ตอนที่ 92 งั้นผมก็จนปัญญา

ซีรีส์ที่เสิ่นเหลียนมารับเชิญมีชื่อว่า "เซียนถูชิงเหมี่ยว" เขารับบทเป็น "เซียนจุนเหลี่ยนอี้" ในเรื่อง ไม่ว่าจะแต่งหน้าหรือทำผม ด้วยต้นทุนหน้าตาของเสิ่นเหลียนแล้ว ไม่เคยทำให้สไตลิสต์ต้องหนักใจเลยสักครั้ง

บนโลกออนไลน์ แฟนคลับของเจิ้งเกอถูกตีจนแตกพ่ายกระเจิดกระเจิงไปหมด เพราะต่อให้ฝีมือการแสดงของดารานำบางคนจะพังไม่เป็นท่า แต่บทละครนั้นยอดเยี่ยมมาก ดูก็รู้ว่าไต้ถงกับทีมเขียนบททุ่มเทแรงกายแรงใจกันขนาดไหน คนในวงการภาพยนตร์หลายคนต่างพากันหยิบยกเรื่องนี้มาวิเคราะห์พูดถึง หากแฟนคลับเจิ้งเกอยังดันทุรังออกมาแว้งกัดอีก ก็ถือว่าไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย

เสิ่นเหลียนไถดูเวยป๋อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ช่องว่างระหว่างเขากับเจิ้งเกอเริ่มห่างออกไปแล้ว หมอนั่นคิดจะตามให้ทันอีกน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ

"อาจารย์เสิ่นครับ" สไตลิสต์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเปาะ "คุณเข้ากับผมขาวจริง ๆ นะครับเนี่ย"

เสิ่นเหลียนเงยหน้ามองกระจก เซียนจุนเหลี่ยนอี้ในเรื่องไม่เพียงมีเกศาขาวโพลน แต่ยังปล่อยสยาย ยามนิ่งสงบดูดั่งขุนเขาเขียวขจีสายน้ำพิสุทธิ์ที่ทอดตัวอยู่ตรงหน้า แผ่กลิ่นอายอันลึกล้ำเหนือกาลเวลานับหมื่นปี ทว่ายามกวัดแกว่งกระบี่ยาว กลับสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหกภพ แรงกดดันมหาศาลข่มขวัญผู้คนจนแทบหยุดหายใจ

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ "ขอบคุณครับ"

พอลับหลังสไตลิสต์ เขาก็รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตัวเองหน้ากระจกทันที ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจะส่งให้ใคร

ฉู่อี้หลานจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่งเงียบอยู่นานหลายสิบวินาที ราวกับกำลังใช้สายตาลุ่มลึกมืดมนนั้นสะกดดับความคิดวาบหวามที่ไม่อาจเอ่ยออกมา

ไม่นานแววตาของชายหนุ่มก็ปรากฏรอยยิ้ม ก่อนจะกดบันทึกรูปลงเครื่อง แล้วย้ายไปเก็บไว้ในอัลบั้มลับที่ตั้งรหัสผ่านล็อกไว้เป็นพิเศษ

เรื่องโหนสลิงหรือท่องจำบทไม่ได้ยากเย็นอะไรสำหรับเสิ่นเหลียนเลยสักนิด ผู้กำกับถึงกับเอ่ยชมกับฉางชิงไม่หยุดปาก "สายตานายแหลมคมจริง ๆ อารมณ์นี้แหละที่ถูกต้อง!"

