ตอนที่ 99 นายพูดถูกทุกอย่าง

เสิ่นเหลียนเปิดไฟสูงเพื่อสังเกตสภาพถนนข้างหน้า โชคดีที่เวลานี้ไม่มีรถคันอื่นนอกจากพวกเขา

ทุกอย่างต้องยึดความปลอดภัยของฉางชิงเป็นหลัก จึงไม่อาจประมาทได้เลย

เสิ่นเหลียนได้ยินเสียงทุ้มต่ำของสวีจิ่งเกอดังมาจากปลายสาย "เสิ่นเหลียน นายหยุดรถซะ เดี๋ยวที่เหลือให้คนของฉันจัดการเอง รถน่ะเขาไม่ได้ขับกันแบบนี้!"

เสิ่นเหลียนหรี่ตาลง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "จังหวะนี้แหละ"

สวีจิ่งเกอ "ไม่ใช่! นายเดี๋ยว..."

เสิ่นเหลียนหักพวงมาลัยไปหนึ่งรอบพลางเหยียบคันเร่งจนมิด ทันทีที่รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไป รถตู้คันหลังก็หลบไม่ทันเสียแล้ว คนขับรู้สึกเพียงหน้ามืดวูบ ก่อนจะมีเสียง "โครม" ดังสนั่น ชนเข้าอย่างจัง แรงเฉื่อยและแรงผลักมหาศาลทำให้ตัวรถหมุนเคว้งโดยมีหน้ารถเป็นแกน ท้ายรถปัดเป็นวงกลมอยู่กับที่ ส่วนเสิ่นเหลียนก็ถอยรถกลับมา เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังแสบแก้วหู ในจังหวะที่ท้ายรถตู้กำลังจะกระแทกเข้ากับหน้าผาหิน เขาก็แทรกรถเข้าไปขวางไว้ตรงกลางได้พอดี

วิธีนี้ช่วยลดแรงปะทะที่รุนแรงที่สุดไปได้มาก รถสปอร์ตถูกเบียดจนผิดรูปไปบ้าง แต่ฝั่งที่นั่งคนขับยังถือว่าปลอดภัย

เสิ่นเหลียนคว้าอุปกรณ์ทุบกระจกใต้เบาะออกมา สะบัดในมือตอนลงจากรถจนดูราวกับกระบองยาว

ประตูรถตู้เปิดออกก่อนเขา ชายคนแรกที่คลานสี่ขาออกมา ก้มหน้าก้มตาอาเจียนทันที

เสิ่นเหลียนเตะมันไปด้านข้าง แล้วฟาดกระบองใส่หัวชายคนที่สองที่พุ่งเข้ามาเต็มแรง

อีกฝ่ายกรีดร้องโอดครวญพลางกุมหัวกลิ้งไปกับพื้น

ลึกเข้าไปด้านในคือฉางชิงที่เพิ่งอาศัยจังหวะชุลมุนดึงผ้าคลุมหัวออก

ฉางชิงหอบหายใจ พลางสบตากับเสิ่นเหลียนด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นเหลียนเกาะประตูรถ ย่อตัวลงต่ำ "นายเป็นยังไงบ้าง"

"ยังไหว" ฉางชิงตอบ "แรงกระแทกกำลังดีเลย ไม่มึนตึ้บแล้วสมองก็ไม่กระทบกระเทือนด้วย"

เสิ่นเหลียน "..."

ระหว่างพูด ข้อมือของเขาก็บิดหมุนอย่างคล่องแคล่ว เชือกที่มัดไว้แน่นหนาพลันคลายออก ก่อนจะร่วงลงมากองบนตัก

เสิ่นเหลียนเลิกคิ้ว "นายมีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ"

ฉางชิงโพล่งออกมา "ฝึกมาตอนอยู่กับจิ่งเกอน่ะ"

เสิ่นเหลียน "..."

ฉางชิง "..."

เสิ่นเหลียนมีสีหน้าซับซ้อน "พวกนาย... เล่นท่ายากกันจังนะ"

สิ้นเสียง คนตรงเบาะข้างคนขับก็เริ่มได้สติ พลิกตัวหันมาจะคว้าตัวฉางชิง ฉางชิงเอนหลังหลบทันทีแล้วถีบขาคู่อัดเข้าใส่เต็มแรง ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ คงได้ลอยไปแปะอยู่บนกระจกหน้ารถแล้ว

เสิ่นเหลียนยื่นมือไปให้ ฉางชิงคว้าหมับแล้วอาศัยแรงดึงพยุงตัวเองออกจากรถตู้ได้อย่างราบรื่น

ฉางชิงยืนพิงประตูรถ ลมหายใจหนักหน่วง แววตาเย็นเยียบเจือความดุดัน "วันนี้ฉันสะเพร่าเอง มีบุหรี่ไหม"

เสิ่นเหลียน "ปกติผมไม่ค่อยสูบ"

พลันนั้นมีเสียงเบรกตัวโก่งดังลั่น ตามด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นหูที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

ยังไม่ทันที่เสิ่นเหลียนจะได้พูดอะไรต่อ ก็เห็นฉางชิงส่งสายตามาให้ ก่อนจะยกมือกุมขมับ ร่างโอนเอนทำท่าจะล้มพับลงไป

"ฉางชิง!" สวีจิ่งเกอหน้าซีดเผือด พอคว้าไหล่ฉางชิงได้ก็รวบตัวเข้ามากอดแนบอกทันที "นายทำฉันแทบช็อกตาย นายทำฉันแทบช็อกตาย..." สวีจิ่งเกอเริ่มจากพึมพำกับตัวเอง ก่อนอารมณ์ที่อัดอั้นจะระเบิดออกมาจนเสียงแหลมสูง "นายทำฉันแทบช็อกตาย!"

