ตอนที่ 56 ตรวจร่างกาย

ทั้งเสิ่นเหลียนและหนิงซือเสียนต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ผ่านไปครู่หนึ่งคุณหมอก็เดินออกมาแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ "เริ่มตรวจได้แล้วครับ"

รายการตรวจมีเยอะและยุ่งยากมาก เสิ่นเหลียนให้ความร่วมมือตรวจไปทีละอย่าง ระหว่างนั้นก็ได้กินอะไรรองท้องบ้าง กระทั่งการตรวจลากยาวไปจนถึงบ่ายสองโมง

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด พอเดินออกมาจากห้องตรวจห้องสุดท้าย เสิ่นเหลียนก็มึนไปหมดทั้งตัวแล้ว

เขาทิ้งตัวลงนั่งพักบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด ฉู่อี้หลานมองตรงมาทางนี้ ขณะที่ปากยังคงคุยอยู่กับหนิงซือเสียน

"ต้องขนาดนี้เลยเหรอ" หนิงซือเสียนหัวเราะในลำคอ "ตอนนั้นที่นายเลือดท่วมหน้ามาโรงพยาบาล พวกฉันแทบจะช็อกตาย แต่นายกลับไม่เห็นจะกังวลสักนิด"

"อืม" ฉู่อี้หลานตอบส่ง ๆ "คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวนาย"

"งั้นฉันชวนพวกเย่ว์ซานไปด้วยนะ"

"ตามใจนาย" ตอนที่ฉู่อี้หลานพูดประโยคนี้ ตัวเขาก็ก้าวห่างออกไปไกลหลายเมตรแล้ว

"เหนื่อยเหรอ" ฉู่อี้หลานหยุดยืนตรงหน้าแล้วโน้มตัวลงไปกุมมือเสิ่นเหลียน

ชายหนุ่มพยักหน้า "นี่มันตรวจผมตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าเลยนะครับ"

"ไม่ได้ตรวจทุกวันสักหน่อย" ฉู่อี้หลานเอ่ย "เมื่อวานซืนยังบ่นอยากกินอาหารทะเลอยู่ไม่ใช่เหรอ คืนนี้พาไปกิน"

เสิ่นเหลียน "จัดไปครับ!"

ผลตรวจออกไวมาก เสิ่นเหลียนนั่งจิบชาอยู่ในห้องทำงานแพทย์อย่างสบายใจ ไม่ได้คิดกังวลอะไรเลยสักนิด

แต่หลังจากคุณหมอยื่นผลตรวจให้หนิงซือเสียนดู อีกฝ่ายกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

หัวใจของฉู่อี้หลานพลันบีบรัดแน่น "เป็นอะไรไป"

หนิงซือเสียนก้มมองผลตรวจซ้ำอีกรอบ ก่อนจะถามเสิ่นเหลียนด้วยน้ำเสียงระมัดระวังและใคร่ครวญ "บางครั้งนายเคยรู้สึกแน่นหน้าอกหรือใจสั่นผิดปกติบ้างไหม"

ม่านตาของฉู่อี้หลานหดเกร็งลงฉับพลัน ลมหายใจเริ่มแผ่วช้าและหนักอึ้ง

"คุณอย่าทำเขาตกใจสิครับ" เสิ่นเหลียนลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกมองผลตรวจ "ผมก็ปกติดีมาตลอดนะ"

"เป็นไปไม่ได้" หนิงซือเสียนดึงเอกสารแผ่นข้างใต้ออกมา ปลายนิ้วชี้ไปยังค่าสองตัวบนนั้นพลางเน้นย้ำ "เกือบจะแตะขีดต่ำสุดแล้ว ภูมิต้านทานก็แย่ ปกติมันต้องมีสัญญาณเตือนบ้างสิ"

เสิ่นเหลียนตอบตามตรง "อืม มีน้ำตาลในเลือดต่ำอยู่นิดหน่อยครับ"

"นั่นมันจะใช่น้ำตาลในเลือดต่ำที่ไหนกันเล่า" หนิงซือเสียนว่า "ลิ้นหัวใจปิดไม่สนิท อาการพวกนั้นเป็นแค่ผลข้างเคียงต่างหาก"

เสิ่นเหลียนค่อย ๆ หุบยิ้มลง เขาเม้มปากแน่นสนิท ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

เจ้าของร่างเดิมก็เสียชีวิตเพราะโรคหัวใจกำเริบเฉียบพลัน ก่อนหน้านี้ตอนที่หนิงซือเสียนยังไม่ยืนยันแน่ชัด เสิ่นเหลียนยังพยายามหลอกตัวเองอยู่เลย คราวนี้ดีล่ะ หนีความจริงไม่พ้นแล้ว

"ตอนผมตรวจร่างกายเข้าซิงไค ผลตรวจก็ปกติดีนี่ครับ" เสิ่นเหลียนดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

หนิงซือเสียนถือปากกาตวัดเขียนบนใบตรวจ "พวกนั้นมันแค่ตรวจสุขภาพพื้นฐาน อีกอย่างลิ้นหัวใจบกพร่องของนายเป็นมาแต่กำเนิด ยังไม่มีรอยโรคแทรกซ้อน ถือว่าอาการไม่หนัก"

