ตอนที่ 97 ความกระดากอายของฉู่อี้หลานระเบิดออก

สิ่งแรกที่เสิ่นเหลียนทำคือตรงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้จินเหลยมากเกินไปจนติดกลิ่นคาวเน่าชวนสะอิดสะเอียนกลับมาด้วย

เขาเดินออกมาอย่างสดชื่นสบายตัว เส้นผมยังแห้งไม่สนิท พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบข้อความที่หูไข่หลานส่งมา: "เสิ่นเหลียน ฉันคิดดูแล้ว ถ้านายว่างก็เปิดไลฟ์คุยกับแฟนคลับหน่อยสิ ตอนนี้กระแสนายกำลังมาแรง จะปล่อยให้เงียบไปเฉยๆ ไม่ได้นะ"

ฤกษ์ดีมิสู้ฤกษ์สะดวก

เสิ่นเหลียนนั่งลงหน้าโต๊ะ นึกขึ้นได้ว่าร่างเดิมเคยมีบัญชีไลฟ์สดในแพลตฟอร์มหนึ่งตอนเข้าวงการใหม่ๆ จึงล็อกอินเข้าไปแล้วกดเริ่มไลฟ์ทันที

พอแชร์ลิงก์ลงเวยปั๋วเสร็จสรรพ เขาก็ลุกไปรินน้ำ

เสิ่นเหลียนคิดว่าคงมีคนดูไม่เท่าไร ในห้องเปิดอุณหภูมิไว้ค่อนข้างสูง เขาจึงสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นระดับเข่าสีน้ำตาลด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายๆ ก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดัง "ตึง" แล้วเอนหลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน

ทว่าช่องคอมเมนต์สดทางขวามือกลับเต็มไปด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์รัวเป็นพรืด

เสิ่นเหลียนหรี่ตามอง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จออย่างไม่อยากเชื่อสายตา "เดี๋ยวสิ..." เขาพึมพำเสียงเบา ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย?!

ยอดผู้ชมออนไลน์พุ่งทะลุสามแสนคนไปแล้ว และยังคงทะยานขึ้นเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง

เสิ่นเหลียนรีบปรับท่านั่งทันที

"ไม่ทันแล้วจ้า! พวกเราอัดหน้าจอไว้เรียบร้อย!"

"หล่อเกินไปแล้ว หล่อจนจะเป็นลมแล้วทุกคน หน้าสดไม่เปิดฟิลเตอร์ แถมยังอุตส่าห์อาบน้ำมาใหม่ๆ เพื่อฉันอีกต่างหาก"

เสิ่นเหลียนหัวเราะเบาๆ "ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ พวกคุณยังดูออกกันอีกเหรอครับ?"

คอมเมนต์วิ่งพรึ่บตอบเป็นเสียงเดียวกัน "ดูออกสิ!!!"

"หืม? ทำไมดึกป่านนี้เพิ่งมาไลฟ์เหรอครับ? ก็มันยุ่งน่ะสิ เพิ่งถ่ายฉากรับเชิญในเรื่องของฉางชิงเสร็จเนี่ย"

"เฮ้ๆๆ หยุดชงเรือผีกันได้แล้วครับ ผมกับฉางชิงเป็นแค่เพื่อนธรรมดากันนะ"

"คนที่เพิ่งส่งของขวัญให้ผมห้าพันหยวนเมื่อกี้..." เสิ่นเหลียนคลิกเลือกแอ็กเคานต์ที่มีป้ายต่อท้ายสีสดสะดุดตาของสายเปย์ขึ้นมา แล้วตั้งเป็นผู้ดูแล "ช่วยเตะพวกแอนตี้ออกให้หมดเลยนะ เห็นแล้วปวดตา"

บนหน้าจอยิ่งมีคนรัวของขวัญหนักข้อขึ้นกว่าเดิม

"ทำไมตั้งให้เขาเป็นผู้ดูแลแล้วไม่ตั้งพวกคุณน่ะเหรอ? ก็ดูชื่อไอดีเขาสิ 'กระต่ายน้อยมุ้งมิ้ง' นั่นน่ะผู้

