ตอนที่ 55 เลี้ยงตอบแทนทุกคน

เสิ่นเหลียนตาสว่างตลอดทาง

กระทั่งกลับถึงบ้าน ถอดสูท เปลี่ยนเป็นชุดนอน ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพจนล้มตัวลงนอน เจ้าตัวก็ยังไม่มีทีท่าง่วงเลยสักนิด

ฉู่อี้หลานรู้สึกว่าจำเป็นต้องเปิดอกคุยกันจริงจังเสียที

เขานั่งลงข้างเตียงของเสิ่นเหลียน ไฟเพดานดับไปแล้ว เหลือเพียงโคมไฟดวงเล็กตรงหัวเตียง แสงสีส้มอบอุ่นช่วยให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

ฉู่อี้หลานยังคงเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ ไม่นึกเลยว่าเสิ่นเหลียนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

"แฟนครับ ตอนนี้แยกออกหรือยังว่าอะไรคือความชอบ"

ฉู่อี้หลานเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพยักหน้า

เสิ่นเหลียนพูดต่อทันที "ต่อไปนี้คำพูดคนอื่นห้ามเชื่อแม้แต่คำเดียวนะ เชื่อแค่ที่ผมพูดก็พอ"

ฉู่อี้หลานพยายามประติดประต่อความคิดอันวกวนของอีกฝ่ายจากถ้อยคำสั้น ๆ เหล่านี้

"ได้ยินไหม"

"ได้ยินแล้ว" ฉู่อี้หลานตอบ "ต่อไปนี้ที่เธอพูด ฉันจะเชื่อทั้งหมด"

พอได้ยินคำตอบที่ต้องการ เสิ่นเหลียนก็คลี่ยิ้มกว้าง เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าห่ม สอดประสานนิ้วทั้งสิบกุมมือฉู่อี้หลานไว้ ก่อนจะหลับตาลงแล้วผล็อยหลับไปอย่างหมดกังวล

นานทีปีหนฉู่อี้หลานถึงจะรู้สึกคล้าย "กระวนกระวายใจ" เช่นนี้ จนกระทั่งข้อความจากซุนปิ่งเฮ่อส่งเข้ามา ทุกเรื่องราวถูกสืบจนกระจ่างแจ้งหมดสิ้นแล้ว

รวมไปถึงทุกคำพูดที่เจิ้งเกอเอ่ยบนโต๊ะเหล้าในตอนนั้นด้วย

ซุนปิ่งเฮ่อเป็นคนพูดจาและทำงานเฉียบขาดว่องไวมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่มีการแต่งเติมสิ่งใด ทว่าเมื่อฉู่อี้หลานถือโทรศัพท์อ่านทีละคำทีละประโยค หัวใจกลับปวดแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ที่แท้ก็...

ปวดใจแทนเขานี่เอง

คลื่นอารมณ์รุนแรงที่ปะทุขึ้นในพริบตากลืนกินฉู่อี้หลานจนมิด ทั้งที่รอบกายเงียบสงัด ทว่ากลับมีเสียงหวี่หึ่งสั่นสะเทือนลึกถึงกระดูกและเลือดเนื้อ จนสมองของเขาชาหนึบไปหมด

ฉู่อี้หลานอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไมเสิ่นเหลียนถึงได้ซึมเซาหดหู่ขนาดนั้น

เพราะหากเปลี่ยนเป็นตัวเขา ก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

ตอนที่เจิ้งเกอปรากฏตัว เป็นช่วงที่ตาของฉู่อี้หลานเพิ่งเสียชีวิตพอดี นั่นคือญาติคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ความเบื่อหน่ายโลกอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่อาจใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้อีก ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มเขาไปหน้าหลุมศพของแม่กับตาแทบทุกวัน ถึงขั้นมีความคิดวูบขึ้นมาว่าอยากซื้อที่ข้าง ๆ ไว้เป็นที่หลับใหลชั่วนิรันดร์ของตัวเอง จะได้ไม่ต้องสนใจสิ่งใดอีกต่อไป

ต่อให้ฉู่อี้หลานไม่ได้เอ่ยปากเรียกร้อง ทว่าสัญชาตญาณกลับยังโหยหาใครสักคนที่จะก้าวเข้ามา แล้วพูดกับเขาว่า "โลกใบนี้ยังมีสิ่งที่ควรค่าแก่การอาลัยอาวรณ์อยู่นะ"

ฟังดูน่าขันสิ้นดี แต่ความอ่อนแอเพียงครั้งเดียวของฉู่อี้หลาน กลับถูกเจิ้งเกอบังเอิญมาพบเข้าพอดี

แสงสว่างสักลำที่ส่องลงมายังก้นเหวมืดมิด ไม่ต้องสนหรอกว่าเนื้อแท้คืออะไร มนุษย์ก็แหงนมองตามสัญชาตญาณอยู่แล้ว

