ตอนที่ 88 วันเกิดนาย

ห้องทำงานของฉู่อี้หลานกว้างขวางเป็นพิเศษ บานกระจกใสสะอาดสะอ้าน การตกแต่งยังคงคุมโทนขาวดำ ดูหรูหราทว่าแฝงความเย็นชาเคร่งขรึม แต่แล้วตู้โชว์กระจกตรงทางเข้าก็ดึงดูดสายตาของเสิ่นเหลียนไปในทันที

"เดี๋ยวสิ..." เสิ่นเหลียนย่อตัวลงมองไล่ทีละชั้น ยิ่งมองก็ยิ่งหลุดยิ้ม ก่อนจะหันไปสบตากับฉู่อี้หลานอย่างจงใจหยอกเย้า ทว่าอีกฝ่ายกลับแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

เก๊กนิ่งไปงั้นแหละ เสิ่นเหลียนคิดในใจ

ของในตู้โชว์จะเป็นอะไรไปได้นอกจากดอกไม้ที่เสิ่นเหลียนเคยให้ ปกติป่านนี้คงเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว แต่นี่กลับถูกตัดกิ่งดอกที่สวยสมบูรณ์หนึ่งหรือสองกิ่งมาสตัฟฟ์เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แม้แต่มุมตู้ยังมีดอกไม้แกะสลักจากหัวไชเท้าที่เขาให้ไว้ในคืนอัดรายการ "เทพสมุทรจุติ" จบวางอยู่ด้วย

ซุนปิ่งเฮ่อเดินเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี แววตาจึงฉายประกายยิ้มจางๆ วูบหนึ่ง

"คุณเสิ่น ชาร้อนได้แล้วครับ"

"ขอบคุณครับ" เสิ่นเหลียนลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟา ชายหนุ่มปรายตามองฉู่อี้หลานด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางชี้ไปทางตู้กระจก "ผู้ช่วยซุนหาคนมาทำใช่ไหมครับเนี่ย"

ซุนปิ่งเฮ่อ "คุณเสิ่นรู้ได้ยังไงครับ"

"เดาเอาน่ะครับ" เสิ่นเหลียนเอนหลังพิง แขนข้างหนึ่งพาดบนพนักโซฟาอย่างระริกระรี้เป็นที่สุด "ผมนึกว่าทิ้งไปตั้งนานแล้วซะอีก เล่นเก็บไว้ขนาดนี้ไม่ได้การแล้ว วันหลังคงต้องหาเวลาส่งมาให้บ่อยๆ ไม่อย่างนั้นตู้ใบเล็กๆ ของคุณคงได้แน่นเอี้ยดเข้าสักวันแน่"

ในที่สุดฉู่อี้หลานก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด "ถ้าเต็มเดี๋ยวฉันก็สั่งทำเพิ่มอีกตู้เอง ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องมากังวล"

"ได้ๆๆ" เสิ่นเหลียนลากเสียงยาว "ไว้ผมจะจัดคู่สีส่งมาให้อย่างดี รับรองว่าสวยแน่นอน"

ฉู่อี้หลานตัดบทอย่างหมดความอดทน "เตรียมตัวไปประชุมได้แล้ว"

พอถูกเสิ่นเหลียนจับได้คาหนังคาเขา ฉู่อี้หลานก็อดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้ เขาเพียงแค่ทำตามสัญชาตญาณที่อยากเก็บของสำคัญไว้เท่านั้น

เมื่อฉู่อี้หลานไปประชุม เสิ่นเหลียนก็อยู่รอในห้องทำงาน อีกฝ่ายไม่ได้วางข้อห้ามอะไรไว้กับเขา เสิ่นเหลียนจึงเดินสำรวจตู้เก็บไวน์ของฉู่อี้หลานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมานั่งเอนหลังอ่านบนโซฟา

ตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เสิ่นเหลียนยังนึกว่าฉู่อี้หลานกลับมาแล้ว พลางคิดในใจว่าทำไมถึงเร็วนัก

แต่พอสบตากับหยางปิน ทั้งคู่ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย

ที่นี่คือ "เขตหวงห้าม" ของเหิงไท่ หากไม่มีการนัดหมายล่วงหน้าหรือมารายงานความคืบหน้าของงาน โดยปกติแล้วจะมีเพียงผู้ช่วยพิเศษสองคนอย่างซุนปิ่งเฮ่อกับหยางปินเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออก

"คุณเสิ่นเหรอครับ"

"อ้อ พวกเขาไปประชุมกันน่ะ" เสิ่นเหลียนเห็นหยางปินดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง "เพิ่งกลับมาจากไปดูงานข้างนอกเหรอ"

"ใช่ครับ"

"นั่งพักสักหน่อยสิ เดี๋ยวผมชงกาแฟให้ไหม"

"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง!" หยางปินโบกมือพัลวัน "เดี๋ยวผมชงเองครับ"

