ตอนที่ 57 รักษาสุขภาพด้วย

สัตว์กินเนื้อตัวโต แถมยังเป็นสายพันธุ์ดุร้ายน่าเกรงขาม พอมาทำสีหน้าคล้ายจะน่าสงสารแบบนี้เข้า อานุภาพทำลายล้างจึงรุนแรงเกินจะจินตนาการ

เสิ่นเหลียนยิ่งเอ็นดูฉู่อี้หลานจนใจเจ็บ แถมยังทำหน้าหื่นกระหายอย่างตื่นเต้น พลางขยับกระแซะเข้าหาขอบเตียง "ว่าไงครับคุณชายฉู่ อยากให้ผมเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังสักเรื่องไหม"

ฉู่อี้หลาน "..."

ฉู่อี้หลานจนปัญญา "ผมว่านายเงียบปากไปเลยจะดีกว่า"

แบบนั้นไม่ได้หรอก เสิ่นเหลียนชื่นชมความ 'หล่อเหลา' และ 'เซ็กซี่เย้ายวน' ของฉู่อี้หลานในชุดคลุมอาบน้ำระยะประชิด พลางพึมพำไม่หยุด "สายตาฉันนี่มันเฉียบจริง ๆ เลือกผู้ชายมันต้องเลือกด้วยตัวเอง ใช้ไม้นวมไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้แข็ง ได้กินแต่ของดีแท้ ๆ"

ฉู่อี้หลาน "..." เขาอยากจะหอบหมอนหนีไปให้พ้น ๆ เสียจริง

พอปิดไฟ ภายในห้องก็พลันจมสู่ความมืดสลัว ฉู่อี้หลานรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเล็กน้อยอย่างเงียบงัน ปลายจมูกได้กลิ่นครีมอาบน้ำกลิ่นมินต์โชยมา

นอกจากตอนเด็ก ๆ แล้ว นับตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขานอนร่วมเตียงกับคนอื่นแบบนี้ ฉู่อี้หลานคิดว่าตัวเองน่าจะรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่มีเลยแม้แต่น้อย ในอากาศราวกับอบอวลไปด้วยมวลความรู้สึกที่ชวนให้ผ่อนคลายสบายใจ

"ฮิๆ!" เสิ่นเหลียนมุดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วหัวเราะคิกคัก

ฉู่อี้หลาน "..."

"ฮ่าๆๆ!" เสิ่นเหลียนกลั้นไม่อยู่ พลิกตัวข้ามเส้นแบ่งเขตตรงกลางมาทันที แล้วพาดขาข้างหนึ่งข้ามผ้าห่มไปทับบนตัวฉู่อี้หลาน

"เสิ่นเหลียน..." ฉู่อี้หลานเรียกเสียงทุ้มต่ำ

"นอนแบบนี้แล้วหายใจคล่องคอดีครับ" เสิ่นเหลียนชิงพูดแทรก

ฉู่อี้หลานรู้ว่าอีกฝ่ายพูดเรื่อยเปื่อย แต่ก็ดุไม่ลงอยู่ดี

เขาหันไปมอง เห็นดวงตาคู่นั้นทอประกายวิบวับในความมืดสลัว ชวนมองอย่างน่าประหลาด

ฉู่อี้หลานพลิกตัวตะแคงหันหน้าเข้าหาเสิ่นเหลียน "มีความสุขขนาดนั้นเชียว?"

"ใช่สิครับ" เสิ่นเหลียนว่าแล้วก็หลับตาลง "สองคนอบอุ่นกว่า ไว้ต่อไปคุณก็รู้เองแหละ"

คุณชายฉู่เกิดเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในหัวอย่างที่ไม่ค่อยเป็นบ่อยนัก แค่นี้เนี่ยนะ?

จิตใต้สำนึกของเขาอุตส่าห์เตรียมตั้งรับตอนที่เสิ่นเหลียนจะกระโจนเข้าใส่ทำรุ่มร่ามไว้แท้ ๆ

ใครจะไปกล้า เสิ่นเหลียนคิดในใจ ขืนเกิดปืนลั่นขึ้นมาจริง ๆ ละก็ แค่อาบน้ำคงดับไฟไม่มอดหรอก

เทียบกับการรวบรัดให้จบในคราวเดียวแล้ว เสิ่นเหลียนเพลิดเพลินกับความรู้สึกของการค่อยเป็นค่อยไปในตอนนี้มากกว่า

ทั้งสองคนต่างหลับสนิทไปตลอดคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่อี้หลานลืมตาตื่น ควานหาโทรศัพท์มือถือมาดูเวลาตามความเคยชิน

หืม?

แปดโมงแล้ว...

แปดโมงเนี่ยนะ?!

ปกติแล้วประธานฉู่ขึ้นชื่อเรื่องบ้างาน วันทำงานเขาจะตื่นหกโมงเช้าเป๊ะแบบฟ้าผ่าก็ไม่สะเทือน หรือบางทีก็เช้ากว่านั้นด้วยซ้ำ นี่แหละคือสาเหตุที่เสิ่นเหลียนแทบไม่เคยเจอหน้าเขา คนปกติที่ไหนจะตื่นเช้าขนาดนั้นกัน?