ฉางชิงทำเป็นหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สวีจิ่งเกอกอดประคองไว้ทั้งตัว

สวีจิ่งเกอได้สติ มือไม้ลูบคลำไปทั่วตัวอีกฝ่าย "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหม"

ฉางชิงเอ่ยเสียงแผ่ว "ยังพอไหว... พวกมันใช้ยาสลบ"

เสิ่นเหลียนยืนขมวดคิ้วหรี่ตามองอยู่ข้างๆ ท่าทางคล้ายกำลังวิเคราะห์ทักษะการแสดงของยอดฝีมือเวลาดูหนัง... ไม่สิ จู่ๆ ฉางชิงจะมาแกล้งทำเป็นอ่อนแอทำไมกัน

สวีจิ่งเกอเงยหน้าขึ้น พอแสงไฟสูงสาดไปถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างหน้าเป็นทางขาด มิน่าล่ะเสิ่นเหลียนถึงได้ลงมืออย่างเด็ดขาดฉับพลัน

สวีจิ่งเกอซาบซึ้งใจเป็นล้นพ้น "นายเป็นยังไงบ้างเสิ่นเหลียน"

เสิ่นเหลียนยืนกอดอก "ผมก็ปกติดีนี่ครับ"

ฉางชิงแอบส่ายหน้าส่งสัญญาณให้เขาอย่างแนบเนียน

สวีจิ่งเกอพูดขึ้น "นายนี่มันบ้าบิ่นจริง ๆ! ตอนนายเหยียบคันเร่งแซงไปปาดหน้ารถให้หยุดเมื่อกี้ ฉันคิดไปถึงขั้นว่าจะตายชดใช้ความผิดต่อหน้าฉู่อี้หลานยังไงดีแล้วเนี่ย"

อ้าวเฮ้ย! ยังมีประเด็นนี้อยู่อีกเหรอ!

วินาทีต่อมา เสิ่นเหลียนก็ได้เผชิญกับช่วงเวลาที่ฝีมือการแสดงห่วยแตกที่สุดในชีวิตทั้งสองชาติภพ

อดีตจักรพรรดิแห่งจอเงินโน้มตัวลงอย่างเก้งก้าง เอามือกุมเข่าพลางร้องออกมาอย่างไร้อารมณ์ "เดี๋ยวก่อน เจ็บขึ้นมานิดหน่อยแฮะ"

ฉางชิง "..." นายยังเล่นปลอมกว่าฉันอีกนะเนี่ย

แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน สวีจิ่งเกอดันปักใจเชื่อ เขาเลยสั่งให้ลูกน้องอยู่จัดการสถานที่เกิดเหตุ ส่วนตัวเองรีบพาฉางชิงกับเสิ่นเหลียนไปโรงพยาบาลก่อน

พอไปถึงโรงพยาบาล ทั้งสองคนบังเอิญได้อยู่ห้องตรวจเดียวกัน เสิ่นเหลียนถึงเพิ่งรู้ว่าสองสามวันมานี้มีกระแสลมไม่สู้ดี สวีจิ่งเกอถึงขั้นใช้อำนาจออกคำสั่งเด็ดขาดอย่างที่ไม่ค่อยทำ ให้ฉางชิงพักการถ่ายทำชั่วคราวแล้วกลับเมืองลิ่นไปก่อน แต่ฉางชิงปฏิเสธเสียงแข็งเพราะคิดว่าคนในกองถ่ายมีตั้งเยอะแยะคงไม่เป็นไร ใครจะไปรู้ว่าแค่แวะเข้าห้องน้ำ พอเดินออกมาก็ถูกผ้าขนหนูโปะปากจากด้านหลัง แล้วจับยัดใส่ลังเก็บของซะงั้น

ด้านฉู่อี้หลานทันทีที่รู้เรื่องก็รีบบึ่งรถมาให้เร็วที่สุด ระหว่างทางคิดหมายหัวไว้แล้วว่า จะฟาดก้นเสิ่นเหลียนให้แยกเป็นแปดเสี่ยงเลยคอยดู!

ถึงขั้นซิ่งรถไปปาดหน้าดักคนเนี่ยนะ เอาความกล้ามาจากไหนกัน?