ฉู่อี้หลาน "ผ่าตัดรักษาได้ไหม"

"ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่แนะนำ" หนิงซือเสียนตอบต่อ "ผ่าตัดเปิดหน้าอกแต่ละทีร่างกายก็บอบช้ำมาก อาการของเขาตรวจเจอเร็ว ยังอยู่ในเกณฑ์ที่ควบคุมได้ ตอนนี้แนะนำให้อัลตราซาวด์หัวใจทุกครึ่งปี แล้วคอยติดตามอาการเป็นระยะ"

เสิ่นเหลียนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนี่ครับ"

ดีกว่าที่เขาคาดไว้ตั้งเยอะ

หนิงซือเสียนเหลือบมองสีหน้าของฉู่อี้หลานแวบหนึ่ง "นายระวังคำพูดหน่อยเถอะ"

จากนั้นเขาก็สบตากับคุณหมอ แล้วทั้งสองก็รีบพากันเดินเลี่ยงออกไป

ในห้องทำงานจึงเหลือแค่เสิ่นเหลียนกับฉู่อี้หลาน

ฉู่อี้หลานยืนพิงโต๊ะ หมดมาดความสง่าผ่าเผยอย่างหาดูได้ยาก ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้ายังดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาแท้ ๆ ตอนนี้กลับเหมือนแม่ทัพที่พ่ายศึกไม่มีผิด

"ไม่ต้องกลัวครับ" เสิ่นเหลียนยืนอยู่ข้างกายเขา ใช้น้ำเสียงแบบผู้มีประสบการณ์ชีวิตกำลังชี้แนะ "หนิงซือเสียนยังไม่เห็นจะตื่นตูมเลย แถมบอกแล้วด้วยว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ควบคุมได้ ผมแค่ต้องระวังตัวเองหน่อยก็พอ เกิดมาเป็นคน ใครบ้างจะไม่เจ็บไม่ป่วย"

ฉู่อี้หลานเอียงหน้ามองเขา พลางฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมา

เสิ่นเหลียนขยับเข้าไปชิด เอาคางเกยอกอีกฝ่ายไว้แล้วช้อนตามอง "พวกเราสองคนจะอยู่ยาวไปจนถึงร้อยปี คุณเชื่อผมไหม"

ฉู่อี้หลานจ้องเขานิ่งนาน แววตาไหวระริกด้วยอารมณ์บางอย่าง

สำหรับเรื่องการเกิดแก่เจ็บตาย ฉู่อี้หลานมักสร้างกำแพงกั้นตัวเองจากความเป็นจริงเสมอ การสูญเสียคนในครอบครัวไปทีละคนทำให้เขาปิดปากเงียบสนิท ความทรมานใจอันยาวนานยังเคยทำให้เขาโหยหาความตายด้วยซ้ำ เขาจึงทั้งหวาดหวั่นและสับสน จนต้องให้เสิ่นเหลียนคอยปลอบโยน

"เสิ่นเหลียน นายรับประกันได้ใช่ไหมว่ากุหลาบจะไม่มีวันร่วงโรย"

"ผมรับประกันครับ"

คำสัญญาในบ่ายอันอบอุ่นละลายผสานไปกับเสียงลมแผ่วเบานอกหน้าต่าง ปลุกเร้ากลิ่นหอมจาง ๆ ของมวลดอกไม้ให้ลอยฟุ้ง ฉู่อี้หลานกอดเสิ่นเหลียนไว้แนบอก ก่อนจะประทับจูบลงไปอย่างอ่อนโยนลึกซึ้ง

หลังจากนั้นฉู่อี้หลานคุยกับหมออีกหลายท่านรวมถึงหนิงซือเสียนอยู่นานกว่าชั่วโมง จนแน่ใจว่าตอนนี้เสิ่นเหลียนยังไม่จำเป็นต้องรับการรักษาเฉพาะทางใด ๆ แค่ดูแลประคบประหงมให้ดีที่สุดก็พอ

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ฉู่อี้หลานคิดในใจ ต่อให้ต้องทุ่มแค่ไหนเขาก็ให้ได้ทั้งนั้น

หนิงซือเสียนรักษาความเป็นส่วนตัวของคนไข้อย่างดีอยู่แล้ว พอพ้นประตูโรงพยาบาลออกมา จึงไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก

พอได้ยินว่าฉู่อี้หลานเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารทะเล เฝิงเย่ว์ซานก็รีบบึ่งรถมาแทบไม่คิดชีวิต

ฉู่อี้หลานเก็บซ่อนอารมณ์ไว้มิดชิด ไม่ปล่อยให้พวกเฝิงเย่ว์ซานสังเกตเห็นพิรุธแม้แต่น้อย

เฝิงเย่ว์ซานยังแอบกระซิบถามหนิงซือเสียน "ภารกิจที่พวกเรามอบหมายให้นายไปทำคืบหน้าถึงไหนแล้ววะ"

หนิงซือเสียนยักไหล่ "พังไม่เป็นท่า ฉันถามแล้ว แต่เสิ่นเหลียนไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง"

