ตอนที่ 95 ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ

เสิ่นเหลียนเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วหมุนตัวเตรียมเดินกลับไป

ประจวบเหมาะกับที่มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากประตูตึกพอดี อายุเฉลี่ยสามสิบปีขึ้นไป มีใบหน้าหนุ่มสาวปะปนอยู่บ้างประปราย ราวกับเมฆดำก้อนใหญ่ที่เคลื่อนตัวเข้ามากดดัน

เสิ่นเหลียนปรายตามองแวบหนึ่ง จำได้ว่าการแต่งตัวของสองสามคนในนั้นคือกลุ่มคนที่สะดุดตาเขาตอนขึ้นลิฟต์ชมวิว

ในเมื่อไม่มีคนรู้จัก เสิ่นเหลียนจึงไม่คิดจะเอ่ยทักอยู่แล้ว

ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว หางตาก็เหลือบเห็นบอดี้การ์ดชุดดำสองสามคนวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนจะเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ในวินาทีต่อมา

เสิ่นเหลียนชะงักฝีเท้า สีหน้ายังคงราบเรียบ

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เขาจึงหันไปมอง

คนที่เดินเข้ามาสวมชุดลำลองสีเทาตัดขาวกับรองเท้าผ้าใบสีขาว รูปร่างลงพุง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าปกติอยู่ดีกินดี มองจากด้านหน้าแทบไม่เห็นใบหู อีกฝ่ายหรี่ตายิ้มเหมือนพระสังกัจจายน์ แต่เสิ่นเหลียนกลับรู้สึกขยะแขยงชวนอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับรูปลักษณ์ภายนอกนี้เป็นเพียงหนังมนุษย์ที่คลุมทับไว้หลวม ๆ แค่ดึงออกเบา ๆ ก็จะเห็นความโสมมดำมืดและแหลมคมข้างใน ส่วนดวงตาคู่ที่ดูไร้พิษภัยนั่น ความจริงแค่หรี่ลงครึ่งหนึ่งเพื่อปกปิดตัณหาและความโลภที่แทบจะล้นทะลักออกมา

ทั้งที่แสงแดดยังคงสาดส่อง แต่เสิ่นเหลียนกลับรู้สึกราวกับอีกฝ่ายกำลังจมอยู่ในเงามืด

"อาจารย์เสิ่นใช่ไหมครับ" ชายคนนั้นเอ่ยทักพลางยิ้ม ท่าทางดูเก้งก้างและซื่อ ๆ อยู่บ้าง ถึงขั้นเอามือเช็ดกับเสื้อเบา ๆ ก่อนจะยื่นออกมา "ผมชื่อจินเหลย เป็นแฟนคลับของคุณครับ"

ปกติเสิ่นเหลียนใจดีกับแฟนคลับเสมอ ทว่าเวลานี้เขากลับไม่อยากจะยื่นมือออกไปจับด้วยเลยสักนิด

จินเหลยค้างมือรออยู่สามถึงห้าวินาที ก่อนจะดึงกลับอย่างเก้อเขิน แต่ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย เพียงเอ่ยว่า "ผมเสียมารยาทเองครับ"

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ สื่อเป็นนัยว่าคุณเสียมารยาทจริง ๆ ก่อนจะพูดตัดบท "ขอตัวครับ"

แต่บอดี้การ์ดที่ยืนขวางหน้าอยู่กลับไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเหลียนสูดหายใจเข้าลึก ออกมาข้างนอกแล้วต้องมาเจอเรื่องพรรค์นี้ ช่างน่ารำคาญสิ้นดี

จินเหลยยังคงยิ้มระรื่นพลางพูดต่อ "อาจารย์เสิ่น ผมอยากชวนคุณไปนั่งคุยกันสักหน่อย ไม่รบกวนเวลาหรอกครับ! แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง!"

เสิ่นเหลียนไม่ได้ประเมินตัวเองสูงเกินไปจนคิดจะไปงัดข้อกับบอดี้การ์ดร่างบึ้กถึงสามคน อีกอย่างซุนปิ่งเฮ่อจะต้องสังเกตเห็นตรงนี้อย่างแน่นอน

ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นเหลียนจึงยอมเดินไปนั่งที่เก้าอี้

จินเหลยรีบหันไปสั่งลูกน้องให้ยกชามาเสิร์ฟทันที

เสิ่นเหลียนนั่งไขว่ห้าง แผ่รังสีความหงุดหงิดรำคาญใจออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง เขาไม่ใช่คนไร้มารยาท เพียงแต่สัญชาตญาณในร่างกายทุกส่วนกำลังต่อต้านอย่างที่ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นบ่อยนัก

เสิ่นเหลียนไม่ได้กลัว เขาแค่ไม่เข้าใจ ทั้งที่เพิ่งเคยเจอจินเหลยคนนี้เป็นครั้งแรกแท้ ๆ

จนกระทั่งจินเหลยเดินมายืนอยู่ด้านหลังของเสิ่นเหลียน

ขนที่ต้นคอลุกชัน เสิ่นเหลียนเอ่ยถามเสียงเรียบ "คุณจินชอบมายืนข้างหลังคนอื่นแบบนี้ด้วยเหรอครับ"

"เปล่าครับ ไม่ใช่เลย" จินเหลยพูดพลางเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เสิ่นเหลียน

ไอ้แก่ตัณหากลับนี่...

