ตอนที่ 87 เขาปวดใจ

ฉู่ฉางชี พ่อของฉู่อี้หลาน เป็นลูกนอกสมรสของตระกูลตกอับ หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็เข้ามาทำงานที่หมิงซื่อกรุ๊ป เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม สุภาพอ่อนโยน ทั้งยังเปี่ยมล้นด้วยความสามารถ

แต่ภายใต้เปลือกนอกอันน่าหลงใหลนี้ กลับซุกซ่อนจิตใจอันโสมมเอาไว้

การเสแสร้งของฉู่ฉางชีแนบเนียนเสียจนแม้แต่ผู้เฒ่าหมิงก็ยังดูไม่ออก

หมิงเม่ยในตอนนั้นเปรียบเสมือนเทพธิดาที่บรรดาคุณชายสูงศักดิ์ทั่วนครฉวีตูต่างแย่งชิงกันมาสู่ขอจนหัวกระไดไม่แห้ง แต่ฉู่ฉางชีที่ได้เปรียบเรื่องความใกล้ชิด กลับใช้ความเสแสร้งหลอกล่อจนได้หัวใจอันไร้เดียงสาของเธอไปครอง

ภรรยาของผู้เฒ่าหมิงด่วนจากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แถมยังมีลูกสาวตอนอายุมาก จึงแทบไม่ต้องเดาเลยว่าจะรักใคร่ตามใจหมิงเม่ยขนาดไหน ขอแค่ลูกสาวชอบ ต่อให้ขอเดือนเขาก็จะแถมดาวให้ ส่วนฉู่ฉางชีในตอนนั้น แม้ภูมิหลังครอบครัวจะไม่คู่ควร แต่กลับเอาชนะพวกคุณชายไม่เอาถ่านทั้งหลายได้อย่างราบคาบ ผู้เฒ่าหมิงจึงค่อนข้างเอ็นดูเขาอยู่ไม่น้อย

เรื่องที่ฉู่ฉางชีจะได้แต่งงานกับหมิงเม่ยจึงเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลา

มีคนไม่น้อยแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉู่ฉางชีเป็นพวกเกาะชายกระโปรงผู้หญิง เป็นไอ้หนุ่มบ้านนอกตกถังข้าวสาร แต่เขากลับยิ้มรับหน้าชื่น แสดงออกอย่างชัดเจนว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ทว่าหลังแต่งงานกัน หมิงเม่ยตั้งครรภ์ และผู้เฒ่าหมิงต้องวางมือจากบริษัทชั่วคราวเพราะปัญหาสุขภาพ ผ่านไปเพียงแค่ครึ่งปี ฟ้าก็พลันพลิกคว่ำ

ฉู่ฉางชีลงมือกวาดล้างตระกูลเดิมของตัวเองจนสิ้นซาก

ซ้ำยังบีบให้บริษัทยักษ์ใหญ่เก่าแก่หลายแห่งที่เป็นพันธมิตรแน่นแฟ้นกับหมิงซื่อมาเนิ่นนานแทบล้มละลาย เขาปิดข่าวเงียบกริบ ทุกวันยังคงกลับบ้านด้วยภาพลักษณ์สามีผู้แสนดี ความเจ้าเล่ห์ลึกซึ้งนั้นชวนให้ขนลุกขนพอง

กว่าผู้เฒ่าหมิงจะรู้ตัว ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของเครือบริษัทก็ถูกฉู่ฉางชีฮุบไปเรียบร้อยแล้ว หมากกระดานนี้ เขาเริ่มวางแผนเดินเกมตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในหมิงซื่อด้วยซ้ำ

หมิงเม่ยเริ่มตระหนักได้ทีละนิดว่า สามีที่ดูเป็นผู้เป็นคน แท้จริงแล้วคือคนบ้าคนหนึ่ง

วันที่เธอเอ่ยปากขอหย่า รอยยิ้มของฉู่ฉางชีชะงักค้างไปเพียงชั่วพริบตา ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม ก่อนจะคว้าข้าวของทุกอย่างใกล้มือฟาดทำลายจนแหลกละเอียด

ฉู่ฉางชีสลัดคราบลูกนอกสมรสทิ้งไปหมดสิ้น ตอนนี้เขามีอิทธิพลล้นฟ้า จะทำอะไรตามใจชอบย่อมได้ทั้งนั้น และก่อนที่จะฮุบหมิงซื่อกรุ๊ปมาครองอย่างสมบูรณ์ หมิงเม่ยก็ยังมีประโยชน์กับเขาอยู่อีกมาก

ฉู่ฉางชีกักขังหมิงเม่ยเอาไว้ ในตอนนั้นหมิงเม่ยใกล้คลอดเต็มที ส่วนผู้เฒ่าหมิงก็ถูกสะเทือนใจอย่างรุนแรงจนต้องหามส่งโรงพยาบาลอีกรอบ

ภายหลังฉู่อี้หลานได้ยินจากปากป้าเฟินว่า ช่วงนั้นฉู่ฉางชีพยายามตามเอาอกเอาใจอยู่หลายหน หวังจะคืนดีให้หมิงเม่ยกลับมารักใคร่กลมเกลียวเหมือนเดิม แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

เพื่อขยายอาณาจักรธุรกิจให้เร็วที่สุดในเวลาอันสั้น ฉู่ฉางชีกวาดผู้หญิงเข้ามานับสิบคน เล่นสนุกสารพัดรูปแบบ จิตใจของเขาบิดเบี้ยวไม่เหมือนคนปกติ เขายังคงพร่ำบอกหมิงเม่ยซ้ำ ๆ ว่า ผู้หญิงพวกนั้นเป็นแค่เครื่องมือ ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอนั้นจริงใจเสมอ

จนถึงขั้นที่ว่า เพียงแค่หมิงเม่ยเห็นหน้าฉู่ฉางชีก็อยากจะอาเจียนออกมา

และท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ของหมิงเม่ย ก็ยิ่งจุดชนวนให้คนบ้าคนนี้คลุ้มคลั่งหนักขึ้นไปอีก

ฉู่ฉางชีเริ่มพาผู้หญิงหน้าใหม่ไม่ซ้ำหน้ากลับบ้าน

แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ผู้หญิงที่เคยมีแต่แววตาปลาบปลื้มหลงใหลคนนั้น ก็ไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว

หมิงเม่ยถึงขั้นยกห้องนอนใหญ่ให้ เพื่อเปิดทางให้ฉู่ฉางชีไปเริงรักกับคนที่เขาเรียกว่า "เครื่องมือ" เหล่านั้น

ป้าเฟินเล่าว่า มองเผินๆ ฉู่ฉางชีเหมือนจะเป็นฝ่ายคุมเกม แต่ความรักที่ไม่อาจครอบครองได้ในเวลาต่อมานั่นต่างหาก คืออาวุธร้ายแรงที่สุดที่นายหญิงใช้เอาคืน

ลูกสาวตระกูลหมิง พอหมดรักแล้ว ก็ตัดขาดได้เด็ดเดี่ยวกว่าใครทั้งนั้น

เรื่องนี้ทำเอาฉู่ฉางชีแทบคลั่งตาย

ต่อมาเมื่อฉู่อี้หลานลืมตาดูโลก หมิงเม่ยไม่แม้แต่จะอุ้ม ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แล้วสั่งให้คนพาตัวออกไปทันที

ตอนนั้นป้าเฟินเคยเกลี้ยกล่อมหมิงเม่ยว่า อย่างไรเสียก็นี่คือลูกในไส้ของตัวเอง จะไม่รักลงคอได้อย่างไร

แต่หมิงเม่ยที่เสียเรี่ยวแรงจากการคลอดไปจนหมดสิ้น ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด วันๆ เอาแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ทอดสายตามองต้นอู๋ถงในลานบ้านอย่างเหม่อลอย

ในความทรงจำของป้าเฟิน ฉู่ฉางชีตอนนั้นไม่ต่างจากหมาป่าหิวโซ เขาจ้องเขม็งไปยังหมิงเม่ยกับเด็กทารก ราวกับจะเค้นดูให้แน่ชัดว่าแม่ลูกคู่นี้มีความผูกพันกันจริงหรือไม่

คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เคยไร้เดียงสาจึงเริ่มงัดเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาสู้ เธอใช้การแสดงอันยอดเยี่ยมตบตาฉู่ฉางชีจนอยู่หมัด แม้ราคาที่ต้องจ่ายคือความเจ็บปวดเจียนควักหัวใจและกรีดกระดูกก็ตาม

ก่อนที่ฉู่อี้หลานจะอายุครบขวบ มีเพียงพี่เลี้ยงเด็กคอยดูแล ต่อให้หมิงเม่ยบังเอิญเห็นเข้า เธอก็จะหันหลังเดินหนีไปทันที

พอฉู่อี้หลานเริ่มเตาะแตะหัดเดิน ส่งเสียงอ้อแอ้เรียก "ปะป๊า" "หม่าม้า" ได้ หมิงเม่ยก็มักจะคอยเบี่ยงตัวหลบอ้อมกอดของเจ้าก้อนแป้งน้อยเสมอ

ฉู่อี้หลานได้แต่ยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง โดยไม่ประสีประสาเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

จังหวะนั้นเอง ฉู่ฉางชีจะเดินเข้ามาคว้าตัวฉู่อี้หลานขึ้นมาอุ้มอย่างไม่ปรานีนนัก แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แม่แกไม่ชอบแก ฉันเองก็ไม่ชอบแกเหมือนกัน เพราะแกมันก็แค่ลูกพันธุ์ทางตัวหนึ่ง"

เด็กน้อยอาจยังไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายอันแจ่มชัดที่แฝงอยู่

เสียงเด็กร้องไห้จ้าจึงดังระงมไปทั่วคฤหาสน์แทบทุกเมื่อเชื่อวัน

ฉู่ฉางชีทำราวกับกำลังประชดประชันแข่งขันกับหมิงเม่ย ในเมื่อเธอไม่รักลูกชายคนนี้ ฉันเองก็ไม่มีวันรัก ต่อให้ไอ้เด็กนี่จะเกิดจากเชื้อของฉันก็ตาม นานวันเข้า การรังแกเด็กเล็กจึงกลายเป็นหนึ่งในความเพลิดเพลินของเขาไป

จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นตอนฉู่อี้หลานอายุเกือบสองขวบ คุณตาหมิงที่แอบวางแผนมาเนิ่นนานใช้แผนการสายฟ้าแลบ ร่วมมือกับมิตรสหายกลุ่มอำนาจเก่าเล่นงานฉู่ฉางชีจนซวนเซหัวทิ่ม แม้จะเอาชีวิตอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็ชิงตัวลูกสาวและหลานชายกลับคืนมาได้สำเร็จ

ในวันที่ได้รับอิสรภาพ หมิงเม่ยซวนเซวิ่งมาหยุดตรงหน้าฉู่อี้หลานทั้งน้ำตานองหน้า เธอโผเข้ากอดลูกชายไว้แนบอกแน่น ร่างสั่นเทาพลางพร่ำบอกซ้ำ ๆ ไม่หยุด "แม่รักลูกนะ แม่รักลูกนะลูก"

การปล่อยให้ฉู่อี้หลานเติบโตมาอย่างไม่ได้รับความใส่ใจเช่นนี้ ยังดีกว่าตกไปอยู่ในเงื้อมมือของฉู่ฉางชีแล้วกลายเป็นหมากตัวหนึ่งมากมายนัก

ก่อนอายุเจ็ดขวบ วันคืนของฉู่อี้หลานผ่านไปอย่างมีความสุขและราบรื่น ราวกับเชื้อปะทุที่ฉู่ฉางชีเคยฝังไว้ในร่างของเขาเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น

แล้วหลังจากเจ็ดขวบล่ะ เสิ่นเหลียนแอบคิดในใจ แต่ฉู่อี้หลานไม่ได้เล่าต่อ

"พ่อนายนี่นะ..." เสิ่นเหลียนแค่นหัวเราะ "ถ้าตกอยู่ในมือฉันล่ะก็ จะถลกหนังหัวให้ดู!"

