ตอนที่ 83 ลำเอียง

พอขึ้นมาบนรถ ซุนปิ่ง

ฉู่อี้หลานตอบ "ได้ครับ"

พอพูดจบ ซุนปิ่งเฮ่อก็เลื่อนฉากกั้นตรงกลางขึ้นอย่างเงียบกริบและเป็นมืออาชีพ

เสิ่นเหลียนนึกสงสัย จึงกระซิบถามฉู่อี้หลานเสียงเบา "ผู้ช่วยพิเศษซุนเคยมีความรักบ้างไหมครับ"

ฉู่อี้หลานส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินนะ"

"ผมว่าแล้วเชียว" เสิ่นเหลียนพูดต่อ "ในหัวคงมีแต่นึกถึงเรื่องงานล้วน ๆ"

ฉู่อี้หลานไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดที่นินทาผู้ช่วยตัวเองลับหลังกับเสิ่นเหลียน แถมยังมีท่าทีรู้เท่าไหร่พร้อมคายหมดเปลือกเสียด้วยซ้ำ "แต่ตั้งแต่ปิ่งเฮ่อมาเป็นผู้ช่วยให้ผม คนตามจีบเขาก็ไม่น้อยเลยนะ พวกคนในบริษัทน่ะไม่ต้องพูดถึง ขนาดเพื่อนผมอย่างโจวหยวนหลินที่คุณเคยเจอ ก็เคยแสดงท่าทีทำนองนี้เหมือนกัน"

เสิ่นเหลียนตาโตขึ้นมาทันที เขากระตุกแขนเสื้อฉู่อี้หลานเบา ๆ เป็นสัญญาณเร่งให้อีกฝ่ายเล่าต่อ

"ผมไม่ได้ขัดอะไรเรื่องนี้หรอก ตราบใดที่ไม่กระทบงานและชื่อเสียงของบริษัทก็พอ" ฉู่อี้หลานค่อย ๆ ย้อนความหลัง "ตอนนั้นโจวหยวนหลินหาเรื่องชวนปิ่งเฮ่อไปกินข้าวโดยเอาเรื่องงานมาอ้างอยู่บ่อย ๆ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง พอกินข้าวเสร็จ โจวหยวนหลินก็ตัดใจยอมแพ้ไปเลยเด็ดขาด"

เสิ่นเหลียนนึกถึงท่าทางปกติของโจวหยวนหลิน "หมอนั่นเพลย์บอยเกินไปสินะครับ"

"ไม่ใช่หรอก" ฉู่อี้หลานส่ายหน้า "เป็นเพราะปิ่งเฮ่อพูดว่า 'ขอโทษด้วยครับคุณโจว ผมไม่อยากพัฒนาความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนที่วิชาภาษาจีนได้คะแนนแค่คาบเส้น แน่นอนครับว่าผมไม่ได้สงสัยในไอคิวของคุณ แค่วิชาฟิสิกส์ เคมี เลข ไม่มีวิชาไหนผ่านเกณฑ์สักวิชาเดียว มันสะเทือนใจผมมากเกินไปจริง ๆ ครับ'"

คำพูดนี้ทำเอาโจวหยวนหลินสะเทือนใจไม่น้อยเช่นกัน

จากที่โจวหยวนหลินเล่า แม้ตอนนั้นซุนปิ่งเฮ่อจะพยายามเก็บอาการอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่เขาก็ยังมองเห็นสายตาเย็นชาแกมดูแคลนราวกับ 'สิ่งมีชีวิตชั้นสูง' กำลังจ้องมอง 'พารามีเซียม' ในดวงตาคู่นั้นอยู่ดี

ซุนปิ่งเฮ่อไม่ได้ล้อเล่น สำหรับเขาแล้ว ผลการเรียนและมหาวิทยาลัยที่จบคือเกณฑ์พื้นฐานในการตัดสินว่าผ่านหรือไม่ โจวหยวนหลินไม่เคยสนใจเรื่องผลการเรียนมาก่อน ทว่าบนโต๊ะอาหารมื้อนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงความอับอายขายหน้าในวัยเรียนที่ตามมาเล่นงานย้อนหลัง

