ตอนที่ 82 ผมว่าผมไหวนะ

มื้อเที่ยงเสิ่นเหลียนยอมดื่มซุปเป็ดตุ๋นยาจีนแต่โดยดีไปสองชาม กินเสร็จก็ออกไปนั่งรับลมอาบแดดที่ลานบ้าน เจ้าฉู่จูมีมีดงหญ้าแมวผืนใหญ่ของตัวเองอยู่ข้างๆ มันมุดหน้าเข้าไปแทะเล็มจนแทบไม่ยอมเงยหัว

อาการไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวของเสิ่นเหลียนมาไวไปไว ทว่าเศษเสี้ยวหนึ่งในความฝัน คล้ายกับสัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงอันตราย ความรู้สึกหวาดเสียวสะท้านใจเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นลวด ทำให้เขาตื่นตัวระวังภัยขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

แต่ช่วงนี้งานหนักมากจริงๆ อะไรที่หูไข่หลานจัดแจงไว้ให้ เสิ่นเหลียนไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง ให้ความร่วมมือดีเสียจนหูไข่หลานหันไปมองศิลปินคนอื่นในสังกัดแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด

ไม่รู้ว่าฉู่อี้หลานไปจัดการอย่างไร เมื่อกี้ตอนที่หูไข่หลานโทรมา ถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวังเป็นพิเศษ "นายพักผ่อนสักระยะเถอะ"

เสิ่นเหลียนยิ้มพลางตอบ "รบกวนพี่หูแล้วครับ"

ตอนที่ฉู่อี้หลานถือถ้วยชาเดินออกมา เสิ่นเหลียนก็เอนพิงเก้าอี้หลับปุ๋ยไปเสียแล้ว

สีหน้าของชายหนุ่มดูสงบนิ่ง ไร้การป้องกันใดๆ ปลายนิ้วเรียวยาววางทาบอยู่บนผ้าห่มผืนบางที่คลุมช่วงเอวและหน้าท้อง ไม่มีความกังวลแม้แต่น้อยว่าจะโดนลมพัดจนเป็นหวัด สำหรับเขาแล้ว ขอแค่มีฉู่อี้หลานอยู่ ที่นั่นก็ปลอดภัยไร้กังวลอย่างแท้จริง

ฉู่อี้หลานวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้าวเข้าไปเอาผ้าห่มห่อตัวเสิ่นเหลียนไว้ แล้วอุ้มกลับเข้าห้องนอน

เสิ่นเหลียนมองอะไรง่ายเกินไป นึกว่าแค่ตัวเองยอมว่าง่ายก็ไม่มีอะไรแล้ว ผลคือพอกลางคืนอาบน้ำเสร็จ เกิดอารมณ์อยากจะคลอเคลียออดอ้อนขอบ้าง กลับถูกชายหนุ่มผลักไสออกมาอย่างเย็นชา

เสิ่นเหลียน "?"

สีหน้าของฉู่อี้หลานเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ไม่ว่าคืนนี้เสิ่นเหลียนจะออดอ้อนหรือยั่วยวนแค่ไหนก็ไม่มีทางใจอ่อน "หนิงซือเสียนบอกให้เพลาๆ ลงบ้าง"

เสิ่นเหลียนขึ้นเสียงสูง "ผมว่าผมไหวนะ!"

ฉู่อี้หลาน "ฉันฟังหนิงซือเสียน"

เสิ่นเหลียน "..."

