ตอนที่ 94 ฟังคำเตือน

บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่มาด้วยกัน นอกจากควางเฉิงไห่แล้ว คนอื่นต่างไม่คุ้นหน้าซุนปิ่งเฮ่อเลยสักนิด มองเผินๆ ก็นึกว่าเป็นผู้ช่วยของเสิ่นเหลียน รองประธานคนหนึ่งแอบคิดในใจว่า เปลี่ยนจากปืนแก๊ปเป็นปืนใหญ่จริงเชียว พอเสิ่นเหลียนเริ่มดังเข้าหน่อย ข้างกายก็มีผู้ช่วยปาเข้าไปถึงสามคน แถมคนที่ใส่สูทคนนี้ยังดูท่าทางทะมัดทะแมงเป็นพิเศษเสียด้วย

เสิ่นเหลียนใช้น้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางนอบน้อม "ประธานควาง ชาผูเอ่อร์นี้ผมต้มตามเกณฑ์ปริมาณน้ำและเวลามาตรฐานเลยครับ คุณลองดูว่าถูกปากไหม"

ควางเฉิงไห่ไม่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไร แต่การไต่เต้ามาถึงระดับนี้ในวงการบันเทิงได้ ย่อมทำให้เขามองเรื่องหลายๆ อย่างปรุโปร่งในพริบตา อย่างเช่นตอนนี้ ซุนปิ่งเฮ่อเป็นคนของใครกันเล่า นอกจากคนผู้นั้นแล้วก็ไม่มีใครมีอำนาจสั่งการเขาได้ การที่มาคอยตามประกบเสิ่นเหลียนโดยเฉพาะแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

ควางเฉิงไห่อยากจะยกแก้วดื่มทำโทษตัวเองสักทีที่ดันหัวช้าขนาดนี้

ตอนที่เสิ่นเหลียนเพิ่งย้ายมาซิงไค ควางเฉิงไห่เคยได้ยินคนพูดกันว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะมีแบ็ก แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ในวงการนี้การมีแบ็กก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง ที่น่ากลัวคือการไม่มีต่างหาก ตอนนั้นควางเฉิงไห่คิดเพียงว่าเสิ่นเหลียนคงแค่สนิทสนมกับผู้บริหารระดับสูงคนไหนสักคน ไม่กล้าคิดโยงไปถึงตึกเหิงไท่เลยแม้แต่น้อย อีกอย่างซุนปิ่งเฮ่อจะทำอะไรก็ไม่จำเป็นต้องมารายงานเขาอยู่แล้ว

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ข้อมูลที่เคยขาดหายไปจึงค่อยปะติดปะต่อกันได้

ควางเฉิงไห่รีบลุกขึ้น รับชาผูเอ่อร์มาจากมือเสิ่นเหลียน จิบไปคำหนึ่ง ก่อนจะช่วยเอ่ยปากชมเปาะเต็มที่ "อร่อยมาก!"

เสิ่นเหลียน "..."

ซุนปิ่งเฮ่อนั่งพิงมุมโซฟาเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

ด้านเจียงโย่วกับหลี่อี้รู้ดีว่าสถานการณ์แบบนี้เกินมือจะรับไหว จึงแยกตัวไปนั่งกินดื่มตามสบายอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง กะว่ามีอะไรให้ช่วยค่อยขยับตัว

ทว่าภาพที่คนอื่นเห็นกลับชวนให้คิดไปว่า ขนาดประธานควางยังให้ความสำคัญกับเสิ่นเหลียนถึงเพียงนี้ เจ้าเด็กนี่อนาคตไกลแน่นอน

จะไปอนาคตไกลได้ยังไงล่ะ! ควางเฉิงไห่กรีดร้องในใจ ดันไปเรียกคนของประธานฉู่มาปรนนิบัติดื่มเหล้าเนี่ยนะ ยังจะมีอนาคตเหลืออยู่อีกเรอะ!