ฉางชิงสวมชุดยาวสีเขียวอ่อนดูสง่างามหาตัวจับยาก เขารับบทเป็นพระเอกที่มีสองบุคลิกและเรื่องราวผูกพันข้ามภพชาติ ขณะนี้กำลังยืนมองคิวบู๊อันลื่นไหลที่เสิ่นเหลียนใช้เวลาเรียนรู้เพียงสิบกว่านาทีอยู่ด้านล่าง

เสิ่นเหลียนไม่ได้ออกแรงยืดเส้นยืดสายแบบนี้มานานแล้วเลยรู้สึกสะใจสุด ๆ ถึงขนาดที่พอถ่ายท่อนหนึ่งเสร็จ เขายังขอให้ทีมงานคุมสลิงช่วยปล่อยให้เขาเหาะวนต่ออีกสองรอบ คนคนนี้แม้จะดูผอมเพรียว แต่การทรงตัวและการควบคุมแกนกลางลำตัวกลับยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

พอเหงื่อท่วมตัวลงมา เสิ่นเหลียนก็รับน้ำอุ่นที่เจียงโย่วยื่นส่งให้ แล้วกระดกหมดแก้วในรวดเดียว

มื้อเที่ยงทางกองถ่ายแจกข้าวกล่อง แต่นอกจากโร่วเจียหมัวแล้ว อย่างอื่นเสิ่นเหลียนก็แทบไม่อยากแตะ ฟักเขียวนั่นดมดูกลิ่นเหมือนผ้าขี้ริ้วยังไงชอบกล

พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นเหลียนก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้ เมื่อก่อนเขาเคยเรื่องมากที่ไหนกัน เพื่อชื่อเสียง เพื่อการถ่ายทำ ต่อให้ไม่อร่อยแค่ไหนก็เคยกินมาหมดแล้ว นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่เดือนแท้ ๆ กลับถูกฉู่อี้หลานปรนเปรอเอาใจจนเสียนิสัยไปเสียได้

เสิ่นเหลียนสูดจมูก เริ่มอยากกินอะไรร้อน ๆ เผ็ด ๆ ขึ้นมา จึงเดินไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยหนึ่งจากร้านสะดวกซื้อของกองถ่าย

ตอนแรกฉางชิงไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด แต่พอเห็นเขากินแบบนั้น น้ำลายก็เริ่มสอขึ้นมาทันที

ผ่านไปสิบกว่านาที ทั้งสองคนก็นั่งอยู่ตรงบันไดด้านนอกกองถ่าย ซดบะหมี่ไปพลาง กัดโร่วเจียหมัวไปพลาง

"นาน ๆ กินทีก็อร่อยดีเหมือนกันแฮะ" ฉางชิงพึมพำ

เสิ่นเหลียนเอาศอกสะกิดฉางชิง "นี่ ผมสงสัยมาตลอดเลยนะ คุณสวีเป็นฝ่ายจีบพี่เหรอ"

ขนตาของฉางชิงไหวน้อย ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ "อืม"

"กะไว้แล้วเชียว" เสิ่นเหลียนว่า "นิสัยอย่างพี่ ไม่น่าเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อนหรอก"

"ก่อนจะเจอจิ่งเกอ ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกนะ" ฉางชิงเล่าตามตรง "ตอนนั้นฉันเป็นพรีเซนเตอร์ให้บริษัทเขา จังหวะที่เขากลับมาจากต่างประเทศ แล้วมองเห็นฉันผ่านกระจกเข้าพอดี"

เสิ่นเหลียนเข้าใจทะลุปรุโปร่ง "รักแรกพบล่ะสิ"

ฉางชิงยิ้ม "เขาบอกอย่างนั้นแหละ"

สวีจิ่งเกอคงดีกับฉางชิงมากจริง ๆ ถึงทำให้คนที่ดูซื่อทึ่มเรื่องความรู้สึก และไม่เคยคิดจะมีแฟนเป็นผู้ชายคนนี้ยอมเปิดใจได้

"แล้วนายล่ะ" ฉางชิงถามบ้างอย่างสงสัย "ประธานฉู่เป็นฝ่าย..."