ฉู่อี้หลานเปิดวีแชต นอกจากสารพัดรายงานเรื่องงานแล้ว ยังมีข้อความสามข้อความจากซุนปิ่งเฮ่อ

แต่ละข้อความส่งทิ้งช่วงห่างกันสี่สิบนาที

[บอสครับ เลื่อนการประชุมไหมครับ?]

[บอสครับ ผมเลื่อนการประชุมไปเป็นตอนบ่ายแล้ว รถติดอยู่เหรอครับ?]

ข้อความสุดท้ายส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

[บอสครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ]

เส้นเลือดบนหน้าผากของฉู่อี้หลานปูดโปนขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน

"ตื่นแล้วเหรอ..." เสิ่นเหลียนพึมพำงัวเงีย ยื่นมือข้างหนึ่งมาพาดไว้บนอกของฉู่อี้หลาน ไม่นานก็กลับไปหายใจสม่ำเสมอดังเดิม

แม้จะมีผ้าม่านกั้นและแสงยามเช้าจะเพียงรำไร แต่ฉู่อี้หลานก็นอนทอดอารมณ์อยู่หลายนาที ก่อนจะเปิดผ้าห่มลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ตัวฉู่อี้หลานเองก็ไม่คิดว่าจะตื่นสาย ปกตินาฬิกาชีวิตของเขาเป๊ะมาก แต่เมื่อเทียบกับสายตามีเลศนัยของซุนปิ่งเฮ่อแล้ว เรื่องตื่นสายกลับกลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย

"ผู้ช่วยพิเศษซุน" หลังจากโดนจ้องอยู่นานหลายนาที ฉู่อี้หลานที่เดินมาถึงหน้าห้องทำงานก็หมดความอดทน "หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่หรือไง"

"เปล่าครับ" ซุนปิ่งเฮ่อละสายตา ชะงักไปนิดแล้วพูดต่อว่า "บอสครับ ในใจผม บอสแข็งแกร่งที่สุดเสมอครับ"

ฉู่อี้หลาน "?"

"มิน่าล่ะหยางปินถึงอยากจะเย็บปากนายตลอดเวลา" ฉู่อี้หลานแค่นหัวเราะอย่างหงุดหงิด "ผู้ช่วยพิเศษซุน ผมหวังว่าต่อมจินตนาการของนายจะไม่เตลิดเปิดเปิงขนาดนี้นะ"

ซุนปิ่งเฮ่อดูเหมือนจะยังไม่ค่อยยอมรับเท่าไร "รับทราบครับบอส"

เสิ่นเหลียนนอนหลับยาวจนถึงสิบโมง ตื่นมาก็มีบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูที่ป้าเฟินทำเตรียมไว้ให้ กินเสร็จก็ลูบขนฉู่จูมีเล่น สุขสบายใจเหลือเกิน

ตอนเที่ยงหูไข่หลานก็โทรศัพท์เข้ามา

"เสิ่นเหลียน ตอนนี้ฉันคว้าบทดี ๆ มาได้สองเรื่อง เดี๋ยวจะส่งเข้าอีเมลนาย ลองดูว่าอยากเล่นเรื่องไหน"

เสิ่นเหลียนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "ได้เลยครับพี่หู!"

"แต่บอกไว้ก่อนนะ ทั้งสองเรื่องไม่ใช่บทพระเอกเลย"

"ขอแค่บทดี ต่อให้เป็นตัวประกอบผมก็ไม่เกี่ยงครับ" เสิ่นเหลียนประเมินสถานะตัวเองได้อย่างชัดเจน ด้วยชื่อเสียงของเขาในตอนนี้ หากไม่ยอมรับงานแสดงเลย แล้วอะไร ๆ มันจะดีขึ้นมาได้ยังไง

ส่วนเรื่องบทพระเอก ถ้าไม่มีผลงานปูทางไว้ก่อน ต่อไปคงไม่พ้นถูกผู้คนครหา แม้จิตวิญญาณข้างในจะเป็นถึงจักรพรรดิจอเงินแถวหน้า แต่ในเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป เสิ่นเหลียนก็ยังคงยึดมั่นในหลักการค่อยเป็นค่อยไปทีละก้าว

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ บทดี ๆ ไม่ได้หากันง่าย ๆ

หลังวางสายจากหูไข่หลาน เสิ่นเหลียนก็หอบแล็ปท็อปมานั่งลงบนโซฟา แล้วเปิดอ่านบทอย่างตั้งอกตั้งใจ

ทั้งสองเรื่องน่าสนใจทั้งคู่ เรื่องหนึ่งเป็นแนวรักโรแมนติก ส่วนอีกเรื่องเป็นแนวสะท้อนสังคม

อันที่จริงไม่ว่าจะมองจากทีมนักแสดงร่วมหรือชื่อเสียงของไอพี เรื่องแรกล้วนเหนือกว่าเห็น ๆ แต่ไม่รู้ทำไม เสิ่นเหลียนกลับถูกเรื่องหลังดึงดูดสายตาไปจนหมด

