ตอนที่ 93 ตัวซวย

วันรุ่งขึ้นเสิ่นเหลียนยังมีงาน ฉู่อี้หลานจึงไม่กล้ารังแกเขาหนักเกินไป

ถึงอย่างนั้น พอนาฬิกาปลุกดังและเสิ่นเหลียนยันตัวลุกขึ้นนั่ง สิ่งแรกที่ทำคือยกมือขึ้นกุมเอวตัวเองไว้ทันที

ยังดีที่ฉันยังหนุ่ม เสิ่นเหลียนคิดในใจ

ฉู่อี้หลานออกไปบริษัทแล้ว โครงการบลูโอเชียนอะไรนั่นกำลังคืบหน้าไปอย่างมั่นคง และเพราะผลประโยชน์ที่เกี่ยวพันมีมหาศาล เขาจึงต้องจัดการด้วยความรอบคอบเป็นพิเศษ เสิ่นเหลียนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ลงมาชั้นล่าง พอกินมื้อเช้าที่ป้าเฟินเตรียมไว้เสร็จเรียบร้อย เวลายังไม่ถึงเจ็ดโมงเช้าด้วยซ้ำ

กองถ่ายเริ่มงานแปดโมง ตอนที่เสิ่นเหลียนไปถึงแทบจะยังไม่มีใคร ช่างแต่งหน้าทำผมจัดการให้เขาก่อนเป็นคนแรก พอเดินออกมา ผู้กำกับที่เพิ่งหยิบมือถือขึ้นมาเห็นเข้าก็ตกใจไม่น้อย "คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"สักพักแล้วครับ" เสิ่นเหลียนยิ้มบางๆ "บอกแล้วไงครับว่าไม่สาย"

ผู้กำกับพยักหน้ารับ ในใจคิดว่าวันหน้าถ้ามีโอกาสต้องร่วมงานกันอีกแน่นอน

ตอนฉางชิงเดินออกมาดูซึมๆ ไปหน่อย เสิ่นเหลียนเห็นเข้าก็ขมวดคิ้ว เขาวางกระบี่ประกอบฉากลงแล้วเดินเข้าไปแตะหน้าผากวัดอุณหภูมิ "เป็นไข้เหรอครับ"

"เป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ" ฉางชิงบอก "เมื่อคืนนอนลืมปิดหน้าต่าง"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่พอเข้าฉากกลับมองไม่ออกเลยว่าฉางชิงมีความผิดปกติใดๆ บทพูดของทั้งสองคนมีเพียงไม่กี่ประโยค จากนั้นเซียนจวินเหลี่ยนอี้ก็ดับสูญ ตัวเอกพุ่งทะยานเข้าไปข้างหน้า ทว่าท่ามกลางละอองแสงสีทองที่แตกกระจายกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ในดวงตาเขาเปี่ยมล้นด้วยความโศกเศร้าจนไม่อยากจะเชื่อ น้ำตาเอ่อล้นออกมาในชั่วพริบตา ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งหลังจากหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง

เสิ่นเหลียนยืนมองอยู่ใกล้ๆ รู้สึกว่าฉางชิงยอดเยี่ยมจริงๆ

เท่านี้บทของเสิ่นเหลียนก็ถ่ายทำเสร็จเรียบร้อย

ช่างง่ายดายและสบายอารมณ์จริงๆ

สายจากหูไข่หลานโทรเข้ามาได้จังหวะพอดีราวกับนัดไว้ "เสิ่นเหลียน บ่ายนี้นายว่างไหม ไป 'สตาร์คลับ' สักรอบไหมล่ะ ดูสินาย ตอนนี้กำลังมีกระแส ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเห็นเข้าแล้ว บอสควงบอกว่าจะพานายไปเปิดหูเปิดตา วางใจได้" หูไข่หลานกดเสียงต่ำลง "บอสควงเป็นคนดี รู้จักขอบเขต ไอ้เรื่องให้ไปนั่งดริ๊งก์รินเหล้าพรรค์นั้น พี่ไม่ทำหรอกน่า"

