ตอนที่ 80 ข่าวเผือกเรื่องใหญ่!

เสิ่นเหลียนรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อยที่ทุกคนช่วยพูดปกป้องเขา

ตอนยัดเค้กวาซาบิใส่อวี๋หมิงเมื่อครู่ เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกแฟนคลับอีกฝ่ายตามรุมทึ้งทีหลัง ไม่คิดเลยว่าฉางชิงกับเยิ่นเยี่ยนเฟยจะยื่นมือเข้ามาช่วยพร้อมกัน พอทุกคนร่วมลงเรือลำเดียวกัน แรงปะทะก็เลยกระจายออกไปเอง

พออวี๋หมิงออกไป บรรยากาศอึดอัดชวนหงุดหงิดก็มลายหายไปทันที ซูหมิงเยว่กับอูเซิงเซิงถึงขั้นชนแก้วฉลองกัน แถมชานมที่ดื่มยังเป็นแบบชงสด ลืมคำกำชับของผู้จัดการส่วนตัวไปจนหมดเกลี้ยง

บรรยากาศกลมเกลียวชื่นมื่นอย่างยิ่ง

ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงที่แขกรับเชิญต้องตอบคำถามจากผู้ชมและแฟนคลับ

จอโปรเจกเตอร์ด้านหลังเลื่อนลงมา แสดงคำถามพร้อมระบุชื่อแขกรับเชิญ ซึ่งทั้งหมดเป็นการสุ่มเลือกมาจากข้อความหลังไมค์

คนแรกที่ถูกสุ่มเลือกคือซูหมิงเยว่ คำถามคือ "คุณเกลียดผู้ชายแบบไหน"

ซูหมิงเยว่โพล่งออกมาทันที "พวกชอบทำตัวเก๊กเบ่งค่ะ"

พูดจบเธอก็รีบยกมือปิดปากตัวเองทันที แต่คิดอีกทีก็ไม่ได้เอ่ยชื่อแซ่ใครเสียหน่อย เว้นแต่แฟนคลับของอวี๋หมิงจะอยากร้อนตัวรับกันไปเอง

แต่จะหมายถึงใคร ทุกคนต่างรู้แก่ใจดี

พอวนมาถึงแขกรับเชิญคนอื่น คำถามก็หนีไม่พ้นเรื่องความรักหรือไม่ก็เป้าหมายการทำงาน เห็นได้ชัดว่าแฟนคลับต่างให้ความสนใจกันมากจริง ๆ

มีแฟนคลับถามฉางชิงว่า งานแฟนมีตติ้งครั้งต่อไปจะจัดขึ้นเมื่อไหร่

ฉางชิงยิ้มแล้วตอบ "ในฝันมีครบทุกอย่างครับ"

"กรี๊ดดด ฉันรู้อยู่แล้วเชียว! กลัวการมาเจอพวกเราขนาดนี้ แอบไปซุกแม่ปีศาจน้อยไว้ที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย"

"อืม ถ่อมตัวสักนิด ปีศาจน้อยก็ข้าพเจ้าเองนี่แหละ" สวีจิ่งเกอนั่งฮัมเพลงพึมพำอยู่หน้าจอ

เสิ่นเหลียนเพิ่งคีบบะหมี่จ๋าเจี้ยงเข้าปากไปคำหนึ่ง ก็เห็นชื่อตัวเองโผล่ขึ้นมาที่มุมขวาล่างของจอโปรเจกเตอร์ จึงรีบกลืนลงคอทันที

"คนที่เสิ่นเหลียนชอบหน้าตาประมาณไหนเหรอคะ"

คำถามนี้ทำเอาคนอื่นในห้องส่งตกใจ ทีมงานจงใจเลือกมาเรียกแขกชัดๆ ไหนจะผู้บริหารสกุลโจวคนนั้น แล้วยังมีเจิ้งเกออีก ตอนนั้นทั้งสามคนถูกแขวนบนเวยปั๋วติดต่อกันตั้งเป็นเดือน ใครบ้างจะไม่รู้

แต่สีหน้าของเสิ่นเหลียนกลับไม่เปลี่ยนไปสักนิด ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ถึงได้หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ทุกคน "???"

หน้าจอคอมเมนต์ "???"

เดี๋ยวสิ นายจะมาทำหน้าเคลิ้มฝันอะไรเนี่ย

"ตัวสูง หล่อเหลาครับ" เสิ่นเหลียนเริ่มบรรยายออกมาเป็นเรื่องเป็นราว โลกใบนี้เปิดรับความรักของเพศเดียวกันมาตั้งนานแล้ว การเปิดเผยว่าชอบผู้ชายจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เสิ่นเหลียนถือตะเกียบค้างไว้ สีหน้าดูจริงจัง "ปกติมองดูเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง แต่ความจริงแล้วขี้เก๊กมาก แถมยังปลอบง่ายสุดๆ ใช่แล้ว ต้องตัดสกินเฮดด้วย ผมชอบคนไว้ผมสกินเฮดจะตายอยู่แล้ว" พูดพลางเขาก็หันไปถามเว่ยคาน "พี่รู้ไหมว่าผู้ชายไว้ผมสกินเฮดแล้วใส่สูทผูกไทเนี่ย ดาเมจมันแรงขนาดไหน"

เว่ยคานพยักหน้าหงึกหงักแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง "ก่อนหน้านี้ผมเคยตัดสกินเฮดถ่ายโฆษณาอยู่นะ แฟนคลับชมกันเพียบเลย"

"ของพี่ไม่เห็นหล่อเลย"

เว่ยคาน "?"

