ตอนที่ 98 ฉางชิงเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

เสิ่นเหลียนไลฟ์เสร็จ พอเดินออกมาก็เป็นจังหวะที่ฉู่อี้หลานเพิ่งเก็บโทรศัพท์พอดี

เสิ่นเหลียนไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเกาะราวระเบียงชั้นสองแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ "กินบาร์บีคิวไหมครับ"

ฉู่อี้หลาน "อะไรก็ได้"

เสิ่นเหลียนกดสั่งเดลิเวอรี ช่วงนี้ร่างกายเขาฟื้นตัวค่อนข้างดี พอเอ่ยปากขอจิบสักสองสามอึก ฉู่อี้หลานจึงยอมพยักหน้าให้แบบที่ไม่เคยยอมมาก่อน

เบียร์เย็นเจี๊ยบแก้วเล็กเพียงแก้วเดียว เสิ่นเหลียนค่อยๆ จิบอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศษ

ฉู่อี้หลานยกมือลูบแก้มเขา "รอให้หายดีเมื่อไหร่ ไม่ว่าอยากดื่มแค่ไหนผมก็จะดื่มเป็นเพื่อน"

เสิ่นเหลียนได้แต่ยิ้ม

โรคหัวใจไม่ใช่เรื่องเล็ก การจะรักษาให้หายขาดแทบเป็นไปไม่ได้ ทำได้เพียงระวังตัวเองเป็นพิเศษในชีวิตประจำวัน เรื่องดื่มเหล้าไม่ได้จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เสิ่นเหลียนทำใจยอมรับได้สบายมาก

ฉู่จูมีกำลังเล่นลูกบอลแคทนิปอยู่ข้างๆ พอเหนื่อยก็ทิ้งตัวนอนแผ่กับพื้น พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ฉู่อี้หลานมองแล้วนึกขัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้จะได้มาเลี้ยงสิ่งมีชีวิตแบบนี้

เสิ่นเหลียนกินเนื้อเสียบไม้ย่างจนหนำใจ แล้วเข้านอนอย่างอิ่มเอมใจ

พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายหายใจสม่ำเสมอแล้ว ฉู่อี้หลานก็กระชับเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกไปยังระเบียง

ซุนปิ่งเฮ่อส่งข้อความมารายงานเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน บอกว่าจับตัวได้สองคนแล้ว

คืนนี้คงไม่ต้องหลับต้องนอนกันแล้วแน่ๆ ท่าทีของซุนปิ่งเฮ่อที่มีต่อเถ้าแก่จินคนนั้นชัดเจนมากว่า 'มึงตายแน่ ไอ้แก่'

ทันทีที่ข้อมูลเบื้องต้นของจินเหลยปรากฏสู่สายตา รูม่านตาของฉู่อี้หลานก็หดเกร็งลงฉับพลัน

ตามปกติแล้ว ใบหน้าละโมบโลภมากแบบนี้เขาควรจะเคยเห็นมานับไม่ถ้วน แต่ในเศษเสี้ยวความทรงจำอันไกลโพ้นกลับมีประกายแสงสีขาววาบขึ้นมา คล้ายกำลังกระตุ้นเตือนให้เขานึกเรื่องบางอย่างออก

ฉู่อี้หลานกำชับซุนปิ่งเฮ่อให้ไปขุดคุ้ยประวัติครึ่งชีวิตแรกของจินเหลยออกมาอย่างละเอียด

'โครงการบลูโอเชียน' มีอิทธิพลจากสารพัดฝ่ายคอยแทรกซึมเข้ามาไม่หยุด เรื่องนี้ฉู่อี้หลานรู้อยู่แล้ว และจินเหลยก็ซ่อนตัวได้มิดชิดดีจริงๆ แต่ในเมื่อกล้าโผล่หัวออกมาแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะหดกลับไปได้อย่างปลอดภัยอีก

พองานของเสิ่นเหลียนเสร็จสิ้นลง เขาก็กลับมาใช้ชีวิตนอนอืดเป็นปลาเค็มและเล่นกับแมวอยู่ที่บ้านต่อไป

วันนี้พอลองคำนวณเวลาดู ฉางชิงเข้ากองถ่ายละครมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ระหว่างนั้นก็ตอบข้อความเขาแบบติดๆ ขัดๆ พอช่วงบ่ายเสิ่นเหลียนนัดกินข้าว ฉางชิงเช็กตารางงานแล้วก็ตอบตกลงอย่างยินดี

เสิ่นเหลียนสวมชุดดำทั้งตัว ดูทะมัดทะแมง พร้อมสวมแว่นกันแดดและหมวก พอเดินลงมาจากชั้นบน ป้าเฟินก็ถึงกับอึ้งไป

"แหม ป้าเพิ่งจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริงก็ตอนนี้เองค่ะ"

เสิ่นเหลียน "หืม?"

"เสี่ยวเหลียนเป็นดาราดังจริง ๆ ด้วยสิคะเนี่ย!"