ฉู่อี้หลานดึงชุดนอนปิดมิดชิดราวกับชายหนุ่มผู้หวงแหนพรหมจรรย์ เตียงกว้างกว่าสองเมตรกลับยอมนอนเบียดอยู่แค่ริมขอบ ทั้งยังขีดเส้นแบ่งแดนกับเสิ่นเหลียนอย่างชัดเจน จัดการตัวเองเสร็จสรรพก็กดปิดไฟเสียงดัง "แป๊ก" แล้วสั่งเสียงเข้มท่ามกลางความมืด "นอน"

ทิ้งให้เสิ่นเหลียนนั่งแข็งทื่อเป็นหินอยู่ท่าเดิม

"เดี๋ยวสิ" เสิ่นเหลียนมองฝ่าความมืดไปยังเงาร่างลางๆ "แค่กอดเฉยๆ ก็ไม่ได้เหรอ"

ฉู่อี้หลาน "คิดว่าฉันไม่รู้นิสัยนายหรือไง"

เสิ่นเหลียนโอดครวญพลางทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนเตียง "ชาตินี้ฉันกับหนิงซือเสียนอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!"

เสิ่นเหลียนรู้ว่าฉู่อี้หลานไม่ได้พูดเล่น ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ ติดกันหลายครั้งเพื่อดับไฟในกาย พลิกตัวไปมาฮึดฮัดระบายความหงุดหงิด แต่คุณชายฉู่ยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา กวนอยู่ได้ไม่กี่ทีเสิ่นเหลียนก็หมดแรงไปเอง สภาพร่างกายกับความรู้สึกไม่ค่อยจะสัมพันธ์กันเท่าไร ตอนแรกนึกว่าตัวเองไม่เหนื่อย แต่พอทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงบ ความอ่อนเพลียก็เข้าครอบงำสติสัมปชัญญะอย่างรวดเร็ว

"ถ้าลมหายใจไม่ติดขัด ก็อาจจะมีอาการง่วงซึมตามมา ปล่อยให้เขาพักผ่อนเต็มที่ก็พอ" หนิงซือเสียนเคยกำชับฉู่อี้หลานไว้ทางโทรศัพท์

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งแน่ใจว่าเสิ่นเหลียนหลับลึกไปแล้วจริงๆ ฉู่อี้หลานจึงพลิกตัวลุกขึ้น

ท่ามกลางแสงจันทร์รำไร เขาช่วยดึงผ้าห่มคลุมปลายเท้าให้เสิ่นเหลียน ก่อนจะกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังเพื่อจับจังหวะลมหายใจ มันสม่ำเสมอและสงบนิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับคืนก่อนหน้าที่หอบกระชั้น

ฉู่อี้หลานอดไม่ได้ที่จะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

โลกของเขาเคยพังทลายลงและถูกสร้างขึ้นใหม่ เป็นเสิ่นเหลียนที่ค่อยๆ ก่ออิฐทีละก้อน ทอดบันไดสวรรค์ก้าวเดินเข้ามา ฉู่อี้หลานไม่มีวันยอมยกเขาให้ใคร หรือเรื่องใดทั้งสิ้น

ฤดูร้อนของเมืองฉวีตูแสนสั้น เพียงชั่วข้ามคืน สายลมสารทก็เริ่มพัดโชยมา

ฉู่อี้หลานขนงานทั้งหมดกลับมาทำที่บ้าน แทบจะตัวติดกับเสิ่นเหลียนตลอดเวลา ยามที่ฉู่อี้หลานนั่งทำงาน เสิ่นเหลียนก็จะใส่หูฟังดูภาพยนตร์ หนังที่รวมนักแสดงรุ่นใหญ่มากฝีมือและกวาดรางวัลใหญ่มาครอง ล้วนเป็นเป้าหมายสำคัญในการศึกษาหาความรู้ของเขาทั้งนั้น

ตอนที่สวีจิ่งเกอโทรมา ฉู่อี้หลานเพิ่งเปิดอาหารกระป๋องให้เจ้าลูกแมวเสร็จพอดี

ปากก็บ่นว่ามันอ้วน แต่ความจริงคือแม้ป้าเฟินจะให้อาหารไปแล้ว ขอแค่ฉู่จูมีเอาตัวมาถูไถข้อเท้าพลางร้องเหมียวๆ สักสองที ฉู่อี้หลานก็พร้อมจะเปิดให้อีกกระป๋องทันที