พอเสิ่นเหลียนยอมเปิดปาก อูเซิงเซิงก็อดอยากเผือกไม่ได้ "แล้วสเปกในชีวิตจริงของอีกฝ่ายล่ะคะ มีข้อแม้อะไรไหม"

"ไม่มีเงื่อนไขครับ" เสิ่นเหลียนยิ้มบางๆ "แค่ถูกชะตากับผมก็พอ อย่างมากผมก็เลี้ยงดูเขาเอง อ้อ แล้วก็ต้องแซ่ฉู่ด้วยนะครับ"

ใต้โต๊ะอาหาร ฉางชิงแอบสะกิดเตะเสิ่นเหลียนไปทีหนึ่งอย่างแนบเนียน ทำไมนายไม่ระบุชื่อ "ฉู่อี้หลาน" ออกมาตรงๆ เลยล่ะ

เสิ่นเหลียนกระแอมเบาๆ "อืม ตอนนี้มีแค่นี้แหละครับ"

ในรถที่จอดอยู่ด้านนอก ฉู่อี้หลานขยับเปลี่ยนท่านั่ง

เขาวางแท็บเล็ตไว้บนตัก ยกแขนขึ้นไปพาดไว้บนพนักพิงเบาะ มือข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นลูบผมทรงสกินเฮดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

"กำหนดแซ่ด้วยนี่ผมเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะ" เยิ่นเยี่ยนเฟยถามด้วยความสงสัย "มีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า"

เสิ่นเหลียนแต่งเรื่องสดๆ "หมอดูบอกว่าจะช่วยหนุนดวงผมครับ"

"ฮ่าๆๆ!" เว่ยคานหัวเราะลั่น "นายยังเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่อีกเหรอ"

หลิวถังกำลังกินเพลินๆ จึงเอ่ยแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง "คนในวงการที่เชื่อเรื่องพวกนี้มีน้อยซะที่ไหน ก่อนหน้านี้อวี๋หมิงยังไปขอเครื่องรางคุ้มภัยที่วัดอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"

"พอเถอะน่า แค่เอามาบังหน้าเฉยๆ เดินวนในวัดรอบเดียว พอออกมาก็เลี้ยวเข้าคฤหาสน์ส่วนตัวที่อยู่ห่างไปสามกิโลเมตรแล้ว" เว่ยคานรับลูกต่อ

บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา

เว่ยคานค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ

"ฉันว่าแล้วเชียว!"

"กองทัพของเจิ้นอยู่ที่ไหน รีบไปขุดมาเดี๋ยวนี้!!"

เว่ยคานเปิดหัวไว้ให้คร่าวๆ แล้ว ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของชาวเน็ต

อวี๋หมิงเคยไปวัดจริงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นยังจงใจโพสต์ภาพมุมข้างที่แต่งจนมีแสงธรรมเรืองรอง ตกแฟนคลับมาได้กลุ่มหนึ่ง แต่พอลับหลังกลับบึ่งตรงไปยังคฤหาสน์ส่วนตัวที่อยู่ห่างไปสามกิโลเมตร...

เชี่ยจริงดิ?!

พอลองไล่เรียงไทม์ไลน์ดู ชาวเน็ตก็พบว่าวันนั้นมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริงเรื่องหนึ่ง

เฉินเยว่นักร้องที่พักอยู่ที่นั่น ถูกแฟนสาวนอกวงการที่คบกันมาแปดปีจับได้คาหนังคาเขาว่านอกใจ มือที่สามพรางตัวมิดชิดจนเห็นเพียงเงาร่างเลือนราง เมื่อก่อนไม่ทันสังเกต แต่พอย้อนกลับมาดูตอนนี้ ช่างเหมือนอวี๋หมิงเหลือเกิน

"อวี๋หมิงชัดๆ ภาพจากกล้องวงจรปิดฉันไปกู้แล้วดึงความคมชัดมาแล้ว ดูด้ายแดงที่ข้อมือนั่นสิ ตอนที่อวี๋หมิงไปวัดก็ขอด้ายแดงแบบนี้มาเส้นหนึ่งเหมือนกัน"

เผือก! เผือกชิ้นโตเลย!!