ผู้จัดการคนหนึ่งส่งสัญญาณให้พนักงานยกเหล้ามา เสิ่นเหลียนจึงรีบหาข้ออ้าง "ช่วงนี้ผมเป็นหวัด กินยาเซฟาโลสปอรินเข้าไป ดื่มเหล้าไม่ได้ครับ"

ผู้จัดการคนนั้นเพิ่งจะขมวดคิ้ว ควางเฉิงไห่ก็รีบโบกมือห้ามเป็นพัลวัน "ดื่มไม่ได้ก็ไม่ต้องดื่ม! เรียกเธอมาก็แค่อยากคุยเล่นเฉย ๆ อยากรู้ว่าปรับตัวเข้ากับบริษัทได้ไหม ถ้ามีตรงไหนไม่สะดวกก็บอกฉันได้โดยตรงเลยนะ เดี๋ยวพวกเราจะรีบจัดการให้ทันที!"

เสิ่นเหลียน "...ครับ"

ซุนปิ่งเฮ่อยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม นึกชมในใจว่าควางเฉิงไห่ยังพอรู้ประสีประสาอยู่บ้าง

หลังจากผลัดกันชนแก้วไปหลายรอบ ควางเฉิงไห่ก็ถือแก้วใบหนึ่งเดินเข้ามา ท่าทางระมัดระวังเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับแมวพัลลัสที่หดหางแนบชิด "ผู้ช่วยซุน ดื่มสักแก้วไหมครับ"

ซุนปิ่งเฮ่อยอมชนแก้วด้วยแต่โดยดี

จังหวะนี้เอง หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของควางเฉิงไห่ถึงได้หล่นกลับมาอยู่ที่เดิมเสียที

ถ้าหากไม่พอใจ ซุนปิ่งเฮ่อไม่มีทางสนใจเขาเด็ดขาด

"คุณทำงานของคุณไป" ซุนปิ่งเฮ่อกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "แต่เสิ่นเหลียนเป็นใคร คิดว่าในใจคุณคงรู้ดีแล้ว เล่ห์เหลี่ยมสกปรกในวงการพวกนั้น ถ้ากล้าเอามาใช้กับเขาล่ะก็ จุดจบจะเป็นยังไงคุณคงรู้แก่ใจดี"

ควางเฉิงไห่ "รู้แล้วครับ! เข้าใจแล้วครับ!"

ที่จริงวันนี้ควางเฉิงไห่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เสิ่นเหลียนมารินเหล้าปรนนิบัติอยู่แล้ว เพียงแต่ในการประชุมวิเคราะห์มีคนประเมินมูลค่าของหมอนี่ไว้ค่อนข้างสูง เขาจึงกะว่าจะแวะมาดูหน้าค่าตาสักหน่อย เผื่อจะเป็นต้นไม้เขย่าเงินต้นใหม่ที่กำลังเติบโตอย่างงดงาม

แล้วก็เป็นจริงเสียด้วย ควางเฉิงไห่คิดในใจ มีประธานฉู่คอยหนุนหลัง มีหรือจะต้องกังวลเรื่องโอกาส ขอแค่มีพรสวรรค์สักนิดก็ทะยานขึ้นฟ้าได้สบาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าต้นทุนส่วนตัวของเสิ่นเหลียนนั้นดีเยี่ยมอยู่แล้ว

เพียงไม่กี่นาที ควางเฉิงไห่ก็คิดคำนวณจนทะลุปรุโปร่งไปทีละเปลาะ

ในเมื่อเขาแสดงท่าทีแบบนี้ คนอื่นจึงไม่กล้ารังแกหรือทำเสียมารยาทใส่

แต่ก็ยังมีข้อยกเว้นเสมอ รองประธานคนหนึ่งในนั้น ตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่มองมาที่เสิ่นเหลียนเป็นระยะ แม้ไม่ใจกล้าถึงขั้นคิดจะฮุบไว้เป็นของตัวเอง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ความคิดที่จะแทะโลมหาเศษหาเลยย่อมมีอยู่ไม่น้อย

พออีกฝ่ายมองมาอีกครั้ง ซุนปิ่งเฮ่อก็ไม่เกรงใจ "มองอะไรนักหนา"

เสิ่นเหลียนหันไปขยิบตา ส่งสัญญาณบอกซุนปิ่งเฮ่อว่าไม่เป็นไร

ขอแค่ไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ทุกอย่างก็ยังคุยกันได้ อีกอย่างสายตาพรรค์นี้เขาก็ชินชาไปตั้งนานแล้ว

อีกฝ่ายขมวดคิ้ว "อ้าว ฉันว่านะ ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ อย่างแก..."

"ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ แล้วมันทำไม" ซุนปิ่งเฮ่อแทรกขึ้นทันควัน "พูดจริงนะ อายุอานามปาเข้าไปตั้งห้าสิบแล้ว อย่าทำตัวหื่นกามให้มันมากนักเลย"

อีกฝ่ายโดนแทงใจดำเข้าอย่างจัง รีบสวนกลับทันที "ฉันเพิ่งจะสามสิบแปด..."

"เพลาๆ เหล้าลงบ้าง แล้วหันมาออกกำลังกายให้เยอะขึ้นเถอะ" ซุนปิ่งเฮ่อแนะอย่างจริงใจ "ขืนยังดื่มแบบนี้ต่อไปอีกสักสองปี ต่อให้บอกว่าอายุแปดสิบสามฉันก็เชื่อนะ"

"แก..."

"พูดถูกแล้วล่ะ!" ควงเฉิงไห่รีบตัดบท "เหล่าหลิว เขาเตือนก็ฟังๆ ไว้บ้าง เชื่อคนเตือนน่ะดีที่สุดแล้ว"

รองประธานหลิว "?"

เมื่อเห็นควงเฉิงไห่ขยิบตาส่งสัญญาณถี่รัวจนแทบจะกระพือปีกบินได้ ในที่สุดรองประธานหลิวก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่าง จึงยอมหุบปากลงทันที

ซุนปิ่งเฮ่อหันไปถามควงเฉิงไห่ "ตัวเลขในรายงานการเงินครึ่งปีแรกของซิงไคถึงเป้าก็จริง แต่มื้ออาหารแบบนี้ เบิกบริษัทได้เต็มจำนวนใช่ไหมครับ พวกคุณมากันบ่อยหรือเปล่า"

"ไม่บ่อยเลยครับ!" เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผากควงเฉิงไห่ "อย่างมากก็ครึ่งเดือนครั้ง นอกนั้นแทบจะเป็นอีกฝ่ายเลี้ยงทั้งนั้นครับ"

"ไม่เป็นไรครับ เชิญทานต่อเถอะ ผมแค่ถามดูเฉยๆ" ซุนปิ่งเฮ่อเอ่ยเสียงเรียบ

เสิ่นเหลียนหยิบเม็ดมะม่วงหิมพานต์ขึ้นมาเคี้ยว พลางนึกในใจว่าซวยชะมัด ซุนปิ่งเฮ่อเล่นบทลงมาสุ่มตรวจบัญชีกะทันหันชัดๆ แค่พูดประโยคเดียวก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของประธานควงแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก

พอพวกควงเฉิงไห่เริ่มวกเข้าเรื่องงาน ซุนปิ่งเฮ่อก็นั่งฟังเงียบๆ เสิ่นเหลียนถึงขั้นมองเห็นข้อมูลตัวเลขวิ่งผ่านแววตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว สมแล้วจริงๆ คนที่ไต่เต้ามาถึงระดับนี้ได้ แม้แต่มวลอากาศรอบตัวยังแผ่รังสีของคำว่า "งาน" ออกมาตลอดเวลา

ซัดชาผู่เอ๋อร์ไปสามกาจนกระเพาะปัสสาวะของควงเฉิงไห่แทบจะระเบิด แต่พอเห็นว่าซุนปิ่งเฮ่อไม่มีทีท่าจะลุกกลับเลยสักนิด จึงลองเสนอขึ้นมาว่า "ไปตีกอล์ฟยืดเส้นยืดสายกันสักหน่อยไหมครับ"