เมื่อเทียบกันแล้ว เสิ่นเหลียนที่เป็นคนรับเลี้ยงตัวจริงกลับไม่ได้ตามใจขนาดนั้น เขาทำเพียงส่งยิ้มอย่างผู้ชนะทุกครั้งที่เห็นฉู่อี้หลานปากไม่ตรงกับใจ

"อีกสองสามวันมีงานประชุมหอการค้าของ 'โครงการบลูโอเชียน' ฉันต้องไปที่นั่น เลี้ยงข้าวฉันด้วยล่ะ" น้ำเสียงของสวีจิ่งเกอฟังดูเอื่อยเฉื่อย

ฉู่อี้หลาน "ไม่มีเงิน"

สวีจิ่งเกอหัวเราะร่า "มึงหาเหตุผลที่มันไร้สาระกว่านี้ได้อีกไหมวะ"

"แกอยากร่วมวงด้วย?" ฉู่อี้หลานแทงใจดำตรงเผง

"โครงการบลูโอเชียน" แท้จริงแล้วคือสะพานข้ามทะเลขนาดใหญ่ที่เชื่อมระหว่างฉวีตูกับเมืองชิงไห่ที่อยู่ติดกัน โดยมีรัฐบาลเป็นผู้ดูแลควบคุมเองโดยตรง ในงานเลี้ยงระดมทุน แค่ฉู่อี้หลานก้าวไปนั่งตรงนั้น หลายคนก็พากันเงียบกริบ ด้วยสายป่านทางการเงินอันมหาศาลของเครือเหิงไท่ คนที่จะกล้าแย่งชิงกับเขามีเพียงหยิบมือ วงการชนชั้นสูงแบ่งแยกขั้วอำนาจชัดเจน ต่อให้เฝิงเย่ว์ซานจะสนิทสนมกับฉู่อี้หลานเพียงใด ก็ยังไม่กล้าการันตีว่าจะคว้าส่วนแบ่งมาให้ตระกูลเฝิงได้มากน้อยแค่ไหน

เมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาลของตระกูล ความสัมพันธ์ส่วนตัวย่อมต้องถอยไปอยู่ข้างหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้

มีคนจ้องจะร่วมโต๊ะแบ่งเค้กมากเกินไป ฉู่อี้หลานจึงต้องคุมบังเหียนนี้ให้มั่น มิฉะนั้นหากเกิดรอยร้าวแม้เพียงนิด ปัญหาก็จะตามมาไม่รู้จบ

แต่ฉู่อี้หลานคิดไม่ถึงเลยว่า สวีจิ่งเกอที่อยู่ไกลถึงเมืองลิ่นจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้มากขนาดนี้

"แกมีธุรกิจติดต่อกับทางชิงไห่ด้วยเหรอ" ฉู่อี้หลานถามซ้ำอีกครั้ง

สวีจิ่งเกอนึกยอมรับความเฉียบไวของอีกฝ่ายอยู่ในใจ "อืม พอท่าเรือเปิดใช้งาน ฉันกับตระกูลฉินที่ชิงไห่อยากได้สิทธิ์ใช้งานก่อนใคร"

น้ำเสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวลเป็นที่สุด

แต่ฉู่อี้หลานกลับส่งเสียงหึในลำคอเบา ๆ "โลภไม่เบาเลยนี่"

เมื่อก่อนพวกเขาสองคนไม่ค่อยลงรอยกันนัก ให้อารมณ์ประมาณ "เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้" ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนที่เมืองลิ่นเผชิญวิกฤตน้ำท่วม ต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นอย่างดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เสิ่นเหลียนกับฉางชิงยังกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอีกด้วย

"การทูตหลังบ้าน" บางครั้งมันก็ได้ผลชะงัดนัก

ฉู่อี้หลาน "มาถึงแล้วโทรหาฉัน"

สวีจิ่งเกอพอได้ยินคำนี้ก็โล่งอกขึ้นมาทันที "ตกลง!"