วินาทีนั้นเอง ฟิลเตอร์และความรู้สึกดี ๆ ที่โจวหยวนหลินมีต่อซุนปิ่งเฮ่อก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เพราะเขารู้สึกว่าเวลาซุนปิ่งเฮ่อประเมินผลการเรียนของตน ช่างเหมือนคุณปู่ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

ตอนนั้นเฝิงเย่ว์ซานที่นั่งร่วมโต๊ะเหล้าพอได้ยินเรื่องนี้เข้า ก็แทบจะขำจนมุดลงไปใต้โต๊ะ

หนิงซือเสียนเองก็เอามือปิดปากกลั้นขำ พลางเอ่ยแซวเฝิงเย่ว์ซาน "มึงขำบ้าอะไร ผลการเรียนสมัยก่อนของมึง ในสายตาผู้ช่วยพิเศษซุนก็เป็นได้แค่ขยะเหมือนกันนั่นแหละ"

คราวนี้ถึงตาที่เสิ่นเหลียนต้องกลั้นขำบ้างแล้ว เขาเอนซบไหล่ฉู่อี้หลาน พลางยกมือปิดหน้าไว้เบา ๆ

สี่สิบนาทีต่อมา รถมายบัคสีดำก็แล่นมาถึงที่หมาย

วันนี้มีคนมาร่วมงานไม่น้อย บรรยากาศดูสุขุมและเป็นทางการกว่างานเลี้ยงสังสรรค์ทั่วไปมาก

เสิ่นเหลียนกับฉู่อี้หลานก้าวลงจากรถตามกันมาติด ๆ

ในเมืองฉวีตูใช่ว่านักธุรกิจทุกคนจะมีโอกาสได้พบฉู่อี้หลาน แต่คนที่เคยพบเขา ต่างก็พากันขยับเข้ามาใกล้ทางนี้ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เพื่อเฝ้ารอโอกาสที่จะได้เข้าไปทักทาย

เสิ่นเหลียนเดินตามหลังฉู่อี้หลานอยู่ครึ่งก้าว เคียงข้างไปกับซุนปิ่งเฮ่อ

สวีจิ่งเกอมาถึงก่อนแล้ว ข้างกายมีฉางชิงคอยติดตาม เขากำลังนั่งจิบชาพูดคุยอยู่กับซูหย่าหนิง พอเห็นพวกฉู่อี้หลาน ทั้งสามคนก็ลุกขึ้นต้อนรับ

"ผมมาเร็วขนาดนี้ ถือว่าจริงใจพอไหมครับ" สวีจิ่งเกอยื่นมือออกไป

ฉู่อี้หลานยื่นมือไปจับตอบ "ก็พอใช้ได้"

"คุณฉู่" ซูหย่าหนิงแต่งกายประณีต ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ หลังจากทักทายเสร็จก็หันไปมองเสิ่นเหลียน "คุณเสิ่น ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

ซูหย่าหนิงเกรงใจเสิ่นเหลียนยิ่งกว่าฉู่อี้หลานเสียอีก ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อลูกสาวคือแก้วตาดวงใจ การที่เสิ่นเหลียนช่วยชีวิตจิ้นฮวนเอาไว้ ย่อมทำให้เขามีน้ำหนักในใจเธออย่างที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นคนรู้กาลเทศะ ไม่เคยคิดใช้บุญคุณมาทวงผลประโยชน์ใส่ตัวเลยสักครั้ง

รายการ "เทพสมุทรจุติ" ถือเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณที่ซูหย่าหนิงมอบให้เสิ่นเหลียนอย่างแท้จริง ทางชิงกวามีหุ้นของเธออยู่ ซูหย่าหนิงจึงเตรียมใจไว้แต่แรกแล้วว่า ต่อให้เสิ่นเหลียนทำพังจนชื่อเสียงตกต่ำและต้องขาดทุนก็ไม่เป็นไร ทว่าในความเป็นจริง อีพีที่เขาเข้าร่วมกลับทำลายสถิติความนิยม กระแสพูดถึงตัวเขาบนโลกออนไลน์ร้อนแรงจนฉุดไม่อยู่

