ตอนที่ 96 ถึงใจ!

สายตาของซุนปิ่งเฮ่อเย็นเยียบดั่งคมมีด ทว่ารอยยิ้มกลับอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ "คุณลู่ คุณก็อยู่ด้วยเหรอครับ"

ร่างของอีกฝ่ายพลันแข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า

ลู่ชิงแทบอยากจะควักโทรศัพท์ออกมากดแจ้งตำรวจเสียเดี๋ยวนี้

เมื่อกี้ตอนที่จำเสิ่นเหลียนได้ เขาควรจะหันหลังแล้วรีบชิ่งไปแต่แรก ทว่าเพราะมีคนอื่นยืนบังอยู่ แถมยังมัวแต่จะรอดูท่าที เลยไม่ทันสังเกตเห็นซุนปิ่งเฮ่อที่สาวเท้าบึ่งเข้ามาพร้อมรังสีอำมหิตคละคลุ้งเลยสักนิด

แน่นอนว่าเขาสามารถแถเอาตัวรอด ยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าเป็นแค่งานเลี้ยงสังสรรค์ในหมู่เพื่อนได้

แต่ในเมื่อจินเหลยหาเรื่องเสิ่นเหลียนแล้วถูกซุนปิ่งเฮ่อจับได้คาหนังคาเขา เรื่องที่ว่าเป็นงานสังสรรค์หรือไม่ก็ไม่ใช่ประเด็นอีกต่อไป ที่น่าปวดหัวยิ่งกว่าคือเห็นได้ชัดว่าซุนปิ่งเฮ่อเริ่มระแวงแล้ว และหลังจากนี้คงตามสืบให้ถึงที่สุดแน่ เรื่องพรรค์นั้นระหว่างเขากับจินเหลยคงไม่มีทางปิดมิดอีกต่อไป

ลู่ชิงรู้สึกชาดิกไปทั้งหนังศีรษะ แต่หลังจากซุนปิ่งเฮ่อพูดจบประโยคนั้น อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะหมดความสนใจในตัวเขาไปโดยสิ้นเชิง

"อาจารย์เสิ่น" ซุนปิ่งเฮ่อเอ่ยเสียงนุ่ม "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอส่งคุณกลับก่อนนะครับ"

"ตกลง" เสิ่นเหลียนตอบรับ จากนั้นจินเหลยก็ลุกพรวดขึ้นยืนตามทันที

"ช้าก่อน"

ชายคนนี้แผ่กลิ่นอายประเภทปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ คิดจะเล่นงานใครเมื่อไหร่ก็ได้ พอรอยยิ้มเลือนหายไป รอยย่นจากชั้นไขมันบนใบหน้าที่เบียดแน่นก็พาดผ่านราวกับรอยมีดกรีด แฝงความเย็นเยียบชวนขนลุก ดวงตาที่เคยกึ่งหรี่กึ่งเปิดบัดนี้เบิกขึ้นเต็มที่ แม้จะไม่โตนัก แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนผีร้ายหน้าเขียวเขี้ยวโง้งอย่างบอกไม่ถูก

"อาจารย์เสิ่น เรื่องวันนี้ผมดูแลไม่ทั่วถึงเอง ต้องขอโทษคุณด้วยจริง ๆ" น้ำเสียงของจินเหลยยังคงนุ่มนวลราบเรียบ แต่พอย้ายสายตาไปมองซุนปิ่งเฮ่อ น้ำเสียงกลับเปลี่ยนเป็นคนละขั้ว "เป็นคนหนุ่มคนแน่น ทำอะไรอย่าให้มันวู่วามนัก"

มุมปากของซุนปิ่งเฮ่อกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รังสีข่มขวัญที่จินเหลยแผ่ออกมาเต็มที่ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว "แก่กะโหลกกะลา"

ทุกคน "..."

อัยย่ะ! มันต้องรสชาตินี้สิ! สะใจชะมัด!

ควงเฉิงไห่แอบสะใจจนแทบคลั่ง ความอัดอั้นตันใจที่เคยโดนซุนปิ่งเฮ่อตอกหน้าไปนับสิบครั้งตอนขอลายเซ็นมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ศิลปะในการเยียวยาจิตใจอย่างหนึ่งก็คือ ตอนที่ตัวเองซวย แล้วได้เห็นคนอื่นซวยกว่านี่แหละ

ไม่สนหรอกว่ามึงจะใหญ่มาจากไหน ซุนปิ่งเฮ่อไม่เคยมีคำว่ากลัวอยู่แล้ว

เสิ่นเหลียนกลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะพรวด ก่อนจะหันไปพูดกับจินเหลย "อายุเท่าไหร่ก็ควรทำตัวให้สมวัย เรื่องอื่นน่ะ อย่าริอ่านคิดเลยดีกว่า"

แววตาของซุนปิ่งเฮ่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทีแรกเขานึกว่าจินเหลยเป็นหมาของใครสักคนที่รู้ภูมิหลังของเสิ่นเหลียนแล้วจงใจมาหาเรื่อง กำลังคิดอยู่เชียวว่าใครกันที่กล้าดีขนาดนี้ ที่แท้ไอ้แก่หนังเหนียวนี่คิดจะเคลมงั้นเหรอ?!

