ตอนที่ 89 ไสหัวไปให้ไกล

ที่พักของฉู่อี้หลานเป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ และตรงนี้ก็เป็นด่านรักษาความปลอดภัยด่านแรก จึงไม่มีทางเลยที่อีกฝ่ายจะมาหาคนอื่น

รถคันนั้นจอดขวางประตูอยู่ ฉู่อี้หลานจึงบีบแตรใส่ไปทีหนึ่ง

จากนั้นก็มีคนเปิดประตูก้าวลงมาจากรถ

ฉู่อี้หลานไม่คิดจะเกรงใจแม้แต่น้อย เขาสาดไฟสูงใส่ตรง ๆ

เจิ้งเกอยกมือขึ้นบังแสง พอปรับสายตาได้ก็ส่งยิ้มซีดเซียวดูน่าเวทนามาทางนี้

ไม่ได้เจอกันพักใหญ่ คนคนนี้ก็โผล่มาเรียกร้องความสนใจอีกจนได้

"จากประสบการณ์อ่านบทละครของผม คืนนี้คงหอบแผลใจมาแน่" น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนฟังไม่ออกว่ากำลังพอใจหรือไม่พอใจ

ฉู่อี้หลานระแวงขึ้นมาทันควัน "อะไรนะ"

"ก็ทะเลาะกับโจวถังซือมาน่ะสิ" เสิ่นเหลียนพูดต่อ "วันก่อนตอนไปกินข้าวด้วยกัน คุณไม่ได้ยินที่เฝิงเย่ว์ซานเล่าหรือไง เหมือนคุณย่าโจวจะอาละวาดหนักมาก โจวถังซือรับมือไม่ไหวจนต้องสั่งระงับทรัพยากรป้อนงานของเจิ้งเกอไปตั้งหลายอย่าง เขามันทั้งไร้พรสวรรค์ทั้งแสดงห่วย ถ้าไม่มีคนทุ่มเงินดัน อาศัยน้ำหน้าอย่างเขาจะไปหางานมาจากไหนได้"

ฉู่อี้หลานรีบปฏิเสธ "ไม่เกี่ยวกับผมนะ!"

"แต่เขาเห็นคุณเป็นยางอะไหล่นี่" ในที่สุดเสิ่นเหลียนก็เริ่มใช้น้ำเสียงประชดประชัน "เมื่อก่อนคุณตามใจเขาทุกอย่างจนเหลิงติดนิสัยเสีย ตอนนี้พอเจอปัญหาเข้า นอกจากคุณแล้ว คนอื่นก็ไม่มีปัญญาช่วยเขาหรอก"

คำเปรียบเปรยเรื่องยางอะไหล่อะไรนั่น ฉู่อี้หลานไม่ได้รู้สึกอินด้วยเลยสักนิด แต่พอเห็นเสิ่นเหลียนเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของเขากลับพลอยผ่อนคลายลง รู้สึกสบายใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือน้ำเสียงเย็นชาและท่าทีไม่ยินดียินร้ายของเสิ่นเหลียนต่างหาก

เสิ่นเหลียนถาม "คุณจะลงไปเคลียร์ หรือจะให้ผมเคลียร์เอง"

ยังไม่ทันที่คำว่า "ผมเอง" จะหลุดจากปากฉู่อี้หลาน เสิ่นเหลียนก็ผลักประตูลงจากรถไปแล้ว พร้อมกับกระแทกปิดเสียงดังปัง

หัวใจของประธานฉู่กระตุกวูบไปทีหนึ่ง

ฉู่อี้หลานปิดไฟสูง พลางมองเสิ่นเหลียนเดินอาด ๆ เข้าไปหาอีกฝ่าย

พอเจิ้งเกอเห็นเสิ่นเหลียนก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับของฉู่อี้หลาน สีหน้าก็บูดเบี้ยวดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

"ผิดหวังล่ะสิ" เสิ่นเหลียนเค้นยิ้มเหยียด "ว่ามาสิ อยากได้อะไร"

