ตอนที่ 85 อย่างเช่นผม

หลังจากถูกเฝิงเย่ว์ซานออกหน้าเล่นงาน เว่ยเม่าเผิงก็หงอยไปพักใหญ่ เขารู้แก่ใจดีว่าไม่มีทางแทรกตัวเข้าไปในแวดวงนั้นได้อีกแล้ว แต่พอเห็นฉู่อี้หลานป้อนขนมให้เสิ่นเหลียน เขาก็ยังอดอึ้งไม่ได้อยู่ดี

ตอนนั้นมือของเสิ่นเหลียนเปื้อนน้ำผลไม้ ฉู่อี้หลานเลยไม่ยอมให้เขาใช้มือหยิบขนมเอง แต่ป้อนเข้าปากให้อย่างเป็นธรรมชาติไปสองคำ

"นั่นใครน่ะ" เว่ยเม่าเผิงถามคนข้างๆ

"ได้ยินว่าเป็นแฟนประธานฉู่ครับ"

ไม่ใช่ 'เด็กเลี้ยง' หรือ 'นกน้อยในกรง' แต่เป็นแฟน

เว่ยเม่าเผิงไม่ได้สนใจวงการบันเทิง จึงแทบไม่รู้จักเสิ่นเหลียนเลย

งานวันนี้มีดาราที่ควงคู่มากับบรรดามหาเศรษฐีไม่น้อย กระทั่งอดีตราชินีจอเงินที่อำลาวงการไปแล้วก็มาด้วย แต่ทุกคนต่างรู้ธรรมเนียมกันดี นอกจากเสิ่นเหลียนกับฉางชิงที่ยืนคุยสัพเพเหระกันสองสามประโยคแล้ว คนอื่นพอเจอกันก็แค่ยิ้มพยักหน้าให้ ก้าวพ้นประตูบานนี้ไป อะไรควรพูดไม่ควรพูด ทุกคนต่างรู้อยู่แก่ใจ

สวีจิ่งเกอแทบจะเกาะติดฉู่อี้หลานแจ กะจะแย่งส่วนแบ่งชิ้นปลามันในโครงการท่าเรือให้ได้ คนรู้จักที่แวะเวียนเข้ามาทักทายจึงผลัดเปลี่ยนหน้ากันไม่ขาดสาย

ฉางชิงทนอุดอู้อยู่ข้างในไม่ไหว จึงเดินตามเสิ่นเหลียนออกมาที่ระเบียงกลางแจ้ง แสงแดดยามบ่ายในฤดูใบไม้ร่วงดูเอื่อยเฉื่อย สายลมพัดผ่านเย็นสบาย

เสิ่นเหลียนเทยาออกมากรอกน้ำดื่มตามไปสองเม็ด ฉางชิงสังเกตเห็นเข้าพอดีจึงขมวดคิ้ว "กินยาอะไรน่ะ"

เสิ่นเหลียนยิ้มบางๆ "วิตามินครับ"

ฉางชิงมองมาด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจฉางชิง แต่เมื่ออยู่นอกสายตาของฉู่อี้หลาน เสิ่นเหลียนก็ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมา มันไม่ได้น่าดูและไม่จำเป็น ทุกคนต่างมีเรื่องของตัวเองต้องทำ จะให้มารุมล้อมเป็นห่วงคนคนเดียวก็ดูไม่เข้าท่า

"จริงสิ ในมือฉันมีบทอยู่เรื่องหนึ่ง กำลังหานักแสดงรับเชิญอยู่พอดี นายสนใจไหม" ฉางชิงถาม

แวบแรกเสิ่นเหลียนคิดจะตอบตกลงทันที แต่พอนึกถึงตอนตื่นขึ้นมากลางดึกคืนหนึ่งแล้วพบว่าฉู่อี้หลานยังไม่ยอมนอน เอาแต่นั่งเฝ้าข้างกายเหมือนหมาตัวโต เขาก็ใจอ่อนยวบลงมา "ถ่ายที่ไหนครับ บทเยอะไหม พอดีช่วงนี้ผมพักร้อนอยู่น่ะ"