ระหว่างชงกาแฟ หยางปินนึกถึงท่าทีผ่อนคลายสบายอกสบายใจของเสิ่นเหลียนเมื่อครู่ ก็ลอบคิดในใจว่าประธานฉู่วางคนคนนี้ไว้กลางใจจริง ๆ ไม่มีความระแวงหรือตั้งแง่ใส่เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเหลียนไม่มีอะไรให้ทำ ได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ ทว่าเพียงแค่ฉู่อี้หลานเริ่มหงุดหงิด แล้วนึกขึ้นได้ว่ามีอีกฝ่ายนั่งอยู่ห้องข้างๆ เขาก็จะสงบลงได้ทันที

ตอนที่ฉู่อี้หลานกับซุนปิ่งเฮ่อผลักประตูเข้ามา เปลือกเมล็ดแตงโมที่เสิ่นเหลียนกับหยางปินแทะก็เกลื่อนไปครึ่งโต๊ะแล้ว ประโยคที่หยางปินพูดค้างไว้ว่า "ประธานฉู่เกลียดวันหิมะตกที่สุด" ยังไม่ทันจางหายไปด้วยซ้ำ

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ เรื่องนี้เขาเพิ่งจะรู้ เพราะอย่างไรก็ยังไม่ถึงฤดูหนาว และฉู่อี้หลานก็ไม่เคยหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเลยสักครั้ง

ฉู่อี้หลานหรี่ตาลง "ทำไมไม่บอกรหัสบัตรเอทีเอ็มของฉันให้เขารู้ไปด้วยเลยล่ะ"

หยางปิน "..." ก็คุยเพลินไปหน่อยไม่ใช่เหรอครับ

เสิ่นเหลียนหัวเราะ "รหัสบัตรเอทีเอ็มของคุณคืออะไรเหรอ"

"วันเกิดนาย"

เสิ่นเหลียนแปลกใจ "เปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่"

"หลังจากตกลงคบกับนาย"

เสิ่นเหลียนพึงพอใจยิ่งนัก

หยางปินรีบเก็บกวาดโต๊ะจนสะอาดเอี่ยม แล้วตามหลังซุนปิ่งเฮ่อออกไปทันที

ฉู่อี้หลานนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน พลางหัวเราะในลำคออย่างจนใจ "ฉันว่าสองคนนี้ชักจะกลายเป็นผู้ช่วยของนายเข้าไปทุกทีแล้วนะ"

เสิ่นเหลียน "ถ้าคุณไม่แสดงออกชัดเจน ใครเขาจะกล้า ในเมื่อคุณทะนุถนอมผมอย่างกับแก้วตาดวงใจ คนอื่นก็ไม่กล้ามองข้ามอยู่แล้ว ถูกต้องที่สุดเลย" พูดจบ เจ้าตัวก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของฉู่อี้หลานเรียบร้อย บทบาทสมมติในห้องทำงานแบบนี้ยังไม่เคยลอง แปลกใหม่ดีเหมือนกัน หลังจูบอันดูดดื่มเนิ่นนานผ่านพ้นไป เสิ่นเหลียนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ห้องพักข้างในของคุณ กว้างขวางดีนี่"

ฉู่อี้หลาน "..."

เสิ่นเหลียน "ผมขอกินวันละมื้อคงไม่มีปัญหาใช่ไหม"

ประธานฉู่คิดว่าไม่มีปัญหาเลยสักนิด

ฉู่อี้หลานรู้ดีว่าเสิ่นเหลียนกำลังสรรหาสารพัดวิธีมาช่วยปัดเป่าอารมณ์ขุ่นมัวในใจเขา ทุกปีพอถึงวันครบรอบวันตายของแม่ สภาพจิตใจของเขามักจะแปรปรวนอย่างหนัก ปีที่แล้วในงานเลี้ยงก็มีคนตาบอดไม่รักดีมารนหาที่ตายคามือเขาจนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โต อ้อ ใช่แล้ว คนคนนั้นยังเป็นเพื่อนของโจวถังซือด้วย สุดท้ายเจิ้งเกอก็ "ออกโรงผดุงความยุติธรรม" ใช้น้ำเสียงผิดหวังบอกกับฉู่อี้หลานว่า "ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ"

ถูกไม่ถูกอะไรกัน ฉู่อี้หลานสนใจเรื่องพรรค์นั้นเสียที่ไหน มีสิทธิ์อะไรให้คนอื่นมาคอยหาเรื่องเล่นงานเขาได้หน้าตาเฉย แต่พอเขาตอกกลับบ้างถึงกลายเป็นคนผิด โลกใบนี้มักโยนคำตอบที่บิดเบี้ยวมาให้เสมอ ทำให้ฉู่อี้หลานต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ฉู่อี้หลานวางฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของเสิ่นเหลียนก่อนจะรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดแนบอก ความเหน็บหนาวและว่างเปล่าทั้งมวลพลันถูกเติมเต็มจนหมดสิ้น ท่ามกลางลมหายใจที่สอดประสานกัน ฉู่อี้หลานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "ไปหาแม่เป็นเพื่อนผมนะ"

เสิ่นเหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความออดอ้อน "ก็ตกลงไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

