ตอนที่ 53 บันดาลโทสะ

เจิ้งเกอสัมผัสได้ว่าความมุ่งร้ายในก้นบึ้งหัวใจกำลังเอ่อล้นออกมาไม่หยุด และค่อย ๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปทีละน้อย

มันคล้ายกับความรู้สึกในตอนนั้น... ตอนที่โจวถังซือเลือกที่จะเชื่อเขา แล้วเหยียบย่ำเสิ่นเหลียนจนจมดิน

คราวนั้นเขาไม่ได้คิดจะควบคุมมัน และแน่นอนว่าคราวนี้ก็เช่นกัน

เว่ยฝานเฉินรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เพราะพอเอ่ยถึงโจวถังซือ สีหน้าของเสิ่นเหลียนกลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

มีคนเอ่ยเยินยอเจิ้งเกอ "สมกับที่แฟนคลับยกให้เป็น 'หนุ่มเจ้าเสน่ห์' จริง ๆ ใครเห็นใครก็ชอบ"

หวงเจียช่านแทบจะกลอกตามองบน

ประโยคนั้นก็แค่คำเยินยอเอาใจ ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ เจิ้งเกอกลับกดเสียงต่ำลง พลางเอ่ยอย่างมุ่งร้าย "ใครจะอยากให้คนแบบฉู่อี้หลานมาชอบกันล่ะ"

บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา

ในสายตาคนพวกนี้ ฉู่อี้หลานชอบเจิ้งเกอ เจิ้งเกอจะบ่นสักคำสองคำก็ช่างเถอะ แต่อีกฝ่ายเป็นถึงผู้มีอิทธิพลที่กุมทรัพยากรในวงการบันเทิงไว้ในมือ มีที่ไหนจะถึงคิวพวกตนไปร่วมผสมโรงวิจารณ์ด้วย

เจิ้งเกอมองเห็นได้ชัดเจนว่า แววตาของเสิ่นเหลียนเย็นเยียบขึ้นมาทันควัน

คราวนี้ ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ของเจิ้งเกอก็หาทางระบายออกได้ในที่สุด จนสีหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

เสิ่นเหลียนไปเกาะฉู่อี้หลานแล้วงั้นเหรอ?

คนหนึ่งคือคนที่โจวถังซือไม่เอา อีกคนก็คนที่เขาเขี่ยทิ้ง มารวมหัวกันนี่กะจะทำให้ใครสะอิดสะเอียนกันแน่?

เจิ้งเกอสบถเหยียดหยามอย่างกระหยิ่มใจ ทว่าสายตากลับจ้องมองสีหน้าของเสิ่นเหลียนไม่วางตา ความอยากเอาชนะที่ฝังลึกเข้ากระดูกดำพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งหลังผ่านไปหลายปี แต่สิ่งที่ตีตื้นขึ้นมากลางอกกลับไม่ใช่ความไม่ยอมจำนน หากเป็นความริษยา

ริษยาจนแม้แต่ตัวเจิ้งเกอเองก็ไม่อยากยอมรับ

แต่แล้วเสิ่นเหลียนก็เอ่ยปากถามขึ้นมาลอย ๆ "ฉู่อี้หลาน คนแบบไหนเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ฟังดูปกติเหมือนเคย ทว่ากลับบีบให้เส้นประสาทของคนฟังตึงเขม็งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หากมีคนที่รู้จักเสิ่นเหลียนดีพออยู่ตรงนี้ คงรู้ได้ทันทีว่านี่คือสัญญาณเตือนก่อนที่เขาจะระเบิดอารมณ์

พอมีคนต่อบท เจิ้งเกอก็เหมือนได้คนมาเกาให้ถูกที่คัน เขาแค่นหัวเราะ แววตามืดมนคุกรุ่นดุดัน "คนแบบไหน นายไม่รู้หรือไง?"

เสิ่นเหลียนเข้าใจแจ่มแจ้ง ความรักระหว่างเจิ้งเกอกับโจวถังซือจะขาดบันไดให้เหยียบย่ำไม่ได้เด็ดขาด พอไอ้บันไดที่ว่าหลบฉากไป พวกเขาก็ต้องวิ่งโร่มาตามหาเรื่องบันไดแทน

"ตอนที่คบกับโจวถังซือไปพลาง ให้ฉู่อี้หลานคอยตามเช็ดก้นเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายสารพัดให้นายไปพลาง ทำไมตอนนั้นไม่เห็นจะทำตัวสูงส่งบ้างล่ะ?" เสิ่นเหลียนเอนหลังพิงโซฟา แววตาเย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง รัศมีกดดันแผ่ออกมาจนแทบหายใจไม่ออก "เจิ้งเกอ นายกับฉันต่างรู้แก่ใจว่าฉู่อี้หลานเขี่ยแกทิ้งไปแล้ว แกจะมาเสแสร้งอะไรนักหนา?"

