ตอนที่ 84 คนทรยศ

ฉางชิงไม่เคยเกาะกระแสคู่จิ้น ไม่เคยปั่นกระแส หน้าตาดีแถมมีผลงาน ความนิยมจึงพุ่งทะยานไม่หยุด บุคลิกเย็นชาแต่แฝงความกลัวสังคมนิด ๆ ยิ่งสร้างเสน่ห์ชวนมองอย่างประหลาด ไม่ใช่แค่สาว ๆ วัยรุ่นเท่านั้น พอซีรีส์สุดฮิตเรื่องก่อนที่เขารับบทเป็น "ซือจุน" ออนแอร์ บรรดาคุณแม่คุณป้าก็พากันกรี๊ดสลบไปตาม ๆ กัน

สวีจิ่งเกอทั้งหมั่นไส้จนเข่นเขี้ยว แต่ก็ต้องกัดฟันป้อนงานป้อนโอกาสให้ไม่ขาด

จริงอยู่ที่พวก "ศัตรูหัวใจ" ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดจนน่าหงุดหงิด แต่จะปล่อยให้ฉางชิงของเขาต้องไปนั่งร่วมโต๊ะเหล้าเพื่อแลกกับงานน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ

พอโดนเสิ่นเหลียนแทงใจดำเข้าจัง ๆ สวีจิ่งเกอก็ยอมหุบปากแต่โดยดี

ฉู่อี้หลานหันกลับมา พลางผุดรอยยิ้มน้อย ๆ ที่แทบมองไม่เห็น

ท่วงทำนองไวโอลินอันนุ่มนวลแว่วหวานเคล้าคลอบรรยากาศในงานเลี้ยง ทุกคนต่างพูดคุยกันด้วยระดับเสียงที่พอเหมาะพอดี

เสิ่นเหลียนจิบน้ำเปล่าไปอึกหนึ่ง พอเห็นบริกรยกถาดเค้กชิ้นเล็กเดินผ่านมา ก็อดใจไม่ไหวต้องหยิบมาหนึ่งชิ้น

จู่ ๆ ขาก็โดนกอดหมับ พอก้มลงดูก็พบว่าเป็นจิ้นฮวน

ยัยหนูกลับมาแล้ว แถมยังมองหาเสิ่นเหลียนเจอท่ามกลางฝูงชนได้ตั้งแต่แวบแรก

"กินเค้กไหมครับ" เสิ่นเหลียนถาม

หนูน้อยยิ้มแล้วพยักหน้า

เธอถอดแบบความสวยมาจากซูหย่าหนิง น่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาบาร์บี้

จิ้นฮวนจับมือเสิ่นเหลียนไว้ ท่าทางตอนกินเค้กดูเรียบร้อยน่ารัก พอเห็นอะไรอยากกิน ก็จะชี้ให้เสิ่นเหลียนดู

เสิ่นเหลียนแกะส้มให้ จิ้นฮวนก็กินจนหมดเกลี้ยง

ฉู่อี้หลานกำลังคุยธุระกับคนอื่นอยู่ พอหันมาก็มองเห็นพวกเขาทันที

เฝิงเย่ว์ซานกับหนิงซือเสียนตามมาทีหลัง ดูจากสภาพของเฝิงเย่ว์ซานที่แม้จะแต่งตัวเนี้ยบแค่ไหนแต่ขอบตากลับแดงก่ำ คาดว่าเมื่อคืนคงโต้รุ่งมาอีกแน่

พอจิ้นฮวนกินอิ่มก็เริ่มง่วง ซูหย่าหนิงจึงเดินมาอุ้มลูกสาวด้วยตัวเอง พร้อมเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ "ขอบคุณคุณเสิ่นมากนะคะ"

เสิ่นเหลียนโบกมือ "ไม่เป็นไรครับ"