เมื่อครู่เสิ่นเหลียนไม่ต้องหันไปมอง ก็พอนึกภาพออกว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มหื่นกระหายขนาดไหน

"ซีรีส์เรื่องใหม่ของคุณเสิ่น เรื่อง 'เงียบงันไร้วาจา' ผมชอบมากเลยครับ ฉากที่มีคุณทั้งหมดผมตัดคลิปเก็บไว้เลย บางทียังเปิดดูซ้ำตั้งเป็นสิบ ๆ รอบ" น้ำเสียงของจินเหลยเต็มไปด้วยความหลงใหล แต่เสิ่นเหลียนฟังแล้วกลับสะอิดสะเอียนจนขนลุกซู่

"ชามาแล้วครับ" ชายหนุ่มคนหนึ่งยกถ้วยชาสองใบมาวางบนโต๊ะ แต่ดูแล้วไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟ

เสิ่นเหลียนเหลือบมอง ไม่คุ้นหน้า ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคยคนหนึ่งในกลุ่มคนด้านหลัง พอนึกทบทวนดูก็ปะติดปะต่อเรื่องได้ นั่นไม่ใช่หนึ่งในคู่ค้าที่ยืนคุยกับซุนปิ่งเฮ่อ ตอนที่เขาไปหาฉู่อี้หลานที่เหิงไท่วันนั้น แล้วเดินสวนกันหรอกเหรอ

เสิ่นเหลียนยังคงนิ่งเฉย และไม่คิดจะแตะชาถ้วยนั้นอย่างแน่นอน

เป็นหนุ่มน้อยที่ยกชามาเสิร์ฟเสียเองที่อดรนทนไม่ไหว เอ่ยเตือนเสียงเบา "ชาเสวี่ยชุ่ยชั้นยอดเลยนะครับ อาจารย์เสิ่นลองชิมดูสิครับ"

เสิ่นเหลียนได้ยินแม้กระทั่งกลิ่นอายความอิจฉาริษยาจาง ๆ จากน้ำเสียงนั้น

เดี๋ยวสิพวก นายไม่เลือกขนาดนี้เลยเหรอ ถึงจินเหลยจะรวย แต่กับคนพรรค์นี้ มันควรจะยึดคติ 'จนแต่หยิ่งในศักดิ์ศรี' ไม่ใช่หรือไง

"ไม่อยากดื่มครับ" เสิ่นเหลียนพูดเสียงเรียบ "ผมนั่งมาสองนาทีแล้ว"

"อาจารย์เสิ่น" สีหน้าของเด็กหนุ่มเย็นเยียบลง "ชาตัวนี้ ปกติแล้วประธานจินไม่เอาออกมารับรองแขกหรอกนะครับ"

จินเหลยยังคงยิ้มระรื่นอยู่ตลอด ไม่ได้เอ่ยห้ามหรือผสมโรงด้วย

"อร่อยมากเลยเหรอ" เสิ่นเหลียนเงยหน้ามองเด็กหนุ่มคนนั้น

เด็กหนุ่มสบตากับเสิ่นเหลียน รูม่านตาสั่นไหวเล็กน้อยแต่ก็กลับมานิ่งสงบได้อย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรฝ่ายตนก็มีคนมากกว่า ส่วนเสิ่นเหลียนมีแค่คนเดียว พอเหลือบมองจินเหลยแวบหนึ่งก็ยิ่งได้ใจขึ้นมา "อาจารย์เสิ่นลองชิมดูก็รู้แล้วนี่ครับ"

"ยกมาให้ผมสิ" เสิ่นเหลียนเอ่ย

เด็กหนุ่มสูดหายใจลึก นึกไม่สบอารมณ์ที่เสิ่นเหลียนกล้ามาชี้นิ้วสั่งเขา

ชาถ้วยนั้นถูกยกมาวางตรงหน้า เสิ่นเหลียนรับมาจ่อดมใกล้ปลายจมูกพลางเลิกคิ้ว "หอมจริง ๆ ด้วย"

"มันแน่อยู่แล้วครับ" เด็กหนุ่มหัวเราะเยาะ "นี่มันคือ... อ๊าก!"

มือขวาของเสิ่นเหลียนว่องไวดั่งสายฟ้าฟาด เขาเอี้ยวตัวคว้าคอเสื้ออีกฝ่าย กระชากร่างลากจากด้านหลังมาข้างหน้าแล้วจับกดกระแทกโต๊ะเสียงดัง 'ตึง' เต็มแรง วินาทีถัดมาก็กรอกน้ำชาทั้งหมดลงคออีกฝ่ายทันทีโดยไม่สนว่าจะสำลักหรือไม่ แววตาของเสิ่นเหลียนเย็นยะเยือก "แม่แกไม่เคยสอนหรือไงว่า ออกนอกบ้านอย่าเที่ยวไปแตะต้องของที่คนแปลกหน้าให้มั่วซั่ว"