คำพูดนี้ชัดเจนว่าเป็นการฉีกหน้ากันโดยไม่ไว้ไมตรีอีกต่อไป

เจิ้งเกอคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเหลียนจะเปิดโปงออกมาโต้ง ๆ แล้วเอาหน้าตาของเขามาเหยียบย่ำลงกับพื้นแบบนี้

"คบคนหนึ่งแล้วกั๊กไว้อีกคน นึกว่าตัวเองเป็น 'หนุ่มเจ้าเสน่ห์' จริง ๆ หรือไง" เสิ่นเหลียนพูดต่อท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหวงเจียช่าน "เจิ้งเกอ แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรวะ"

ลึก ๆ แล้ว เสิ่นเหลียนยังคงเป็นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าระดับท็อป ผู้เย่อหยิ่งทระนงและยืนอยู่บนจุดสูงสุดจากชาติก่อน ถ้าเจิ้งเกอไม่ใช่ตัวเอกของโลกใบนี้ ด้วยสันดานพรรค์นี้ เสิ่นเหลียนยังขี้เกียจจะชายตามองด้วยซ้ำ อาศัยแค่บัฟของเนื้อเรื่องกับออร่าตัวเอก แล้วเที่ยวเหยียบย่ำคนอื่นตามใจชอบ

แต่ความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวที่ไม่อาจบอกใครของฉู่อี้หลาน คือสิ่งที่เสิ่นเหลียนทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือและอยากค่อย ๆ เยียวยาให้หายดี ทว่ายามนี้กลับถูกเจิ้งเกอนำมาพูดโอ้อวด ราวกับฉู่อี้หลานเป็นเบ๊คลั่งรักอะไรสักอย่าง แถมพอเสร็จเรื่องแล้วยังถูกตีตราว่าเป็น "คนแบบนั้น" อีก ถ้าเขายังปล่อยให้เจิ้งเกอด่าทอใส่ร้ายอีกแม้แต่คำเดียว ก็ถือว่าเขาใช้ชีวิตมาสองชาตินี้อย่างไร้ค่าแล้ว

เจิ้งเกอโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

ใช่แล้ว เรื่องศึกชิงนายของชายสองคนที่คนนอกพากันอิจฉาตาร้อน เนื้อแท้มันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง

เจิ้งเกอใช้ประโยชน์จากความสับสนและเปราะบางของฉู่อี้หลานในตอนนั้น อาศัยความไร้เดียงสามาตีกรอบความรู้สึกให้กลายเป็นความรัก เพื่อสนองความทะเยอทะยานกระหายหน้าตาของตัวเอง ทั้งยังได้หลักประกันอันมั่นคงอีกด้วย

และคนที่ชินชากับความเสแสร้งจอมปลอม ย่อมไม่มีวันยอมรับความเลวร้ายของตัวเอง

หวงเจียช่านเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเสิ่นเหลียนจะกล้าชี้หน้าด่าเจิ้งเกอต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้

เสิ่นเหลียนเอ่ยเสียงเย็น "แกลองพูดถึงเขาอีกคำดูสิ"

คำพูดนี้ทำให้เจิ้งเกออับอายขายหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โทสะพุ่งพล่านจนสมองแทบระเบิด เสิ่นเหลียนเนี่ยนะกล้าขู่เขา? ไอ้ขี้แพ้พรรค์นี้มีสิทธิ์อะไรมาข่มขู่เขากัน?!

"ไม่จริงหรือไง?!" เจิ้งเกอสติหลุดไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงรัวเร็วและสั่นระริก "มึงมันต่ำช้า ส่วนฉู่อี้หลานก็เป็นแค่ตัว..."

เสิ่นเหลียนผุดลุกขึ้นทันควัน สาวเท้ายาวๆ อ้อมโต๊ะและคนที่นั่งคั่นอยู่สามคนตรงเข้าไป คว้าคอเสื้อเจิ้งเกอหมับแล้วกระชากลอยขึ้นมา

"ชู่ว์" เสิ่นเหลียนยังอุตส่าห์หันไปยิ้มปลอบคนรอบข้าง "ผมกับเจิ้งเกอมีเรื่องต้องสะสางกันนิดหน่อย ทุกคนเล่นกันต่อเถอะครับ"

พูดจบเขาก็กระชากลากถูเจิ้งเกอ ตรงดิ่งไปยังทางเดินพนักงานที่อยู่อีกฝั่งทันที

ใบหน้างดงามนุ่มนวลของเสิ่นเหลียนในยามนี้เย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง แผ่รังสีเฉียบขาดขึ้นเรื่อยๆ จนเจิ้งเกอตื่นตระหนก นึกหวั่นในใจว่าหมอนี่คิดจะลงไม้ลงมือจริงๆ

"มึงปล่อยกูนะ!" เจิ้งเกอดิ้นรนสุดชีวิต

"ไม่อยากไปตรงนั้น งั้นจะสะสางตรงนี้เหรอ" น้ำเสียงเสิ่นเหลียนเหี้ยมเกรียม "ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจผู้กำกับไต้ เหล้าขวดนั้นบนโต๊ะคงฟาดลงบนหัวแกไปแล้ว รู้ไว้ด้วย"

น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

"กูไม่ไป!" แววตาของเจิ้งเกอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "มึงจะทำอะไร?!"

