ตอนที่ 90 ใครก็รังแกไม่ได้

ยังดีที่มีเจิ้งเกอเข้ามาป่วน พอเสิ่นเหลียนส่งเสียงฮึดฮัดในคอเบาๆ แผ่นหลังของฉู่อี้หลานก็พลันเหยียดตรงขึ้นมา ความหม่นหมองซึมเซาจึงจางลงไปได้ไม่น้อย

คืนก่อนไปสุสาน เสิ่นเหลียนช่วยป้าเฟินตรวจเช็กของซ้ำแล้วซ้ำเล่า ของกินทั้งหมดเป็นฝีมือป้าเฟินทำเองกับมือ หมิงเม่ยชอบดอกจี่เกิ๋ง เสิ่นเหลียนจึงสั่งดอกไม้ที่สดใหม่ที่สุดไว้ล่วงหน้าสำหรับเช้าวันรุ่งขึ้น

ฉู่อี้หลานมองดูเงียบๆ หัวใจที่เคยกลวงโบ๋จนลมหนาวพัดผ่าน ในที่สุดก็ไม่เจ็บปวดรวดร้าวถึงเพียงนั้นอีกแล้ว

อันที่จริงฉู่อี้หลานค่อนข้างกลัวการไปสุสาน คำสั่งเสียของแม่และคุณตาก่อนจากไปล้วนอยากให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและราบรื่น แต่ชีวิตคนเรามักมีเรื่องไม่สมหวังอยู่ถมไป

สายลมฤดูใบไม้ร่วงยามเช้าตรู่ค่อนข้างเย็น เสิ่นเหลียนตรวจดูของที่ท้ายรถรอบหนึ่ง แล้วจึงขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ

ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่มีทางวางใจให้ฉู่อี้หลานขับรถเด็ดขาด

ตั้งแต่ตื่นนอนมาฉู่อี้หลานแทบไม่พูดไม่จา ได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่จำเป็นต้องพยายามทำให้บรรยากาศครึกครื้น สิ่งที่เสิ่นเหลียนทำได้มีเพียงคอยอยู่เคียงข้างไม่ห่างไปไหน

ระบบนำทางแจ้งว่าถึงสุสานแล้ว ตอนที่รถจอดสนิทฉู่อี้หลานถึงเพิ่งได้สติกลับมา น้ำเสียงแหบพร่า "ถึงแล้วเหรอ"

"อืม" เสิ่นเหลียนมองสำรวจสีหน้าของเขาอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบข้าวของที่ต้องใช้ออกมา

หลุมศพของคุณตาหมิงอยู่ติดกับหมิงเม่ย วันครบรอบวันตายคือช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่เสิ่นเหลียนจะจัดสำรับเซ่นไหว้ให้ท่านผู้เฒ่าหนึ่งโต๊ะ

เสิ่นเหลียนจุดบุหรี่ขึ้นสูบคำหนึ่งแล้ววางไว้ข้างป้ายหลุมศพ จากนั้นก็รินเหล้าขาวกลิ่นหอมกรุ่น ก่อนเอ่ยยิ้มๆ "บุหรี่เหลาเฉียนเหมินกับเหล้าชิงจู๋เยี่ย บุหรี่กับเหล้าที่ท่านชอบที่สุด เชิญลิ้มลองได้เลยครับ"

ปลายนิ้วข้างลำตัวของฉู่อี้หลานกระตุกไหวเบาๆ

ในกลุ่มอาการเครียดตอบสนองเฉพาะจุดและภาวะซึมเศร้า อาการที่แสดงออกทางร่างกายถือเป็นหนึ่งในรูปแบบที่พบได้บ่อย

ฉู่อี้หลานรู้สึกราวกับเลือดในกายกำลังแข็งตัวไปทีละคืบ กระดูกและเนื้อหนังแห้งกรอบเหมือนท่อนไม้ เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็แทบจะได้ยินเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับจะหักสะบั้น

เสิ่นเหลียนวางดอกจี่เกิ๋งสีม่วงลงหน้าป้ายหลุมศพของหมิงเม่ย ก่อนจะเพ่งมองรูปถ่ายบนนั้นอย่างพินิจ