อีกฝ่ายส่งข้อความตอบกลับมาแบบกล้าๆ กลัวๆ : [ความจริงแล้วผมเป็นแฟนคลับผู้ชายครับ [เขิน]]

เสิ่นเหลียนชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้า "ได้หมดแหละ"

ความเร็วในการแบนและเตะแอนตี้ของอีกฝ่ายไวระดับเทพ แถมยังเรียกแฟนคลับตัวจริงที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมาช่วยอีกเจ็ดแปดคน พอตั้งเป็นผู้ดูแลแล้ว บรรยากาศและความสงบเรียบร้อยในห้องไลฟ์ก็ถูกคุมอยู่หมัดทันตา

เสิ่นเหลียนเห็นแบบนั้นก็แอบคิดในใจ แฟนคลับฉันนี่พลังขับเคลื่อนกับความสามัคคีไม่เลวเลยแฮะ

เสิ่นเหลียนใช้มือถือไลฟ์สด ส่วนแอปแชตล็อกอินไว้ในแท็บเล็ตของฉู่อี้หลาน

หูไข่หลานส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์รัวมาเป็นพรวน ดูออกเลยว่ากำลังสติแตกขั้นสุด [คุณพ่อคุณพี่ของผม! ทำไมไม่บอกผมสักคำล่ะครับ?! กระแสดีขนาดนี้ อย่างน้อยผมก็น่าจะหาสปอนเซอร์โฆษณามาให้คุณได้สักตัวแท้ๆ!]

เสิ่นเหลียน: [...คราวหน้าแน่นอน]

เขานานมากแล้วที่ไม่จำเป็นต้องไลฟ์สดเพื่อดึงใจแฟนคลับ เมื่อก่อนก็แค่อาศัยช่วงที่พอปลีกตัวจากงานยุ่งๆ มานั่งคุยเล่นด้วย แถมยังสั่งปิดฟังก์ชันเปย์เงินทั้งหมดอีกต่างหาก

จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก เสิ่นเหลียนสะดุ้งตกใจ รีบคว่ำหน้าจอมือถือลงกับโต๊ะทันที จากนั้นก็ขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงบอกฉู่อี้หลาน

ฉู่อี้หลานเข้าใจได้ทันที จึงเอ่ยเสียงเบา "ทำไปเถอะ"

พอเสิ่นเหลียนตั้งมือถือกลับขึ้นมาใหม่ คอมเมนต์ที่เลื่อนรัวเร็วก็แทบจะทำเอาตาลาย!

[ถึงจะเบามาก แต่เสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ชะมัด]

[ว่าแล้วเชียว ความหล่อของผู้ชายมักเกิดจากจินตนาการของผู้หญิง]

[เสิ่นเหลียน นายซ่อนใครไว้ในห้องน่ะ!]

"นั่นเรียกซ่อนที่ไหนกันล่ะครับ" เสิ่นเหลียนหัวเราะเบาๆ "เพื่อนน่ะ"

แฟนต่างหากล่ะ เขาแอบต่อท้ายในใจ

ตรงห้องนั่งเล่นด้านนอก ฉู่อี้หลานกดเข้ามาในห้องไลฟ์สด

เขาปรายตามองรายชื่อยาวเหยียดในโซนแขกวีไอพีพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ประธานฉู่เปิดฉากด้วยการทุ่มเงินยึดอันดับหนึ่งบนชาร์ตเปย์ทันที

"กระต่ายมุ้งมิ้ง" ไม่ยอมแพ้ แต่ถ้าเป็นเรื่องกำลังทรัพย์ ประธานฉู่ไม่เคยหวั่นอยู่แล้ว จรวดลำละหนึ่งหมื่นหยวนถูกเขากดส่งรัว ๆ ราวกับจะเหมาซื้อแพลตฟอร์มนี้เสียให้ได้

ในที่สุด "กระต่ายมุ้งมิ้ง" ก็ยอมรามือ ฉู่อี้หลานมองดูรูปโปรไฟล์สีทองอร่ามที่ครองอันดับหนึ่งพลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพิมพ์ถาม: [ให้ตำแหน่งผู้ดูแลกับผมได้ไหม?]