หน้าตาของเขาโดดเด่นสะดุดตาเกินไป ยามมีฉู่อี้หลานคอยปกป้องอยู่ตลอด ความเฉียบคมระหว่างคิ้วและดวงตาจึงเผยออกมา แววตากลับหวานซึ้ง การผสานของสองสิ่งนี้ช่างเย้ายวนใจจนแทบจับต้องได้ เสิ่นเหลียนไม่คิดจะเข้าไปทักใครก่อน แต่การที่เขานั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปทุ่มสี่สุ่มห้า ไม่ใช่แค่เพราะความเย็นชาห่างเหินของเจ้าตัวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงฉู่อี้หลานที่ยืนแผ่รังสีเยียบเย็นอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าวด้วย

บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคน ดูราวกับเชื่อมโยงถึงกันอย่างน่าประหลาด

"ถ้าไม่บอกว่าเป็นเสิ่นเหลียน ใครเห็นก็คงนึกว่าเป็นคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์จากตระกูลไหนสักแห่ง" เฝิงเย่ว์ซานพึมพำเสียงเบา

หนิงซือเสียนไม่แม้แต่จะปรายตามอง "ตอนนี้คุณชายน้อยทั่วไปที่ไหนจะสูงค่าสู้เขาได้กัน"

"แล้วโจวหยวนหลินล่ะ จะมาถึงเมื่อไหร่"

หนิงซือเสียนตอบ "น่าจะอีกสักชั่วโมง"

จังหวะนั้นเสิ่นเหลียนก็เดินเข้ามาหา "พวกนายนี่ฉลาดจริงนะ รู้จักหลบไอ้งานกล่าวสุนทรพจน์นั่นด้วย"

"น่ารำคาญจะตาย" เฝิงเย่ว์ซานหัวเราะ ก่อนที่สายตาจะชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นมาทันควัน "ไอ้ชาติหมานี่ยังมีหน้ากล้ามาอีกนะ"

เสิ่นเหลียนหันไปมองตาม เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้า เป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นตา ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา ดูสุภาพเรียบร้อยและติดจะประหม่าอยู่บ้าง

หนิงซือเสียนแค่นหัวเราะหยัน

คราวนี้เสิ่นเหลียนแปลกใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

ปกติหนิงซือเสียนเป็นพวกเน้นประนีประนอมรักษาภาพรวม ไม่ได้เย็นชาตัดขาดผู้คนเหมือนฉู่อี้หลาน และไม่ได้กระตือรือร้นโผงผางแบบเฝิงเย่ว์ซาน ในงานสังสรรค์ส่วนใหญ่เขามักจะนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง คอยพูดแทรกแค่ประโยคสองประโยค ซึ่งไม่ว่าจะเป็นการช่วยสร้างบรรยากาศหรือการซ้ำเติมคนอื่นก็ทำได้อย่างเข้าขั้นเซียน

แทบไม่เคยเห็นเขาแสดงความรังเกียจใครออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อนเลย

ชายหนุ่มคนนั้นบังเอิญมองมาเห็นพวกเขาพอดี สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปด้วยท่าทางเก้อเขินกระอักกระอ่วน

เสิ่นเหลียนถามด้วยความสงสัย "ใครเหรอ"

"เว่ยเม่าเผิง โรงงานวัตถุดิบแถบชานเมืองนั่นเป็นของบ้านมัน"

เสิ่นเหลียนถาม "มีเรื่องแค้นกันเหรอ"

"ยิ่งกว่านั้นอีก" เฝิงเย่ว์ซานพูดเสียงเย็น "ถ้าไม่ใช่เพราะพวกผู้ใหญ่คอยห้ามไว้ แถมยังต้องยอมถอยเพราะเรื่องผลประโยชน์นะ ป่านนี้กูตีมันขาหักไปแล้ว!"

เฝิงเย่ว์ซานไม่ได้ปิดบังเสิ่นเหลียน เล่าตรง ๆ ว่าเมื่อก่อนเว่ยเม่าเผิงเคยเป็นคนในกลุ่มของพวกเขา ไม่ใช่แค่คนรู้จักผิวเผินตามมารยาท แต่เป็นเพื่อนเล่นที่เฝิงเย่ว์ซานกับโจวหยวนหลินพาติดสอยห้อยตามมาตั้งแต่อายุสิบสองสิบสาม ไม่ได้มองเป็นลูกไล่ แต่ดูแลเหมือนน้องชายแท้ ๆ คนหนึ่ง