หญิงงามหยาดเยิ้ม หน้าตาละม้ายคล้ายฉู่อี้หลานถึงหกส่วน ยามยิ้มมีลักยิ้มเล็กๆ บุ๋มตรงแก้มขวา งดงามสมชื่อ ทั้งเจิดจรัสสดใสและสง่าผ่าเผย

"คุณป้าครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาเยี่ยมท่าน ผมชื่อเสิ่นเหลียน เป็นคนรักของอี้หลาน จากนี้ไปทุกๆ ปีผมจะมาเป็นเพื่อนเขา มาจุดธูปให้ท่านกับคุณตานะครับ ขออภัยด้วยจริงๆ" เสิ่นเหลียนยิ้มบาง "พอได้ผมเป็นแฟนแล้ว เขาคงสลัดผมไม่หลุดแล้วละครับ แต่ผมขอสัญญา ต่อไปผมจะคอยดูแลปกป้องเขาเป็นอย่างดี ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกได้ทั้งนั้น"

ทั่วทั้งเขตฉวีตู หรือแม้กระทั่งพ้นเขตออกไป ก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าจะทำอะไรฉู่อี้หลานได้ แต่เสิ่นเหลียนกลับกางปีกออก ให้คำมั่นสัญญาว่าจะปกป้องคนคนนี้ไว้

สายลมพัดวูบผ่าน เสียงเสียดสีสวบสาบดังมาจากที่ใดไม่อาจทราบ คล้ายเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ขานรับกลับมา

ร่างของฉู่อี้หลานแข็งเกร็งราวกับแท่งเหล็ก กว่าจะทิ้งตัวนั่งลงได้ช่างยากเย็นแสนเข็ญ

เสิ่นเหลียนรับรู้ได้ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงทรุดตัวลงนั่งเยื้องไปด้านหลังฉู่อี้หลานเล็กน้อย คอยทำหน้าที่เป็นดั่งหลักพิงอันมั่นคง

เสิ่นเหลียนกุมมือของฉู่อี้หลานไว้ มันเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง แววตาของเขาฉายความปวดร้าวและสงสารจับใจ ทว่าไม่อาจเอ่ยคำปลอบโยนใดออกมาได้เลย การสูญเสียคนในครอบครัว สำหรับฉู่อี้หลานแล้วไม่ใช่เพียงไอชื้นแฉะที่ยืดเยื้อ หากแต่เป็นพายุฝนกระหน่ำที่ซัดให้จมดิ่งลงในปลักโคลน ทั้งยังเหน็บหนาวจับขั้วหัวใจทุกคราที่หวนนึกถึง

เขาถูกสายฝนซัดสาดจนร่างกายและจิตใจแหลกสลาย ซ้ำร้ายพอมรสุมพ้นผ่านก็ยังต้องตะเกียกตะกายปีนป่ายออกมาเพียงลำพังแทบเอาชีวิตไม่รอด

เสิ่นเหลียนเป่าลมร้อนใส่ฝ่ามือของฉู่อี้หลาน พลางช่วยถูให้เบาๆ อย่างทะนุถนอม

ไม่นานนัก ฉู่อี้หลานก็เอนกายพิงเข้ามา

เสิ่นเหลียนโอบรับอีกฝ่ายไว้เงียบๆ ร่างกายผอมเพรียวในยามนี้กลับเปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึก มั่นคงพอจะรองรับได้ไม่ว่าฉู่อี้หลานจะคลุ้มคลั่งหรือพังทลายเพียงใด

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับเสิ่นเหลียน มีเพียงไออุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากช่วงไหล่ตรงที่ฉู่อี้หลานซบหน้าแนบชิด

ลำคอของเสิ่นเหลียนพลันตีบตัน นาทีนี้ต่อให้บอกให้เขาควักหัวใจออกมายื่นให้ฉู่อี้หลาน เขาก็คงไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เสียงเพลงกล่อมเด็กแว่วดังขึ้นเบาๆ เสิ่นเหลียนมีน้ำเสียงไพเราะเป็นทุนเดิม เสียงฮัมเพลงจึงชวนฟังยิ่งนัก พอฮัมจบจึงเอ่ยถามฉู่อี้หลาน "เคยได้ยินไหม"

ฉู่อี้หลาน "ไม่"

"เพลงกล่อมเด็กของบ้านเกิดน่ะ ปกติพ่อแม่มักจะร้องให้ฟัง"

ฉู่อี้หลาน "..."