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ยิ่งไม่ต้องหวังจะงัดอะไรจากปากฉู่อี้หลานได้เลย

เฝิงเย่ว์ซานผิดหวังสุดขีด

ฉู่อี้หลานเห็นท่าทางนั้นก็แค่นเสียงหึในลำคอ "ว่างมากหรือไง ถ้าว่างนักฉันจะบอกคุณปู่เฝิงให้นัดดูตัวให้นายสักสองสามรอบ"

เฝิงเย่ว์ซานสะดุ้งโหยงเหมือนโดนเหยียบหางทันที "พอเลยนะมึง มีความรักมันดีตรงไหนวะ บอกตามตรง ตอนนี้กูว่ามึงชักจะประสาทกลับขึ้นทุกวันแล้ว"

ฉู่อี้หลานเลิกคิ้ว

ผลก็คือคุณชายเฝิงผู้ปากดี โดนฉู่อี้หลานล่อหลอกให้ไปเล่นไพ่เก้าเกอีกโต๊ะหนึ่งจนแพ้ยับเยินไม่เป็นท่า กว่าเสิ่นเหลียนจะแทะปูขนมปังหมดตัว เฝิงเย่ว์ซานก็โดนปรับดื่มเหล้าจนลิ้นไก่สั้น พูดจาไม่รู้เรื่องไปเสียแล้ว

ตอนงานเลิก หนิงซือเสียนจำต้องทำหน้าบอกบุญไม่รับ แบกหมอนี่ขึ้นรถไป

กลับถึงบ้านราวสองทุ่ม ท้องฟ้าก็มืดสนิทพอดี

พอเสิ่นเหลียนเปิดประตู ก้อนขนลายขาวดำตัวจ้อยก็พุ่งเข้ามาคลอเคลียที่เท้า เสิ่นเหลียนร้อง "โอ๊ะ" เสียงหลง ก่อนจะก้มลงอุ้มฉู่จูมีขึ้นมา "โตวันโตคืนจริง ๆ นะเนี่ย คุณชายฉู่ดูสิ มารอรับผมโดยเฉพาะเลย สงสัยนมแพะผงที่ป้อนไปช่วงก่อนจะไม่เสียเปล่า จำกลิ่นผมได้แล้วสิเนี่ย"

เสียงร้องของลูกแมวน้อยละลายใจคนฟังได้ชะงัดนัก ถ้าไม่ติดว่ามันยังเด็กเกินไป เสิ่นเหลียนคงควักอาหารเปียกปรนเปรอมันจนพุงกางไปแล้ว น่ารักเกินไปแล้วจริง ๆ

ฉู่อี้หลานเพียงแค่ปรายตามอง อาจเพราะเสิ่นเหลียนเป็นคนเก็บมันมาเองถึงได้มีฟิลเตอร์ลำเอียง แต่สำหรับฉู่อี้หลาน เขารู้สึกว่าฉู่จูมีหน้าตาธรรมดามาก รอบปากก็มีรอยด่างดำเป็นวง ถือว่าแพ้เรื่องหน้าตาตั้งแต่จุดสตาร์ตแล้ว

เสิ่นเหลียนไม่ลืมคำกำชับของหนิงซือเสียนเมื่อตอนกลางวัน คืนนี้เขาจึงรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ปรับน้ำไม่ให้อุ่นจัดและเปิดระบบระบายอากาศจนสุด ไม่ถึงสิบนาทีก็เดินสบายตัวออกมา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉู่อี้หลานที่อาบเสร็จก่อนเขาไม่กี่นาทีกำลังนั่งอยู่บนเตียง สวมชุดคลุมอาบน้ำสีดำที่เป็นชุดคู่รักที่เขาซื้อไว้ให้

ปกติทุกครั้งที่ฉู่อี้หลานปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นเหลียน เสื้อผ้าจะเนี้ยบกริบไร้ที่ติเสมอ ไม่เคยมีสักครั้งที่จะอยู่ในสภาพผ่อนคลายสบายๆ แบบตอนนี้

ทรงผมสกินเฮดสั้นเกรียนดูทะมัดทะแมง ไร้การเซตจัดทรงใดๆ ยิ่งขับให้โครงหน้าคมคายดูเด่นชัด ไหล่กว้างดันคอเสื้อให้แยกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเส้นสายสรีระที่เฉียบคมเด็ดขาดไม่ต่างจากเจ้าตัว กลิ่นอายคุกคามและแรงกดดันตามธรรมชาติยังคงอยู่เต็มเปี่ยม หากแต่... แววตากลับนิ่งสงบและบริสุทธิ์อย่างหาได้ยากยิ่ง

"คืนนี้ฉันจะนอนกับนาย" ฉู่อี้หลานพูดจบก็ถอนหายใจแผ่วเบา "เสิ่นเหลียน ฉันไม่วางใจ"

แต่พอคำพูดนี้เข้าหูเสิ่นเหลียน มันกลับถูกแปลความหมายไปเป็น "ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิด"

เสิ่นเหลียนยกมือยันกำแพงไว้หมับ มาเจอสภาพแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหววะเนี่ย?!