ตอนที่ 54 ปวดใจและเจ็บปวด

พอเสิ่นเหลียนเริ่มหงุดหงิด เขาก็โยนคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉู่อี้หลานก่อนออกจากบ้านทิ้งไปจนหมด ยิ่งเหลือบไปเห็นเจิ้งเกอเป็นระยะ ความเสียดายที่ไม่ได้ลงไม้ลงมือก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาในอกไม่หยุด

พอดื่มเป็นเพื่อนไต้ถงเสร็จ เขาก็เริ่มมึนหัวแล้ว

"นายนี่สุดยอดจริง ๆ"

พอไต้ถงเดินจากไป หวงเจียช่านก็เข้ามานั่งข้างเสิ่นเหลียน พลางยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองมือ

ในฐานะนางเอก การต้องประกบคู่กับเจิ้งเกอนั้นเหนื่อยเอาเรื่อง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเจิ้งเกอกับโจวถังซือก็เห็น ๆ กันอยู่ ปกติจึงไม่มีใครอยากมีเรื่องด้วย ใครจะไปคิดว่าในงานเลี้ยงปิดกล้อง เสิ่นเหลียนเกือบจะจับอีกฝ่ายกดลงไปซัดเสียแล้ว

เสิ่นเหลียนหัวเราะเบา ๆ "เธอกลับกี่โมงล่ะ ฉันว่าจะไปแล้วเนี่ย"

"อีกสักพัก ผู้จัดการจะมารับน่ะ" หวงเจียช่านพูดพลางสังเกตสีหน้าเสิ่นเหลียน "นายอารมณ์ไม่ดีเหรอ เมื่อกี้ฉันกำชับพวกนักแสดงหลักไว้แล้วนะว่าอย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อ คงไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอก"

"ไม่ได้กลัวเรื่องนั้นหรอก" เสิ่นเหลียนหมุนแก้วตรงหน้าเล่น รสชาติความรู้สึกในใจตอนนี้เป็นแบบไหนกันแน่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังบอกไม่ถูก

ถ้าเขาไม่ได้มาที่นี่ ฉู่อี้หลานจะถูกเจิ้งเกอย่ำยีจนกลายเป็นสภาพไหนกันนะ

จุดจบสุดท้ายที่จุดไฟเผาตัวเองตายริมทะเล คงไม่ใช่แค่เรื่องสั้น ๆ เรียบง่ายอย่างที่เขียนไว้แน่

คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเหลียนก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป เขาเอ่ยบอกหวงเจียช่านคำหนึ่ง แล้วเดินไปหาไต้ถง

ไต้ถงพยักหน้า "ได้ นายกลับไปพักผ่อนเถอะ มีอะไรคืบหน้าค่อยติดต่อกันอีกที"

เสิ่นเหลียนเอ่ยขอบคุณซ้ำๆ แล้วดื่มส่งท้ายอีกแก้ว ก่อนจะดึงคอเสื้อเชิ้ตคลายออกด้วยความร้อนรุ่ม พอเดินมาถึงทางเดินปลอดคน ถึงได้ยืนพิงผนังแล้วโทรหาฉู่อี้หลาน

อีกฝ่ายแทบจะดังแค่กริ๊งเดียวก็กดรับสาย

"เสร็จแล้วเหรอ"

"อืม" เสิ่นเหลียนตอบ "มารับผมที"

วินาทีต่อมา น้ำเสียงของฉู่อี้หลานก็พลันเข้มขึ้น "นายดื่มเหล้ามาเหรอ"

"ดื่ม" เสิ่นเหลียนสูดจมูก "เมาแล้วด้วย"

"นายอยากโดนดีใช่ไหม! หมอว่ายังไงบ้างล่ะ"

"ฉู่อี้หลาน" เสิ่นเหลียนส่งเสียงอู้อี้ "มารับผมทีสิ"

เดิมทีฉู่อี้หลานก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว เขายังอยู่ที่บริษัท พอได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นคว้าเสื้อนอกที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ พูดรัวเร็วขึ้น "หาที่ปลอดภัยรอฉัน"

เสิ่นเหลียนรับคำอย่างว่าง่าย "อื้อ"

หยางปินเริ่มลาพักร้อนตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้คนที่คอยติดตามข้างกายจึงเป็นซุนปิ่งเฮ่อ

พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของฉู่อี้หลาน แวบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของซุนปิ่งเฮ่อคือ คุณเสิ่นโดนใครรังแกมาหรือเปล่า

เอาเข้าจริง ฉู่อี้หลานเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

เขาถึงขั้นเตรียมจะอาละวาดบุกไปเอาเรื่องถึงที่เลยด้วยซ้ำ

เสิ่นเหลียนเพิ่งปฏิเสธเจียงโย่วกับหลี่อี้ที่โทรมาบอกว่าจะมารับ เขาควานหาหน้ากากอนามัยมาสวมอย่างทุลักทุเล แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หนังตรงล็อบบี้คลับฉี่หมิงซิง สองศอกเท้าหัวเข่า ก้มมองลวดลายบนกระเบื้องปูพื้น นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