"เพลิงผลาญ" เล่าเรื่องราวของตัวเอกกับเพื่อนอันธพาล ที่พากันก้าวออกจากเมืองเล็ก ๆ มุ่งสู่มหานครใหญ่

และหากเสิ่นเหลียนตกลงรับเล่น บทของเขาก็คืออันธพาลคนนั้น

ในเมืองเล็กห่างไกลที่เศรษฐกิจล้าหลังอย่างหนัก น้ำประปาและไฟฟ้าเพิ่งจะเข้าถึงได้ทั่วถึงเมื่อสามปีก่อน บ้านเรือนที่ชาวบ้านสร้างกันเองสูงต่ำไม่เท่ากัน คดเคี้ยววกวนราวกับงูเลื้อยบนผืนดินแคบเท่าฝ่ามือ

เจ้าอันธพาลน้อยที่ดรอปเรียนตั้งแต่มัธยมต้น วัน ๆ เอาแต่ปั่นจักรยานหางานรับจ้างรายวันคนนี้ รู้จักกับตัวเอกมาตั้งแต่อายุสิบสาม

ต่อมา ด้วยแรงกระตุ้นจากตัวเอก เขาจึงเดินทางเข้าสู่เมืองใหญ่ และเป็นไปตามคาด แสงสีศิวิไลซ์ของมหานครทำให้เขาหลงใหลในทันที ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความตื่นตาและความริษยา เขาไม่ได้มีสมองปราดเปรื่องเหมือนตัวเอก แต่กลับมีใบหน้างดงามสะกดสายตา สวยสะพรั่งราวกับไอวิญญาณทั้งหมดของผืนดินอันแห้งแล้งแห่งนั้นได้มาหลอมรวมอยู่บนใบหน้านี้เพียงแห่งเดียว

เขาเฝ้ามองตัวเอกก้าวไปบนเส้นทางที่ถูกต้องทีละก้าว ความริษยาผลักดันให้เขาใจร้อนอยากคว้าความสำเร็จทางลัด จนตกหลุมพรางที่พวกนายทุนใหญ่ขุดล่อไว้ ต้องเผชิญกับเรื่องราวน่าสะอิดสะเอียนและความสิ้นหวังสารพัด

เส้นทางชีวิตของเขาจึงหักเหไปคนละทิศอย่างไม่ทันตั้งตัว

จริง ๆ แล้วจะอยู่ต่อก็ยังได้ มีเสี่ยใหญ่พร้อมเปย์เงินให้ไม่อั้น แต่เขาไม่ยอม ความมืดมิดใต้เงาของอสูรเหล็กกล้าอย่างเมืองใหญ่ทำให้เขาขวัญผวา ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้มีค่าอะไร และไม่คู่ควรกับที่นี่เลยสักนิด ทุกวันที่ทนอยู่มีแต่ความสับสนและหวาดระแวงอกสั่นขวัญแขวน

ในตอนท้าย ขณะที่ตัวเอกยืนอยู่บนตึกระฟ้าจับมือกล่าวขอบคุณกับคู่ค้า ท่ามกลางกระแสการจราจรขวักไขว่อยู่เบื้องล่าง เด็กหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมด้วยความฝันกลับสะพายกระเป๋าผ้าใบซอมซ่อใบเดิม เบียดเสียดขึ้นรถเมล์ เบียดขึ้นรถไฟขบวนเขียวรุ่นเก่า เดินทางกลับสู่ถิ่นฐานที่ชีวิตเขาหยั่งราก

พอรุ่งเช้าของอีกวัน เขาก็ปั่นจักรยานผุพังคันเดิม ลัดเลาะไปตามถนนหนทางในเมืองเล็ก ๆ ต่อไป

"กริ๊ง~"

เสียงกระดิ่งจักรยานดังกังวานใส ชวนให้รู้สึกคุ้นเคย

บทของอันธพาลมีไม่มากนัก เขาไม่ได้เป็นคู่เปรียบเทียบของตัวเอก แต่เหมือนภาพสะท้อนของคนธรรมดาทั่วไปที่อาจมีประกายโดดเด่นอยู่บ้าง ทว่าเนื้อแท้กลับแสนจะเรียบง่าย เภทภัยไม่รู้จะมาเยือนเมื่อใด ปลายทางสุดท้ายของชีวิตเขาจึงต้องการเพียงความสงบสุขมั่นคงเท่านั้น

ราวกับเสียงถอนหายใจอันแห้งแล้งในบ่ายที่น่าอึดอัด พอลมพัดผ่านไป ก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้อีก

แต่ว่า... ไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้เลยจริง ๆ หรือ

เสิ่นเหลียนส่งข้อความหาหูไข่หลาน

"พี่หูครับ ผมรับเล่นเพลิงผลาญ"

เจ้าเด็กนี่เข้าท่าแฮะ หูไข่หลานทั้งแปลกใจทั้งยินดี บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่เขารู้สึกว่าเสิ่นเหลียนต้องทำได้แน่ ๆ