บอดี้การ์ดขยับตัวทันที หมายจะปรี่เข้ามาเล่นงานเสิ่นเหลียน แต่เสิ่นเหลียนกลับไม่ปริปากพูดสักคำ ทำเพียงปรายตามองจินเหลยด้วยสายตาเย็นชา

"อย่าขยับกันนะ" จินเหลยออกคำสั่ง

ในจุดที่ไม่มีใครมองเห็น มือของจินเหลยที่วางอยู่บนหัวเข่ากำลังสั่นเทาอยู่น้อย ๆ

เด็ดจริง ๆ รูปร่างหน้าตางดงามไร้ที่ติ ชวนให้ลุ่มหลงตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นเวลากระฟัดกระเฟียดเบิกกว้างก็ดูเหมือนกำลังแง่งอน ที่สำคัญคือนิสัยยังตรงไปตรงมา ไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครหน้าไหน จินเหลยแทบนึกไม่ออกเลยว่า ถ้าได้ปราบพยศเสิ่นเหลียนจนอยู่หมัด มันจะสะใจขนาดไหน

เสิ่นเหลียนอยากจะควักลูกตาของจินเหลยออกมาเหยียบทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด

ชั่วพริบตาเดียว เสิ่นเหลียนก็กรอกชาแก้วนั้นใส่ปากหนุ่มน้อยจนหมดเกลี้ยง

ไม่ถึงสองนาที แววตาของหนุ่มน้อยก็เริ่มพร่าเลือน ส่งเสียงครางอือในลำคอก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นราวกับคนไร้กระดูก

เสิ่นเหลียนแค่นเสียงเหี้ยม แผนการชั้นต่ำพรรค์นี้ ยังริอาจเอามาใช้กับเขาอีก

จินเหลยรีบเอ่ย "ขอโทษด้วยครับอาจารย์เสิ่น ผมดูแลไม่ดีเอง พวกเราสามารถ..."

"ไม่ต้อง" เสิ่นเหลียนลุกขึ้นยืน ดึงผ้าปูโต๊ะมาเช็ดมือหน้าตาเฉย "ผมกับคุณ ไม่มีอะไรต้องคุยกัน"

บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาขวาง แต่เสิ่นเหลียนกลับยิ้มเยาะ "คิดว่าพวกแกจะทำอะไรฉันได้เหรอ"

สิ้นเสียงพูด พลันมีเสียง "ตึง ตึง ตึง!" ดังลั่น

รั้วตาข่ายเหล็กถูกฟาดอย่างแรง

ซุนปิ่งเฮ่อพาควงเฉิงไห่กับเหล่าผู้บริหารระดับสูงเดินเข้ามา ด้านหลังยังมีบอดี้การ์ดตามมาอีกสิบกว่าคน ข่มกลุ่มของจินเหลยจนมิดในพริบตาเดียว

ซุนปิ่งเฮ่อยังคงถือไม้กอล์ฟอยู่ ท่าทางดูสุขุมนุ่มนวล แต่เสิ่นเหลียนไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า วินาทีถัดไปซุนปิ่งเฮ่อจะฟาดไอ้สิ่งนี้ใส่หัวคนอื่นได้จริง ๆ

"อาจารย์เสิ่น เพื่อนเหรอครับ" ซุนปิ่งเฮ่อถาม

เสิ่นเหลียนตอบ "รสนิยมผมไม่ได้แย่ขนาดนั้นครับ ผู้ช่วยซุน"

รอยยิ้มระรื่นของจินเหลยพลันแข็งค้างและแตกร้าวในพริบตา

เขาเคยใช้วิธีสกปรกพวกนั้นได้คนมานับไม่ถ้วน แน่นอนว่าข้อเสนอที่ยื่นให้ภายหลังก็เย้ายวนพอให้อีกฝ่ายยอมพยักหน้าตกลง แต่พอได้มาแล้วกลับมีแต่ความว่างเปล่า ไร้รสชาติสิ้นดี

นาน ๆ ทีจะเจอคนที่ทำให้เขาสนใจได้อย่างเสิ่นเหลียน แต่อีกฝ่ายกลับมองเขาราวกับมองกองอุจจาระก้อนหนึ่ง

"ไสหัวไป" ซุนปิ่งเฮ่อกดเสียงต่ำ "ไม่อย่างนั้นผมรับรองเลยว่า วันนี้พวกคุณจะไม่มีใครได้ออกจากคลับนี้ไปอย่างปลอดภัยแม้แต่คนเดียว"

"คนนั้นน่ะ" เสิ่นเหลียนชี้ไปทางด้านหลังสุด ไปยังชายคนที่กำลังตั้งท่าจะแอบชิ่งหนี "ใช่คู่ค้าของเหิงไท่หรือเปล่า ผมจำได้ว่าคุณเคยต้อนรับด้วยตัวเองนะ"

สิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนไปทันที

ซุนปิ่งเฮ่อมองตามทิศทางที่เสิ่นเหลียนชี้ แววตาพลันเย็นเยียบลงในพริบตา

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้ เสิ่นเหลียนจะยังลากตัวคนออกมาได้อีกคนหนึ่ง