ฉู่อี้หลานหมั่นเขี้ยวจนทนไม่ไหว ยื่นมือไปหยิกเอวเสิ่นเหลียนเบาๆ เสิ่นเหลียนเป็นคนบ้าจี้เลยรีบเอี้ยวตัวหลบ พอก้มมองถึงได้เห็นว่า แม้ขอบตาของฉู่อี้หลานจะยังแดงเรื่อ แต่มุมปากกลับไม่ได้เม้มแน่นอย่างหม่นหมองอีกต่อไปแล้ว มันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ชวนมองจับใจ

เสิ่นเหลียนนั่งอยู่เป็นเพื่อนฉู่อี้หลานทั้งวัน

กระทั่งตะวันตกดิน ฉู่อี้หลานถึงเริ่มผ่อนคลายลง

เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ปัดเศษฝุ่นผงตามเสื้อผ้าออกเบาๆ ราวกับได้ชาร์จพลังจากอ้อมอกของคนข้างหลังจนเต็มเปี่ยม เปลือกนอกอันแห้งเหี่ยวแตกสลายร่วงหล่น แผ่นหลังเหยียดตรงพร้อมพยุงแผ่นฟ้าอันมืดมิดที่เคยกดทับให้เปิดออกอีกครั้ง

ฉู่อี้หลานจัดคอเสื้อให้เข้าที่ แล้วหันมายื่นมือให้เสิ่นเหลียน

เสิ่นเหลียนจับมือนั้นไว้ "กลับบ้านกันไหมครับ"

"อืม" ฉู่อี้หลานตอบชัดถ้อยชัดคำ "พวกเรากลับบ้านกัน"

เสิ่นเหลียนนั่งนานจนขาชา ตอนลุกขึ้นจึงซวนเซไปบ้าง แต่ฉู่อี้หลานก็เข้ามาโอบเอวเขาไว้ได้ทัน

"แหม แบบนี้มันไม่ดีมั้ง" เสิ่นเหลียนปากบอกเขินอาย แต่ตัวกลับเอนพิงแนบชิดร่างฉู่อี้หลาน จากนั้นก็ถามขึ้นว่า "คุณว่า ถ้าผมจูบคุณต่อหน้าคุณป้ากับคุณปู่หมิง มันจะไม่สมควรไหมนะ"

ฉู่อี้หลานรั้งท้ายทอยเขาลงมา ชิงจูบแสดงความเคารพนำไปก่อนเลย

ยามหันหลังก้าวเดินจากไป ฉู่อี้หลานดูเหมือนจะทิ้งความเหนื่อยล้าสิ้นหวังที่สะสมมาเนิ่นนานไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้นแล้ว

บรรยากาศรอบตัวพลันแจ่มใสและผ่อนคลายขึ้นมาทันตา

เสิ่นเหลียนลากฉู่อี้หลานไปกินหม้อไฟ

ปกติของพรรค์นี้แทบไม่อยู่ในสารบบอาหารของฉู่อี้หลานเลย แต่ในเมื่อเสิ่นเหลียนชอบ พอทั้งคู่เดินตัวหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นต้นหอมออกจากร้านอาหาร ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

"บทที่ฉางชิงพูดถึง ซุนปิ่งเฮ่อไปสืบดูให้แล้ว" ฉู่อี้หลานเอ่ยขึ้น "รับเล่นได้ ใช้เวลาถ่ายประมาณสามวัน"

