิดในใจว่าหายดีแล้วต่างหาก ให้เต้นเบรกแดนซ์สด ๆ ให้ดูตรงนี้ยังไหว แต่ในเมื่อเลือกทางนี้แล้ว ต่อให้ต้องกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหนก็ต้องเล่นไปให้สุด ไม่อย่างนั้นฉู่อี้หลานต้องโกรธแน่

เพราะซุปเป็ดแก่ตุ๋นหัวไชเท้ากลิ่นช็อกโกแลตหม้อนั้น ซุนปิ่งเฮ่อเลยโดนด่ากระเจิงจนต้องส่งข้อความมาร้องทุกข์กับเสิ่นเหลียน: [อาจารย์เสิ่น ไม่แฟร์เลยนะ]

เสิ่นเหลียนจนปัญญา: [เชื่อผมเถอะ ทั้งหมดมันเป็นโศกนาฏกรรมเพราะจูบเดียวแท้ ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ]

ซุนปิ่งเฮ่อ: "..."

ผู้ช่วยพิเศษซุนเปลี่ยนความช้ำใจให้เป็นพลัง ไม่ว่าจะเป็นจินเหลยหรือใครหน้าไหน บรรดาสายที่แทรกซึมเข้ามาในฉวีตูหรือแม้กระทั่งใน "โครงการบลูโอเชียน" นับหัวได้เท่าไร เขาจัดการฟาดเรียบไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น

ฉู่จูมีกระโดดขึ้นมาบนโซฟา ยื่นหน้าไปดมเฝือกที่ขาของเสิ่นเหลียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ชอบเหรอ" เสิ่นเหลียนที่นอนตะแคงอยู่เอื้อมมือไปบีบหลังคอลูกแมว "งั้นเอามาใส่ให้แกสักอันดีไหม"

ฉู่จูมีสะบัดหัวหลบเพื่อแสดงความรังเกียจ จากนั้นก็กระโดดลงจากโซฟา เดินนวยนาดขึ้นไปบนแท่นวางดอกไม้อีกรอบ

เสิ่นเหลียนมองตามการกระทำของมันแล้วขึ้นเสียงสูงทันที "ถ้าแกกล้าเขี่ยกระถางไม้อวบน้ำตกนะ โดนตบหัวหลุดแน่"

ฉู่จูมีจ้องหน้าเสิ่นเหลียน ขาหน้าสะกิดทีเดียว เสียง "เพล้ง" ก็ดังกังวานขึ้น

"ไอ้ตัวแสบ!" เสิ่นเหลียนกระโดดผลุง พุ่งเข้าไปตะครุบแมวทันที

ฉู่จูมีมุดหนีเข้าไปใต้ชั้นวางดอกไม้จนตัวมอมแมมไปหมด แต่อนิจจาที่เสิ่นเหลียนแขนยาว จึงคว้าตัวมันออกมาได้อยู่ดี เจ้าเหมียวกางกรงเล็บขู่ฟ่อ เสิ่นเหลียนแค่นหัวเราะ "ยังจะซ่าอีกไหม"

พูดยังไม่ทันขาดคำ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉู่อี้หลานยืนพิงอยู่ตรงทางเข้า กำลังมองดูพวกเขาอยู่

เสิ่นเหลียนปล่อยฉู่จูมีทิ้งทันที แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้จึงรีบยกขาข้างที่ใส่เฝือกให้ลอยขึ้น

มุมปากของฉู่อี้หลานยกยิ้มขึ้นบาง ๆ

"โอ๊ย..." สมองของเสิ่นเหลียนประมวลผลด้วยความเร็วแสง

ฉู่อี้หลานเห็นว่าสั่งสอนเขามาสองสามวันก็พอสมควรแล้ว ในที่สุดจึงยอมปรานี "ถ้าอึดอัดนักก็ถอดออกเถอะ"

เสิ่นเหลียน: "..." คุณรู้จริง ๆ ด้วย!

เสิ่นเหลียนลงมือแกะเฝือกอย่างเอาเป็นเอาตาย ป้าเฟินยังคงเอ่ยห้ามอยู่ข้าง ๆ "หายดีแล้วจริง ๆ หรือจ๊ะ อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ"

"หมออนุญาตแล้วครับ" เสิ่นเหลียนแทบจะรอไม่ไหว

ป้าเฟินไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ คิดว่าในเมื่อหมออนุญาตแล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไร

เสิ่นเหลียนโยนเฝือกทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ พลางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

สมกับเป็นฉู่อี้หลานจริง ๆ รู้ไส้รู้พุงจนคุมเชิงกันอยู่หมัด

ฉู่อี้หลานเกาคางให้ฉู่จูมี พลางเอ่ยเหน็บแนมเบา ๆ "จูมีบ้านเรานี่สิถึงจะเรียกว่าหมอเทวดาตัวจริง แป๊บเดียวก็รักษาขาพ่อเบอร์สองของแกจนหายดีแล้ว"

เสิ่นเหลียนส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

"พรุ่งนี้สวีจิ่งเกอจะเลี้ยงข้าว" ฉู่อี้หลานพูดต่อ "ไปไหม"

"ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ" เสิ่นเหลียนนั่งลงข้างกายชายหนุ่ม "ทางนั้นบอกว่าจะยกธุรกิจที่เมืองลิ่นให้ไม่ใช่เหรอ ตกลงยกให้หรือยังล่ะ"

เรื่องนี้นับว่าสวีจิ่งเกอยังรักษาคำพูด ฉู่อี้หลานตอบ "ยกให้แล้ว"

เสิ่นเหลียน: "งั้นก็ไม่เลว"