ตอนที่ 91 บทบาทสุดปัง

นานทีปีหนบริษัทเหิงไท่ถึงจะให้พนักงานหยุดครึ่งวันเพื่อทำกิจกรรมกระชับมิตรในองค์กร ซึ่งสถานที่จัดก็ไม่ใช่ที่ไหนอื่น แต่เป็นโรงภาพยนตร์

ตั๋วหนังเบิกงบของบริษัทได้

ทว่าตัดเงินจากบัญชีส่วนตัวของคุณฉู่ท่านหนึ่ง

"บอสฉู่ครับ แต่งรูปเสร็จแล้ว จะให้ส่งเข้าอีเมลไหมครับ"

ซุนปิ่งเฮ่อส่งข้อความเข้ามา

ฉู่อี้หลาน: "ส่งมาทางแชตเลย ฉันจะเซฟไฟล์ต้นฉบับ"

เขาหลุบตามอง เสิ่นเหลียนที่นอนขดตัวอยู่ในผ้านวมหลับปุ๋ยอยู่ข้างกาย ระหว่างคิ้วยังเจือรอยเหนื่อยล้าจางๆ

ทั้งวันกินไปแค่มื้อเดียว แต่ละรอบต่างไม่มีใครยอมใคร โดยเฉพาะเสิ่นเหลียนที่เริ่มจากการยั่วเย้าปากแข็งจนกระทั่งร้องขอความเมตตาไม่หยุด ต้องรอจนหมดแรงสะลึมสะลือไปนั่นแหละถึงจะอิ่มเอมอย่างแท้จริง

ซุนปิ่งเฮ่อรัวรูปส่งมาสิบกว่ารูป ล้วนเป็นรูปของ "ลี่ควาน" ครั้งนี้กระแสบอกต่อจากผู้ชมถล่มทลายจนน่าตกใจ อาจเป็นเพราะหลงรักตัวละครนี้มาก บรรดานักวาดระดับเทพและช่างภาพชื่อดังหลายคนถึงกับร่วมวงด้วย เร่งปั่นงานข้ามคืนปล่อยภาพสวยๆ ออกมาให้ชมกันฟรีๆ

บทบาทที่ดังเปรี้ยงปร้างจนพลุแตกมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้คนที่ปังกลับเป็นตัวละครอันดับสี่ ซ้ำยังเป็นเสิ่นเหลียนอีกด้วย!

บรรดาแฟนคลับพากันขุดโพสต์เก่าๆ ที่แอนตี้แฟนเคยด่าว่าการแสดงของเสิ่นเหลียนห่วยแตกขึ้นมาตอกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า สะใจจนหัวเราะปากแทบฉีกถึงรูหู

ฉู่อี้หลานนั่งดูรูปสวยๆ จนจุใจ ก่อนจะพิมพ์ถามเข้าไปในกลุ่มแชตอย่างจริงจังว่า "พวกนายไม่ไปดูหนังกันหน่อยเหรอ"

เฝิงเย่ว์ซาน: "? ดูหนังอะไรวะ คุณชายอย่างฉันไม่เคยคิดจะสนใจ"

หนิงซือเสียน: "นายอย่าไปสนใจเขาเลย..."

เป็นไปตามคาด ฉู่อี้หลานพิมพ์ต่อทันที: "เสิ่นเหลียนเล่นด้วย แสดงดีมากเลยนะ พวกนายไปดูกันให้หมด ไปขัดเกลาเซลล์ศิลปะในสมองกันบ้าง ฉันเลี้ยงเอง"

สวีจิ่งเกอที่เพิ่งเข้ากลุ่มมาไม่นานเห็นแล้วก็หลุดขำ: "ฉางชิงก็อยู่วงการบันเทิงเหมือนกัน ฉันยังไม่บ้าขนาดนายเลย"

ฉู่อี้หลาน: "เกณฑ์พนักงานบริษัทนายไปดูด้วย ฉันจ่ายให้"

สวีจิ่งเกอ: "..."