"พี่หูพูดขนาดนี้ ผมจะไประแวงพี่ได้ยังไงล่ะครับ" เสิ่นเหลียนตอบตกลง "เอาสิครับ พี่ส่งตำแหน่งที่อยู่มา เดี๋ยวผมตามไป"

เสิ่นเหลียนไม่ใช่คนประเภทที่พอมีผลงานนิดหน่อยแล้วจะหลงระเริงจนหางชี้ฟ้า การมีฉู่อี้หลานคอยหนุนหลังก็เรื่องหนึ่ง แต่การสร้างและรักษาคอนเนกชันของตัวเองก็เป็นอีกเรื่อง ซิงไคเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่แถวหน้าของวงการ ผู้บริหารระดับสูงเอ่ยปากชวนเองแบบนี้ ย่อมเป็นโอกาสดี เสิ่นเหลียนจึงไม่มีเหตุผลต้องเล่นตัว

อีกอย่าง หูไข่หลานก็หวังดีและใส่ใจเขามากจริงๆ

รอจนฉางชิงถ่ายฉากนี้เสร็จ หลี่อี้ผู้ช่วยของเสิ่นเหลียนก็ซื้อยากลับมาพอดี

เสียงของฉางชิงแหบพร่าเล็กน้อย "ฉันพกยามาแล้ว ไม่เห็นต้องซื้อเพิ่มเลย"

"ก็ผมกลัวยาจะไม่พอนี่ครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ย "บ่ายนี้ผมมีคิวต้องไปต่อ เอาเป็นว่าถ้าพี่รู้สึกไม่สบายตรงไหน ให้รีบติดต่อผมหรือไม่ก็ฉู่อี้หลานนะ"

"แค่หวัดนิดหน่อยเองน่า" ฉางชิงย้ำ "คืนนี้ฉันนอนสักตื่นก็หายแล้ว นายไปจัดการธุระเถอะ"

"โอเคครับ" เสิ่นเหลียนบอกลาทีมผู้กำกับเรียบร้อย ก็นั่งรถตรงไปยังคลับทันที

เขามาถึงเร็ว ทางฝั่งนั้นคงกำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว พนักงานเสิร์ฟพอได้ยินชื่อเขาปุ๊บ ก็นำทางพาขึ้นไปชั้นแปดทันที

เจียงโย่วกับหลี่อี้เดินขนาบข้างเสิ่นเหลียน

คลับแห่งนี้กว้างขวางใหญ่โต อาคารทั้งสี่หลังเชื่อมต่อวนล้อมเป็นวงกลม เว้นพื้นที่ตรงกลางเป็นลานกีฬาขนาดมหึมาที่จัดสรรไว้อย่างลงตัว เสิ่นเหลียนยืนอยู่ในลิฟต์แก้วด้วยสีหน้าราบเรียบ

ทันใดนั้น หัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ เสิ่นเหลียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัญชาตญาณแม่นยำขนาดนี้มาจากไหน สายตาเขาพุ่งตรงไปยังชั้นหนึ่งของตึกฝั่งขวาทันที ตรงกระจกบานใหญ่จรดพื้นมีคนยืนอยู่กลุ่มหนึ่งจริงๆ แม้ระยะทางจะค่อนข้างไกลจนมองหน้าตาไม่ชัดเจน แต่ก็พอรับรู้ได้ว่ากำลังมองมาทางนี้

หากเป็นคนอื่นคงคิดว่าแค่บังเอิญ เพราะคนที่มาเหยียบสถานที่แบบนี้ได้ถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจบารมี เต็มไปด้วยโอกาสทางคอนเนกชัน จึงไม่แปลกที่จะมีคนอดเหลียวมองไม่ได้

แต่เสิ่นเหลียนกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาจำภาพตรงหน้านี้ไว้ในใจ

เมื่อไปถึงจุดหมาย เสิ่นเหลียนก็ลงมือจัดการเตรียมทุกอย่างตามข้อมูลที่หูไข่หลานส่งมาให้จนเรียบร้อยไปรอบหนึ่ง