ฉางชิงคิดไปถึงโลกส่วนตัวของคนสองคน จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นเหลียน เพราะตอนที่เขาพักร้อน สวีจิ่งเกอก็ไม่ยอมให้คลาดสายตาเช่นกัน ขนาดผู้จัดการโทรมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ยังโดนหมอนั่นพูดจากระแนะกระแหนไปตั้งสองประโยค

"ไม่เยอะ แต่คาแรกเตอร์น่าจดจำมาก" ฉางชิงบอก "เปิดตัวมาก็ตายเลย"

ดวงตาของเสิ่นเหลียนเป็นประกายวาบทันที "ตกลงครับ เดี๋ยวผมกลับไปปรึกษาอี้หลานดูก่อน"

ฉางชิงพยักหน้า

จังหวะนั้นเอง เว่ยเม่าเผิงก็ถือแก้วแชมเปญเดินตรงเข้ามา

ระเบียงกลางแจ้งกว้างขวางพอที่แขกในงานจะเดินเข้าออกได้ตามสบาย แต่จะพูดยังไงดีล่ะ เว่ยเม่าเผิงคนนี้ช่างทื่อมะลื่อเสียจริง การที่เขาแอบมองมาทางนี้เป็นระยะพลางแสร้งทำเป็นชมวิว ในสายตาของเสิ่นเหลียนแล้ว มันแทบไม่ต่างอะไรกับการแก้ผ้าวิ่งเลยสักนิด

เสิ่นเหลียนไม่ได้ส่งเสียงทัก เพียงแค่สอบถามกำหนดการเปิดกล้องและรายชื่อนักแสดงนำกับฉางชิงต่อไป

เขาใจเย็นได้ แต่เว่ยเม่าเผิงกลับทนใจเย็นไม่ไหว

ในที่สุดหมอนั่นก็ถือแก้วแชมเปญเดินตรงเข้ามา "คุณเสิ่น"

ฉางชิงส่งสายตาถามเสิ่นเหลียนว่าต้องการให้ตนหลบไปก่อนหรือไม่ เสิ่นเหลียนส่ายหน้าเบาๆ

เสิ่นเหลียนยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "มีธุระอะไรหรือครับ"

เว่ยเม่าเผิงยิ้มกลบเกลื่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ผมเป็นเพื่อนของพวกฉู่... อี้หลานน่ะครับ..."

"พูดแบบนี้คงไม่ถูกมั้งครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี มือข้างหนึ่งเท้าคาง ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบาง "เพื่อนกันที่ไหนเขาแอบตัดสายเบรกรถกันล่ะ"

เลือดบนใบหน้าของเว่ยเม่าเผิงเหือดหายไปในพริบตา

"อย่าทำหน้าเหมือนผมกำลังรังแกคุณสิครับ" เสิ่นเหลียนพูดต่อ "ถ้าเรื่องนี้มีอะไรเข้าใจผิด คุณเล่าให้ผมฟังได้นะ หากมีเหตุผลพอ เดี๋ยวผมช่วยไปพูดแก้ต่างกับทางนั้นให้"

ไม่ต้องแก้ต่างอะไรทั้งนั้น เพราะรู้ตัวว่าผิด เว่ยเม่าเผิงจึงปิดปากเงียบกริบมาตลอดหลายปี เขาแค่สืบรู้มาว่าเสิ่นเหลียนเป็นเพียงดาราที่เพิ่งผ่านมรสุมโดนด่าทั้งโลกออนไลน์ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องทั้งหมด

การที่ฉู่อี้หลานกับเฝิงเย่ว์ซานยอมเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง ย่อมแปลว่ามองเขาเป็นคนกันเองเต็มตัวแล้ว

ต่อให้เงาร่างของเว่ยเม่าเผิงจะทอดลงมาบดบังเสิ่นเหลียน แต่ก็ไม่อาจบดบังความเจิดจรัสเปล่งประกายของอีกฝ่ายได้เลย ซึ่งสิ่งเหล่านี้เว่ยเม่าเผิงไม่มี มิตรภาพที่เคยใช้ความน่าสงสารกับความจริงใจเพียงเศษเสี้ยวแลกมา บัดนี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เว่ยเม่าเผิงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "คนที่ฉู่อี้หลานจะต้องแต่งงานด้วยในอนาคต ต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยแน่นอน"