เว่ยเม่าเผิงเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลเว่ย มีพี่ชายค้ำหัวอยู่ถึงสามคน บรรยากาศในบ้านไม่ค่อยสู้ดี ตั้งแต่เด็กจนโตจึงมักถูกกลั่นแกล้งทั้งต่อหน้าและลับหลังอยู่เรื่อย แต่ในเมื่อเข้ามาเป็นเพื่อนในกลุ่มแล้ว เฝิงเย่ว์ซานย่อมต้องออกหน้าปกป้อง ทุกคนรวมถึงฉู่อี้หลานจึงดูแลเว่ยเม่าเผิงอย่างจริงใจและมีน้ำใจให้อยู่เสมอ

ท่าทางขลาดกลัวหงอ ๆ ที่เสิ่นเหลียนเห็นจากตัวเว่ยเม่าเผิง ไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นสันดานดั้งเดิมของหมอนั่นต่างหาก

แต่คนพรรค์นี้นี่แหละ พอตาแก่ตระกูลเว่ยโยนเศษผลประโยชน์ให้หน่อย พูดจาหวานหูใส่ไม่กี่คำ หูก็เบาจนคล้อยตามไปหมด

ตอนนั้นตระกูลโจวกับตระกูลเว่ยกำลังฟาดฟันผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างดุเดือด และโจวหยวนหลินก็เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลโจว

ในแวดวงธุรกิจ การงัดลูกไม้สกปรกใต้โต๊ะมาใช้ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การที่เว่ยเม่าเผิงส่งคนไปตัดสายเบรกรถของโจวหยวนหลิน นั่นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์มนาเขาทำกันแล้ว

มันคือการเหยียบหน้าเฝิงเย่ว์ซานที่เป็นคนค้ำประกันให้อย่างจัง ซ้ำยังเหยียบย่ำมิตรภาพจนแหลกไม่มีชิ้นดี

แล้วในคืนนั้น โจวหยวนหลินดันติดเที่ยว คนที่ขับรถของเขาจึงกลายเป็นหนิงซือเสียนแทน

พอขึ้นทางยกระดับได้ไม่ทันไร ความเร็วรถก็พุ่งทะยานจนเบรกแตกคุมไม่อยู่ ตอนที่หนิงซือเสียนโทรมาบอก เฝิงเย่ว์ซานยังนึกว่าอีกฝ่ายล้อเล่น กระทั่งเห็นเว่ยเม่าเผิงหน้าซีดเผือด ทำแก้วเหล้าหลุดมือตกลงไปแตกกระจาย

ฉู่อี้หลานจึงล็อกตัวหมอนั่นไว้ทันควัน

รถคันนั้นครูดไถลไปกับขอบทางจนประตูหลุดหายไปสองบาน และพุ่งชนหินบนภูเขาถึงจะหยุดลงได้ แม้หนิงซือเสียนจะไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร แต่เรื่องเฉียดตายแบบนี้ใครเจอกับตัวจะไม่ขวัญผวากันบ้าง

ตอนนั้นโจวหยวนหลินโมโหจนหน้าเขียวปั๊ด สั่งขุดคุ้ยลากคอคนทำมาให้ถึงที่สุด

เว่ยเม่าเผิงมันโง่เง่า ทำอะไรก็ทิ้งร่องรอยไว้ เรื่องที่แอบปล่อยคนเข้าไปตรวจเช็กรถของโจวหยวนหลินจึงถูกขุดคุ้ยออกมาจนหมดเปลือก

ภายหลังเว่ยเม่าเผิงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ว่า ปู่บอกแค่จะสั่งสอนตระกูลโจวสักหน่อย เขาเลยนึกว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรง

เฝิงเย่ว์ซานกับโจวหยวนหลินเลยถอดเสื้อนอก รุมกระทืบไอ้เวรนี่จนปางตายคาที่ตรงนั้น

เว่ยเม่าเผิงอาจเป็นหมาหัวเน่าในบ้านมาตลอด พอตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นหยอดคำหวานแค่ประโยคเดียวว่า "ต่อไปแกต้องเป็นเสาหลักของบ้านนะ" ก็ทำเอาเขาหน้ามืดตามัว ตอนนั้นยังปากแข็งบอกว่าทำ "เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล" อยู่เลย ก็จริงที่ในแวดวงไฮโซมีคนประเภทพร้อมจะหักหลังกันได้ทุกเมื่ออยู่เกลื่อนกลาด แต่เฝิงเย่ว์ซานทนรับไม่ได้โว้ย กูให้ใจกับมึง แต่มึงกลับมาเล่นตุกติกใส่กูเนี่ยนะ!