เจิ้งเกอแทบคุมสีหน้าไว้ไม่อยู่

ตัวเขากับเสิ่นเหลียนเหมือนยืนอยู่บนตราชั่งคนละข้าง ความตกต่ำของเสิ่นเหลียนคือสารอาหารที่คอยหล่อเลี้ยงเจิ้งเกอ แต่เมื่อใดที่เสิ่นเหลียนกลับมามีชีวิตชีวาเปล่งประกาย คนที่ต้องเดินสู่ความตกต่ำกลับกลายเป็นเขาแทน

"ฉันแค่มาเยี่ยมพี่อี้หลาน" เจิ้งเกอกัดฟันเน้นเสียง

"เลิกเรียกพี่ทุกคำได้แล้ว ขืนเรียกอีกคำเดียวจะตบปากให้เบี้ยวเลย" เสิ่นเหลียนพูดดักคอ "เขารำคาญแก แกดูไม่ออกหรือไง"

มีหรือจะมองไม่ออก เจิ้งเกอแค่ยังไม่ยอมตัดใจต่างหาก

เมล็ดพันธุ์ที่เคยฝังไว้ในใจของฉู่อี้หลานตอนนั้น เห็นชัด ๆ ว่าหยั่งรากงอกงามแล้วแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงถูกถอนทิ้งไปดื้อ ๆ ได้ การทำให้ฉู่อี้หลานเปลี่ยนความรู้สึกอยากชดใช้มาเป็นความ "ชอบ" นับเป็นหมากตาที่ฉลาดล้ำที่สุดของเจิ้งเกอ เขาไม่เชื่อหรอกว่ากระดานยังอยู่ แต่ตัวหมากจะกลายเป็นของไร้ค่าไปเสียแล้ว

เจิ้งเกอสูดหายใจลึก "ใกล้วันครบรอบวันตายของคุณน้าแล้ว ฉันแค่เป็นห่วงเขา"

ช่วงนี้ชีวิตของเจิ้งเกอยุ่งเหยิงไปหมด

งานพรีเซนเตอร์ถูกปลดไปหลายตัว ป้อนงานก็ดิ่งฮวบอย่างน่าใจหาย เขารู้ดีว่าโจวถังซือยอมประนีประนอมกับคุณย่าโจวแล้ว ด้วยความร้อนใจจึงพลั้งปากพูดจารุนแรงออกไป ความสัมพันธ์ที่มีรอยร้าวอยู่แล้วจึงยิ่งย่ำแย่ลง สองสามวันมานี้เจิ้งเกอติดต่อโจวถังซือไม่ได้เลย ความอัดอั้นตันใจจึงไร้ที่ระบาย

ในฐานะ "นายเอกตัวจริง" ย่อมมีพวกหมาเลียคอยตามประจบเอาใจไม่น้อย แต่คนที่อยู่ในระดับเดียวกับโจวถังซือได้ก็มีแค่ฉู่อี้หลาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานสมาคมการค้าเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ความจริงเจิ้งเกอก็ไปร่วมงานด้วยเหมือนกัน เพียงแต่ยังไม่ทันได้เข้าไปทักทาย ก็เห็นอีกฝ่ายเดินจ้ำอ้าวจากไปเสียแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงของฉู่อี้หลาน ชัดเจนเสียจนมองผ่านผู้คนมากมายก็ยังเห็นได้ถนัดตา ถึงขั้นทำให้เจิ้งเกอเผลอใจลอยไปชั่วขณะ

จิตวิญญาณที่เคยจมดิ่งอยู่ในความมืดมน เงียบงันและอึมครึม จู่ ๆ กลับเติบโตขึ้นมารับแสงตะวัน เสน่ห์ที่เปล่งประกายออกมานั้นช่างเจิดจ้าบาดตาเหลือเกิน