ความประทับใจที่ซุนปิ่งเฮ่อมีต่อจินเหลยจึงฝังลึกถึงขีดสุด ชนิดที่ว่าถ้าส่งปากกาให้สักด้าม เขาก็วาดรูปเหมือนอีกฝ่ายออกมาได้ทันที

เสิ่นเหลียนเดินชนบอดี้การ์ดของจินเหลยให้พ้นทาง แล้วเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ไปหยุดอยู่ข้างกายซุนปิ่งเฮ่อ

ซุนปิ่งเฮ่อส่งสายตาถามเสิ่นเหลียนว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เสิ่นเหลียนส่ายหน้าเบา ๆ

ซุนปิ่งเฮ่อสังเกตเห็นว่า แม้บอดี้การ์ดของอีกฝ่ายจะมีไม่กี่คน แต่ที่เอวกลับเหน็บของอันตรายเอาไว้ชัดเจน ดูจากท่าทางของไอ้แก่นั่นแล้ว หากปะทะกันคงได้ตายกันไปข้าง ซึ่งไม่จำเป็นเลยสักนิด เขามีวิธีจัดการที่แนบเนียนและไม่ต้องเสียเลือดเนื้อมากกว่า ขอเพียงอีกฝ่ายยังอยู่ในฉวีตู ไม่ช้าก็เร็วเขาจะขุดโคตรเหง้าศักราชของมันออกมาให้หมด

ความปลอดภัยของเสิ่นเหลียนต้องมาเป็นอันดับแรก

ตอนที่กำลังจะเดินออกไป ควงเฉิงไห่ก็ทำตัวเป็นสุนัขจิ้งจอกพึ่งบารมีเสือ ยกนิ้วไล่ชี้หน้าทีละคนอย่างกวนประสาท แล้วเดินส่ายอาด ๆ จากไปอย่างผู้มีชัย

พอลับหลังกลุ่มคน จินเหลยก็หันขวับกลับมา ถีบไอ้หนุ่มที่เพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นจนล้มคว่ำลงไปอีกรอบ จากนั้นก็ระบายอารมณ์ใส่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งหมัดทั้งแข้งประเคนซัด ฝ่ามือฟาดฉาดแล้วฉาดเล่า ไอ้หนุ่มนั่นไม่ต่างอะไรกับกระสอบทรายมีชีวิต ตอนแรกยังพอร้องขอชีวิตได้สองสามคำ แต่พอส่งเสียงครางแผ่วเบาเหมือนแมวได้ไม่นานก็เงียบกริบ เหลือเพียงเสียงทึบหนักจากการทุบตีเนื้อหนังเท่านั้น

เมื่อหยุดมือ มือของจินเหลยก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แม้แต่บนหน้าก็กระเซ็นติดไม่น้อย เขาพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ คล้ายระบายความหงุดหงิดจนโล่งอกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ร่างของไอ้หนุ่มที่นอนกองอยู่บนพื้นไม่รู้เป็นหรือตาย ถูกบอดี้การ์ดลากตัวออกไป

"ลู่ชิง" จินเหลยเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ในเมื่อแกเคยเจอเสิ่นเหลียน ทำไมไม่หลบไป?"

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะมีเรื่องแบบนี้ จินเหลยคงจับลู่ชิงยัดเข้าไปซ่อนในซอกกำแพง ไม่ยอมให้เสิ่นเหลียนเห็นแม้แต่ปลายเล็บ

หน้าของลู่ชิงซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำใดออกมาดี

"ไอ้หนุ่มที่เพิ่งด่าฉันว่าแก่กะโหลกกะลาคนนั้น" จินเหลยเอ่ยเนิบช้า แววตาราวกับกำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ "เป็นคนคุมโครงการของเหิงไท่ใช่ไหม?"

กะอีแค่คนคุมโครงการ ขอแค่เส้นสายถึง เงินถึง คิดจะเปลี่ยนตัวเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

ลู่ชิงหลับตาลง น้ำเสียงสั่นระริก "มะ...ไม่ใช่ครับ"

"เขาเป็นผู้ช่วยพิเศษของฉู่อี้หลานครับ"

รอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้าของจินเหลยมลายหายไปในพริบตา

ต่อให้คิดล่วงหน้าไว้หลายตลบ จินเหลยก็ไม่คาดคิดว่าจะลงเอยแบบนี้ เขาแค่บังเอิญเจอเสิ่นเหลียนแล้วนึกสนุก อยากหยอกเล่นเหมือนแหย่หมาแหย่แมว ต่อให้เสิ่นเหลียนมองออกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะเขาไม่ได้คิดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะยอมตามง่าย ๆ แต่แผนการแทรกแซง "โครงการบลูโอเชียน" อย่างเงียบเชียบที่เขาวางไว้เนิ่นนาน กลับถูกคนสนิทของฉู่อี้หลานจับได้คาหนังคาเขา

"ลู่ชิงเอ๋ย" น้ำเสียงของจินเหลยราบเรียบไร้อารมณ์ "แกคงทำเรื่องของฉันพังเข้าแล้วสิ"