ใครชอบชาผู่เอ๋อร์ เขาก็กำชับพนักงานให้ต้มชงรอไว้ ต้องใช้ขั้นตอนแบบไหน ปริมาณน้ำเท่าไหร่ เสิ่นเหลียนแจกแจงได้ละเอียดยิบ ใครชอบไวน์แดงยี่ห้อไหน เปิดแล้วต้องผสมอะไรบ้างก็ตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ ปกติเขาแทบไม่เคยต้องลงมือจัดการเรื่องพรรค์นี้ด้วยตัวเอง แต่พอทำจริงกลับคล่องแคล่วชำนาญเสียจนหลี่อี้กับเจียงโย่วได้แต่เบิกตากว้าง ยืนมองตาปริบๆ เข้าไปช่วยอะไรไม่ทันเลยสักนิด

"พี่เสิ่น เรื่องพวกนี้พี่ไปเรียนมาจากไหนเหรอคะ" เจียงโย่วสงสัย

เสิ่นเหลียนหัวเราะเบาๆ "ถ้าเธออยากจะก้าวเข้าสู่วงการไหนสักวงการ ขอแค่มีคน เรื่องพื้นฐานที่ต้องจัดการก็คือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ไม่ต้องเสนอหน้า แค่เก็บรายละเอียดให้ดูเป็นธรรมชาติและรอบคอบ เท่านี้ก็พอจะคว้าโอกาสมาได้บ้างแล้วล่ะ แน่นอนว่า นี่เป็นประสบการณ์ส่วนตัวของฉันน่ะนะ"

ชาติก่อนไม่มีฉู่อี้หลาน จากเด็กใหม่ที่ต้องปากกัดตีนถีบไต่เต้าขึ้นมา คอยปั้นหน้ายิ้มประจบคนอื่นพร้อมกับต้องปกป้องตัวเองไปด้วย เสิ่นเหลียนต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลย

จุดเด่นในการทำงานของเขามีเพียงอย่างเดียว คือทำให้คนรอบข้างรู้สึกสบายใจ

เสิ่นเหลียนสั่งเครื่องดื่มกับจานผลไม้ให้ผู้ช่วยทั้งสอง พอพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามา ด้านหลังกลับมีอีกคนเดินตามมาด้วย

"อ้าว พี่จอมฟาดของผมนี่เอง" เสิ่นเหลียนหัวเราะชอบใจ

ซุนปิ่งเฮ่อพูดอย่างอ่อนใจ "อาจารย์เสิ่น นี่ฉายาใหม่ของผมเหรอครับ"

"คนทั้งเหิงไท่ก็เรียกนายแบบนี้กันไม่ใช่เหรอ" เสิ่นเหลียนส่งสัญญาณให้ซุนปิ่งเฮ่อเข้ามานั่ง

ซุนปิ่งเฮ่อคิดในใจ บอสเป็นคนบอกชัวร์

ทันทีที่ซุนปิ่งเฮ่อนั่งลง หลี่อี้กับเจียงโย่วก็ผุดลุกขึ้นพร้อมกัน ในมือเจียงโย่วยังมีแตงโมถือค้างอยู่ชิ้นหนึ่งด้วยซ้ำ

พอถูกสายตาของซุนปิ่งเฮ่อกวาดมอง เจียงโย่วก็รีบยืนตัวตรง ยื่นแตงโมให้อย่างนอบน้อม "ผู้ช่วยพิเศษซุน คุณทานสิคะ"

ซุนปิ่งเฮ่อ "ไม่ทานครับ ขอบคุณ"

เขาชะงักไปนิด ก่อนเอ่ยถาม "เรื่องเรียนของเธอเป็นยังไงบ้างแล้ว"

"อีกครึ่งเดือนจะสอบระดับหกแล้วค่ะ"

"มั่นใจกี่ส่วน"

แววตาของเจียงโย่วแน่วแน่มั่นคง "สิบส่วนเต็มค่ะ!"