เสิ่นเหลียนหัวเราะหึ ๆ "ป้าเฟินครับ เย็นนี้อี้หลานทำโอที ส่วนผมจะออกไปกินข้าวกับเพื่อน ป้าดูแลตัวเองด้วยนะครับ แล้วก็ให้อาหารฉู่จูมีแค่มื้อเดียวก็พอ"

"ได้เลยจ้ะ ได้เลย"

เสิ่นเหลียนเลือกรถซูเปอร์คาร์สีดำคันหนึ่งจากโรงรถของฉู่อี้หลาน ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังกองถ่าย

ระหว่างทาง เสิ่นเหลียนโทรหาฉางชิงไปสองสายแต่ไม่มีคนรับ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ เสิ่นเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามหลักแล้วเวลานี้น่าจะเลิกกองแล้ว อีกทั้งฉางชิงก็บอกเองว่าวันนี้มีคิวถ่ายไม่เยอะ

ถนนหน้ากองถ่ายกำลังรื้อทำใหม่และคนงานก็เลิกงานกันหมดแล้ว มีกองดินปนเศษหินสุมอยู่ริมทาง ตรงกลางมีแผ่นไม้พาดไว้ชั่วคราว เสิ่นเหลียนเพิ่งขับพ้นขึ้นมา ก็เห็นรถตู้สีเทาสภาพซอมซ่อคันหนึ่งแล่นสวนลงไป

กระจกหลังของรถคันนั้นกำลังเลื่อนขึ้นช้า ๆ ตอนแรกเสิ่นเหลียนเพียงปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจ แต่วินาทีถัดมา เขาก็ตลบพวงมาลัยทันที รถสปอร์ตสมรรถนะสูงกลับลำกลางถนน ล้อรถหมุนฟรีตะกุยฝุ่นตลบฟุ้งราวกับสาดน้ำหมึก เสิ่นเหลียนประมวลภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ได้ในชั่วพริบตา ก่อนจะเหยียบคันเร่งไล่ตามไปติด ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แม้คนคนนั้นจะถูกคลุมศีรษะด้วยถุงผ้าสีดำ แต่รูปร่างผอมเพรียวอันคุ้นตา รวมถึงสร้อยคอเส้นนั้น... ฉางชิงเคยยิ้มหวานบอกเสิ่นเหลียนว่า "จิ่งเกอให้มา ด้านในมีตัวอักษรย่อชื่อที่เขาสลักเองกับมือด้วยนะ"

เสิ่นเหลียนขับจี้ตามไปพลางกดโทรหาสวีจิ่งเกอไปพลาง ทว่าปลายสายติดสายตลอดเวลา เขาจึงกดตัดสายด้วยมือเดียวแล้วโทรหาฉู่อี้หลานแทน

ทางฝั่งนั้นส่งเสียงสัญญาณโอนสายเข้าสู่กล่องรับฝากข้อความเสียง ดูท่าคงยังติดประชุมอยู่

จริงสิ ผู้บริหารระดับสูงของเหิงไท่อยู่ในห้องประชุมกันหมด รวมถึงซุนปิ่งเฮ่อกับหยางปินด้วย

รถตู้เลี้ยวเข้าซอยแคบ บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบสงัดลงทันตา เสิ่นเหลียนที่เมื่อครู่ยังพออาศัยรถคันอื่นช่วยบังได้ คราวนี้จึงโผล่ให้เห็นแบบเต็มๆ

"เชี่ยเอ๊ย! มันตามเรามาจริงด้วย!"

"เวรเอ๊ย! ไอ้นี่มันโผล่มาจากไหนวะ?!"

รถตู้ไม่มีทางวิ่งสู้ซูเปอร์คาร์ได้อยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายดูจะชำนาญเส้นทางแถบนี้เป็นอย่างดี พยายามล่อเสิ่นเหลียนเข้าไปในทางวิบาก ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเสิ่นเหลียนกลับไวจนน่าทึ่ง หักเลี้ยวตามได้ทันทีแทบจะในจังหวะเดียวกับที่พวกมันหมุนพวงมาลัย

กิ่งไม้ใบหญ้าถูกพุ่งชนจนหักกระเด็นอย่างไร้ความปรานี ตัวรถกระดอนสะเทือนอย่างแรงทีหนึ่ง ก่อนจะทะยานกลับขึ้นสู่ถนนหลวง

เสิ่นเหลียนกวาดตามองป้ายเตือนที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ เหยียบคันเร่งจนจมมิด

สวีจิ่งเกอโทรเข้ามา ไม่รอให้เสิ่นเหลียนได้เอ่ยปาก เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงเค้าลางพายุโหมกระหน่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่..."