ภาพที่ฉู่อี้หลานเห็นตอนมาถึงก็คือภาพนี้ เสิ่นเหลียนดูราวกับถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง ช่างโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน

ไฟโทสะของฉู่อี้หลานพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

รองเท้าหนังประณีตคู่หนึ่งก้าวมาหยุดตรงหน้า เสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้น แววตาพลันเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม "คุณมาแล้วเหรอ"

เขาซวนเซทำท่าจะลุกขึ้นยืน ฉู่อี้หลานจึงรีบประคองไหล่ไว้ น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับแช่น้ำแข็ง "ใครบังคับให้นายดื่ม"

เสิ่นเหลียนส่ายหน้า "ผมเต็มใจดื่มเอง"

คำพูดพรรค์นี้ แน่นอนว่าฉู่อี้หลานไม่มีทางเชื่อ

อย่าว่าแต่คุณชายฉู่เลย แม้แต่ผู้ช่วยพิเศษซุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่เชื่อ จากประสบการณ์และเรื่องที่เคยพบเห็นมาทั้งชีวิต เขาสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดที่เสิ่นเหลียนต้องเจอในงานเลี้ยงฉลองวันนี้ขึ้นมาเป็นฉากๆ ในหัวเรียบร้อยแล้ว—

มีทั้งพระเอกอย่างเจิ้งเกอ ทั้งตัวป่วนอย่างเว่ยฝานเฉิน เสิ่นเหลียนต้องโดนกันซีนอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนพวกนายทุนที่อยากเอาใจโจวถังซือก็คงหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาอีก เสิ่นเหลียนเลยกลายเป็นเป้าให้ทุกคนรุมชนแก้ว ต้องทนฟังคำถากถางเสียดหูจนศักดิ์ศรีป่นปี้ไม่มีชิ้นดี สุดท้ายทนไม่ไหวต้องเผ่นหนีออกมาก่อน แล้วมานั่งรอฉู่อี้หลานอย่างน่าเวทนาอยู่ตรงนี้

ซุนปิ่งเฮ่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อะไรกัน หน้าตาของโจวถังซือใหญ่โตมาจากไหน แล้วเจ้านายของเขาไม่มีหน้ามีตาหรือไง!

พอคิดถึงตรงนี้ ผู้ช่วยพิเศษซุนก็คันไม้คันมือจนแทบจะทนไม่ไหว เขาหักข้อนิ้วดังกร๊อบ รอเพียงฉู่อี้หลานออกปากสั่งคำเดียว ก็พร้อมพาคนบุกเข้าไปถล่มงานเลี้ยงฉลองทันที

"ซุนปิ่งเฮ่อ พาคนไปคุมที่นี่ไว้ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไป" ฉู่อี้หลานเอ่ยเสียงเรียบ

"อ้าว เดี๋ยวก่อนสิ!" เสิ่นเหลียนได้สติขึ้นมาหน่อย "คุณจะขึ้นไปทำไม พวกเราไม่ได้จะกลับบ้านกันหรอกเหรอ"

ฉู่อี้หลานขมวดคิ้ว "หมายความว่าจะปล่อยให้เรื่องมันจบไปแค่นี้งั้นเหรอ"

เสิ่นเหลียนฟังไม่เข้าใจ

แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาดุดันของฉู่อี้หลาน เสิ่นเหลียนก็พอจะเดาความหมายออก "ผม...ไม่ได้โดนรังแกสักหน่อย"

คิ้วของฉู่อี้หลานไม่คลายลงเลยสักนิด เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

จังหวะนั้นเอง หลี่ไห่เฉิงที่เป็นนักแสดงบทพระรองอันดับสามก็เดินออกมาพอดี ซุนปิ่งเฮ่อเห็นเข้าจึงเอ่ยขึ้นว่า "บอสครับ เดี๋ยวผมไปถามดู"

แน่นอนว่าหลี่ไห่เฉิงเคยเจอซุนปิ่งเฮ่อมาก่อน ตอนอยู่ในกองถ่าย หมอนี่ใช้แค่ฝีปากก็เชือดพวกตัวแสบจนพากันขยาดไปหมด หลี่ไห่เฉิงเองก็กลัวอยู่เหมือนกัน พอเห็นซุนปิ่งเฮ่อก้าวเท้ายาว ๆ ตรงเข้ามา จึงคิดจะหันหลังกลับเข้าลิฟต์ตามสัญชาตญาณทันที

การที่ซุนปิ่งเฮ่อไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้ย่อมไม่ธรรมดา ทักษะการเจรจาชั้นเลิศบวกกับรัศมีความเหนือกว่าที่สั่งสมมา ทำให้เขาคุมเกมการสนทนาได้อย่างเบ็ดเสร็จในเวลาอันสั้น ยิ่งผสมโรงด้วยสายตามองเหยียดคนทั่วไปในแบบฉบับ "หัวกะทิ" เพียงไม่กี่ประโยค หลี่ไห่เฉิงก็คายทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก

ในสายตาของหลี่ไห่เฉิง ซุนปิ่งเฮ่อก็แค่ผู้ช่วยของเสิ่นเหลียน เล่าให้ฟังนิดหน่อยคงไม่เสียหายอะไร

ยิ่งฟัง ซุนปิ่งเฮ่อก็ยิ่งทำสีหน้าพิลึกขึ้นเรื่อย ๆ

บทมันไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า!