ด้านซ้ายของโซฟาตัวนี้ไม่มีคนพอดี เสิ่นเหลียนจึงเหวี่ยงอีกฝ่ายลงไปอย่างแรง มองจากไกลๆ ดูเหมือนพวกเขากำลังกอดคอหยอกล้อกัน แต่มีเพียงหวงเจียช่านที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้นที่รู้ว่า เสิ่นเหลียนกำลังแผ่รังสีอำมหิตน่าสะพรึงกลัว ราวกับพร้อมจะเปิดโหมดกระทืบคนได้ทุกเมื่อ

เสิ่นเหลียนกดหัวเจิ้งเกอลงกับซอกโซฟา บีบคออีกฝ่ายไว้แน่น "แค่เพราะฉู่อี้หลานบล็อกแก แกก็เที่ยวออกมาเห่าหอนใส่ร้ายเขาไปทั่วเนี่ยนะ พูดมาให้ชัด ใครกันแน่ที่ต่ำช้า?"

เมื่อยังไม่ได้คำตอบที่พอใจ เสิ่นเหลียนก็โน้มตัวลงไปอีกนิด เพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ "พูด!"

"ฉัน... ฉันเอง พอใจหรือยัง!" เจิ้งเกอบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเสิ่นเหลียนในตอนนี้ถึงดูน่ากลัวจนเขาขวัญผวาได้ขนาดนี้

เสิ่นเหลียนตบหน้าเจิ้งเกอเบาๆ ดัง "เพียะ เพียะ" สองที "วันนี้เห็นแก่สถานที่หรอกนะ แค่เตือนไว้ก่อน แกจะแล่นกลับไปฟ้องโจวถังซือก็ตามใจ เจิ้งเกอ... คุมปากแกไว้ให้ดี ไม่อย่างนั้นก็สวดมนต์อย่าให้ตกมาอยู่ในมือฉันแล้วกัน"

ภาพลักษณ์หนุ่มสะอาดสะอ้านเข้าถึงง่ายของเจิ้งเกอพังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี เสิ่นเหลียนก้มมองลงมาด้วยแววตาเย็นยะเยือก

ยังอยากซัดต่ออยู่ดี... เสิ่นเหลียนถูปลายนิ้วไปมาอย่างขัดใจ

"เสิ่นเหลียน พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ" ไต้ถงถือขวดเหล้าเดินโซเซเข้ามา

เสิ่นเหลียนดึงตัวเจิ้งเกอขึ้นมาพลางยิ้มตอบ "แค่หยอกกันเล่นน่ะครับ มีอะไรเหรอครับ ผู้กำกับไต้ยังอยากดื่มต่ออีกสักแก้วสองแก้วเหรอครับ"

"ดื่มสิ! สปอนเซอร์คุยจบหมดแล้ว นายทุนต่างก็ไว้ใจ ฮี่ๆ ต่อไปก็แค่รอซีรีส์ออนแอร์แล้วโว้ย"

เสิ่นเหลียนสูดหายใจเข้าลึก ข่มความเดือดดาลในใจลงไป สำหรับซีรีส์เรื่องนี้ ไต้ถงมีบุญคุณที่มองเห็นศักยภาพในตัวเขา

"ได้ครับ ผมดื่มเป็นเพื่อนคุณเอง" เสิ่นเหลียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะพาไต้ถงเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะว่างอีกตัว

"ไอ้หนูนี่ยังพึ่งพาได้เหมือนเดิมเลยนะ!" ไต้ถงหัวเราะร่า ไม่ทันสังเกตบรรยากาศพิลึกพิลั่นรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเหลียนมั่นใจว่าไม่มีใครกล้าแกว่งเท้าหาเสี้ยนอีก เจิ้งเกอโดนสั่งสอนจนหงอไปแล้ว ส่วนเศษสวะอย่างเว่ยฝานเฉินที่ยอมลดตัวทำเป็นหลานเพื่อเอาชีวิตรอด ก็คงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

เสิ่นเหลียนรินเหล้าให้ตัวเองกับไต้ถงจนเต็มแก้ว พอเหล้าแรงไหลลงคอไปอึกหนึ่ง ความแสบร้อนระอุจึงช่วยสะกดโทสะเอาไว้ได้ เขาผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

ช้าเกินไป... เสิ่นเหลียนคิดในใจ ความคืบหน้าตอนนี้มันช้าเกินไปจริง ๆ เขาต้องค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคงเพื่อขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของวงการนี้ให้ได้ ถึงจะได้ในสิ่งที่ต้องการและปกป้องคนที่อยากปกป้อง

ส่วนเจิ้งเกอนั้น เสิ่นเหลียนจดบัญชีแค้นสะสมไว้เรียบร้อย รอก่อนเถอะ อีกไม่ช้ากำปั้นของเขาจะต้องไปทักทายใบหน้าบาน ๆ ของมันอย่างอบอุ่นแน่นอน