เสิ่นเหลียนไม่คิดจะก้าวก่ายเรื่องธุรกิจพวกนี้อยู่แล้ว แต่พอฉู่อี้หลานเอ่ยปากชวนให้ไปร่วมงานประชุมหอการค้าด้วยกัน เขากลับไม่ลังเลสักนิด พยักหน้าตอบตกลงทันที

ลับหลังคงมีคนนับไม่ถ้วนที่มองว่าเสิ่นเหลียนไม่คู่ควรกับงานสำคัญระดับนี้ ทว่าตัวเสิ่นเหลียนเองไม่ได้คิดแบบนั้น

กูเนี่ยแหละโคตรจะคู่ควร เสิ่นเหลียนคิดในใจ

ต้นอู๋ถงต้นใหญ่ในลานบ้านเริ่มผลัดใบ ฉู่จูมีหมอบราบแนบพื้น ใบไม้ร่วงลงมาใบหนึ่งมันก็กระโจนใส่ใบหนึ่ง ดูมีชีวิตชีวาผิดกับเจ้าก้อนน่าสงสารที่หายใจรวยรินเกือบถูกพัดลงท่อระบายน้ำในวันนั้นราวกับเป็นแมวคนละตัว

เสิ่นเหลียนจัดเนกไทพลางเดินออกมา พอเห็นฉู่จูมีกระโจนตะปบใบไม้ได้พอดิบพอดี ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปอวดกับฉู่อี้หลาน "อ้วนนะ แต่คล่องตัวมาก"

ซุนปิ่งเฮ่อก็อยู่ที่นี่ด้วย

หยางปินไปรออยู่ที่สถานที่จัดงานประชุมหอการค้าแล้ว ส่วนซุนปิ่งเฮ่อมีหน้าที่ต้องจำข้อมูลสำคัญทั้งหมดไว้ในหัว เผื่อจำเป็นจะได้คอยช่วยประสานงานให้ฉู่อี้หลานได้ทันท่วงที

ซุนปิ่งเฮ่อไม่ค่อยได้มาที่คฤหาสน์หลังนี้นัก นานทีปีหนถึงจะมาช่วยเอาเอกสารสักครั้ง ภาพจำของเขาคือป้าเฟินผู้มีสีหน้าใจดี กับห้องนั่งเล่นอันเย็นเยียบที่แดดส่องถึงเพียงครึ่งเดียวเสมอ หรูหราโอ่อ่าแต่ไร้ไออุ่นของคนอยู่อาศัย อย่าว่าแต่ช่วงย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงเลย ต่อให้เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา บรรยากาศก็ยังคงเป็นแบบนี้

ทว่าคราวนี้กลับไม่เหมือนเดิม เมื่อเช้าตอนเดินเข้ามา ซุนปิ่งเฮ่อถึงกับตกใจกับบรรดาไม้ดอกไม้ประดับหลากสีสันละลานตาตรงระเบียง

ห้องนั่งเล่นสว่างไสวสบายตา ผ้าม่านสีเทาถูกเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ป้าเฟินสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงยิ้มพลางบอกว่า "เสี่ยวเหลียนซื้อกลับมาทั้งหมดเลยจ้ะ"

ซุนปิ่งเฮ่อพยักหน้า คิดไว้อยู่แล้วเชียว

เสียงฝีเท้าดัง "ตึง ตึง ตึง" กระแทกกระทั้นลงมาจากชั้นบน พอเห็นสภาพของฉู่จูมี ซุนปิ่งเฮ่อก็ชักรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กนี่อาจจะต้องไปทำพิธีปัดรังควานสักหน่อยแล้ว

แน่ใจนะว่าในคฤหาสน์ไม่มีสิ่งลี้ลับน่ะ?