"ผมเองแหละ" เสิ่นเหลียนตัดบทอย่างเอื่อยเฉื่อย "คนเงียบขรึมปากแข็งแบบเขาน่ะ เรื่องความรักมืดแปดด้านไปหมด ถ้าไม่มีผมคอยชี้ทาง ชาตินี้คงไม่พ้นโดนคนอื่นหลอกเอาทั้งเงินทั้งตัวแน่ ๆ"

ฉางชิง "..." นายพูดถึงเขาแบบนี้ ฉู่อี้หลานรู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย

เสิ่นเหลียนโยนโร่วเจียหมัวครึ่งชิ้นที่เหลือลงในถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าบนต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปไกลลิบนั้น... มีกล้องถ่ายรูปซุ่มอยู่ตัวหนึ่ง

เสียงลั่นชัตเตอร์ "แชะ แชะ" บ่งบอกถึงความตื่นเต้นดีใจของคนกดได้อย่างชัดเจน

ฉางชิงไม่ได้ปิดบังเรื่องถ่ายทำซีรีส์เรื่องใหม่ สตูดิโอยังคงคอยแจ้งกำหนดการและสถานที่คร่าว ๆ ตามปกติ และสำหรับแม่ยกบ้านไซต์ระดับตัวท็อปแล้ว สภาพดินฟ้าอากาศไม่เคยเป็นอุปสรรคเลยสักนิด

บนเน็ตมีคนไม่น้อยคาดเดาว่า พอบทบาทของเสิ่นเหลียนดังเปรี้ยงปร้าง ประกอบกับประวัติด่างพร้อยในอดีตที่เกือบทำดับสนิท เขาน่าจะตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกและคงเก็บตัวเงียบไม่กล้ากระโตกกระตาก แต่ที่ไหนได้ พอแม่ยกบ้านไซต์ของฉางชิงปล่อยรูปออกมา กลับพบว่าเขานั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปข้าง ๆ ฉางชิงหน้าตาเฉย

[เหมือนจะเป็นรุ่นซูเปอร์วันพลัสวันของมาสเตอร์ซ่งเลย สมกับเป็นดาราสองคนที่ฉันชอบ รสนิยมการกินเหมือนฉันเป๊ะ]

[แต่งหน้าทำผมหล่อขนาดนี้แล้วมานั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กะจะไม่ให้คนดูรอดชีวิตกันเลยใช่ไหม?]

[เรื่องอะไรน่ะ เรื่องอะไรเหรอ? ออนแอร์เมื่อไหร่? ใครก็ได้บอกฉันที!!]

[ใครบอกว่าสภาพจิตใจของเสิ่นเหลียนย่ำแย่? นี่มันแกร่งโคตร ๆ แถมงานยังวิ่งเข้าใส่ไม่ขาดสายอีกต่างหาก]

นี่ขนาดยังเป็นกระแสในช่วงที่เสิ่นเหลียนพักผ่อนอยู่เฉย ๆ แทบไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลยนะเนี่ย

การถ่ายทำราบรื่นตลอดทั้งวัน เหลือแค่เก็บรายละเอียดช่วงท้ายอีกนิดหน่อย เดิมทีเสิ่นเหลียนยังลังเลว่าจะค้างที่กองถ่ายดีไหม แต่จู่ ๆ ฉู่อี้หลานก็ส่งรูปมาให้ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกลับถึงบ้านแล้วและกำลังนั่งยอง ๆ ถ่ายรูปหน้าตรงของฉู่จูมีส่งมา เจ้าลูกแมวอ้าปากกว้าง ดูดุร้ายแต่ก็น่ารักน่าเอ็นดู แถมยังมีมือเรียวยาวข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหัวของมัน เสิ่นเหลียนจึงรีบเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้านทันที

ผู้กำกับเอ่ยรั้ง "โธ่ พักที่นี่สักคืนมันสะดวกกว่าตั้งเยอะ"

เสิ่นเหลียน "คุณวางใจได้เลยครับ พรุ่งนี้เช้าผมมารายงานตัวคนแรกแน่นอน เรื่องถ่ายละครพวกเราไม่เคยมาสายอยู่แล้ว"

พอขึ้นรถเสิ่นเหลียนก็รายงานฉู่อี้หลานทันที เขางีบหลับไปราวสี่สิบนาที พอกลับถึงบ้านก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