"คุณซู" เสิ่นเหลียนมองไปรอบ ๆ "ไม่ได้พาจิ้นฮวนมาด้วยเหรอครับ"

"พามาค่ะ แต่แกไม่ชอบ เลยออกไปเที่ยวเล่นกับผู้ช่วยแล้ว"

เสิ่นเหลียนเอ่ย "อย่างนี้นี่เอง"

ฉางชิงวางแก้วน้ำลง เดินเข้ามาตบไหล่เสิ่นเหลียนเบา ๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกตัวไปคุยกันอีกทางหนึ่ง

ก่อนเริ่มงานหอการค้าจะมีช่วงกล่าวสุนทรพจน์ ที่นั่งของฉู่อี้หลานอยู่ตรงกลางแถวหน้าสุด เสิ่นเหลียนไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจึงปฏิเสธที่นั่งข้างกายชายหนุ่ม แล้วถอยไปนั่งแถวหลังแทน ด้านขวามือมีหยางปินนั่งอยู่ พอจะมีเพื่อนคุยแก้เหงาได้บ้าง

ขณะที่คนบนเวทีกำลังพูด หยางปินก็จดบันทึกลงสมุดอย่างรวดเร็ว

เสิ่นเหลียนกระซิบถาม "ใช้คอมพิวเตอร์ไม่ได้เหรอ"

"ชินมือแล้วครับ" หยางปินอธิบาย "อีกอย่าง ถ้าได้เขียนเองสักรอบผมจะจำได้แม่นกว่า"

เสิ่นเหลียนเลิกคิ้ว "ความจำดีไม่เบานี่"

ฉู่อี้หลานที่นั่งหลังตรงมาตลอดเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ลงไปเล็กน้อย

จังหวะนั้นเองซุนปิ่งเฮ่อก็หันกลับมา เอ่ยเน้นเสียงนิดๆ ว่า "ความจำของบอสก็ดีมากเหมือนกันครับ"

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ เออๆ รู้แล้วน่าว่านายเป็นแฟนคลับเดี่ยวตัวยงของฉู่อี้หลาน

แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย ซุนปิ่งเฮ่อแค่กำลังช่วยกู้ชีวิตหมาๆ ของหยางปินอยู่ต่างหาก

เสิ่นเหลียนไม่คิดจะหึงหวงไร้สาระหรอก ซุนปิ่งเฮ่อก็แค่มือขวาที่ยอมสยบให้ฉู่อี้หลานด้วยความสามารถล้วนๆ

เสิ่นเหลียนชี้ไปที่ตัวการ์ตูนจิ๋วตรงมุมขวาบนของสมุดโน้ตหยางปิน "นายวาดเหรอ"

หยางปิน "…แค่วาดเล่นแก้เบื่อน่ะครับ"

เสิ่นเหลียนไม่ทันสังเกตว่าหยางปินกำลังปวดหัวจี๊ด ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนสนิทของฉู่อี้หลาน ก็เท่ากับเป็นพี่น้องของเขาด้วย ถ้าตรงนี้เป็นนาย ก. นาย ข. คนอื่น เขาก็ขี้เกียจจะเปิดปากคุยด้วยแล้ว

เสิ่นเหลียน "นี่หยางปิน…"

"เสิ่นเหลียน" คราวนี้คนที่พูดแทรกขึ้นมาคือสวีจิ่งเกอ เขาเอี้ยวตัวกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าสำราญคลี่ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "นายช่วยเงียบเสียงลงหน่อยเถอะ"

ฉู่อี้หลาน "เขาจะพูดหรือไม่พูด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย"

สวีจิ่งเกอ "…แน่จริงนายก็อย่าแผ่รังสีมาคุออกมาก่อนสิวะ"

เสิ่นเหลียนขมวดคิ้ว "ฉู่อี้หลานเขาก็นั่งอยู่เฉยๆ มันจะไปมาคุตรงไหนกัน"