เสิ่นเหลียนว่า "พวกคุณบอกว่าสามวัน งั้นผมว่าผมถ่ายแค่วันเดียวก็น่าจะเสร็จแล้วล่ะ ซีรีส์ฟอร์มยักษ์ขนาดนี้ ได้โผล่หน้าไปเพิ่มกระแสนิดหน่อยยังไงก็มีแต่ได้กับได้"

ฉู่อี้หลานเหลือบมองเขา "ผมบอกว่าจะลงทุนสร้างหนังให้คุณสักสองสามเรื่อง คุณกลับไม่ยอม"

"ดังเล็กๆ อาศัยฝีมือ ดังพลุแตกอาศัยดวง ในวงการนี้คนหน้าตาดีมีฝีมือแต่ไม่ดังสักทีมีน้อยเสียเมื่อไหร่" เสิ่นเหลียนตอบ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวว่าจะถ่ายไปกี่เรื่องหรอก มันต้องรอให้ถึงจังหวะของมันต่างหาก"

"แล้วจังหวะของคุณจะมาถึงเมื่อไหร่ล่ะ" ฉู่อี้หลานหัวเราะเบาๆ

เสิ่นเหลียนตอบอย่างจริงจัง "เร็วๆ นี้แหละ"

ปากพระร่วงโดยแท้

การโปรโมตของ "เงียบงันไร้วาจา" สิ้นสุดลง ก่อนหน้านี้คดีของเว่ยฝานเฉินก็ทำให้ภาพยนตร์มีข่าวด้านลบติดมาอยู่แล้ว เกรงว่ายิ่งยื้อเวลาไปจะยิ่งเกิดเรื่อง ผู้กำกับไต้จึงตัดสินใจเลื่อนกำหนดฉายให้เร็วขึ้น

เสิ่นเหลียนไม่ได้ไปดู ทว่าพอนอนตื่นขึ้นมาในตอนบ่าย ก็พบว่าโทรศัพท์แทบจะระเบิดแล้ว

ยอดผู้ติดตามหลังบ้านในเวยปั๋วพุ่งทะยานเป็นเส้นตรง หูไข่หลานรัวข้อความมาทางวีแชตไม่หยุด เดี๋ยวก็ "เชี่ย!" เดี๋ยวก็ "คุณพระช่วย!"

ซีรีส์ "เงียบงันไร้วาจา" จะปังแค่ไหนยังบอกไม่ได้ แต่ดูจากกระแสตอบรับช่วงสองสามวันแรก บท "ลี่ควาน" ก็ดังระเบิดระเบ้อไปเรียบร้อยแล้ว

[เชี่ย เกือบหลุดกรี๊ดลั่นโรงจนกางเกงหลุดแล้วเนี่ย ไม่มีใครบอกเลยว่าเสิ่นเหลียนใส่ชุดโบราณแล้วจะหล่อขนาดนี้ ช่วยเชื่อมชุดองครักษ์เสื้อแพรติดกับตัวเขาไปเลยทีเถอะ ไหว้ละ]

[กูพุ่งทะลุจอเข้าไปเลียแล้วจ้า!]

[ไม่ใช่แค่เบ้าหน้านะ ฝีมือการแสดงก็สุดจริง! ลี่ควานนี่คือแบบ พอดูชีวิตที่ผ่านมาของเขาแล้ว สัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัวฉันพลุ่งพล่านเลย มันจะน่าสงสารเกินไปแล้วนะ]

[ถ้าฉันเป็นลี่ควาน ฉันจะเหี้ยมกว่าเขาอีก]

[เนื้อแท้ก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยที่โหยหาความสุขและแสงสว่างคนหนึ่ง ตีความตัวละครได้ลึกซึ้งมากเลยอะ โฮๆๆๆ]

เสิ่นเหลียนกวาดตามองคอมเมนต์พลางแค่นหัวเราะ ถ้าไม่โชว์ฝีมือให้เห็นบ้าง นึกว่าฉันเป็นแค่แจกันดอกไม้ไร้สมองจริงๆ รึไง

ส่วนพวกคอมเมนต์แย่ๆ จากแอนตี้แฟนฝั่งตรงข้าม ก็คิดซะว่ามีคนมาตดใส่ก็แล้วกัน