[ไม่ได้หรอกนะ] มีคนแท็กหาฉู่อี้หลาน อาจเพราะเห็นเขาเปย์หนักขนาดนี้ ดูแล้วไม่น่าใช่แอนตี้ จึงช่วยตอบให้อย่างใจเย็น: [ตำแหน่งผู้ดูแลต้องเป็นแฟนคลับรุ่นเก๋าของน้องเป่าเหลียนเท่านั้นนะ]

ฉู่อี้หลานพยายามมองข้ามคำว่า "น้องเป่าเหลียน" ไปอย่างยากลำบาก จากนั้นก็แคปหน้าจอส่งไปให้ซุนปิ่งเฮ่อ

ผู้ช่วยพิเศษซุนออนไลน์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง: "บอสครับ คุณเปลี่ยนไอดีเป็น 'รักเหลียนดั่งใจ' นะครับ"

ป้าเฟินเดินออกมาจากห้องครัว ทันเห็นสีหน้าของคุณท่านบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง

ฉู่อี้หลานจำใจเปลี่ยนชื่ออย่างเลี่ยงไม่ได้

วินาทีถัดมา "กระต่ายน้อยมุ้งมิ้ง" ก็เลื่อนขั้นให้เขาเป็นผู้ดูแลด้วยตัวเอง

ถึงเรื่องเงินจะสู้ไม่ได้ แต่ "กระต่ายน้อยมุ้งมิ้ง" จำแฟนคลับรุ่นบุกเบิกที่ผลงานโดดเด่นคนนี้ได้ในแวบเดียว แม้ "รักเหลียนดั่งใจ" จะไม่ค่อยสุงสิงกับใครและไม่ยอมเข้ากลุ่มแชต ทว่ากลับเช็กอินกดไลก์ทุกวันไม่เคยขาด ทั้งยังเหมาของสะสมของเสิ่นเหลียนทีละกองโต เรียกได้ว่าเปย์ด้วยใจบริสุทธิ์ของแท้

จะไม่บริสุทธิ์ใจได้ยังไง ในเมื่อผู้ช่วยพิเศษซุนเล่นทุ่มเทความจริงจังระดับเดียวกับการทำงานลงไปซะขนาดนั้น

ทางด้านนี้ ฉู่อี้หลานอับอายจนแทบจะระเบิดตัวเองตายอยู่รอมร่อ

เขาพยายามสะกดอารมณ์อยู่หลายรอบ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องส่งข้อความไปหาซุนปิ่งเฮ่อ: "ฉันขอถามหน่อยเถอะ รสนิยมอย่างนายนี่คิดชื่อไอดีพรรค์นี้ออกมาได้ยังไง?"

ซุนปิ่งเฮ่อตอบกลับมาอย่างจริงจัง: "บอสครับ ชื่อก็ตรงไปตรงมาเข้าใจง่ายดี มีปัญหาตรงไหนเหรอครับ?"

ฉู่อี้หลาน: "..."

ที่ผ่านมาฉู่อี้หลานไม่เคยสนใจชื่อไอดีตัวเองอย่างจริงจังเลยสักนิด ในเมื่อโยนให้ซุนปิ่งเฮ่อดูแล อีกฝ่ายก็คอยโพสต์ทั้งภาพทั้งคลิปได้คมชัดรวดเร็วทันใจมาตลอด ให้ตายสิ การมีมือขวาที่พึ่งพาได้เนี่ย มันทำให้คนเรากลายเป็นคนขี้เกียจได้จริง ๆ

ขณะเดียวกัน ซุนปิ่งเฮ่อก็เก็บโทรศัพท์ ร่างในเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายลมหนาวยามค่ำคืน

"จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?" หยางปินเดินเข้ามา พลางมองชายสองคนที่ถูกหิ้วปีกพาตัวออกไป

ซุนปิ่งเฮ่อ: "พรุ่งนี้น่าจะง้างปากเอาข้อมูลอะไรออกมาได้บ้าง"