แต่พอผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ก็เห็นเสิ่นเหลียนเข้าเฝือกที่ขาขวา แขวนโยงไว้กับรอกกลางอากาศ ท่าทางดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเหลือเกิน

แววตาของฉู่อี้หลานมืดทะมึน สองมือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด โกรธจนแทบอกแตกถึงขั้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ซุนปิ่งเฮ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังฉู่อี้หลาน แอบยกนิ้วโป้งให้เงียบ ๆ

เสิ่นเหลียน "..."

ตั้งแต่หัวเข่าแค่ฟกช้ำนิดหน่อย จนหมอเห็นเสิ่นเหลียนพยักหน้ายืนยันว่าเจ็บ จึงวินิจฉัยอย่างลังเลว่า "ฟกช้ำ" กระทั่งตอนนี้ที่เข้าเฝือกเรียบร้อย ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือสวีจิ่งเกอที่ช่วยจัดแจงให้

ตามคำขอของเสิ่นเหลียนที่ว่า "พี่ชาย นาทีนี้ช่วยดึงผมไว้หน่อยคงไม่ยากเกินไปใช่ไหม"

สวีจิ่งเกอตอบว่า ไม่ยาก

สวีจิ่งเกอถึงขั้นเดินเข้ามาช่วยเคลียร์สถานการณ์ด้วยตัวเอง "ฉู่อี้หลาน ประธานฉู่ เรื่องนี้เป็นความประมาทของผมเอง ยังไงเป้าหมายของพวกมันก็คือผม แต่ถ้าไม่ได้เสิ่นเหลียนช่วยไว้ คืนนี้ฉางชิงต้องเกิดเรื่องแน่ ต่อไปนี้เรื่องของเสิ่นเหลียนก็คือเรื่องของผม! นายจะโกรธจะโมโหอะไรก็มาลงที่ผมเถอะ!"

"นายคิดว่าฉันจะปล่อยนายไปงั้นเรอะ!" ฉู่อี้หลานระเบิดอารมณ์ใส่ทันที เขาไม่เคยเกรี้ยวกราดขนาดนี้มาก่อน "ตอนที่นายอยากได้สิทธิ์การใช้งานท่าเรือชิงไห่ ฉันเคยเตือนไว้หรือเปล่า ว่าการไปครั้งนี้มีอันตรายรอบด้าน นายต้องจัดการให้เรียบร้อย อย่าลากปัญหามาทางฉัน นายรับปากเป็นมั่นเหมาะ แต่สุดท้ายกลับดึงเสิ่นเหลียนเข้าไปพัวพันด้วย!"

ฉู่อี้หลานผลักอกสวีจิ่งเกอไปทีหนึ่ง ก้นบึ้งของดวงตาซ่อนความหวาดผวาไว้ไม่มิด "นายรู้ไหมว่าเขา...เขาแทบจะทนไม่ไหวกับการซิ่งรถเร็วขนาดนั้นน่ะ?!"

ประตูห้องไม่ได้ปิด เสิ่นเหลียนจึงได้ยินชัดเจนทุกคำ เขาเม้มปาก แน่นอนว่าเขารู้สึกผิดเรื่องที่ลุยเดี่ยวโดยไม่ได้บอกบอดี้การ์ด แต่สถานการณ์ในตอนนั้น พูดได้เลยว่าแทบไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ

ปกติสวีจิ่งเกอเคยถูกใครด่ากราดใส่แบบนี้เสียที่ไหน แต่ตอนนี้กลับยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัวเหมือนนกคุ่ม

"พูดสิ!" ฉู่อี้หลานตวาดเสียงกร้าว

สวีจิ่งเกอ "นายเป็นลูกพี่ฉัน นายพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ"

ฉู่อี้หลาน "..."

ฉู่อี้หลานโกรธจัดจนแค่นหัวเราะ "ประธานสวี นายก็เล่นลูกไม้หน้าด้านแบบนี้เป็นเหมือนกันนี่"

"เปล่า ฉันพูดจริง" สวีจิ่งเกอบอก "เสิ่นเหลียนช่วยชีวิตฉางชิงไว้ ก็เท่ากับช่วยชีวิตฉัน ด้วยความสัมพันธ์ของพวกนาย ต่อไปนี้นายก็คือลูกพี่ของฉัน ธุรกิจของเหิงไท่ที่เคยถูกสกัดไว้นอกเมืองลิ่น ฉันจะเปิดทางให้ทั้งหมด"

ฉู่อี้หลานโมโหจนแทบหน้ามืด

ซุนปิ่งเฮ่อเอ่ยเตือนอย่างนุ่มนวล "ประธานสวีครับ ทางที่ดีตอนนี้คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยจะดีกว่า"

พอได้ยินเช่นนั้น สวีจิ่งเกอก็ยอมถอยไปยืนสงบปากสงบคำอยู่ด้านข้าง พลางพยักหน้าให้ซุนปิ่งเฮ่อด้วยสายตาไร้เดียงสาปนซาบซึ้ง

ซุนปิ่งเฮ่อ "..." หมอนี่มีพรสวรรค์เรื่องกวนประสาทคนจริง ๆ ด้วยสินะ