ฉู่อี้หลานปักใจเชื่อคำว่า "ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป" ของเจิ้งเกอ จึงคิดเอาเองอย่างดื้อดึงว่า คนคนนี้เป็นของเขา

แต่นั่นไม่ใช่ความชอบ หากจะให้ฉู่อี้หลานเปรียบเทียบ การมีอยู่ของเจิ้งเกอก็เหมือนสุนัขบำบัดจิตใจเสียมากกว่า

ไม่ใช่ว่าฉู่อี้หลานดูถูกคน แต่มันต่างกันลิบลับ เจิ้งเกอปฏิเสธเขาแล้วไปตกลงกับโจวถังซือ จากนั้นยังมารบกวนเขาเพราะผู้ชายคนอื่น เขาก็ยังยอมช่วย ทว่าถ้าเสิ่นเหลียนกล้าเอ่ยปากขอร้องเพื่อผู้ชายคนอื่นแม้แต่ครึ่งคำ ฉู่อี้หลานคงสติแตกทันที และพร้อมจะลากกันไปตายด้วยกันโดยไม่นึกเสียดายชีวิตเลยสักนิด

"ไม่ได้น้อยใจหรอก" น้ำเสียงของฉู่อี้หลานทุ้มต่ำ เขาก้มลงจูบหน้าผากของเสิ่นเหลียน แฝงไปด้วยรอยยิ้มและความอิ่มเอมใจ "มาถึงตอนนี้แล้ว ไม่น้อยใจอะไรอีกแล้ว"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางปินที่โดนข้อความของซุนปิ่งเฮ่อกระหน่ำรัวใส่ ก็เห็นประธานฉู่กำลังแจกอั่งเปารัว ๆ ลงในกลุ่มผู้บริหารระดับสูง

แต่กลับไม่มีใครกล้ากดรับเลยสักคน

ซุนปิ่งเฮ่อยุยงให้หยางปินเป็นหน่วยกล้าตายเปิดคนแรก

หยางปินสบถด่าในใจ แต่ข้อความที่พิมพ์ถามกลับไปนั้นระมัดระวังอย่างยิ่ง: [ประธานฉู่ครับ?]

ฉู่อี้หลาน: [อืม ช่วงนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก เลี้ยงตอบแทนทุกคน ใครมือไวคนนั้นได้]

ซุนปิ่งเฮ่อรีบกดรัวตั้งแต่ซองแรกยันซองสุดท้าย คว้าเงินไปได้ตั้งสามพันกว่าหยวน!

บรรดาผู้บริหารระดับสูงในกลุ่มแทบคลั่ง ไม่ใช่เพราะขาดแคลนเงินแค่นี้ แต่กิจกรรมแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในกลุ่มแชตของเหิงไท่มาก่อนเลย ปกติประธานฉู่ไม่ชอบเรื่องไร้สาระรกตา สั่งรายงานเรื่องงานก็ต้องสั้นกระชับได้ใจความ แต่วันนี้กลับคึกคักราวกับฉลองตรุษจีน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

แน่นอนว่าฉู่อี้หลานไม่มีทางอธิบาย ซ้ำยังหันไปกระหน่ำแจกอั่งเปาในกลุ่มเพื่อนสนิทต่ออีกระลอก

พวกเฝิงเย่ว์ซานไม่คิดจะเกรงใจอยู่แล้ว แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้เช่นกัน

เฝิงเย่ว์ซาน: "คุณชายฉู่ ส่งข้อความเสียงมาหน่อยสิ โดนใครแฮกบัญชีหรือเปล่าเนี่ย พวกเราขอรับเงินช่วยเหลือนายไว้ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยไปแจ้งความด้วยกัน"

ฉู่อี้หลานส่งข้อความเสียงไปจริง ๆ

เฝิงเย่ว์ซานกดฟังทันที เป็นเสียงของฉู่อี้หลานจริง ๆ แถมยังเจือรอยยิ้ม ฟังดูอ่อนโยนจนน่าขนลุกพิลึก "เฝิงเย่ว์ซาน ถ้านายคิดจะมีความรักจริงจังดูสักครั้ง ก็คงไม่ตามจังหวะชีวิตฉันไม่ทันตลอดแบบนี้หรอก"

เฝิงเย่ว์ซาน: "???"

หนิงซือเสียน: "บ้าไปแล้ว"

โจวหยวนหลิน: "บ้าไปแล้ว"

หนิงซือเสียนเป็นคนแรกที่ได้สติ เสิ่นเหลียน! ต้องเป็นเพราะเสิ่นเหลียนแน่ ๆ!

ตกฉู่อี้หลานจนติดเบ็ดงอมแงมแล้วมั้งเนี่ย!

