ตอนที่ 81 พักงานสักหน่อย

ขามาฉู่อี้หลานพกไฟโทสะมาเต็มอก

รายการเฮงซวยพรรค์นี้ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ แต่ถ้าตัดอวี๋หมิงออกไป เสิ่นเหลียนก็เข้ากับคนอื่นได้ดี ทางกองถ่ายก็จัดการได้สมเหตุสมผลดีอยู่ ยิ่งโดนกระสุนระยะไกลอย่าง "ผมชอบคนผมสั้นเกรียน" กับ "คนแซ่ฉู่" ยิงถล่มใส่รัวๆ ก็ทำเอาฉู่อี้หลานหมดอารมณ์จะโมโหไปดื้อๆ

พอจูบสิ้นสุดลง เสิ่นเหลียนก็หมดแรง เขาซบศีรษะลงกับไหล่ของฉู่อี้หลาน พลางรู้สึกง่วงงุนขึ้นมา

ฉู่อี้หลานจับมือข้างที่โดนลวกของเขาขึ้นมาพลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้ก็ยุบแล้ว"

ฉู่อี้หลานว่า "นายยอมทนให้มันทีหนึ่ง ฉันก็หงุดหงิดแล้ว ทำไม ไม่มีคนหนุนหลังหรือไง"

เสิ่นเหลียนได้ยินก็หลุดขำออกมา

"กินวาซาบิเข้าไปแล้ว รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" ฉู่อี้หลานถามอีก

คิ้วเข้มขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยความปวดใจและเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรแล้ว" เสิ่นเหลียนเอ่ยเสียงเนือย "แค่วุ่นวายมาทั้งวัน เหนื่อยจะตายชัก"

"เรื่องนายกับฉางชิงมันยังไงกัน"

"หา" สัญญาณเตือนภัยในหัวเสิ่นเหลียนดังลั่น "แฟนคลับชิปกันเองไม่เกี่ยวกับตัวจริงนะคุณ! ถ้าจะมาคิดบัญชีเรื่องนี้กับผม ผมไม่ยอมรับหรอกนะ"

ฉู่อี้หลานแค่นเสียงหึในลำคอเบาๆ

พอรถแล่นมาถึงคฤหาสน์ เสิ่นเหลียนก็ผล็อยหลับไปแล้ว ตอนที่ฉู่อี้หลานกำลังจะอุ้ม เจ้าตัวก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน "ถึงบ้านแล้วเหรอ"

"อืม"

เสิ่นเหลียนรีบก้าวลงจากรถเอง ไม่อย่างนั้นถ้าป้าเฟินมาเห็นเข้าคงได้กระอักกระอ่วนแย่

พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียง "ตึงๆ ตึงๆ" ดังลั่น เสิ่นเหลียนแปลกใจ "ที่บ้านจุดประทัดเหรอ"

ฉู่จูมีพุ่งพรวดออกมาจากมุมหนึ่ง รูปร่างของมันอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นจนเห็นได้ชัด ตากลมโต แม้กระทั่งแต้มด่างตรงมุมปากที่ฉู่อี้หลานไม่ค่อยชอบใจนักก็ยังดูสมมาตรน่ารัก เรียกได้ว่าได้รับการปรนเปรออย่างดีไม่มีที่ติ ติดอยู่อย่างเดียวคือมองยังไงมันก็เหมือนพวกสติไม่ดี ทั้งที่อยากเข้ามาคลอเคลียเสิ่นเหลียนแท้ๆ แต่พอใกล้ถึงตัวกลับโก่งหลังเบรกเอี๊ยด แล้วก้มหัวมุดลอดหว่างขาตัวเองมองมาทางพ่อใหญ่กับพ่อรอง

เสิ่นเหลียน "..."