หนิงซือเสียน: "...ก็บอกแล้วไงว่าอย่าไปสนใจเขา"

ในกลุ่มเงียบกริบ แต่ฉู่อี้หลานยังไม่ยอมแพ้ ทิ้งท้ายไว้อีกประโยค: "อย่าลืมไปดูล่ะ ดูเสร็จเอาหางตั๋วมาเบิกเงินกับฉันได้เลย"

อะไรๆ ก็เบิกได้ทั้งนั้น มีเงินก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ

ฉู่อี้หลานเก็บโทรศัพท์อย่างพึงพอใจ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเสิ่นเหลียนเบาๆ

พอบท "ลี่ควาน" ดังเป็นพลุแตกขนาดนี้ ใครกันล่ะที่จะอึดอัดทรมานที่สุด

คนแรกที่โดนผลกระทบไปเต็มๆ หนีไม่พ้นนักแสดงนำอย่างเจิ้งเกอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เก่ง แต่ฝีมือการแสดงของหมอนี่คงเส้นคงวาจนแข็งทื่อมาตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว เล่นเรื่องไหนก็รสชาติเดิมๆ เหมือนท่องจำตามสูตรสำเร็จ นอกจากแฟนคลับที่คอยอวยหน้าตาแล้ว สำหรับคนดูทั่วไปไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย พอต้องมาอยู่บนหน้าจอเดียวกัน จึงถูกเสิ่นเหลียนที่ระเบิดพลังการแสดงขั้นสุดบดขยี้จนราบคาบ

แฟนคลับของเจิ้งเกอโกรธจนควันออกหู คนที่จะมาเหยียบย่ำพี่ชายของพวกเขาจะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ทำไมต้องเป็นเสิ่นเหลียนด้วย!

กองทัพแฟนคลับเจิ้งเกอยกพวกถล่มอย่างดุดัน พื้นที่ไทม์ไลน์หลักบนโซเชียลพลันอบอวลไปด้วยบรรยากาศมาคุชวนอึดอัด

แต่แฟนคลับของเสิ่นเหลียนกลับมีจุดร่วมอย่างหนึ่งที่ส่งต่อถึงกันอย่างรวดเร็ว นั่นคือ พวกแกอยากด่าก็ด่าไป ขอแค่คนนอกไม่ได้ตาบอดและมองเห็นความจริงก็พอ

[เจิ้งเกอโดนปลดพรีเซนเตอร์ไปตั้งกี่ตัวแล้ว? แฟนคลับยังกล้าออกมาดิ้นอยู่อีกนะ]

[อย่าว่าแต่โดนเสิ่นเหลียนบดขยี้เลย สองคนนี้เข้าฉากด้วยกันเหมือนอยู่คนละมิติ เจิ้งเกอยังต้องพึ่งฟิลเตอร์เฉพาะตัวอีก แพ้ยับเยินไม่เป็นท่า]

[งานนี้ไม่เรียกท่านประธานอะไรนั่นออกมาทวงความยุติธรรมหน่อยเหรอ?]

ทางด้านโจวถังซือเองก็กำลังปวดหัวแทบระเบิด ไหนเลยจะมีอารมณ์มาสนใจเรื่องพรรค์นี้

คุณย่าโจวเริ่มนัดดูตัวให้เขา ถ้าไม่ยอมไปก็อดอาหารประท้วง คนแก่อายุมากทั้งดื้อรั้นทั้งสุขภาพไม่ดี พอน้ำตาลตกจากการอดอาหารทีเดียวก็ต้องใช้เวลาฟื้นตัวตั้งหลายวัน โจวถังซือได้รับการเลี้ยงดูอุ้มชูด้วยความรักจากเธอมาตั้งแต่เด็ก จะทนดื้อดึงขัดใจต่อไปได้อย่างไร

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดยังมีพวกชอบแส่คอยแอบส่งข่าวให้เจิ้งเกออยู่เรื่อยๆ ความวุ่นวายในตอนนี้อย่าให้ต้องพูดถึงเลย

เฝิงเย่ว์ซานเป็นขาประจำตามคลับหรูและภัตตาคารไฮเอนด์ จึงมักเจอกับเรื่องสนุกๆ ได้ง่าย พอเกาะติดสถานการณ์จนจบ เจ้าตัวก็รีบมาทิ้งบอมบ์ในกลุ่มแชตทันที