เสิ่นเหลียนไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย แปดโมงเช้าของวันถัดมา เขาก็ถูกฉู่อี้หลานขุดขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม

ตอนลืมตาขึ้นมาเสิ่นเหลียนยังสะลึมสะลืออยู่ "เดี๋ยวสิคุณชายฉู่ วันนี้วันหยุดผมนะ"

"ฉันรู้" ฉู่อี้หลานแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว "ไปโรงพยาบาล นัดซือเสียนตรวจร่างกายอย่างละเอียดไว้แล้ว"

"อ๊ะ! ได้เลย!" ทีแรกเสิ่นเหลียนกะจะทิ้งตัวนอนต่อ พอได้ยินแบบนั้นก็รีบเด้งตัวลุกจากเตียงอย่างไว เปลือกตายังบวมตุ่ยอยู่นิด ๆ พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสิ่นเหลียนก็จัดทรงผมพลางชะโงกหน้าออกมาถาม "แค่ลบรอยแผลเป็นนี่ต้องตรวจร่างกายทั้งตัวด้วยเหรอ สมกับเป็นทีมมืออาชีพจริง ๆ"

ฉู่อี้หลานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ตรวจให้นายต่างหาก"

เสิ่นเหลียนตาโตขึ้นมาทันที "ให้ผมเหรอ ผมไม่ต้องตรวจหรอก..."

ไม่รอให้เสิ่นเหลียนพูดจบ ฉู่อี้หลานก็ก้าวเข้าไปประคองใบหน้าเขาไว้ แล้วโน้มลงจูบอย่างเป็นฝ่ายรุกก่อน

เชี่ยเอ๊ย!

วันนี้มันวันอะไรกันวะเนี่ย?!

เพราะเสิ่นเหลียนคิดว่าเป็นการตรวจร่างกายของฉู่อี้หลานถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้คุณชายฉู่ดีใจจนเนื้อเต้นได้ยังไง

พอบวกกับ 'บัฟ' ซ้อนสองชั้นเมื่อคืนนี้เข้าไปอีก อารมณ์ของใครบางคนก็ยิ่งพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด!

ดีถึงขั้นไหนน่ะเหรอ

พอเดินลงบันไดมา ฉู่อี้หลานก็เป็นฝ่ายอุ้มฉู่จูมีขึ้นมากอดเป็นครั้งแรก ก่อนจะสั่งป้าเฟิน "ตัวเบาเกินไปแล้ว ป้อนนมแพะผงให้มันกินเยอะ ๆ หน่อย"

ป้าเฟิน "ป้อนไปขวดหนึ่งแล้วค่ะ"

ฉู่อี้หลาน "ป้อนอีกขวด"

เสิ่นเหลียนทำหน้างง ขยับเข้าไปใกล้ป้าเฟิน อาศัยจังหวะที่ฉู่อี้หลานไม่ทันมองกระซิบถาม "ป้าครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" ป้าเฟินพูดพลางเปิดกระเป๋าเสื้อให้เสิ่นเหลียนดู ด้านในมีซองอั่งเปาอยู่ซองหนึ่งจริง ๆ "เสี่ยวหลานให้ป้าเมื่อเช้า บอกว่าช่วงนี้ป้าเหนื่อยแย่เลย"

เสิ่นเหลียนคิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ออก สรุปว่าหมอนั่นเป็นอะไรขึ้นมาวะ

"จริงสิ" คุณชายฉู่เปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เอ่ยปากสั่ง "พรุ่งนี้ดอกไม้ที่จะส่งไปห้องทำงานฉัน ไม่เอาพลูด่างแล้วนะ เปลี่ยนเป็นกุหลาบแทน"

เสิ่นเหลียน "ไม่มีปัญหาครับ!"

พอไปถึงโรงพยาบาล หนิงซือเสียนก็มายืนรออยู่นานแล้ว วันนี้เขาแบกรับภารกิจอันหนักอึ้งในการแหวกม่านหมอกค้นหาความจริง พร้อมแบกรับความหวังของบรรดาพี่น้องเอาไว้ ต้องเค้นถามให้กระจ่างให้ได้ว่า เสิ่นเหลียนใช้ลูกไม้อะไรกันแน่!

แต่กลายเป็นว่าฉู่อี้หลานตามหมอไปเช็กขั้นตอนด้วยตัวเอง ส่วนเสิ่นเหลียนกลับทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วถามหนิงซือเสียน "หุ้นเหิงไท่พุ่งขึ้นเท่าตัวเหรอครับ ทำไมคุณชายฉู่ถึงอารมณ์ดีขนาดนั้น"

หนิงซือเสียน "?"

"นายมาถามฉันเนี่ยนะ" หนิงซือเสียนไม่อยากจะเชื่อหู "ไม่ใช่เพราะนายหรอกเหรอ"

"จะไปเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ!" เสิ่นเหลียนสวนทันควัน "เมื่อวานหลังจากงานเลี้ยงปิดกล้องเลิก ผมก็ดื่มเหล้า พอกลับถึงบ้านก็หลับเป็นตายเลยนะ"

หนิงซือเสียน "..."

จบกัน ดูท่าทั้งภาระอันหนักอึ้งและความหวังคงพังทลายไปหมดแล้ว