"อาจจะเป็นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าของวงการบันเทิงในอนาคตก็ได้นะ" เสิ่นเหลียนเอ่ยหน้าตาย "อย่างเช่นผมเนี่ย"

ฉางชิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับมุมปากกระตุก

"นายมาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์ คิดว่าจะยั่วโมโหฉันได้หรือไง" เสิ่นเหลียนพูดเสียงเรียบ "อย่างสมองนายน่ะนะ... ช่างเถอะ"

"ทำไมถึงช่างเถอะล่ะ!" เว่ยเม่าเผิงเดือดขึ้นมาทันควัน "ทำไมจู่ๆ นายถึงตัดบทไปดื้อๆ แบบนี้!"

"เฮ้ยๆๆ ทำอะไรกันวะ" เฝิงเย่ว์ซานเดินขึ้นบันไดมา พอเห็นภาพตรงหน้าก็กวาดตามองรอบตัวเป็นอันดับแรก ก่อนจะถอดเสื้อนอกออกทันที หนิงซือเสียนยื่นมือไปรับมาถือไว้อย่างรู้ใจ จากนั้นเฝิงเย่ว์ซานก็กระโดดถีบขาคู่ลอยตัวพุ่งมาจากระยะห้าเมตร

เสิ่นเหลียนกับฉางชิงรีบลุกขึ้นถอยกรูดไปพร้อมกัน

เว่ยเม่าเผิงมีหรือจะเป็นคู่มือของเฝิงเย่ว์ซานได้ ประกอบกับทั้งกลัวทั้งชนักติดหลัง จึงทำได้แค่กอดหัวหลบพัลวันพลางร้องขอความเมตตา ปากก็ร้องเรียก "พี่เย่ว์ซาน" ไม่หยุด สุดท้ายน้ำเสียงก็เจือสะอื้นราวกับเป็นฝ่ายถูกรังแกเสียเต็มประดา

เฝิงเย่ว์ซานใจแข็งดั่งหินผา "ร้องเหี้ยอะไรของมึง! รอโจวหยวนหลินมาถึงก่อนแล้วค่อยร้องก็ยังไม่สาย!"

เว่ยเม่าเผิงขอบตาแดงก่ำ "คนเราทำผิดครั้งเดียว จะไม่ให้โอกาสแก้ตัวกันเลยเหรอครับ!"

เสิ่นเหลียนได้ยินประโยคนี้ก็ตะโกนขึ้นมาทันที "ซัดมันต่อเลย!"

ตรรกะบัดซบอะไรกัน เรื่องตัดสายเบรกนั่นมันกะเอาถึงตายชัดๆ พวกโจวหยวนหลินจะโกรธแค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าคิดจะขอโทษจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องเตรียมใจยอมรับโทสะทั้งหมดของอีกฝ่ายให้ได้ ไม่ใช่ปากบอกว่าสำนึกผิด แต่ในใจคิดแต่จะหนีความรับผิดชอบ

เว่ยเม่าเผิงถูกเฝิงเย่ว์ซานเตะจนกระเด็นไปกองอยู่ตรงมุมกำแพง

บรรดาเจ้านายกับสาวๆ บนดาดฟ้าพากันชิ่งหนีไปตั้งนานแล้ว เรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ปิดไม่อยู่ มีคนเดินผ่านไปมาคอยชะเง้อมองอยู่เรื่อยๆ ตระกูลเว่ยไม่มีทางไม่รู้เรื่อง ตอนแย่งชิงผลประโยชน์ทางธุรกิจสมัยนั้นลงมือเหี้ยมเกรียมนัก พอตอนนี้หมดอำนาจวาสนา กลับคิดจะมาขอคืนดี เว่ยเม่าเผิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นไอ้ตัวซวยที่ถูกดันออกมารับหน้าอีกตามเคย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วยังต้องไว้หน้าอะไรอีก?