"ทางออกจากถนนหวายอัน ทางหลวงหมายเลข 145 รถตู้ป้ายทะเบียนฉวี A956Q12 เร็วเข้า" เสิ่นเหลียนพูดแทรกทันที "กะด้วยสายตามีสี่คน ฉางชิงอยู่บนรถ ฉันไม่กล้าชน รีบมาด่วน"

สวีจิ่งเกอนิ่งเงียบไปถึงสองวินาทีเต็ม

"อย่าเพิ่งวางสาย" สวีจิ่งเกอสูดหายใจเข้าลึก "ฉันจะจับพิกัดมือถือนาย"

สิบห้านาทีที่แล้ว ณ กองถ่าย

ช่วงนี้ฉางชิงเป็นหวัดเรื้อรังไม่หายสักที สวีจิ่งเกอจึงเป็นห่วงมาก แต่เขาก็งารัดตัว ไม่ได้สบายไปกว่าฉู่อี้หลานที่ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่กลับดึกดื่นสักเท่าไร พอปลีกตัวมาได้และกำลังรีบรุดหน้ามาที่ฉวีตู จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตาจากผู้ช่วยตัวน้อยของฉางชิง "ประธานสวีคะ... ขอโทษค่ะ! อาจารย์ฉางไปเข้าห้องน้ำแล้วยังไม่ออกมา หนูเข้าไปตามหา แต่ไม่รู้หายไปไหนแล้วค่ะ"

ชั่ววูบหนึ่งสวีจิ่งเกอนึกว่าตัวเองหูฝาดไป ที่ว่าไปเข้าห้องน้ำแล้วหายตัวไปนี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

จากนั้น หนังศีรษะของสวีจิ่งเกอก็ชาดิกราวกับจะระเบิดออก

การที่เขามารับช่วงดูแลกิจการท่าเรือ ก็เท่ากับมาแย่งชามข้าวของพวกเจ้าถิ่นชิงไห่ แน่นอนว่าในแง่ธุรกิจก็ว่ากันไปตามเนื้อผ้า วัดกันที่ความสามารถ แต่ก็ทนพวกที่คับแค้นใจไม่ไหว หรือไม่พวกมันก็ไม่อยากให้สวีจิ่งเกอได้ชิ้นปลามันไป จึงเบนเป้าหมายไปลงที่ฉางชิงแทน

น้อยครั้งนักที่สวีจิ่งเกอจะสติแตกจนทำอะไรไม่ถูก แต่เรื่องนี้ดันเกี่ยวกับฉางชิง

ตอนที่เสิ่นเหลียนโทรมาแล้วติดสายซ้อน ก็เพราะสวีจิ่งเกอกำลังหัวเสียระดมคนออกตามหาและสืบข่าวทุกวิถีทาง เขารู้ว่าเสิ่นเหลียนกำลังพักฟื้น เดิมทีจึงไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องพลอยกังวล ใครจะไปคิดว่าพอเสิ่นเหลียนเปิดปาก ก็บอกพิกัดได้อย่างแม่นยำ ทำเอาหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเขารู้สึกโล่งอกราวกับได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง

ในเมื่อเปิดเผยตัวแล้ว เสิ่นเหลียนก็เหยียบคันเร่งตามจี้ท้ายอย่างเปิดเผย ขอแค่อย่างเดียวคือห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด

พอเห็นอีกฝ่ายซิ่งเศษเหล็กติดล้อคันนั้นส่ายไปมา หวังจะล่อให้เขาพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง เสิ่นเหลียนก็แค่นยิ้มเยาะ

ท่ามกลางความมืด มีประกายวับแวมบางอย่างร่วงลงมาจากหน้าต่างรถคันหน้า เสิ่นเหลียนจึงหักพวงมาลัยหลบกะทันหันก่อนที่ยางรถจะแล่นไปบดทับ

"เชี่ยเอ๊ย! มันไม่หลงกล!"

ฟึ่บ! ซูเปอร์คาร์แล่นฉิวผ่านทางแยกไปด้วยความเร็วสูง แรงลมปะทะพัดเอาต้นหญ้าป่าล้มระเนนระนาดราบติดพื้น

พลันเห็นแสงไฟหน้ารถสว่างวาบขึ้นมาแต่ไกล เสิ่นเหลียนก็เกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ ใครกัน?

จังหวะที่รถแล่นเฉียดสวนกัน สวีจิ่งเกอก็ได้ยินลูกน้องตะโกนลั่น "ประธานสวี คันนี้แหละครับ!"

สวีจิ่งเกอคิดด่าในใจ การตอบสนองช้าขนาดนี้ มึงไปโดดน้ำตายซะเถอะ

ภาพตรงหน้าราวกับฉายสโลว์โมชัน สวีจิ่งเกอมองเห็นเสิ่นเหลียนขับรถเปิดประทุน แม้กระจกหน้าจะช่วยบังแรงลมจากการซิ่งด้วยความเร็วสูงไว้ได้ แต่ก็ยังพัดเส้นผมของเขาจนปลิวไสวไปด้านหลัง เสิ่นเหลียนยังมีสีหน้าสุขุมเยือกเย็น พอสังเกตเห็นว่าเป็นสวีจิ่งเกอ คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออกอย่างเห็นได้ชัด จากนั้น แทนที่จะเหยียบเบรก เขากลับ...

บรึ้ม บรึ้ม บรึ้ม——

เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำของรถสปอร์ตแหวกผ่านความมืดมิดยามค่ำคืน เสิ่นเหลียนเหยียบคันเร่งจมมิด พุ่งแซงหน้ารถตู้คันนั้นไปตรงๆ ทันที

สวีจิ่งเกอรู้สึกชาดิกไปทั้งหนังศีรษะขึ้นมาเป็นรอบที่สอง