ตอนที่ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องทำงาน ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว เส้นผมของเสิ่นเหลียนยังเปียกชื้นอยู่ครึ่งหนึ่ง บ่งบอกว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาด ๆ

อารมณ์ของฉู่อี้หลานไม่หลงเหลือความแปรปรวนแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มโดยแฝงแววเอาอกเอาใจอยู่หลายส่วน "เมื่อยไหม"

"เมื่อยอะไรกันล่ะครับ" เสิ่นเหลียนยังปากแข็ง "ผมเป็นคนเปราะบางขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่"

พอหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม ก็เข้าโหมดเชิดใส่ ไม่แคร์ใครหน้าไหนทั้งนั้นทันที

แต่พอลงมาถึงชั้นล่าง กลับเจอซุนปิ่งเฮ่อกำลังร่ำลากับคู่ค้าสองสามคนอยู่พอดี

พอเห็นฉู่อี้หลาน คนพวกนั้นก็ไม่มีทางยอมกลับไปง่าย ๆ

เสิ่นเหลียนไม่ได้เดินตามเข้าไป เขาตั้งปกคอเสื้อขึ้นบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง รปภ. ชั้นล่างของเหิงไท่ตรวจตราอย่างเข้มงวด ไม่มีทางที่ปาปารัสซีหน้าแปลกจะเล็ดลอดเข้ามาได้ แม้จะสัมผัสได้ถึงสายตาของใครสักคนสองคน เสิ่นเหลียนก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ฉู่อี้หลานทักทายพอเป็นพิธีเพียงไม่กี่คำ ตามปกติแล้วธุรกิจที่ซุนปิ่งเฮ่อรับผิดชอบเต็มตัว ไม่จำเป็นต้องรอให้เขามาพยักหน้าตัดสินใจ อากาศตอนค่ำเริ่มเย็นลง เมื่อครู่เสิ่นเหลียนบอกว่าอยากกินหม้อไฟ ในใจของฉู่อี้หลานจึงพะวงอยู่แต่เรื่องนี้

พอฉู่อี้หลานกับเสิ่นเหลียนเดินจากไป หนึ่งในคู่ค้าก็เอ่ยขึ้นมา "คนคนนั้น...ดูคุ้นตาเหมือนดาราในวงการบันเทิงเลยนะครับ"

"ไม่สำคัญหรอกครับ" รอยยิ้มของซุนปิ่งเฮ่อลึกขึ้น "คุณรู้ไหมครับว่าตอนนี้อะไรสำคัญที่สุด"

"อะไรเหรอครับ..."

"ผมทำงานล่วงเวลามาหนึ่งชั่วโมงแล้วครับ" บางครั้งซุนปิ่งเฮ่อก็อยากจะโทรแจ้งตำรวจเสียจริง คนพวกนี้คิดจะผลาญเวลากับการเข้าสังคมที่ไร้ประโยชน์ไปถึงเมื่อไหร่กัน

ทุกคนต่างพากันสลายตัวแยกย้ายอย่างรวดเร็ว

ฉู่อี้หลานเลือกร้านอาหารส่วนตัวบรรยากาศเงียบสงบแห่งหนึ่ง หม้อไฟเนื้อแกะรสชาติดีทีเดียว เสิ่นเหลียนกินไปได้ครึ่งทาง โทรศัพท์ก็สั่นครืด เป็นข้อความจากหูไข่หลาน บอกว่า "เงียบงันไร้วาจา" เริ่มโปรโมตสร้างกระแสแล้ว ให้เขาหาเวลารีโพสต์เวยป๋อทางการเสียหน่อย ถ้าพอมีเวลาก็อัปเดตชีวิตให้แฟนคลับเห็นบ้าง ไม่อย่างนั้นตลอดหนึ่งเดือนนี้แทบไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย

เสิ่นเหลียนใช้มือเดียวกดโทรศัพท์ พอรีโพสต์เสร็จก็ถ่ายรูปหม้อไฟไปหนึ่งรูป แน่นอนว่าไม่ยอมให้ฉู่อี้หลานติดเข้ามาในเฟรม แต่บนโต๊ะก็ยังพอมองเห็นเงาของอีกคนอยู่ราง ๆ

เสิ่นเหลียนไม่กังวลเลยสักนิด หากมีใครถาม ในยุคนี้สมัยนี้ใครบ้างจะไม่มีเพื่อนล่ะ

[อุ๊ยตาย นี่ใครกันเนี่ย นึกว่าคุณลืมรหัสผ่านบัญชีไปแล้วเสียอีก]

เสิ่นเหลียนส่งสติกเกอร์ยิ้มยิงฟันหัวเราะร่าตอบกลับไป จากนั้นก็กดออกจากเวยป๋อ

พอกินเสร็จก็พากันกลับบ้าน ฉู่อี้หลานรับหน้าที่คนขับ เสิ่นเหลียนนั่งอยู่เบาะข้างคนขับพลางพูดคุยหยอกล้อกับเขาอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งรถเลี้ยวโค้งตรงทางขึ้นเนินหน้าประตูบ้าน จู่ ๆ แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา