ตอนที่ 86 ลูกสะใภ้หน้าตาขี้ริ้วก็ต้องเจอพ่อแม่สามีอยู่ดี

เว่ยเม่าเผิงร้องไห้โฮราวกับถูกทิ้งให้ตายทั้งเป็น

โจวหยวนหลินได้ยินเสียงก็ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง เดินเอื่อยเฉื่อยไปเกาะราวระเบียง แล้วยิ้มพลางเชิดคางขึ้น "ร้องให้มันดังกว่านี้อีกสิ"

เว่ยเม่าเผิงกลับสะอึกกึกขึ้นมาทันควัน

ไอ้ตัวขายหน้า โจวหยวนหลินส่งสายตาเย็นเยียบ ตอนนั้นหนิงซือเสียนเหยียบเบรกจนมิดคันอยู่ที่ตีนเขา พอคลานออกมาจากรถ หัวก็อาบเลือด ขาก็กะเผลกไปข้างหนึ่ง ทำเอาทุกคนตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แล้วเว่ยเม่าเผิงเคยร้องไห้จะเป็นจะตายแบบนี้บ้างไหม

ท่าทางดูเจียมเนื้อเจียมตัวขี้เกรงใจ เหมือนไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง แต่เนื้อแท้กลับสลักคำว่า "เห็นแก่ตัว" ฝังลึกถึงกระดูกชัดๆ

"ไปกันได้แล้ว" เฝิงเย่ว์ซานตะโกนเรียก

พวกเขาไม่สนใจเว่ยเม่าเผิงอีก แต่พอก้าวพ้นระเบียงออกมาก็เจอกับคนตระกูลเว่ยเข้าพอดี

โจวหยวนหลินขบกรามแน่น

พวกเขาไม่เปิดโอกาสให้คนตระกูลเว่ยได้อ้าปากสักคำ พากันเดินดุ่มผ่านประตูใหญ่ออกไปทันที

"บอสครับ หยางปินกลับบริษัทไปแล้ว ตารางงานหลังจากนี้ผมจะรับผิดชอบเองครับ" ซุนปิ่งเฮ่อรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เอ่ยขึ้นอย่างสุขุมเป็นธรรมชาติ

"อะไรของนายเนี่ย" เฝิงเย่ว์ซานมองโจวหยวนหลินที่มุดมาหลบอยู่ข้างหลังอย่างนึกขำปนระอา ความกร่างมาดเข้มเมื่อกี้มันหายไปไหนหมดแล้ว

แสดงต่อไม่ไหวแล้ว โจวหยวนหลินไม่ได้เขินอายอะไรหรอก เพียงแต่พอเห็นหน้าซุนปิ่งเฮ่อก็นึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายเคยทิ้งไว้บนโต๊ะอาหารขึ้นมาได้ อวัยวะทุกส่วนในร่างพาลอับอายขายหน้าไปหมด

เสิ่นเหลียนเม้มปากแน่น พยายามนึกถึงเรื่องเศร้าๆ ในช่วงนี้อย่างจริงจังเพื่อกลั้นขำ

สีหน้าของซุนปิ่งเฮ่อไม่เปลี่ยนไปสักนิด สำหรับเขาแล้ว การปฏิเสธโจวหยวนหลินก็ไม่ต่างอะไรกับการปฏิเสธคนที่มาตามจีบทั่วไป

พอนั่งบนรถ เสิ่นเหลียนถึงได้เอ่ยถามฉู่อี้หลานว่า "วันนี้งานสำคัญไม่ใช่เหรอ นายลงไม้ลงมือแบบนั้นจะไม่เป็นไรแน่นะ"

"ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก" ฉู่อี้หลานบอกให้ซุนปิ่งเฮ่อปรับอุณหภูมิแอร์ให้อุ่นขึ้น

ฉู่อี้หลานเป็นเจ้ามือมื้อนี้ โดยมีสวีจิ่งเกอเป็นคนเลือกร้าน ซึ่งหมอนั่นก็ไม่เกรงใจเลยสักนิด มุ่งตรงไปร้านหรูระดับท็อปของฉวีตูทันที

คนบนโต๊ะอาหารล้วนเป็นพวกเดียวกัน มีอะไรก็เปิดอกพูดกันได้ตรงๆ

เสิ่นเหลียนเข้าใจเรื่องธุรกิจพวกนี้บ้างไม่เข้าใจบ้าง แค่รู้สึกว่าสวีจิ่งเกอกระดิกหางอย่างกระหยิ่มใจจนแทบจะลอยได้อยู่รอมร่อ

วุ่นวายแบบนี้กันไปทั้งวัน กระทั่งตอนแยกย้าย สวีจิ่งเกอปฏิเสธคำชวนตามมารยาทของฉู่อี้หลาน แล้วพาฉางชิงไปพักที่โรงแรม เพราะต้องขึ้นเครื่องแต่เช้าตรู่ในวันพรุ่งนี้

กว่าจะถึงบ้านก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว เสิ่นเหลียนเหนื่อยล้าเต็มทีเลยขอไปแช่น้ำก่อน ฉู่อี้หลานคงลืมปิดประตู ผ่านไปไม่นานก็ได้ยินเสียงจูมีตะกุยประตูกระจกฝ้าไม่หยุด พลางส่งเสียงร้องเหมียวๆ ออดอ้อนไม่ขาดสาย

"อย่าเพิ่งเร่งสิ เดี๋ยวก็ออกไปฟัดแล้วน่า" เสิ่นเหลียนคว้าผ้าขนหนูด้านข้างมาพันกาย

พอฉู่อี้หลานจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาพร้อมไอชื้น เจ้าก้อนขนก็โดนเสิ่นเหลียนลูบจนเคลิ้มหลับตาพริ้ม แถมยังมีเสียงครางฟี้ๆ ดังออกมาอย่างสบายอารมณ์อีกด้วย

แววตาของฉู่อี้หลานฉายแววจนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เสิ่นเหลียนเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดี จึงเอ่ยปากเรื่องไปเป็นดารารับเชิญ

เป็นไปตามคาด ฉู่อี้หลานปฏิเสธทันควัน ทั้งยังถามกลับมาว่า "นายเพิ่งจะได้พักกี่วันกันเชียว"

เสิ่นเหลียนถึงกับพูดไม่ออก อันที่จริงเขาก็ไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น แต่คนเรามีชีวิตอยู่ก็ต้องมีสิ่งที่ชอบบ้างสิ แล้วเขาก็ชอบการแสดงจริงๆ

แต่พอเอนหลังพิงหัวเตียง ท่ามกลางความเงียบงัน ฉู่อี้หลานกลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้ง "บทเยอะไหม เหนื่อยหรือเปล่า"

เสิ่นเหลียนรีบบอก "ไม่เหนื่อยเลยสักนิด! ฉางชิงบอกว่าอย่างมากก็แค่สามวัน อยู่ในฉวีตูนี่เอง แถมกว่าจะเปิดกล้องก็อีกตั้งครึ่งเดือนแน่ะ"

สีหน้าของฉู่อี้หลานเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

พอพูดถึงเรื่องถ่ายละคร เสิ่นเหลียนก็ดูกระตือรือร้นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา ความมุ่งมั่นและพลังงานเปี่ยมล้นแบบนี้ ทำเอาเขาตัดใจดับมันไม่ลงจริงๆ

"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันให้ปิ่งเฮ่อไปถามหูไข่หลานดู แล้วค่อยว่ากันอีกที"

"ได้ๆ เลย! ไม่เหนื่อยจริงๆ นะ ถึงตอนนั้นนายค่อยดูอีกทีก็ได้ ถ้ายังรู้สึกว่าไม่เหมาะฉันก็ไม่รับแล้ว"

แววตาของฉู่อี้หลานเจือรอยยิ้มขึ้นมาทันที "เชื่อฟังขนาดนี้เชียว?"

เสิ่นเหลียนยิ้มอย่างมีชั้นเชิง เป็นรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาแต่กลับเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก ปลายนิ้วยังคงวาดวนเป็นวงกลมเบาๆ ตรงข้างเอวของฉู่อี้หลาน "ไม่อย่างนั้นจะให้เป็นยังไงล่ะ"

ฉู่อี้หลานรู้ทั้งรู้ว่านี่คือมารยาชาย แต่ก็ยังเต็มใจกระโจนลงหลุมพรางอย่างมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน

พอผ้าห่มขนสัตว์ถูกดึงออกไป ฉู่จูมีที่กำลังหลับปุ๋ยก็ร่วงตุ้บลงกับพื้น มันไม่ได้เจ็บตัวหรอก แค่หงุดหงิด เจ้าเหมียวเอียงคอมองเตียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหาวหวอด ชูหางตั้ง แล้วเยื้องย่างออกจากห้องนอนไปอย่างสง่างาม

เสิ่นเหลียน "อดอยาก" มาหลายวัน คืนนี้กว่าจะได้กินมื้อใหญ่สักที กลับได้กินแค่อิ่มครึ่งท้องเท่านั้น

เขาล่ะยอมใจความยับยั้งชั่งใจของฉู่อี้หลานจริง ๆ พอบอกให้หยุดก็หยุดกึกทันที แถมยังม้วนผ้าห่มห่อตัวเองแน่นหนาเพื่อปกป้อง "ความบริสุทธิ์" ไว้อย่างสุดชีวิต

เสิ่นเหลียนทิ้งตัวลงนอนตามเดิม ทั้งที่อารมณ์ยังค้างคาแต่ก็ต้องยอมจำนนต่อชะตากรรม

สัปดาห์ต่อมา เสิ่นเหลียนใช้ชีวิตเป็นระบบระเบียบ กินอาหารครบสามมื้อตรงเวลาทั้งยังมีคุณค่าทางโภชนาการครบถ้วน ในที่สุดก็เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ทว่าก็สังเกตเห็นได้แค่ตรงแก้มกับตัวเลขบนตาชั่งเท่านั้น รูปร่างโดยรวมยังคงผอมเพรียว ทำเอาป้าเฟินต้องสรรหาเมนูบำรุงใหม่ ๆ มาทำให้กินไม่เว้นแต่ละวัน

วันนี้ร้อยวันพันปีฉู่อี้หลานจะเข้าบริษัทสักครั้ง หยางปินกับซุนปิ่งเฮ่อแทบจะคุกเข่าลงกราบต้อนรับ

แม้บริษัทจะไม่เคยขาดคนเก่ง แต่คนที่เปรียบเสมือนเครื่องจักรกลอันเที่ยงตรงและแม่นยำที่สุด ก็ยังคงเป็นท่านประธานฉู่

"นั่นมันเมื่อก่อนนะ" หยางปินกระซิบย้ำกับซุนปิ่งเฮ่อ

ช่วงที่เขาไม่อยู่ เรื่องสำคัญบางอย่างจึงไม่มีใครกล้าเคาะฟันธงในทันที

ส่วนเสิ่นเหลียนก็อยู่บ้าน ใช้ชีวิตสุขสบายราวกับคนวัยเกษียณ

ตอนนี้เขากำลังรดน้ำต้นไม้อย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของดอกมะลิลอยมาแตะจมูก

เสิ่นเหลียนเดินไปที่หน้าประตูห้องครัว "ป้าเฟิน ทำขนมมะลิเหรอครับ"

"ใช่จ้ะ" ป้าเฟินยิ้มตอบ "ขนมมะลิเกล็ดหิมะจ้ะ"

พอเห็นป้าเฟินโรยน้ำตาลไอซิ่งจนทั่ว เสิ่นเหลียนก็อดทักไม่ได้ "จะหวานไปไหมครับเนี่ย อี้หลานไม่ชอบกินหวานนะ"

มือของป้าเฟินชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ "ความจริงเมื่อก่อนเสี่ยวหลานชอบกินนะจ๊ะ แต่พอนายหญิงจากไป เขาก็ไม่แตะมันอีกเลย"

เสิ่นเหลียนเข้าใจได้ทันทีว่า ขนมมะลิเกล็ดหิมะนี้คงเป็นของโปรดของแม่ฉู่อี้หลาน

"ใกล้จะถึงวันครบรอบวันตายแล้วเหรอครับ" เสิ่นเหลียนลดเสียงลง

"ฉลาดจริง ๆ เชียว" ป้าเฟินรำพึง "ทุกปีพอถึงวันครบรอบวันตายของนายหญิงกับนายท่านผู้เฒ่า ป้าก็ต้องเตรียมของโปรดของพวกเขาไว้ล่วงหน้าแบบนี้แหละจ้ะ"

เสิ่นเหลียนไม่ได้ซักไซ้ต่อ ส่วนป้าเฟินก็วุ่นอยู่กับงานตรงหน้าจนลืมเรื่องนี้ไป

แต่เสิ่นเหลียนกลับคอยสังเกตอยู่เงียบ ๆ แล้วก็พบว่าช่วงสองสามวันมานี้ ฉู่อี้หลานพูดน้อยลงเรื่อย ๆ

ใบไม้สีทองอร่ามร่วงกราวเกลื่อนพื้น ต้นอู๋ถงในลานบ้านเริ่มผลัดใบจนดูโกร๋นตา

เสิ่นเหลียนตื่นจากนอนกลางวันแล้วเดินลงมาข้างล่าง เขามองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เห็นฉู่อี้หลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างต้นอู๋ถง

ร่างสูงสง่าประหนึ่งรูปปั้น นั่งทอดสายตามองไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ใด ๆ

พอได้ยินเสียงฝีเท้าเหยียบลงบนใบไม้แห้ง ฉู่อี้หลานก็เงยหน้าขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ"

สิ้นเสียงนั้น เสิ่นเหลียนก็เดินมาหยุดอยู่ข้างกาย สองมือประคองศีรษะของฉู่อี้หลานอย่างแผ่วเบา แล้วดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดแนบอก

ท่าทางของการเป็นฝ่ายได้รับการปกป้องแบบนี้ ดูไม่เข้ากับฉู่อี้หลานเอาเสียเลย

แต่เมื่อฉู่อี้หลานได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคงและเปี่ยมด้วยพลังของเสิ่นเหลียน เขากลับนิ่งงันไปชั่วขณะ สองมือทิ้งอยู่บนหัวเข่าอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ยกขึ้นโอบรอบเอวของเสิ่นเหลียนไว้

"ถึงเวลาแล้ว ผมไปด้วยนะ" เสียงของเสิ่นเหลียนแผ่วเบา คลอเคล้าไปกับไออุ่นของแดดฤดูใบไม้ร่วง ชโลมหัวใจจนเหมือนจะเปล่งประกายขึ้นมา

ฉู่อี้หลานไม่ได้สนใจว่าเสิ่นเหลียนรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขาเอ่ยถามกลับ "นายจะไปด้วยเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ ลูกสะใภ้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ยังไงก็ต้องเจอพ่อแม่สามีอยู่ดีนี่นา"

ฉู่อี้หลานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึออกมา

เสิ่นเหลียนลูบผมสั้นที่ทิ่มระคายมือของอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ได้ยินฉู่อี้หลานพูดขึ้น "ก่อนจะมาเป็นเหิงไท่ มันเคยเป็นหมิงซื่อกรุ๊ปมาก่อน แล้วแม่ของฉันก็คือแก้วตาดวงใจของตระกูลหมิง เธอชื่อหมิงเม่ย"

ในหัวของเสิ่นเหลียนผุดภาพผู้หญิงที่สดใสมีชีวิตชีวาและรักอิสระขึ้นมาทันที

แต่ต่อให้เป็นดอกไม้ที่งดงามเพียงใด สุดท้ายก็ยังถูกเหยียบย่ำจนจมลงสู่ผืนดินอยู่ดี