ดูท่าซุนปิ่งเฮ่อจะพอใจกับคำตอบนี้มาก คิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่พลันคลายออกในที่สุด

เสิ่นเหลียนที่นั่งอยู่บนที่พักแขนโซฟาเห็นเข้าก็ยิ้มพลางถาม "ใครไปแหย่นายเข้าอีกล่ะ"

"พวก...ในบริษัทน่ะครับ" ซุนปิ่งเฮ่อนวดหว่างคิ้ว กลืนคำพูดจิกกัดลงคอไป "ความผิดผมเองที่ไม่ควรไปคาดหวังอะไรกับเด็กใหม่ นึกว่าคนคุณสมบัติแค่นั้นจะโดนคัดทิ้งไปตั้งแต่รอบแรกแล้วแท้ ๆ โชคดีที่บอสโทรมากริ๊งเดียวช่วยดึงผมขึ้นมาจากขุมนรก อยู่กับอาจารย์เสิ่นตรงนี้สบายใจกว่าตั้งเยอะ"

ก็แหงล่ะ เสิ่นเหลียนคิดในใจ คนรอบตัวฉันไม่มีใครยอมให้นายต้อนจนมุมติดกำแพงนี่หว่า

ฉู่อี้หลานเชื่อว่าเสิ่นเหลียนรับมือไหว แต่ก็ระแวงพวกตาไม่มีแววจะโผล่มาก่อกวน ให้ซุนปิ่งเฮ่อตามมาด้วยยังทำให้เขาสบายใจขึ้นบ้าง

พอได้คุยสัพเพเหระกันไปยกหนึ่ง อารมณ์ของซุนปิ่งเฮ่อก็ปลอดโปร่งขึ้น ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มสุภาพนุ่มนวลอีกครั้ง แถมยังจิ้มสับปะรดเข้าปากไปอีกสองชิ้น

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้มีคนเดินกรูเข้ามาเป็นพรวน กะสายตาดูแล้วน่าจะสักเจ็ดแปดคน ล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของซิงไคทั้งสิ้น และหนึ่งในนั้นก็มีประธานควงอยู่ด้วย

ควงเฉิงไห่อายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างลงพุง ทว่าหน้าตาหมดจดผึ่งผาย เขาส่งเสียง "หืม?" ออกมาคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น "ชาผู่เอ๋อร์หอมจัง ต้มได้เข้าท่าแฮะ!"

จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นเสิ่นเหลียน พอเห็นข้าวของบนโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพ ไม่ต้องเสียเวลาจัดการอะไรใหม่ อารมณ์ก็พลอยเบิกบานขึ้นมาทันตา "เสิ่นเหลียนนี่เอง..."

ควงเฉิงไห่ยื่นมือออกไป สีหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นซุนปิ่งเฮ่อที่อยู่ด้านหลังเสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้นมาพอดี

ซุนปิ่งเฮ่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ควงเฉิงไห่แทบจะสะดุดขาตัวเองล้มคะมำลงกับพื้น

"อุ๊ย ประธานควง เป็นอะไรไปครับเนี่ย" ผู้จัดการคนหนึ่งตาไวรีบเข้าไปประคองทันควัน

ควงเฉิงไห่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติตอนแรกพลันเปลี่ยนเป็นยิ้มแหย "เปล่า ไม่มีอะไร พื้นมันลื่นน่ะ"

การประชุมผู้บริหารบริษัทในเครือ อย่างช้าก็ครึ่งปีครั้ง เร็วหน่อยก็สามเดือนครั้ง บรรดาหัวเรือใหญ่ของทุกสายธุรกิจในเครือเหิงไท่ต้องมาพบหน้ากันอยู่แล้ว ควงเฉิงไห่จึงเคยเจอซุนปิ่งเฮ่อมาก่อน

เสิ่นเหลียนพอจะเดาอะไรได้ เขาเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วกระซิบถามซุนปิ่งเฮ่อ "เคยโดนนายฟาดมาเหรอ"

"เคยครับ" ซุนปิ่งเฮ่อตอบ "ลายเซ็นเขาห่วยแตกมาก แถมเซ็นแต่ละทีไม่เคยเหมือนกันสักครั้ง ผมต้องเสียเวลาตรวจทานตั้งสิบกว่าวินาทีทุกรอบ ถ้าไม่ฟาดก็ไม่ใช่คนแล้ว"

เสิ่นเหลียนกระจ่างแจ้งแก่ใจทันที...ไอ้คนดวงกุดเอ๊ย