"วันนี้โจวถังซือไปเจอนายน้อยตระกูลเฉิน ไม่สิ ทรงนี้ดูเหมือนคุณย่าโจวจะยอมถอยก้าวหนึ่งแล้ว ถึงขั้นจัดผู้ชายมาให้ดูตัว แต่ดันโดนเจิ้งเกอดักหน้าห้องส่วนตัวซะงั้น โคตรดุเดือดเลยพวกแก เจิ้งเกอยกมือจะตบนายน้อยตระกูลเฉิน แต่โจวถังซือขวางไว้ได้ ทันใดนั้นนายน้อยตระกูลเฉินก็ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเจิ้งเกอฉาดใหญ่ แล้วโจวถังซือก็ตบนายน้อยตระกูลเฉินสวนกลับไปอีกที นายน้อยตระกูลเฉินแค้นจัดเลยเรียกการ์ดมา สองฝั่งซัดกันนัวเลย!"

"บอดี้การ์ดของโจวถังซือมีคนน้อยกว่าเลยสู้ไม่ไหว ข้าวของในห้องส่วนตัวพังเละไปทั้งห้อง ผู้จัดการยืนคิดค่าเสียหายหน้าซีดอยู่ตรงนั้น ส่วนนายน้อยตระกูลเฉินก็ลั่นวาจาไว้เลยว่า โจวถังซือต้องไปก้มหัวขอโทษถึงหน้าบ้าน!"

"โจวถังซือหันมาเห็นฉันเข้าด้วย ยิ่งทำให้ฉันหัวเราะเยาะสะใจเข้าไปใหญ่"

เฝิงเย่ว์ซานเอียนสองคนนี้มานานเต็มทน ในเมื่อมีเรื่องสนุกมาเสิร์ฟถึงที่ มีหรือจะไม่เบิกตาดูให้เต็มคราบ

เท่านั้นยังไม่พอ ตอนที่โจวถังซือกับเจิ้งเกอพากันล่าถอยอย่างทุลักทุเล ปาปารัซซี่ก็แอบแชะภาพเอาไว้ได้ วันรุ่งขึ้นจึงมีข่าวพิลึกๆ ทำนองว่า "โจวซื่อส่อแววล้มละลาย เจิ้งเกอยอมเปลืองตัวนั่งดริงก์เพื่อช่วยคนรัก" แพร่สะพัดออกมา

นอกจากแฟนคลับที่พากันเข้าไปคอมเมนต์สงสารตัดพ้อแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ล้วนเข้ามามุงดูเรื่องสนุกกันทั้งนั้น

เสิ่นเหลียนเท้าคางพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เขายกยิ้มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย... ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกงั้นเหรอ

พอเขากับฉู่อี้หลานหลุดพ้นจากสิ่งที่เรียกว่าบทเดิม เส้นเรื่องความรักของโจวถังซือกับเจิ้งเกอก็ถึงทางตันจนไปต่อไม่เป็นแล้วสิ

ในนิยายต้นฉบับ เจิ้งเกอบังเอิญช่วยชีวิตคุณย่าโจวเอาไว้ ความจริงใจใสซื่อที่แสดงออกมาทำให้คุณย่าโจวซาบซึ้งใจยิ่งนัก บวกกับความรักที่มีต่อหลานชาย ไม่นานก็ยอมรับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ทว่าตอนนี้เส้นเรื่องที่ควรจะราบรื่นไร้อุปสรรคกลับกลายมาเป็นโหมดยากระดับนรกไปเสียแล้ว

เสิ่นเหลียนตอบตกลงไปเป็นนักแสดงรับเชิญให้ฉางชิง เขาเปิดดูบทที่อีกฝ่ายส่งมา ซึ่งมีฉากหลังเป็นแนวบำเพ็ญเซียน โดยเขารับบทเป็น... แสงจันทร์ขาวของคนทั้งยุทธภพเซียน

เซียนจุนอันดับหนึ่งในชุดดำผมขาว ผู้มีจิตใจเปี่ยมเมตตาต่อใต้หล้า ยอมสละชีพตนเองเพื่อสะกดมารโบราณ ทว่าสายใยความผูกพันที่หลงเหลือกลับยาวนานนับพันปี ตัวเอกทั้งหลายต่างก็มีความเกี่ยวพันกับเขาไม่มากก็น้อย ไม่ใช่ภูตศาสตราที่เขาเลี้ยงไว้ ก็เป็นสัตว์เทวะที่เขาคอยดูแล หรือไม่ก็เป็นขอทานน้อยที่เขาเคยเมตตาเอ็นดู เรียกว่ามีความเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่ใครๆ ต่างก็รักใคร่หลงใหลอยู่ไม่น้อย