"ไปสิ ๆ!" มีคนเออออตาม

ซุนปิ่งเฮ่อยังคงเดินตามหลังเสิ่นเหลียนอย่างมีมารยาท

ข้างนอกแดดกำลังสบาย บรรยากาศผ่อนคลายชวนให้เคลิบเคลิ้ม เหมาะกับการออกรอบสักสองสามหลุมจริง ๆ

แคดดี้เดินเข้ามาในสนาม ซุนปิ่งเฮ่อถอดเสื้อสูทออกแล้วพับแขนเสื้อขึ้น เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะร่วมวงด้วย

บริกรยกน้ำชากับเชอร์รีสีแดงสดจานหนึ่งเข้ามาเสิร์ฟ

พอมีซุนปิ่งเฮ่ออยู่ เสิ่นเหลียนก็โล่งใจขึ้นมาก เขาหยิบเชอร์รีมากิน เนื้อชุ่มฉ่ำเต็มคำ รสชาติเปรี้ยวอมหวานกำลังดี

ซุนปิ่งเฮ่อสังเกตเห็น จึงเรียกบริกรมาสั่งเพิ่มอีกสองจาน

ควงเฉิงไห่แอบสูดหายใจเข้าลึกเงียบ ๆ เสิ่นเหลียนไม่ใช่คนแรกที่ทำให้ซุนปิ่งเฮ่อมาคอยดูแลด้วยตัวเอง เมื่อก่อนตอนรับรองคู่ค้ารายสำคัญ ซุนปิ่งเฮ่อก็ดูแลได้อย่างไร้ที่ติ แต่ความรู้สึกในครั้งนี้มันต่างออกไป

รายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะประธานฉู่ใส่ใจเป็นพิเศษ ซุนปิ่งเฮ่อไม่มีทางทำแน่ เขาเป็นผู้ช่วยพิเศษที่เพียบพร้อมไปหมด อ่านใจฉู่อี้หลานออกแทบทุกเรื่อง หลายคนบอกว่าซุนปิ่งเฮ่อกับหยางปินเปรียบเสมือนเงาของประธานฉู่ ซึ่งไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อย

"อาจารย์เสิ่นเล่นเป็นไหมครับ" ซุนปิ่งเฮ่อหันมาถาม

เสิ่นเหลียนพยักหน้า "เล่นเป็นครับ"

ก่อนหน้านี้ซุนปิ่งเฮ่อเคยดูประวัติของเสิ่นเหลียน ตั้งแต่เด็กจนโตทุกอย่างธรรมดามาก แต่ตั้งแต่มาอยู่กับบอส เขากลับเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และมักจะทำให้ประหลาดใจเล็ก ๆ ได้เสมอ

เสิ่นเหลียนตีกอล์ฟเก่งจริง ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าจับไม้มาจนช่ำชอง

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย ทุกคนต่างเล่นกันอย่างสนุกสนานขึ้นเรื่อย ๆ ครั้นมีสายเรียกเข้าจากฉู่อี้หลาน เสิ่นเหลียนก็วางไม้กอล์ฟลงแล้วเดินเลี่ยงไปยังที่ว่างอีกฝั่ง

"เป็นยังไงบ้าง" ฉู่อี้หลานถาม

"ราบรื่นดีครับ ผู้ช่วยพิเศษซุนก็อยู่ด้วย" เสิ่นเหลียนหัวเราะ "เขาเล่นเอาประธานควงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว"

ฉู่อี้หลานส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ เช่นกัน "ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เขารู้จักความพอดี ใกล้เสร็จแล้วเดี๋ยวผมไปรับนายไปกินข้าวนะ"

"ได้ครับ" เสิ่นเหลียนตอบ "คืนนี้อยากกินเนื้อวัว"

"งั้นก็กินเนื้อวัว"

เสิ่นเหลียนเดินเลียบไปตามขอบสนาม คุยสัพเพเหระกับฉู่อี้หลานอยู่นานสองนาน สุดท้ายถึงยอมวางสายอย่างแสนเสียดาย พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็พบว่าตัวเองเดินห่างออกมาจากกลุ่มของซุนปิ่งเฮ่อไกลพอสมควรแล้ว