สวีจิ่งเกอ "…"

ซูหย่าหนิงพยายามคุมสีหน้าอย่างสุดความสามารถ แต่ประกายความขบขันในดวงตากลับเอ่อล้นออกมาจนปิดไม่มิด

ฉางชิงตบหลังสวีจิ่งเกอเบาๆ ส่งสัญญาณบอกให้ช่างมันเถอะ คนเราเมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น จะไม่ยอมก้มหัวได้อย่างไร

ถึงฝั่งพวกเขาจะไม่ได้ส่งเสียงดังมาก แต่กลับกลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของที่ประชุมอย่างแท้จริง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ คนที่นั่งอยู่ด้านหลังต่างชะเง้อคอมองพร้อมคาดเดากันไปต่างๆ นานา ตกลงกันได้แล้วเหรอ หรือเปลี่ยนใจ หรือว่ามีข้อเสนอใหม่อะไรขึ้นมาอีก

หยางปินรีบเก็บสมุดโน้ตเจ้าปัญหาลงไปทันที

พอเสิ่นเหลียนเริ่มจับทางได้ ก็คิดว่าคนพวกนี้ทำตัวเว่อร์กันไปเอง ฉู่อี้หลานก็แค่มีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสูงไปหน่อย นอกนั้นเขายังคุยง่ายไม่พออีกหรือไง

เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าตัวเองจะลำเอียง อาศัยเสื้อโค้ตช่วยบดบังแล้วยื่นมือไปสะกิดเอวฉู่อี้หลานข้างเก้าอี้ฝั่งขวา ฉู่อี้หลานจึงกุมนิ้วมือของเสิ่นเหลียนไว้พลางลูบเบาๆ ราวกับกำลังคลึงหยกอุ่นชิ้นหนึ่ง

หยางปินแค่หลุบตาก็เห็นเข้าพอดี รู้สึกว่าทุกวินาทีช่างยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์

เมื่อการกล่าวสุนทรพจน์สิ้นสุดลง พนักงานก็นำทางไปยังงานเลี้ยงค็อกเทลด้านหลัง

ในกลุ่มนั้นมีบริกรชายหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง ซึ่งโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางชุดยูนิฟอร์ม เขารอจนฉู่อี้หลานเดินเข้ามาใกล้แล้วรีบก้าวเข้าไปหาทันที

ไม่รู้ว่าใครส่งมา แต่ก็ไม่สำคัญ ซุนปิ่งเฮ่อก้าวเพียงสองก้าวก็เข้าไปขวางไว้ สายตาเต็มไปด้วยการเตือน

ฉู่อี้หลานสังเกตเห็นบริกรคนนี้แล้ว

พอเห็นว่าเขามองมา บริกรคนนั้นก็รีบปั้นรอยยิ้มที่งดงามจับใจส่งให้ทันที

แต่วินาทีต่อมา สายตาของฉู่อี้หลานกลับเลื่อนผ่านไปอย่างไร้ระลอกคลื่น ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง

วันนี้มีคนไม่น้อยที่หวังจะเข้ามาแบ่งเค้ก ในเมื่อฉู่อี้หลานกุมสิทธิ์ขาด ในช่วงเวลาสำคัญ ทุกคนก็ต้องงัดเล่ห์กลออกมาใช้กันทั้งนั้น

เสิ่นเหลียนดูออก แต่ไม่ได้เอ่ยปาก

สวีจิ่งเกอชะลอฝีเท้าลงครึ่งก้าวเพื่อรอเขา แล้วถามด้วยความอยากรู้ "นายไม่โกรธเลยเหรอ"

"ฉางชิงจะกลายเป็นสามีแห่งชาติอยู่รอมร่อแล้ว นายไม่เห็นจะโกรธเลย" เสิ่นเหลียนย้อนถาม

อกของสวีจิ่งเกอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง แสดงความโกรธจัดออกมาให้เห็นคาตาเดี๋ยวนั้นเลย