พอโจวหยวนหลินมาถึง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปรี่เข้าไปกระทืบเว่ยเม่าเผิงอีกยกทันที

แม่งเอ๊ย พอนึกถึงตอนนั้นที่เคยเอ็นดูเว่ยเม่าเผิง ทั้งนาฬิกาหรูทั้งรถสปอร์ตประเคนให้เหมือนแจกฟรี โจวหยวนหลินก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอ้วก

พอทางฝั่งนั้นคุยกันเสร็จ ฉู่อี้หลานกับสวีจิ่งเกอถึงค่อยเดินมา

ฉู่อี้หลานไม่แม้แต่จะปรายตามองเว่ยเม่าเผิงที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุม เขาถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออกคลุมไหล่ให้เสิ่นเหลียน พลางกุมมือของชายหนุ่มไว้ จึงสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วนั้นเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อ

ฉู่อี้หลานขมวดคิ้ว "ไม่สบายเหรอ"

"เปล่านี่" เสิ่นเหลียนบอก "แค่อุณหภูมิมันลดลงหน่อยไม่ใช่เหรอครับ"

"คืนนี้พวกเราออกไปกินข้าวข้างนอกกันไหม" สวีจิ่งเกอเอ่ยชวน "ฉู่อี้หลานบอกว่าจะเป็นเจ้ามือ"

"ได้ ผมเลี้ยงเอง"

คนกลุ่มนี้ล้วนดูสง่างาม ราวกับยืนอยู่ในโลกใบเดียวกัน กำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขากับคนนอกช่างชัดเจนเหลือเกิน ทว่ากลับไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของเขาเลยสักคน ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงทำให้เว่ยเม่าเผิงสติแตก เขาไม่คิดว่าเฝิงเย่ว์ซานจะกล้าฆ่าตนจริงๆ ประกอบกับความเคยชินที่ชอบเอาแต่ใจ จึงคิดว่าตัวเองยังมีแต้มต่ออยู่บ้าง เขาผุดลุกขึ้นแล้วแผดเสียงลั่น "พวกพี่ยอมรับคนนอกคนหนึ่งได้ แต่กลับไม่ยอมเชื่อผม! พวกพี่กล้าพูดไหมว่าเขาจะไม่ทรยศพวกพี่เพื่อผลประโยชน์น่ะ!"

เสิ่นเหลียนชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งเข้าใจว่า "เขา" ที่ว่าหมายถึงตัวเอง

เฝิงเย่ว์ซานสีหน้าเย็นชาลงทันควัน มีทางรอดดี ๆ ไม่ชอบ ดันรนหาที่ตายเองนะมึง

บรรยากาศรอบตัวฉู่อี้หลานเปลี่ยนไปในพริบตา เขายังคงดูนิ่งเฉยเยือกเย็นเหมือนเดิม แต่รังสีคุกคามกลับแผ่กระจายผ่านมวลอากาศเข้ามาบีบรัดลำคอทีละคืบ

เว่ยเม่าเผิงไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว ได้แต่เบิกตากว้างมองฉู่อี้หลานสาวเท้ายาวตรงเข้ามา

ฉู่อี้หลานหยุดยืนนิ่ง แล้วเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา "ว่าไงนะ"

เว่ยเม่าเผิงพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เสิ่นเหลียน "อ้าว?"

เขารีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แต่ฉู่อี้หลานก็กระชากคอเสื้อเว่ยเม่าเผิงขึ้นมาแล้ว แขนแกร่งออกแรงหิ้วอีกฝ่ายเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ ก่อนจะโยนข้ามราวระเบียงดาดฟ้าลงไปทันที

ตูม! เสียงน้ำแตกกระจายดังลั่น จุดที่อยู่สูงแค่ชั้นหนึ่ง ตกลงไปคงไม่บาดเจ็บอะไรมาก แต่พอเว่ยเม่าเผิงยันตัวลุกขึ้นมาในสภาพเปียกโชกไปทั้งร่าง ก็แหกปากร้องไห้โฮออกมาทันที