"สมองมีปัญหา" ฉู่อี้หลานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เดี๋ยวให้ปิ่งเฮ่อพาไปตรวจไอคิวสักรอบ"

เสิ่นเหลียนเล่นกับแมวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขึ้นชั้นบนไปแช่น้ำอุ่น

อ่างอาบน้ำมีขนาดค่อนข้างใหญ่ แช่ไปได้ครึ่งทาง ฉู่อี้หลานก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินเข้ามา สายตาคมกริบดูลึกล้ำ

เรื่องพรรค์นี้ ตอนทำเสิ่นเหลียนมักจะร้องขอชีวิต พอเสร็จกิจก็ยังขยาดไม่หาย แต่พอไม่ได้แตะสักวันก็คิดถึงจับใจ เสิ่นเหลียนจึงคลี่ยิ้มเกียจคร้านทรงเสน่ห์ออกมาทันที พลางใช้นิ้วมือซ้ายวักผิวน้ำเล่นเบาๆ

ฉู่อี้หลานก้าวขาข้างหนึ่งลงมา

ภายในห้องน้ำอบอวลด้วยไอร้อน บางจังหวะมีฝ่ามือแดงระเรื่อทาบลงบนกระจกฝ้าอย่างแรง ทว่าวินาทีถัดมาก็ถูกใครบางคนคว้าดึงกลับไป

ตอนที่เสิ่นเหลียนออกมา สติแทบไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว

ฉู่อี้หลานออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียง ท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดออกมาจากด้านใน ปลายนิ้วคล้ายกำลังหมุนอะไรบางอย่างเล่น

"บอสครับ" เสียงสุขุมเยือกเย็นของซุนปิ่งเฮ่อดังมาจากปลายสาย

"ปิ่งเฮ่อ" ฉู่อี้หลานเอ่ยขึ้นลอย ๆ "นายรู้วิธีเก็บรักษาดอกไม้แครอตไหม"

ซุนปิ่งเฮ่อ "?"

"เสิ่นเหลียนให้ดอกไม้แครอตฉันมาดอกหนึ่ง"

ซุนปิ่งเฮ่อ "...เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ท่านเอามาที่บริษัทดีไหมครับ ต้องมีวิธีแน่นอน"

ฉู่อี้หลาน "ตกลง"

วางสายไปแล้ว ซุนปิ่งเฮ่อยังคงมึนงงไม่หาย ไม่สิ โทรมาดึกดื่นค่ำมืดแค่จะพูดเรื่องนี้เนี่ยนะ

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แค่มีเสิ่นเหลียนอยู่ข้างกาย ฉู่อี้หลานก็มีความสุขแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ยามแสงแดดสาดส่องเข้ามา เสิ่นเหลียนขยับปลายนิ้ว เขาหรี่ตาขึ้นเล็กน้อย พลางทบทวนในหัวอย่างรวดเร็วว่าวันนี้มีตารางงานอะไรบ้าง

ไม่มี

เสิ่นเหลียนจึงหลับตาลงแล้วนอนต่ออย่างไม่ลังเล

ฉู่อี้หลานออกไปบริษัทตอนเจ็ดโมงเช้า พอสิบโมงก็กลับมาแล้ว เห็นป้าเฟินกำลังรดน้ำดอกไม้อยู่ เขาจึงเอ่ยถามเสียงทุ้ม "ยังอยู่ดีกันใช่ไหม"

ป้าเฟินยิ้มแย้มพลางตอบ "ยังมีชีวิตอยู่ดีค่ะ อยู่ดีกันทุกคนเลย อ้อจริงสิ เสี่ยวเหลียนยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะคะ"

"ไม่เป็นไร ปล่อยให้เขานอนไปเถอะ" ฉู่อี้หลานเอ่ยเสียงนุ่ม

ทุกครั้งที่เสิ่นเหลียนหลับ เขามักจะพลาดสงครามนองเลือดบนโลกอินเทอร์เน็ตอยู่เรื่อย

หลังจากเรื่องราวถูกขุดคุ้ยและประโคมตลอดทั้งคืน อวี๋หมิงก็ถูกตอกฝาโลงจนมิด เขาคือ "มือที่สาม" โนเนมที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างเฉินเยว่กับแฟนสาวนอกวงการตัวจริง