"ป้าเฟินครับ มื้อเย็นอี้หลานทานข้าวหรือยังครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ยถามขณะเปลี่ยนรองเท้า

"ทานแล้วจ้ะ เจาะจงสั่งกินบะหมี่ต้มกับโร่วเจียหมัวเลยล่ะ"

กระดูกก้นกบของเสิ่นเหลียนพลันชาวาบขึ้นมาทันที

คนคนนี้นี่นะ จะว่าหึง เขาก็รู้จักแยกแยะ แต่จะว่าไม่หึง เขาก็ยังคอยตามเหน็บตามแซะอยู่เรื่อย

ฉู่อี้หลานอยู่บนชั้นสอง และแถวนี้ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของฉู่จูมี

เสิ่นเหลียนค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอนใหญ่ออกเบา ๆ แล้วก็พบว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกันจริง ๆ

ฉู่อี้หลานกำลังอาบน้ำให้ลูกแมว ชายหนุ่มยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาสวมกางเกงสแล็กกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่พับแขนขึ้น รูปร่างสูงใหญ่พอยืนอยู่ในห้องน้ำจึงบดบังแสงไฟไปไม่น้อย เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยทำให้คิ้วตาดูคมเข้มยิ่งขึ้น ส่วนฉู่จูมีลู่หูลงเป็นปีกเครื่องบิน นอนขดท่าแม่ไก่ฟักไข่อยู่ในอ่างล้างหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

เจ้าเด็กนี่ เสิ่นเหลียนนึกในใจ ทีตอนป้าเฟินอาบน้ำให้ ทำไมถึงร้องจะเป็นจะตายขนาดนั้นล่ะหืม?

"กลับมาแล้วเหรอ" พอเห็นเสิ่นเหลียน แววตาอันสงบนิ่งของฉู่อี้หลานก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

เสิ่นเหลียนใจอ่อนยวบ "อืม เป็นห่วงสามีกับลูกที่บ้านน่ะ"

ฉู่อี้หลานหลุดหัวเราะอย่างอดไม่ได้ เขาล้างตัวให้ฉู่จูมีเป็นครั้งสุดท้ายแล้วคว้าผ้าขนหนูมาห่อตัวมันไว้ ก่อนจะบอกเสิ่นเหลียน "เปิดตู้เป่าขนให้หน่อย"

ฉู่จูมีนั่งขดตัวอยู่ข้างใน สภาพน่าสงสารและหมดทางสู้อย่างยิ่ง

ฉู่อี้หลานอธิบาย "มันวิ่งไปเล่นในแปลงดอกไม้เอง ตัวเปื้อนโคลนไปหมด พอป้าเฟินจะอาบน้ำให้ก็งอแงไม่ยอม ตอนนี้เป็นไงล่ะ เรียบร้อยเลย"

เสิ่นเหลียนเคาะฝาครอบใสของตู้เป่าขนเบา ๆ อย่างนึกขำ

วินาทีต่อมาเขากลับถูกฉู่อี้หลานคว้าตัวจากด้านหลัง จับหมุนแล้วดึงเข้าไปกอด ริมฝีปากที่ค่อนข้างเย็นแนบประทับลงมา ไม่ได้เร่าร้อนรุนแรง แต่อีกฝ่ายแตะสัมผัสแล้วผละออก แตะแล้วผละออกซ้ำ ๆ ไม่กี่ครั้งก็ทำเอาเสิ่นเหลียนใจสั่นจนทำตัวไม่ถูก

"ทำไมผมขาวถึงได้ดูดีขนาดนี้นะ" ฉู่อี้หลานเอ่ยถาม ราวกับกำลังหลอกล่อเด็กน้อย

เสิ่นเหลียนได้ยินแล้วถึงกับแข้งขาอ่อน ถ้าคุณจะชมกันแบบนี้ ผมก็จนปัญญาจะต้านทานแล้วล่ะ