ช่วงนี้เจิ้งเกอมักจะนึกถึงข้อดีของฉู่อี้หลานอยู่บ่อย ๆ

นั่นแปลได้อย่างเดียวว่า เขาจนตรอกเข้าแล้วจริง ๆ

ท่าทีที่ฉู่อี้หลานปฏิบัติต่อเขาก็แค่ หากขออะไรที่ไม่เกินไปนักก็ยอมพยักหน้าตกลง หรือขอให้ปล่อยใครไปก็ยอมปล่อยง่าย ๆ เหมือนกำลังหยอกเล่นกับหมาแมวที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง มีเพียงเจิ้งเกอคนเดียวที่คิดไปเองว่าตนพิเศษกว่าใคร

แต่กับเสิ่นเหลียน ตอนบ่ายที่ทั้งสองคนเหงื่อท่วมตัวอยู่ในห้องนั้น ฉู่อี้หลานอุ้มเขาไว้แนบชิด ไม่ยอมให้ปลายเท้าของคนในอ้อมแขนแตะถูกพื้นแม้แต่น้อย ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเสิ่นเหลียน ล้วนเป็นฉู่อี้หลานที่ค่อย ๆ อาบน้ำชำระล้างให้อย่างทะนุถนอม

"วันครบรอบวันตายงั้นเหรอ" แววตาของเสิ่นเหลียนเย็นเยียบลง "เจิ้งเกอ ฉันจะเข้าใจแบบนี้ได้ไหมว่า นายรู้ดีแก่ใจว่าช่วงเวลานี้ฉู่อี้หลานจะมีอารมณ์เปราะบางและแปรปรวน แล้วตอนวันครบรอบวันตายของแม่เขาเมื่อปีที่แล้ว นายมัวทำอะไรอยู่ล่ะ"

ดูเหมือนจะกำลังฉลองให้โจวถังซือที่เพิ่งปิดดีลธุรกิจใหญ่ได้กระมัง

เจิ้งเกอรู้สึกหน้าชาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เจตนาของเขาดูเหมือนจะถูกเสิ่นเหลียนมองทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว

"เสิ่นเหลียน ฉันกับ..." ภายใต้สายตาหรี่มองอันตรายของเสิ่นเหลียน ในที่สุดเจิ้งเกอก็ยอมเปลี่ยนคำพูด "ต่อให้ฉันกับประธานฉู่จะมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง แต่ก็ยังถือว่าเป็นเพื่อนกัน"

เสิ่นเหลียนหันหลังกลับไปแล้วกวักมือเรียก

ฉู่อี้หลานก้าวลงมาจากรถ

"ผมพบว่าไอ้เวรนี่พูดภาษาคนไม่ค่อยรู้เรื่อง คืนนี้ผมขี้เกียจลงมือแล้ว" เสิ่นเหลียนส่งสัญญาณ "คุณมาพูดซิ"

ฉู่อี้หลานไม่ได้มองเจิ้งเกอเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเจิ้งเกอจะกลายมาเป็นประวัติด่างพร้อยของตัวเองได้ ประธานฉู่ระมัดระวังตัวราวกับกำลังเล่นเกมกู้ระเบิด "จะให้พูดอะไร"

"บอกให้เขาไสหัวไปให้พ้น"

ฉู่อี้หลานจ้องหน้าเจิ้งเกอ พลางเอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดเจน "ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรนาย จากนี้ไปก็ไสหัวไปให้พ้นซะ"

เจิ้งเกอ "..."

"พี่อี้หลาน คุณโดนเสิ่นเหลียน..."