ช่องคอมเมนต์ในเวยปั๋วของอวี๋หมิงถูกปิด ส่วนสตูดิโอต้นสังกัดก็เริ่มทำตัวแกล้งตาย

แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด หมอนี่เคยก่อกรรมทำเข็ญไว้สาหัสสากรรจ์ พอประวัติดำมืดถูกขุดออกมาก็ทำเอาโลกทัศน์และศีลธรรมของผู้คนพังทลายไม่มีชิ้นดี

แฟนคลับของซูหมิงเยว่ต่างอดหลับอดนอนทำมีมปัดรังควานเสนียดจัญไร คนมั่วไม่เลือกพรรค์นี้ บังอาจมาเกาะติดหมิงเยว่ของพวกเขาเพื่อปั่นกระแสคู่จิ้น แค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ว

แฟนคลับอวี๋หมิงคิดจะไปถล่มต้นเหตุอย่างเว่ยคาน แต่แฟนคลับเว่ยคานก็ใช่จะยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำ จึงสวนกลับทันควัน "กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง คนไปขายตัวไม่ใช่เว่ยคานบ้านฉันสักหน่อย"

หลังจากนั้นหลิวถังก็ออกมาเคลื่อนไหว เธอบ่นรำพึงว่าถ้าช่วงเวลาแปดปีของตัวเองถูกหักหลัง คงต้องใช้เวลานานมากแน่ๆ กว่าจะทำใจก้าวผ่านไปได้

ใช่แล้ว หลิวถังกับเว่ยคานรู้จักกันมานานมาก ความในใจของเว่ยคานเธอก็รู้ดี แฟนสาวนอกวงการของเฉินเยว่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของทั้งคู่ พอเกิดเรื่องขึ้นอีกฝ่ายก็ตัดใจบินไปรักษาแผลใจที่ต่างประเทศทันที ทั้งสองคนอัดอั้นความแค้นไว้เต็มอก ในเมื่อโอกาสทองฟ้าประทานมาถึงขนาดนี้ ถ้าไม่เหยียบอวี๋หมิงให้จมดิน หมอนั่นก็คงไม่สำนึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันชั่วช้าแค่ไหน

ส่วนเฉินเยว่ก็ถูกลากออกมารุมสับเละไปพร้อมกัน!

ภายในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตของโรงแรมแห่งหนึ่ง เสียงร้องขอชีวิตด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุดดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโหยหวนอย่างน่าเวทนา

อวี๋หมิงนอนขดตัวอยู่บนพื้น ใบหน้าปูดบวมเขียวช้ำอาบไปด้วยเลือด ทั้งร่างสั่นสะท้านจากการถูกซ้อมไม่ยั้ง

"สารเลวเอ๊ย กล้าสวมเขาให้กูเหรอ" บนเก้าอี้พนักสูงสีแดงไวน์ไม่ไกลกันนัก มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่ รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์จนพุงพลุ้ย ยามยิ้มดูใจดีมีเมตตาชวนให้ตายใจ เขาสูบซิการ์ไปคำหนึ่งแล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องลงมือต่อ

หลังเสียงครางอึดอัดและเสียงสะอื้นผ่านไป อวี๋หมิงก็เงียบเสียงลง

จินเหลยไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ถ้าไม่มีคนแฉบนเน็ต เขาก็คงไม่รู้ว่าอวี๋หมิงแอบสวมเขาให้ตัวเอง ชาวเน็ตบางคนยังสงสัยด้วยซ้ำว่าแบ็กคนใหญ่คนโตเบื้องหลังอวี๋หมิงใช่เฉินเยว่หรือเปล่า

ใช่กับผีน่ะสิ เป็นแค่พวกเกาะผู้หญิงกินทั้งคู่

จินเหลยคิดพลางก้มมองรูปถ่ายในมือ เขาสูบซิการ์ไปอีกคำ แววตากระหายกามและความพึงพอใจแทบจะล้นทะลักออกมา