ฟังจากที่ฉู่อี้หลานเล่า ฉู่ฉางชีอาจจะยังมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ

แววตาของฉู่อี้หลานพลันเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ขอแค่เขายังกล้าโผล่มาให้ผมเห็นอีก"

ตอนนั้นฉู่ฉางชีหนีหัวซุกหัวซุน โดนฉู่อี้หลานยิงเจาะเข้าขาข้างหนึ่ง ร่างนั้นจมหายลงสู่ทะเลลึกอันเชี่ยวกราก แล้วก็ไร้ร่องรอยให้ตามหาได้อีกเลย

เรื่องเล่าของฉู่อี้หลานขาด ๆ หาย ๆ รายละเอียดหลายอย่างถูกข้ามไปอย่างผิวเผิน แต่มันก็เพียงพอให้เสิ่นเหลียนปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด

และนั่นยิ่งทำให้เสิ่นเหลียนทนไม่ไหว เขารู้สึกปวดใจเหลือเกิน

หลายวันก่อนตอนที่เขาไม่สบาย ฉู่อี้หลานกังวลจนไม่ยอมวางใจ เดินไปไหนก็คอยตาม มาตอนนี้กลับกลายเป็นเขาเองที่เป็นเงาตามก้นฉู่อี้หลาน อีกฝ่ายเดินไปทางไหน เขาก็ตามติดไปทางนั้น

"ผมจะไปบริษัท คุณก็จะไปด้วยเหรอ" ฉู่อี้หลานเห็นเสิ่นเหลียนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็แปลกใจเล็กน้อย

"แน่นอนสิ" เสิ่นเหลียนบอก "ฉันยังไม่เคยไปดูตึกเหิงไท่เลย ทำไม ฉันไปไม่ได้หรือไง"

ฉู่อี้หลานสาวเท้าเข้ามาอุ้มเขาหนีบไว้ข้างเอวทันที ก่อนจะหิ้วพาเดินออกประตูไปทั้งอย่างนั้น

เสิ่นเหลียนรีบกอดคอเขาไว้ อายจนไม่กล้าสบตาป้าเฟิน "ปล่อยฉันลงมานะ!"

"ไม่ปล่อย!"

ฉู่อี้หลานพาเสิ่นเหลียนเดินเข้าทางเข้าพิเศษ ออกจากลานจอดรถก็แตะบัตรขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นห้องทำงานประธานทันที

เสิ่นเหลียนสวมชุดลำลองสีขาวตัดน้ำเงินกับรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมหาวิทยาลัย ตอนนี้เขาเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้างแล้ว เพื่อตัดความรำคาญจึงใส่แว่นกันแดดพรางตัวไว้พอเป็นพิธี

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ก็เจอซุนปิ่งเฮ่อที่หอบเอกสารพะรุงพะรังเดินสวนเข้ามาพอดี

ซุนปิ่งเฮ่อแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเสิ่นเหลียน แต่ก็รีบเอ่ยปากถามทันควัน "คุณเสิ่นจะรับกาแฟหรือชาดีครับ"

"ชงชาให้เขา" ฉู่อี้หลานสั่ง

ซุนปิ่งเฮ่อกลับหลังหันอย่างฉับไว อาศัยจังหวะนั้นรายงานเรื่องงานให้ฉู่อี้หลานฟัง พลางบ่นสับประสิทธิภาพการทำงานของพวกผู้อำนวยการหลายคนอย่างเผ็ดร้อน ก่อนจะเลี้ยวเข้าห้องชงเครื่องดื่มไป

ทุกการกระทำลื่นไหลไร้รอยต่อจนเสิ่นเหลียนอดเดาะลิ้นชื่นชมในใจไม่ได้