ตารางงานชนกันเป็นเรื่องปกติในวงการบันเทิงที่ใครๆ ก็ชินตา แต่ถ้าสองเรื่องดันมาเกี่ยวข้องกันขึ้นมาเมื่อไหร่ ความหมายก็เปลี่ยนไปทันที

แฟนคลับของอวี๋หมิงยังพยายามแก้ต่างให้ แต่พอเจอ "หลักฐาน" ที่ยิ่งขุดก็ยิ่งลึกเข้าเรื่อยๆ ก็ค่อยๆ พากันเงียบปากไปเอง

เว่ยคานได้แต่ฝืนยิ้มแหยที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมาหน้ากล้อง

ตากล้องแพนกล้องผ่านไป เหล่าแขกรับเชิญไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวกันแล้ว ต่างพากันถือแตงโมรอกินเผือก เป็นการกินแตงกินเผือกของแท้

"อีพีนี้โคตรจะมันเลยนะเนี่ย"

"กวาดเทรนด์ไปตั้งห้าหัวข้อ สมกับเป็นรายการวาไรตี้ไลฟ์สดอันดับหนึ่งจริงๆ"

บรรดาชาวเน็ตต่างช่วยกันขุดคุ้ย คนที่เซนส์ไวบางคนเริ่มรู้สึกว่าเสิ่นเหลียนไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ จึงพากันตามสืบเรื่องคนแซ่ฉู่รอบตัวเขาอย่างเอาจริงเอาจัง ทว่าผลลัพธ์กลับคว้าน้ำเหลว

ก็แน่ละ ฉู่อี้หลานแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเลย ขนาดตอนที่วงในลือเรื่องรักสามเส้าระหว่างเขากับโจวถังซือและเจิ้งเกอ ยังไม่มีใครกล้าเอาข้อมูลของเขามาลงเน็ตแม้แต่คนเดียว

เมื่อรายการจบลง เหล่าแขกรับเชิญต่างลุกขึ้นแยกย้ายกันไป

พอเสิ่นเหลียนได้โทรศัพท์คืนมาและเปิดเครื่อง ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้า สีหน้าถึงได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนออก ก่อนจะแลกช่องทางติดต่อกับทุกคน

หลิวถังขยับเข้าไปใกล้เว่ยคานแล้วกระซิบเสียงเบากริบ "นายจงใจใช่ไหม"

เว่ยคานยิ้ม บนใบหน้าไม่หลงเหลือความเซ่อซ่าไร้เดียงสาเหมือนอยู่หน้ากล้องอีกต่อไป แต่กลับแฝงความเย็นชาไว้รางๆ

ผู้หญิงที่เฉินเยว่หักหลังคนนั้น คือคนที่เขาคอยเฝ้าปกป้องดูแลมาเงียบๆ ต่อให้อ้อนวอนก็ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง แล้วไอ้คู่สารเลวนี่ คิดหรือว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข

เสิ่นเหลียนพุ่งพรวดออกจากร้านอาหารเป็นคนแรก แล้วเปิดประตูขึ้นรถเบนซ์คันใหญ่สีดำไปด้วยความเร็วสูง

เสิ่นเหลียนเอนพิงประตูกระจกรถ มองไปยังฉู่อี้หลานที่นั่งห่างออกไปสองเมตรด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี "มาได้ยังไงครับเนี่ย"

"มาจับคน" ฉู่อี้หลานยื่นมือออกไป เสิ่นเหลียนเพิ่งจะวางมือลง ก็ถูกเขาดึงเข้าไปกอดในอ้อมแขนทันที

แรงปะทะของร่างกายผู้ชายโตเต็มวัยสองคนไม่อาจเรียกว่าอ่อนโยนได้เลย แต่หัวใจของเสิ่นเหลียนกลับอ่อนยวบลงในพริบตา แววตาของเขาเริ่มพร่าปรือ ยื่นมือไปแตะริมฝีปากของฉู่อี้หลาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประกบจูบ

ฉู่อี้หลานเอื้อมมือไปล็อกเอวเขาไว้ แต่กลับถูกเสิ่นเหลียนดันตัวห้ามเสียก่อน

"เดี๋ยวก่อนครับ" ดวงตาของเสิ่นเหลียนเป็นประกาย ล้วงดอกไม้สีส้มดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ฉู่อี้หลาน "ของวันนี้ครับ"

ตอนกลางวันมัวแต่ถ่ายรายการ ทีมงานไม่ให้ใช้โทรศัพท์ เขาเองก็ไม่ได้สั่งจองล่วงหน้าไว้ จึงขาดดอกไม้ไปหนึ่งช่อ

ฉู่อี้หลานขมวดคิ้วรับมา "นี่คือ..."

เสิ่นเหลียนบอก "ดอกไม้แครอต ถูไถไปก่อนนะ"

แครอตแกะสลักที่ดูน่าอนาถแท้ๆ แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของฉู่อี้หลานให้พลุ่งพล่าน จนกดอีกฝ่ายจมลงกับเบาะแทบจะในทันที

เสิ่นเหลียนหัวเราะพลางเอนหลัง ปล่อยให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์ออกมาเต็มที่

ตอนที่ทุกคนเดินออกมาจากร้านอาหาร รถคันนั้นก็แล่นผ่านไปพอดี มองจากข้างนอกเข้าไปไม่เห็นอะไรเลยสักนิด อูเซิงเซิงกระชับเสื้อโค้ตเข้าหาตัวแน่น "เสิ่นเหลียนนั่งเครื่องบินไปหรือไง ทำไมหายตัวไปไวจัง"