"ให้ตายเถอะมึง" หยางปินทั้งขำทั้งโมโห "มึงไม่คิดจะกลัวอะไรบ้างเลยสินะ"

"กลัวอะไร?" ซุนปิ่งเฮ่อตอบเสียงเรียบ แค่มีคนสะกดรอยตามแล้วถือของมาขู่ไม่กี่คำ ถ้าเขายอมก้มหัวให้เรื่องแค่นี้ง่าย ๆ ซุนปิ่งเฮ่อคงไม่ได้อยู่ทำงานข้างกายฉู่อี้หลานมานานหลายปีหรอก

หยางปิน: "ช่างเถอะ สองสามวันนี้มึงย้ายไปนอนห้องกูก่อนแล้วกัน"

"ไม่ต้อง"

"เดี๋ยวกูช่วยแบ่งงานมึงมาทำครึ่งหนึ่ง เอาไหมล่ะ?"

ซุนปิ่งเฮ่อ: "ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!"

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ ซุนปิ่งเฮ่อคงสวนกลับไปแล้วว่า "อย่างมึงเนี่ยนะจะช่วยกู อ่านรู้เรื่องหรือเปล่าเถอะ" แต่หยางปินไม่เหมือนคนอื่น เพราะอีกฝ่ายคือคนที่เคี่ยวเข็ญเขากับมือจนทำงานเป็นทุกอย่าง

หยางปินฝ่าลมหนาวก้าวเข้าไปข้างหน้า แล้วยีหัวซุนปิ่งเฮ่อเบา ๆ

ราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เจอหมอนี่เป็นครั้งแรก

ซุนปิ่งเฮ่อ: "ไสหัวไปเลย!"

การโจมตีจากคนนอกแทบทำอะไรฉู่อี้หลานไม่ได้เลย ทว่าหากหยางปินหรือซุนปิ่งเฮ่อคนใดคนหนึ่งคิดทรยศขึ้นมา เขาคงต้องสูญเสียกำลังสำคัญไปมหาศาลแน่นอน

แต่เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด

เพราะฉู่อี้หลานคือผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงพวกเขาทั้งสองคนมา

ในวัยสิบเจ็ดปี แม้ใบหน้าของฉู่อี้หลานจะยังดูอ่อนเยาว์อยู่บ้าง แต่แววตากลับด้านชาเหมือนผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เขายืนนิ่งไร้อารมณ์อยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดชุดดำที่แผ่รังสีอำมหิต แล้วเอ่ยถามหยางปินที่เนื้อตัวไม่มีอะไรติดตัวสักชิ้นว่า "จากนี้ไป จะมาติดตามฉันไหม?"

เรื่องอื่นหยางปินอาจไม่ประสีประสา แต่เพียงแค่สบตากับฉู่อี้หลาน เขากลับเกิดความรู้สึกอยากติดตามรับใช้ขึ้นมาอย่างแรงกล้า

ตอนนั้นพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตพร้อมกันจากอุบัติเหตุเครื่องจักรในเขตก่อสร้าง ครอบครัวที่ยากจนไร้หนทางทวงความยุติธรรม เป็นฉู่อี้หลานที่ยื่นมือเข้ามาจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อย บีบจนทวงคืนสิ่งที่ควรได้กลับมา หยางปินได้เห็นถึงพลังของอำนาจ และซาบซึ้งในทุกสิ่งที่ฉู่อี้หลานทำให้

ต่อมาเมื่อได้พบกับซุนปิ่งเฮ่อ เขาก็เลียนแบบน้ำเสียงของฉู่อี้หลานแล้วเอ่ยถามว่า "หลังจากนี้จะมาติดตามพวกเราไหม?"

ซุนปิ่งเฮ่อจ้องมองหยางปินอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ

วันเวลาล่วงเลยมาหลายปี ในนามพวกเขาคือคนสนิท แต่ความจริงแล้ว ทั้งคู่คือพี่น้องของฉู่อี้หลาน และเป็นพี่น้องของกันและกัน