เว่ยเม่าเผิงถูกถีบหัวส่งออกไป ตอนนั้นเขายังไม่คิดว่าตัวเองทำผิดด้วยซ้ำ รีบแจ้นกลับไปเลียแข้งเลียขาตระกูลเว่ย แต่ผลงานที่ทำออกมากลับห่วยแตกสิ้นดี เลยโดนตาแก่เว่ยด่าสาดเสียเทเสียจนไม่มีชิ้นดี ตอนนั้นนั่นแหละถึงได้ตาสว่างว่าโดนหลอกใช้

พอคิดจะซมซานกลับมา ยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็โดนเฝิงเย่ว์ซานกดลงไปกระทืบซ้ำอีกรอบ

เฝิงเย่ว์ซานประกาศลั่นว่า "ถ้าไม่ใช่งานสำคัญ มึงโผล่หัวมาให้กูเห็นเมื่อไหร่ กูจะซ้อมมึงเมื่อนั้น!"

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเว่ยเม่าเผิงกับคนรอบข้างจึงเรียกได้ว่าย่ำแย่เข้าขั้นวิกฤต

เสิ่นเหลียนฟังจบก็คันไม้คันมือยิบๆ "พี่เฝิง คุณนี่ใจเย็นจริงๆ นะครับที่ไม่ซ้อมมันให้ตายคาที่ไปเลย"

เฝิงเย่ว์ซาน "เดี๋ยวคงมีสักวันแหละ แต่จะว่าไป ในตระกูลเว่ยเขาก็ไม่ได้มีหน้ามีตานี่ วันนี้โผล่หัวมาได้ยังไง"

หนิงซือเสียน "นายก็เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ พี่ใหญ่ตระกูลเว่ยก็มัวเมาสุรานารี พี่รองเพิ่งโดนจับคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ พี่สามก็ไม่เอาถ่าน เลือกไปเลือกมา หมอนั่นเลยยังพอเอามาใช้งานได้บ้าง"

เฝิงเย่ว์ซานตบไหล่หนิงซือเสียน "ถ้าตระกูลเว่ยถึงขั้นต้องเลือกหมอนี่มาใช้งาน ก็แปลว่าใกล้ถึงคราวอวสานแล้วล่ะ ไม่ก็พวกเราสองคนแท็กทีมกัน จัดการสอยพวกมันให้ร่วงไปเลย"

หนิงซือเสียนไม่คัดค้าน "ขอแค่มีจังหวะ นายเรียกฉันได้เลย"

ซี้ด... เสิ่นเหลียนอยากจะมีบริษัทสักแห่งบ้างใจจะขาด จะได้ร่วมวงลุยไปกับพวกเขาด้วย

"ขอบอกอีกเรื่องนะ นายอย่าถือสาล่ะ" เฝิงเย่ว์ซานหันไปมองเสิ่นเหลียน

เสิ่นเหลียนประหลาดใจ "ผมจะถือสาเรื่องอะไรครับ"

"เมื่อก่อนเว่ยเม่าเผิงเคยแอบคิดอะไรกับอี้หลานอยู่หน่อยๆ น่ะสิ"

สีหน้าของเสิ่นเหลียนบอกบุญไม่รับขึ้นมาทันที

พอเฝิงเย่ว์ซานเห็นเข้าก็หลุดขำก๊าก "ฮ่าๆ! ตอนอี้หลานรู้เรื่องก็ทำหน้าแบบนี้เป๊ะเลย หลังจากนั้นตอนโจวหยวนหลินไปไหว้พระสะเดาะเคราะห์ที่วัด อี้หลานยังฝากทำบุญค่าน้ำมันตะเกียงสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองด้วยเลย"