ฉากมีไม่เยอะ หากทุกอย่างราบรื่น เสิ่นเหลียนคงถ่ายเสร็จได้ภายในวันเดียวจริงๆ

ก่อนเปิดกล้อง เสิ่นเหลียนแวะไปตรวจติดตามอาการกับหนิงซือเสียน โดยมีฉู่อี้หลานตามไปด้วย ครั้งนี้ไม่ต้องตรวจหลายรายการ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็เสร็จเรียบร้อย

หนิงซือเสียนสวมแว่นตากรอบทองที่มีสายคล้องแว่นห้อยทิ้งตัวลงมาครึ่งสาย ดูเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมอย่างยิ่ง

"ก็ใช้ได้นะ ฟื้นตัวได้ดีทีเดียว" หนิงซือเสียนพยักหน้า "แต่ยาก็ยังต้องกินให้ตรงเวลาอยู่ดี"

ฉู่อี้หลานมีสีหน้าเคร่งขรึม "อย่างอื่นล่ะ"

"ไม่มีแล้ว" หนิงซือเสียนตอบ "แค่อารมณ์ดีก็สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว"

เสิ่นเหลียน "ผมมีความสุขทุกวันอยู่แล้วล่ะ"

"นายก็ต้องมีความสุขอยู่แล้วสิ" หนิงซือเสียนรับมุก "เพื่อนอย่างฉันอุตส่าห์ดู 'เงียบงันไร้วาจา' ไปตั้งสองรอบ นายรู้ไหมว่าฉากของเจิ้งเกอมันทรมานสายตาฉันแค่ไหน"

เสิ่นเหลียนสงสัย "ทรมานขนาดนั้นนายยังดูตั้งสองรอบเนี่ยนะ"

"กลับบ้านได้แล้ว" ฉู่อี้หลานจูงมือเสิ่นเหลียนก้าวเดินออกไปทันที

หนิงซือเสียนหัวเราะหึ

สวีจิ่งเกอมาส่งฉางชิงที่ฉวีตูด้วยตัวเอง วันที่มาถึงกองถ่ายจึงบังเอิญได้เจอกับเสิ่นเหลียนเข้าพอดี

"โอ้โห อาจารย์เสิ่น?" น้ำเสียงของสวีจิ่งเกอแฝงแววหยอกเย้าอยู่ในที

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ "บอสสวี"

สวีจิ่งเกอแกล้งชะเง้อมองข้างหลังเสิ่นเหลียน "ฉู่อี้หลานล่ะ ไม่ได้มาด้วยเหรอ แบบนี้ไม่ผ่านเกณฑ์นะเนี่ย"

"ประชุมอยู่ครับ" เสิ่นเหลียนตอบเรียบ ๆ "อีกอย่าง เต็มที่สองวันผมก็เสร็จงานแล้ว แต่บอสสวีกับฉางชิงคงต้องแยกกันอย่างน้อยสองเดือนเลยไม่ใช่เหรอครับ"

สวีจิ่งเกอ "..."

ฉางชิง "..." ปรานีปากกันหน่อยเถอะ เมื่อคืนฉันเพิ่งจะง้อสำเร็จแท้ ๆ

สวีจิ่งเกอโดนเสิ่นเหลียนสวนเข้าจุดตายจนพูดไม่ออก หลังจากนั้นถึงยอมสงบเสงี่ยมลงได้ในที่สุด

สวีจิ่งเกอยังต้องไปดูงานที่ชิงไห่อีกที่ ถือเสียว่าเอาเรื่องงานมาถมจิตวิญญาณอันว่างเปล่า พอจัดการทุกอย่างให้ฉางชิงเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบร้อนออกเดินทางต่อทันทีโดยไม่ได้หยุดพักเลยสักนิด

ฉางชิง "ดูท่ารอบนี้เจิ้งเกอคงสู้กับนายไม่ไหวแล้วล่ะ"

เสิ่นเหลียน "หลังจากนี้ไม่ว่าจะครั้งไหน เขาก็ไม่มีทางเอาชนะผมได้อีกแล้ว"