ชายหนุ่มในรูปมีเครื่องหน้าหล่อเหลางดงาม เขายืนอยู่กลางเมืองโบราณ ยามหันมองกล้อง มุมปากแต้มรอยยิ้มบางๆ ปนจนใจ ดูราวกับสายลมบริสุทธิ์กลางขุนเขา หรือดวงจันทร์กระจ่างเหนือนิทานทุ่งกว้าง จินเหลยถึงกับรู้สึกเหมือนได้กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านลอยออกมาจากตัวอีกฝ่าย นับว่าโชคดีที่อวี๋หมิงเอารูปนี้มาขอให้เขาช่วยออกหน้าจัดการ ถึงทำให้เขาได้เจอคนที่ถูกใจขนาดนี้

คนในรูปไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเสิ่นเหลียน

ก่อนหน้านี้จินเหลยปักหลักทำธุรกิจอยู่ที่ประเทศ A มาตลอด เพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน แต่เขายังคงวางตัวเงียบเชียบ เพราะรู้ดีว่าที่ฉวีตูมีพญาราชสีห์จำศีลอยู่ตัวหนึ่ง

"ฉู่ฉางชี" จินเหลยไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา ถึงได้พึมพำออกมา "ลูกชายแก เก่งกว่าแกเสียอีก"

เสิ่นเหลียนฝันว่าตัวเองอยากจะเชือดคนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เขาเองก็ไม่รู้ว่าอารมณ์หงุดหงิดพลุ่งพล่านนี้มาจากไหน พอลืมตาตื่น หัวใจก็เต้นเร็วผิดปกติไปหน่อย

เสิ่นเหลียนค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง รอให้อาการไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวค่อยๆ ทุเลาลง

ฉางชิงเคยบอกกับสวีจิ่งเกอว่า เนื้อแท้ของเสิ่นเหลียนนั้นแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง นั่นทำให้เขาดูเป็นคนเอื่อยเฉื่อย ผ่อนคลาย จนถึงขั้นไร้เทียมทาน ถึงอย่างไรขนาดฉู่อี้หลานเขายังกล้าซัดมาแล้ว แต่พอเขาเริ่มขมวดคิ้วขึ้นมาเพียงนิด ถึงได้ตระหนักว่าคนคนนี้กำลังซูบผอมลงไปทีละน้อย

ฉู่อี้หลานผลักประตูเดินเข้ามา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

เสิ่นเหลียนไม่ทันแม้แต่จะได้ยิ้ม

ยาที่หนิงซือเสียนจัดไว้วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ในเมื่อถูกจับได้แล้ว เสิ่นเหลียนก็ขี้เกียจจะดิ้นรนอีก พอฉู่อี้หลานยกน้ำอุ่นมาให้ เขาก็กินยาจากมืออีกฝ่ายโดยไม่แม้แต่จะยกแขนขึ้น เพียงแต่ตอนถอนริมฝีปากออก ปลายลิ้นกลับแตะเลียฝ่ามือของฉู่อี้หลานเบาๆ ราวกับจะปลอบโยน

"พักงานไปก่อนเถอะ" เดิมทีฉู่อี้หลานอยากจะสั่งว่า "ห้ามทำแล้ว" หรือ "ไม่ต้องทำแล้ว" แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขากลับรู้สึกว่าไม่อาจทำตัวเผด็จการเช่นนั้นได้ เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าคือเสิ่นเหลียน

เสิ่นเหลียนมองออก เขาพยักหน้าพลางตอบรับอย่างว่าง่าย "ได้"

ฉู่อี้หลานโน้มตัวลงกอดเขา เสิ่นเหลียนจึงกอดตอบ พลางสอดปลายนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมของฉู่อี้หลาน แม้จะรู้สึกทิ่มแทงมืออยู่บ้าง แต่กลับชวนให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

เสิ่นเหลียนหวงแหนความสุขตรงหน้านี้มากกว่าใครทั้งนั้น ใครหน้าไหนบังอาจมารังควาน พ่อจะฝังมันให้เรียบ