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาเรียกเขาว่าพี่" เสิ่นเหลียนพูดแทรกขึ้นมาพลางเงื้อไม้เงื้อมือ เจิ้งเกอกลัวจนตั้งท่าจะถอยไปหลบหลังฉู่อี้หลาน แต่ฉู่อี้หลานกลับไวกว่า รีบชิ่งไปยืนหลบข้างหลังเสิ่นเหลียนทันที

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ฉู่อี้หลานคิดในใจ เจิ้งเกออยากรนหาที่ตายก็อย่ามาลากเขาไปด้วยสิ

พวกบอดี้การ์ดตรงหน้าประตูเตรียมพร้อมอยู่แล้ว พอเห็นสัญญาณมือจากฉู่อี้หลานก็ปรี่เข้ามาไล่ทั้งคนทั้งรถออกไปทันที

เจิ้งเกอนึกไม่ถึงว่าฉู่อี้หลานจะตัดรอนกันถึงขนาดนี้จริง ๆ เขาอ้าปากเตรียมจะโวยวายตามสัญชาตญาณ ทว่าพริบตาที่สบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของชายหนุ่ม ซึ่งแฝงแววเตือนอย่างเด็ดขาด เขาก็ชะงักไปทันที

วิธีตัดความสัมพันธ์ของฉู่อี้หลานนั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือไม่สนใจและไม่มอง แค่ต้องพูดกับเจิ้งเกอเพิ่มอีกแม้แต่คำเดียว เขาก็รู้สึกว่าเสี่ยงตายแล้ว

ขืนปล่อยให้เสิ่นเหลียนเอาคำพูดไปคิดเตลิดเปิดเปิง เขาคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอตัวช่วยนอกสนามด้วยซ้ำ ซุนปิ่งเฮ่อกับหยางปินก็ประสบการณ์ความรักเป็นศูนย์ ส่วนเฝิงเย่ว์ซานกับพวกที่เหลือยิ่งพึ่งพาไม่ได้เข้าไปใหญ่

ส่วนสวีจิ่งเกอน่ะเหรอ

ฉู่อี้หลานยอมผูกคอตายยังดีกว่า ไอ้สารเลวนั่นพร้อมจะขุดหลุมฝังเขาได้ทุกจังหวะ

เจิ้งเกอถูกหิ้วปีกพาตัวออกไปจากตรงนั้น โดยมีบอดี้การ์ดคนหนึ่งช่วยขับรถตามออกไป พอถึงถนนใหญ่จึงค่อยส่งมอบรถคืนให้ "ถ้าวันหลังยังกล้ามาที่นี่อีก ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ"

แม้บอดี้การ์ดจะเดินจากไปไกลแล้ว เจิ้งเกอก็ยังคงยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้จัดการส่วนตัวก็โทรมาด่ากราดแบบไม่ไว้หน้า "งานก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว แกยังรนหาที่ไปมีเรื่องกับใครอีกหือ! โฆษณาของฉินไห่ตัวนั้นเดิมทีฉันคุยจบเรียบร้อยแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อกี้จู่ ๆ ฝ่ายนั้นก็โทรมาบอกว่าจะเปลี่ยนตัว แถมยังพูดจาเหน็บแนมว่าฉันดูแลเด็กไม่เป็น บอกว่าแกเที่ยวหาเรื่องใส่ตัวจนทำคนอื่นเขาหงุดหงิด พ่อคุณเอ๊ย ไว้ชีวิตฉันเถอะ ช่วงนี้เพื่อจะหางานให้แก ฉันวิ่งเต้นจนขาแทบขวิดแล้วเนี่ย!"

แพขนตาของเจิ้งเกอสั่นไหวเบา ๆ "ฉันเข้าใจแล้ว"

ฉู่อี้หลานไม่ได้แค่ส่งสายตาเตือน แต่กำลังสั่งห้ามไม่ให้เขาโผล่หน้ามาให้เห็นอีกต่างหาก

ภายในคฤหาสน์...

ฉู่อี้หลานปอกส้มเสร็จก็ยื่นให้เสิ่นเหลียน "กินไหม"

เสิ่นเหลียนรับมาพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด "คุณเคยปอกให้ใครอีกบ้าง"

ฉู่อี้หลานคิดทบทวนอย่างจริงจัง "เฝิงเย่ว์ซาน แต่ตอนนั้นเขายังใส่กางเกงผ่าเป้าอยู่เลย"

เสิ่นเหลียน "..."