"แค่เด็กเมื่อวานซืนคนเดียว จะมีน้ำยาอะไรกันเชียวครับ" ลูกน้องคนหนึ่งของจินเหลยขมวดคิ้วพูดขึ้น "ถ้าจำเป็น เดี๋ยวผมหาคนไปสั่งสอนมันสักหน่อย ยังไงก็ปิดปากได้อยู่แล้ว"

จินเหลยไม่พูดอะไร ตอนอยู่ประเทศเอ ที่นั่นวุ่นวายและเต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพลหลากหลายขั้ว วิธีการทั้งขาวทั้งดำจึงถูกงัดมาใช้ปะปนกันจนชินอยู่แล้ว ทว่าประเด็นสำคัญคือคำว่า "แก่กะโหลกกะลา" จากปากซุนปิ่งเฮ่อตะหาก ที่ทำให้เขาขัดหูจนหงุดหงิดเป็นบ้า

"เขาแซ่จิน ใคร ๆ ก็เรียกประธานจิน" เสิ่นเหลียนเอ่ยเตือนเสียงเบา "ดูท่าทางแล้ว เขาน่าจะหมายหัวนายไว้ ระวังตัวด้วยล่ะ"

"กลัวจะไม่หมายหัวน่ะสิครับ" ซุนปิ่งเฮ่อไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายสีหน้ายังแฝงแววคาดหวังอยู่นิด ๆ ด้วยซ้ำ

เสิ่นเหลียนเสร็จธุระก่อนกำหนดไปหนึ่งชั่วโมง พอไปถึงเหิงไท่ ฉู่อี้หลานก็เพิ่งสะสางงานเสร็จพอดี

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ" ฉู่อี้หลานแปลกใจ

ซุนปิ่งเฮ่อปิดประตูห้องทำงานลงอย่างแผ่วเบา

เสิ่นเหลียนนั่งอยู่บนโซฟา ฟังซุนปิ่งเฮ่อรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้ฉู่อี้หลานฟัง ลู่ชิงน่ะเขี่ยทิ้งได้แล้ว แต่ประเด็นสำคัญคือลู่ชิงถือเป็นตัวหมากที่มีบทบาทสำคัญคนหนึ่ง หากทรยศเหิงไท่แล้วแปรพักตร์ไปร่วมมือกับเถ้าแก่จินคนนั้นจริง ก็แสดงให้เห็นได้อย่างเดียวว่าอีกฝ่ายต้องมีภูมิหลังไม่ธรรมดา

เสิ่นเหลียนหาวหวอด ก่อนจะลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

สบจังหวะนั้น ซุนปิ่งเฮ่อจึงกระซิบเสียงเบา "ประธานฉู่ เถ้าแก่จินคนนั้นอ้างตัวว่าเป็นแฟนคลับของคุณเสิ่นครับ"

ฉู่อี้หลานปรายตามอง ซุนปิ่งเฮ่อก็พยักหน้ารับทันที

ฉู่อี้หลานเอ่ย "นายรู้ว่าต้องทำยังไง"

"ทราบครับ"

เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้เสิ่นเหลียนเข้ามารับรู้ ตอนที่เขาเดินออกมา ซุนปิ่งเฮ่อก็ออกไปแล้ว

"อ้าว ผมกะว่าจะเลี้ยงข้าวผู้ช่วยพิเศษซุนอยู่เชียว"

"ไว้วันหลังค่อยเลี้ยงก็ได้" ฉู่อี้หลานอ้าแขนออก ส่งสัญญาณให้เสิ่นเหลียนเดินเข้ามาหา พอดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแล้วจึงเอ่ยว่า "ช่วงนี้ไม่ค่อยสงบ ฉันจะเพิ่มบอดี้การ์ดให้นายอีกสักสองสามคน นายว่าดีไหม"

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" เสิ่นเหลียนหัวเราะ "ผมจะได้ลองสัมผัสการดูแลระดับตัวท็อปดูบ้าง"

ฉู่อี้หลานคลอเคลียข้างลำคอเสิ่นเหลียนเบา ๆ ในมุมที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น แววตาของเขาพลันมืดครึ้มราวกับน้ำหมึกเข้มข้น ช่วงนี้คงเป็นเพราะเขาอารมณ์ดีเกินไปจริง ๆ พวกหมาแมวที่ไหนถึงกล้าลอบเข้ามาในฉวีตู แล้วยังสะเออะมาชี้หน้าสั่งการคนของเขา

เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน สิ่งที่รอต้อนรับอยู่ก็ยังคงเป็นท่าทีกระตือรือร้นสุดพิลึกของฉู่จูมี เจ้าตัวเล็กนี่พอรอดตายมาได้ พลังชีวิตก็เหนียวแน่นราวกับวัชพืช ป้าเฟินบอกว่ามันนอนแค่วันละสองสามชั่วโมงเท่านั้น เวลาที่เหลือถ้าไม่วิ่งพล่าน ก็กำลังพุ่งไปตะปบดอกไม้ปีนป่ายต้นไม้ พลังงานล้นเหลือจนน่าตกใจ