เขาถึงกับต้องหันกลับไปมองเสิ่นเหลียนอีกรอบ สรุปก็คือ นอกจากเสิ่นเหลียนจะไม่เสียเปรียบแล้ว ยังเอาตัวรอดได้อย่างลื่นไหล แถมเกือบจะซัดเจิ้งเกอจนคว่ำอีกเนี่ยนะ

มันส์หยดขนาดนั้นเชียว?

ผู้ช่วยพิเศษซุนทำหน้าเจ็บใจขึ้นมาทันที ตอนกลางวันบอสบอกให้เขาตามคุณเสิ่นมาร่วมงานเลี้ยงฉลอง ทำไมเขาต้องปฏิเสธไปเพราะไอ้ข้อเสนอความร่วมมือดูถูกสติปัญญานั่นด้วยนะ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" หลี่ไห่เฉิงชี้ไปทางลิฟต์ เขารู้สึกว่ารอเพื่อนแล้วค่อยกลับพร้อมกันน่าจะปลอดภัยกว่า

ซุนปิ่งเฮ่อพยักหน้า "อืม ไปเถอะ"

หลี่ไห่เฉิงรีบจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นเสิ่นเหลียนกับฉู่อี้หลานที่ยืนอยู่ไกลออกไปเลยด้วยซ้ำ

"บอสครับ กลับบ้านได้แล้วครับ" ซุนปิ่งเฮ่อเดินกลับมารายงาน "คุณเสิ่นไม่ได้เสียเปรียบอะไรครับ"

ฉู่อี้หลานไม่สบอารมณ์ "สภาพเขาแบบนี้ดูเหมือนคนไม่เสียเปรียบงั้นเหรอ"

"เสียดิ!" ฤทธิ์เหล้าของเสิ่นเหลียนเริ่มตีขึ้นมา เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "แม่ง ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ไม่อำนวยนะ วันนี้เจิ้งเกอไม่รอดแน่!"

ฉู่อี้หลาน "?"

ซุนปิ่งเฮ่อ "..." เห็นไหมล่ะครับ

ฉู่อี้หลานถอดเสื้อโค้ตตัวนอกคลุมไหล่ให้เสิ่นเหลียน พลางประคองอีกฝ่ายเดินไปยังลานจอดรถและฟังรายงานจากซุนปิ่งเฮ่อไปด้วย

คิ้วที่ขมวดมุ่นของคุณชายฉู่ค่อย ๆ คลายออกทีละนิด กระทั่งโทสะจางหายไปจนหมด เขายิ้มกึ่งไม่ยิ้ม พลางเอ่ยถามเสิ่นเหลียนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทำไมถึงอยากต่อยเขาล่ะ"

"ปากหมา!" เสิ่นเหลียนตอบอย่างหงุดหงิด

เรื่องนี้หลี่ไห่เฉิงไม่ได้เล่าลงรายละเอียด แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ยังไงฉู่อี้หลานก็สืบหาความจริงได้อยู่ดี

ซุนปิ่งเฮ่อรับหน้าที่ขับรถ เสิ่นเหลียนเอนตัวซุกอยู่ในอ้อมอกของฉู่อี้หลานที่เบาะหลัง เขาไม่ได้หลับ เพียงแต่กอดเอวชายหนุ่มเอาไว้พลางปรือตาลงครึ่งหนึ่ง

ฉู่อี้หลานสังเกตเห็น จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "คิดอะไรอยู่"

"คิดว่าทำไมคุณถึงโดนหลอกง่ายขนาดนี้" เสิ่นเหลียนสวนกลับทันควัน

"อย่าว่ากันสิ"

"ก็มันจริงนี่" เสิ่นเหลียนพึมพำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจูบซอกคอของฉู่อี้หลานเบา ๆ "เจิ้งเกอพูดอะไรก็เชื่อไปหมด"

ประโยคครึ่งหลังฉู่อี้หลานฟังไม่เข้าใจ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดระคนทะนุถนอมที่ถ่ายทอดผ่านรอยจูบนี้อย่างชัดเจน

ฉู่อี้หลานถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่แท้นี่ต่างหากคือสาเหตุที่ทำให้เสิ่นเหลียนหงอยซึมไปแบบนั้น